ΣΧΟΛΙΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ : Η τεχνολογία Plasma stealth είναι αυτό που μπορεί να ονομαστεί με τεχνολογικούς όρους “Active stealth technology”. Αυτή η τεχνολογία αναπτύχθηκε για πρώτη φορά από τους Ρώσους. Είναι ένα ορόσημο στον τομέα της τεχνολογίας stealth. Η τεχνολογία αυτή δεν είναι καθόλου νέα. Η τεχνολογία ώθησης πλάσματος χρησιμοποιήθηκε στο σοβιετικό / ρωσικό διαστημικό πρόγραμμα. Αργότερα ο ίδιος κινητήρας χρησιμοποιήθηκε για την τροφοδοσία του κινητήρα του American Deep Space 1. Στο plasma stealth, το αεροσκάφος εισάγει ένα ρεύμα πλάσματος μπροστά από το αεροσκάφος. Το πλάσμα θα καλύψει ολόκληρο το σώμα του αεροσκάφους και θα απορροφήσει το μεγαλύτερο μέρος της ηλεκτρομαγνητικής ενέργειας των κυμάτων ραντάρ, κάνοντας έτσι το αεροσκάφος δύσκολο να ανιχνευθεί. Η ίδια μέθοδος χρησιμοποιείται στην Magneto Hydro Dynamics...έτσι το αεροσκάφος αποκτά ακόμα μεγαλύτερη ταχύτητα. Το πλάσμα είναι σωματίδια ιονισμένου αερίου. Επομένως, η ροή πλάσματος είναι μια ροή σωματιδίων ιονισμένου αερίου. Τα ιόντα είναι ηλεκτρικά φορτισμένο σωματίδιο ή ομάδα ατόμων. Το σύννεφο πλάσματος είναι μια σχεδόν ουδέτερη (συνολική ηλεκτρική φόρτιση είναι μηδενική) συλλογή ελεύθερων φορτισμένων σωματιδίων. Η συντριπτική πλειοψηφία της ύλης στο σύμπαν υπάρχει στην κατάσταση πλάσματος. Κοντά στη Γη το πλάσμα μπορεί να βρεθεί με τη μορφή ηλιακού ανέμου, μαγνητόσφαιρας και ιονόσφαιρας. Ένα απο τα πιο ενδιαφέροντα μαχητικά της Ρωσίας που επωφελούνται από την τεχνολογία stealth στο πλάσμα είναι το MiG 1.42 / 1.44 γνωστό επίσης και ως MFI (Mnogofunktsionalny Frontovoi Istrebitel – Multifunctional Frontline Fighter).Αυτό το νέο αεροσκάφος είναι ένα πέμπτης γενιάς μαχητικό υπεροχής ,και ένας αντίπαλος για το αμερικανικό F-22 Raptor.Και τα δύο αεροσκάφη έχουν την ίδια ικανότητα υπεράκτιας οδήγησης καθώς και διάνυσμα ώθησης για εξαιρετική ευελιξία (δυνατότητα να πετάξει σε υπερκρίσιμες γωνίες επίθεσης, σε αυξημένο επίπεδο παραμένουσας και
τα διαθέσιμα φορτία g και το υψηλό ρυθμό στροφής, τα οποία απαιτούν μεγαλύτερη αναλογία ώσης προς βάρους και βελτιωμένη αεροδυναμική απόδοση πτερυγίων). Το μειονέκτημα είναι ότι με την ικανότητα του να ιονίζει τον αέρα, θα...λάμπει στο σκοτάδι.!!
Lockheed's A-12 Oxcart spy plane, which the company developed for the Central Intelligence Agency, was a direct response to the growing vulnerability of its earlier U-2 Dragon Lady to hostile air defense networks. As such, the plane – the predecessor to the U.S. Air Force's iconic SR-71 Blackbird – was extremely high- and fast-flying, but also incorporated then-state-of-the-art features to reduce its radar cross-section. These included a combination of a stealthy overall shape and radar-evading structures, as well as the use of composites in its construction, and the incorporation of radar absorbing materials on its skin. A far less known, but still a key component of the Skunk Works plan to make the A-12 harder to spot on radar involved a cesium-laced fuel additive to dramatically reduce the radar signature of the plane's massive engine exhausts and afterburner plumes by creating an ionizing cloud behind the aircraft to help conceal its entire rear aspect from radar waves.
Even before the U-2 had become operational in 1956, the Central Intelligence Agency (CIA) had begun exploring potential successor designs. The next year, Scientific Engineering Institute (SEI), a CIA front, began laying out requirements for the new spy plane, including a need for a reduced radar signature. By 1958, proposals from Lockheed and Convair had emerged as the most feasible and the former firm's concept showed more promise when it came to what we would consider today to be stealthy features.
τα διαθέσιμα φορτία g και το υψηλό ρυθμό στροφής, τα οποία απαιτούν μεγαλύτερη αναλογία ώσης προς βάρους και βελτιωμένη αεροδυναμική απόδοση πτερυγίων). Το μειονέκτημα είναι ότι με την ικανότητα του να ιονίζει τον αέρα, θα...λάμπει στο σκοτάδι.!!
Lockheed's A-12 Oxcart spy plane, which the company developed for the Central Intelligence Agency, was a direct response to the growing vulnerability of its earlier U-2 Dragon Lady to hostile air defense networks. As such, the plane – the predecessor to the U.S. Air Force's iconic SR-71 Blackbird – was extremely high- and fast-flying, but also incorporated then-state-of-the-art features to reduce its radar cross-section. These included a combination of a stealthy overall shape and radar-evading structures, as well as the use of composites in its construction, and the incorporation of radar absorbing materials on its skin. A far less known, but still a key component of the Skunk Works plan to make the A-12 harder to spot on radar involved a cesium-laced fuel additive to dramatically reduce the radar signature of the plane's massive engine exhausts and afterburner plumes by creating an ionizing cloud behind the aircraft to help conceal its entire rear aspect from radar waves.
Even before the U-2 had become operational in 1956, the Central Intelligence Agency (CIA) had begun exploring potential successor designs. The next year, Scientific Engineering Institute (SEI), a CIA front, began laying out requirements for the new spy plane, including a need for a reduced radar signature. By 1958, proposals from Lockheed and Convair had emerged as the most feasible and the former firm's concept showed more promise when it came to what we would consider today to be stealthy features.
