ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (31)

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (31) 

Γ Ν Ω Μ Ι Κ Α

Κόσμον τόνδε, τον αυτόν απάντων, ούτε τις θεών ούτε ανθρώπων εποίησεν , αλλ’ ήν (ήτο) αεί και έσται (έσεται) πυρ αείζωον  απτόμενον και σβεννύμενον μέτρα.

Την κακίστην δουλείαν οι ακρατείς (οι μη εγκρατείς) δουλεύουσι. (Ξενοφώντος, Απομνημονεύματα Δ, V, 5)

Αυτός αυτού (Ο αυτός του εαυτού του) κόλαξ έκαστος ών (υπάρχων) πρώτος και μέγιστος.   

Πατρίς γαρ εστι πάσ’ ίν’  (η πάσα όπου) αν πράττη τις ευ (κανείς θα ευτυχεί.)   

Το χείριστον εν τοις παρεληλυθόσι (για τα παρελθόντα), τούτο προς τα μέλλοντα βέλτιστα (χρησιμότατα ) υπάρχει.

 
Κ Ε Ι Μ Ε Ν Α

 
(Ο ΟΡΚΟΣ ΤΩΝ ΘΕΏΝ)

Ός κεν την επίορκον απολλείψας επομόσση (Όποιος λοιπόν πλένοντας τα χέρια του με στύγειο νερό φανή επίορκος)

αθανάτων, οί λέχουσι κάρη νιφόεντος Ολύμπου, (εκ των αθανάτων που εδρεύουν στις κορυφές του χιονοσκεπούς Ολύμπου)

κείται νήυτμος τετελεσμένος εις ενιαυτόν. (απομένει άπνους ορισμένως για ένα έτος )

ουδέ ποτ’ αμβροσίης και νέκταρος έρχεται άσσον (ούτε ποτέ αμβροσία και νέκταρ λαμβάνει)

 βρώσιος αλλά κείται ανάπνευστος και άναυδος (ως τροφή αλλά κείται χωρίς πνοή και ομιλία)

στρωτοίς εν λεχέεσι, κακόν δε έ κώμα καλύπτει. (σε οριζόντιο κρεβάτι, ολέθριο δε κώμα τον κυριεύει)

Αυτάρ επεί νούσον τελέση μέγα εις ενιαυτόν, (Αλλά όταν εις τον μέγα ενιαυτόν (24 χιιλ. Έτη) την νόσον-ποινήν εκτίση)

άλλος γ’ εξ άλλου έρχεται χαλεπώτερος άεθλος.(άλλο μετά τον άλλο έρχεται χειρότερο βασανιστήριο)

Εινάετες δε θεών απαμείρεται αιέν εόντων   (επί εννέα έτη στερείτσι σχέσι με τους αιώνιους θεούς )  

Ουδέ ποτ’ εις βουλήν επιμείσγεται ουδ’ επί δαίτας (ούτε σε σύμβούλια συμμετέχει ούτε σε πανδαισίες)

εννέα πάντα έτεα. δεκάτω δ’ επιμείσγεται αύτις (έτη εννέα ολόκληρα. Και στο δέκατο συμμετέχει πάλι)

είρας εξ αθανάτων, οι ολύμπια δώματ’ έχουσιν. (απαλλαγείς εκ των αθανάτων που κατέχουν τα ολύμπια αιθέρια δώματα)  

Τοίον άρ’ όρκον έθεντο θεοί Στυγός άφθιτον ύδωρ (Τοιούτον άρα όρκον καθώρισαν οι θεοί το Στυγός ύδωρ )

Ωγύγιον, τοδ’ ίησι καταστυφέλου δια χώρου. (το αρχέγονον που καταπίπτει διαμέσω του αυχμηρού τοπίου.)  

 
(ΗΣΙΟΔΟΥ  Θεογονία 793 – 806)