ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ ;
ΠΕΡΙ ΤΑΙΒΑΝ
Τι δεν καταλαβαίνει ο κόσμος για την Ταϊβάν και πόσο καθοριστικό ρόλο παίζει για ΟΛΕΣ τις μεγάλες δυνάμεις του πλανήτη.Δεν πρόκειται για μια ακόμα γεωπολιτική διαμάχη.Για Κίνα απέναντι σε ΗΠΑ, για δημοκρατίες και αυταρχισμούς, για σημαίες και ρητορική.
Η Ταϊβάν δεν είναι πολιτικό θέμα.Είναι τεχνολογικός κόμβος επιβίωσης.
Χωρίς μικροτσίπ, δεν υπάρχει σύγχρονος κόσμος. Δεν υπάρχει στρατιωτική τεχνολογία, δεν υπάρχει τεχνητή νοημοσύνη, δεν υπάρχει υπολογιστική ισχύς, δεν υπάρχουν δορυφόροι, δεν υπάρχουν σύγχρονα όπλα, δεν υπάρχει οικονομία όπως τη γνωρίζουμε.
Και εδώ βρίσκεται το κρίσιμο σημείο που κάνει αυτήν την κουκκίδα στον παγκόσμιο χάρτη, τον τζόκερ στην τράπουλα… Τα πιο εξελιγμένα και κρίσιμα μικροτσίπ του πλανήτη δεν τα φτιάχνει ούτε η Αμερική, ούτε η Ευρώπη, ούτε η Ρωσία, ούτε η Κίνα.Τα φτιάχνει κυρίως η Ταϊβάν. Ένα μικρό νησί κρατά στα χέρια του την καρδιά της παγκόσμιας ισχύος.
Και έπεται το εύλογο ερώτημα: γιατί δεν τα φτιάχνουν μόνοι τους οι Αμερικάνοι; Γιατί δεν στήνουν εργοστάσια και τελειώνει η υπόθεση; Η απάντηση είναι απλή για όποιον ξέρει, αλλά αδιανόητη για όποιον δεν θέλει να καταλάβει. Γιατί δεν πρόκειται απλώς για εργοστάσια.Πρόκειται για εμπειρία.
Ένα σύγχρονο μικροτσίπ περνά από 900 έως και πάνω από 1.000 στάδια επεξεργασίας. Ένα λάθος σε ένα στάδιο αρκεί για να καταστραφεί ολόκληρη η παραγωγή.
Αυτή η γνώση δεν αγοράζεται, δεν αντιγράφεται, δεν μεταφέρεται με συμβόλαια και επιδοτήσεις. Χτίζεται με δεκαετίες αποτυχιών, με ανθρώπους που γνωρίζουν τη διαδικασία όχι θεωρητικά, αλλά βιωματικά.Γι’ αυτό και όσο κι αν επενδύσουν (που επενδύουν), οι ΗΠΑ, όσο κι αν κινητοποιηθεί η Ευρώπη, όσο κι αν πιέσει η Κίνα, τα πιο δύσκολα, τα πιο ευαίσθητα, τα πιο προηγμένα chips δεν αντικαθίστανται σε σύντομο χρόνο.
Και δεν έχουν χρόνο. Γιατί η τεχνολογία που μόλις λίγα χρόνια πριν έτρεχε με ταχύτητες FIAT Fiorino, με την έλευση της A.I τρέχει με ταχύτητες Ferrari…
Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, πέντε ή έξι χρόνια που είναι η ευνοικότερη πρόβλεψη για να αρχίσει μια σχετικά επαρκής παραγωγή μικροτσιπ στις ΗΠΑ, δεν είναι μικρό διάστημα. Είναι αιώνας. Ειδικά όταν μιλάμε για στρατιωτική και τεχνολογική υπεροχή. Εδώ ακριβώς γίνεται η Ταϊβάν το πιο επικίνδυνο σημείο του πλανήτη. Είναι το πετρέλαιο του 21ου αιώνα, όχι ως καύσιμο, αλλά ως ισχύς. Όποιος ελέγχει την παραγωγή των προηγμένων μικροτσίπ, ελέγχει την υπολογιστική δύναμη, την τεχνητή νοημοσύνη, τα σύγχρονα οπλικά συστήματα και τελικά το μέλλον.
Γι’ αυτό οι ΗΠΑ δεν μπορούν να την αφήσουν.Γι’ αυτό η Κίνα δεν μπορεί να την αγνοήσει.Και γι’ αυτό ο υπόλοιπος πλανήτης εξαρτάται από ένα γεωγραφικό σημείο που, αν αποσταθεροποιηθεί, παρασύρει τα πάντα.
Και όμως, συνεχίζουν να μας μιλούν για διεθνές δίκαιο, για κανόνες, για σταθερότητα, την ίδια στιγμή που ο κόσμος περνά σε μια εποχή όπου η ισχύς προηγείται και το δίκαιο ακολουθεί. Όταν διακυβεύεται η ίδια η τεχνολογική επιβίωση των μεγάλων δυνάμεων, κανείς πλέον (όπως είδαμε και με τον Μαδούρο) δεν θα περιμένει ψηφίσματα και θεσμικές διαδικασίες. Θα προηγείται το αποτέλεσμα, και μετά θα έρχεται η νομιμοποίηση.
Τι θα γίνει από εδώ και πέρα με την Ταιβάν και πως θα μοιραστεί αυτή η τράπουλα όταν τα φύλλα δεν φτάνουν για όλους, δεν μπορεί κανείς να το πει με βεβαιότητα.Δεν είναι όμως δύσκολο να δει κάποιος το περίγραμμα.
Παρατεταμένη ένταση, πίεση χωρίς άμεση εισβολή, οικονομικός και τεχνολογικός στραγγαλισμός, κυβερνοεπιθέσεις, αποσταθεροποίηση. Γιατί όλοι γνωρίζουν το ίδιο πράγμα: αν η Ταϊβάν σπάσει απότομα, δεν θα σπάσει μόνο ένα νησί. Θα σπάσει ο κόσμος όπως τον ξέρουμε.
-----------------------------------------------------------------------------------------
(Όλα τα παραπάνω εξ αφορμής της Βενεζουέλας και της γκαγκστερικής απαγωγής Μαδούρο, με την σκέψη ότι αν έγραψαν με τέτοιο εμφανή τρόπο στα παλιά τους τα παπούτσια - για να είμαι και ευγενής- το διεθνές δίκαιο για τα πετρέλαια της Βενεζουέλας, δεν θέλω να φανταστώ τι μπορούν να κάνουν για την Ταϊβάν)...
1 σχόλιο:
Εξαιρετικό !
Δημοσίευση σχολίου