H η δασοπυρόσβεση στην Ελλάδα σταμάτησε το 1998, όταν η κυβέρνηση Κ. Σημίτη αποφάσισε να δώσει την φύλαξη των συνόρων στην αστυνομία και την δασοπυρόσβεση στην πυροσβεστική.

ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :

H η δασοπυρόσβεση στην Ελλάδα σταμάτησε το 1998, όταν η κυβέρνηση Κ. Σημίτη αποφάσισε να δώσει την φύλαξη των συνόρων στην αστυνομία και την δασοπυρόσβεση στην πυροσβεστική. 

Το 1993 και μετά την δασική πυρκαγιά στην νήσο Ικαρία όπου υπήρχαν νεκροί πολίτες, αποφασίστηκε από τον πολιτικό κόσμο να μην ξανά συμβεί ανάλογο δυστυχές γεγονός, έτσι πάρθηκε η πολιτική απόφαση για την οργάνωση της δασικής υπηρεσίας σε δασικό σώμα, όπου θα είχε την φύλαξη των συνόρων, την εσωτερική φύλαξη και ασφάλεια των δασών, των δρυμών, των ποταμών και λιμνών, την λαθροθηρία, των καθαρισμό των δασών (χειμώνα) και την δασοπυρόσβεση (καλοκαίρι). 

Το σώμα θα ήταν ένοπλο με FN στους τομείς της ασφάλειας και φύλαξης, ενώ θα υπήρχε άμεση συνεργασία με την αεροπορία στρατού, και την πολεμική αεροπορία για άμεση μεταβίβαση στα συμβάντα. Ο πρώτος τομέας που ιδρύθηκε άμεσα, ήταν οι αερομεταφερόμενοι δασοπυροσβέστες που έμειναν στην ιστορία ως δασοκομάντος... οι εκπαιδευτές που είχαν έρθει ήταν από τον Καναδά , έτσι ξεκίνησε δοκιμαστικά το 1993 για ένα μήνα το αερομεταφερόμενο τμήμα δασοπυροσβεστών, και το 1994 μπήκε σε πλήρεις εφαρμογή η ανάπτυξή τους, αρχικά ήταν για εποχιακό προσωπικό, και η βασική προϋπόθεση ήταν το απολυτήριο στρατού από ειδικές δυνάμεις, η μεγάλη αντοχή στην αντίξοες συνθήκες, ενώ η εκπαίδευση γίνονταν στο κέντρο ειδικών δυνάμεων. 

Εκτός απο πρόσθετα μέσα, η δασοπυρόσβεση χρειάζεται και νέο δόγμα.

ΣΧΟΛΙΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ : Κύριε Γρίβα αυτό που χρειάζεται είναι την δασοπυρόσβεση να την αναλάβουν οι ΔΑΣΟΚΟΜΑΝΤΟΣ. Πηγαίνανε ταχύτατα εκεί, που δεν μπορούσαν να πάνε οι άλλοι. Τα λέγαμε ΕΔΩ...ΕΔΩ και ΕΔΩ .Αυτή είναι η λύση στην κατάσβεση των πυρκαγιών. Δυστυχώς, η λειτουργία των αερομεταφερόμενων ομάδων δασοπυρόσβεσης διακόπηκε με την ανάληψη της ευθύνης της δασοπυρόσβεσης από το Πυροσβεστικό ΠΤΩΜΑ (ΠΣ). Η λειτουργία των Ειδικών Μονάδων Αντιμετώπισης Καταστροφών (ΕΜΑΚ) του ΠΣ δεν μπόρεσε να αναπληρώσει το κενό καθώς δεν ήταν αερομεταφερόμενοι ούτε υπήρχε το ίδιο πνεύμα δράσης με τους δασοκομάντος. Η έλλειψη των δασοκομάντος φάνηκε ιδιαίτερα στις δύσκολες αντιπυρικές περιόδους του 2000 και του 2007 αλλά και σήμερα , οπότε πολλές πυρκαγιές που εκδηλώθηκαν σε υψηλά δάση δεν αντιμετωπίσθηκαν εγκαίρως και έκαιγαν επί πολλές ημέρες καθώς δεν είναι δυνατή η κατάσβεσή τους μόνο με ρίψεις νερού και χωρίς τη χρήση επίγειων μεθόδων καταστολής με χειρωνακτικά μέσα.

Γράφει ο Κώστας Γρίβας :

Οι εν εξελίξει καταστροφικές πυρκαγιές μας υποχρεώνουν να επανέλθουμε σε έναν κρίσιμο παράγοντα για την αντιμετώπισή τους. Ας ξεκινήσουμε από το προφανές: Οι πυρκαγιές είναι ενδημικό φαινόμενο και ως τέτοιο πρέπει να αντιμετωπιστεί. Ο ήδη βαρύς απολογισμός του φετινού καλοκαιριού, αλλά και οι καταστροφές των προηγούμενων ετών, εκτός του ότι αναδεικνύουν τις διαχρονικές παθογένειες, αναδεικνύουν και την άμεση ανάγκη να αλλάξει το μέχρι σήμερα εφαρμοζόμενο δόγμα για τη δασοπυρόσβεση στην Ελλάδα.

Παρατηρείται μια υπερβάλλουσα επιμονή σε μια φιλοσοφία “κάνουμε ό,τι κάναμε πάντα”. Για την ακρίβεια, οι αρμόδιες υπηρεσίες εφαρμόζουν τα τελευταία 40 χρόνια το ίδιο μοντέλο δασοπυρόσβεσης. Την σημερινή εικόνα συνθέτουν αεροπυροσβεστικά μέσα, τα οποία είναι συμπληρωματικά των χερσαίων. Για ανεξήγητους λόγους, η ανάπτυξη “στρατηγικών” αεροπυροσβεστικών ικανοτήτων θεωρείται αδύνατη, ίσως και ανεπιθύμητη. Τέλος, περιορισμένη εφαρμογή έχουν βρει νέες τεχνολογίες στους αισθητήρες, τις επικοινωνίες και τη διαχείριση πληροφοριών.

ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΛΟΓΟ ΚΑΤΑΡΓΗΘΗΚΑΝ ΟΙ ΕΞΕΙΔΙΚΕΥΜΕΝΟΙ ΔΑΣΟΚΟΜΑΝΤΟΣ

Γράφει ο ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :

Καταργήθηκαν για τρεις σοβαρούς λόγους α) Επί κυβερνήσεως Σημίτη βάση σχεδίου, καταργήθηκε η εσωτερική προστασία και συμμετοχή στην ασφάλεια από τον Ελληνικό Στρατό και δόθηκε στα Σώματα Ασφαλείας, είναι γνωστό ότι οι Αερομεταφερόμενοι Δασοπυροσβέστες μετακινιόντουσαν αποκλειστικά μέσω των ελικοπτέρων και μεταφορικών αεροσκαφών που τους παρείχε ο Ε.Σ. αυτό είχε προσδώσει τεράστια ταχύτητα και ευελιξία στην κατάσβεση της δασικής πυρκαγιάς πριν αυτή καταστεί πύρινο μέτωπο....β) Δεν θα μπορούσαν να περάσουν οι αγωγοί πετρελαίου από δασικές εκτάσεις, εάν αυτές δεν είχαν καεί, όπως στην Πελοπόννησο στα Επτάνησα κ.λ.π., και γ) Όλες οι βίλες και τα εξοχικά των πολιτικών και των επιχειρηματιών που βρίσκονται, σε ποιες περιοχές που αργότερα νομιμοποιούνται;;

1993 – 1997 ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΕΡΟΜΕΤΑΦΕΡΟΜΕΝΟΙ ΔΑΣΟΠΥΡΟΣΒΕΣΤΕΣ – ΔΑΣΟΚΟΜΑΝΤΟΣ No 3

Επί της ευκαιρίας που καίγεται και η Εύβοια, ας ανεβάσουμε ακόμα κάποιες πληροφορίες....


Αίγιο 1997. Η φωτογραφία είναι η συνέχεια της άλλης εδώ ,  και εδώ αλλά την επόμενη το πρωί στης 7:00 όταν είχανε ήδη ασφαλίσει τον τομέα ευθύνης τους. Στην φωτό φαίνεται μέρος από τα εργαλεία που χρησιμοποιούσανε και περιγράφονται στα σχόλια της προηγούμενης φωτογραφίας, όπως δε και μέρος από τον προσωπικό τους φόρτο.
Στο βάθος φαίνεται κάποιος, να βάζει τα δερμάτινα γάντια εργασίας, προς κατάβαση Α΄ βράχου 10-15μ.  με χρήση (αντί σχοινιού), μάνικας τύπου καλαμάτας (φαίνεται στην φωτό κάτω αριστερά) προς τελικό διαχωρισμό καμένου και άκαυτου πευκοβελόνων. Η κοπέλα που φαίνεται στην φωτό είναι δασοπόνος, το 1995 είχαν πάρει περί τους 10 δασοπόνους/δασολόγους (ένα μέρος γυναίκες), όπου τοποθετήθηκαν τιμής ένεκεν επικεφαλής τους… δεν τους διέταζαν, φρόντιζαν όμως και ήταν πολύ σημαντικό την επικοινωνία και των συγχρονισμό μεταξύ των ελικοπτέρων και του εκάστοτε Δασάρχη, όπως δε και παροχή (αν υπήρχε) τροφής, αυτοί πάλι προστατεύανε τον άμαχο πληθυσμό για να μην καούν. 

1993 – 1997 ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΕΡΟΜΕΤΑΦΕΡΟΜΕΝΟΙ ΔΑΣΟΠΥΡΟΣΒΕΣΤΕΣ – ΔΑΣΟΚΟΜΑΝΤΟΣ. No 2

Γράφει ο Μαύρος Αετός :

 Πηγαίνανε ταχύτατα εκεί, που δεν μπορούσαν να πάνε οι άλλοι.

Στην φώτο..... Αίγιο 1997.  Βάση Μεγάρων πρωινή υπηρεσία, δόθηκε σήμα για ανεξέλεγκτη δασική πυρκαγιά σε ορεινή περιοχή στο Αίγιο. Μεταφερθήκανε στον τόπο της πυρκαγιάς σε 10’ από την στιγμή που δόθηκε το σήμα. Αποβιβάστηκαν από το Chinook ch-47 σε μεγάλο πλάτωμα κοίτης ποταμού, αναλαμβάνοντας ο καθένας τον ατομικό του φόρτο και το ατομικό του εργαλείο που είχε χρεωθεί (αλυσοπρίονα – επινώτιους πυροσβεστήρες – τσάπες). Ταχύτατα τοποθετήσανε των 5 τόνων χωρητικότητας κάδο ύδατος στο Chinook ch-47 (φωτό), και σε συνεργασία με τις εκεί επίγειες δυνάμεις στα πυροσβεστικά Unimog φτιάξανε αμέσως επίγειο δίκτυο πυρόσβεσης. Σε πλήρη συνεργασία με το πλήρωμα του Chinook ch-47 (για ρίψεις ύδατος από αέρος) και των επίγειων δυνάμεων, ασφαλίσανε όλο το μέτωπο της δασικής πυρκαγιάς μέσα σε 6 ώρες, χωρίς να αφήσουν περιθώρια στην πυρκαγιά να πιάσει επικόρυφη φλόγα, πάνω από όλα για το δικό τους καλό. Παραμείνανε σε επιφυλακή διασκορπισμένοι μέσα στο δάσος στα όρια καμένου - άκαυτου μέχρι και τις πρώτες πρωινές ώρες της επόμενης ημέρας.

1993 – 1997 ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΕΡΟΜΕΤΑΦΕΡΟΜΕΝΟΙ ΔΑΣΟΠΥΡΟΣΒΕΣΤΕΣ – ΔΑΣΟΚΟΜΑΝΤΟΣ...H ΛΥΣΗ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΒΕΣΗ ΤΩΝ ΠΥΡΚΑΓΙΩΝ.

Γράφει ο Μαύρος Αετός:

Ένας θεσμός που έγινε μύθος.  Σε αποστολή μέσα στο Chinook ch-47, κάπου στην Ελλάδα. Πηγαίνανε ταχύτατα εκεί, που δεν μπορούσαν να πάνε οι άλλοι. Οι αερομεταφερόμενοι δασοπυροσβέστες άνηκαν στην Γενική Γραμματεία Δασών και Φυσικού Περιβάλλοντος, στον τομέα Φυσικών Καταστροφών. Το 1993 για πρώτη φορά στα ελληνικά χρονικά της πυρόσβεσης δασικών πυρκαγιών, ιδρύονται τυπικά οι Αερομεταφερόμενοι Δασοπυροσβέστες, με εκπαίδευση στο ΚΕ.Ε.Δ. αρχικά από Καναδούς συναδέλφους τους. Ουσιαστικά από το 1994, μέχρι την πολιτική απόφαση από την κυβέρνηση Κ. Σημίτη για την κατάργηση τους το 1997, με τις ταχύτατες επεμβάσεις τους και την ευέλικτη δράση τους σε όλη την ελληνική επικράτεια, 21 χρόνια μετά παραμένουν στα όρια του μύθου.
 Η πρώτη πρόσκληση για αιτήσεις εποχικής απασχόλησης εκδόθηκε στα μέσα του Ιουλίου 1993. Με δεδομένο ότι η εργασία αναμενόταν να είναι σκληρή, χειρωνακτική και με μεγάλες απαιτήσεις πειθαρχίας κρίθηκε απόλυτα αναγκαίο να προτιμηθούν υποψήφιοι που είχαν προηγουμένως υπηρετήσει στις ειδικές δυνάμεις (κομάντο) (Λόχοι Ορεινών Καταδρομών, Ομάδες Υποβρυχίων Καταστροφών κ.λπ.) των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων κατά τη διάρκεια της διετούς υποχρεωτικής στρατιωτικής τους θητείας.

 Τα αποτελέσματα της δράσης των αερομεταφερόμενων δασοπυροσβεστικών ομάδων στα πέντε χρόνια που λειτούργησε ο θεσμός υπήρξαν θετικά. Με τη λύση των προβλημάτων και την απόκτηση εμπειρίας η αποτελεσματικότητά τους βελτιώθηκε. Το συντονιστικό κέντρο, που προηγούμενα βασικά χειριζόταν την αποστολή των CL-215, τώρα είχε μια πολύ σπουδαία πρόσθετη δύναμη που μπορούσε να στείλει άμεσα σε πυρκαγιές που ξεσπούσαν σε δύσβατα ή απομακρυσμένα μέρη, ιδίως στην ορεινή ζώνη, καθώς και σε πυρκαγιές που παρουσίαζαν το πλέον σοβαρό δυναμικό καταστροφής. Ιδιαίτερα σημαντική ήταν η δυνατότητα ενίσχυσης, κυρίως με τις μονάδες των Chinook, της αντιπυρικής μάχης σε περιοχές, όπως τα νησιά, όπου οι τοπικές δασοπυροσβεστικές δυνάμεις ήταν αριθμητικά ανεπαρκείς.
 Ο συνδυασμός των δασοκομάντος που εργάζονταν στο έδαφος υποστηριζόμενοι από τις ρίψεις των ελικοπτέρων Chinook (5-7 κυβικά μέτρα νερού ανά ρίψη) είχε εξαιρετικά αποτελέσματα στην καταστολή ενός μεγάλου αριθμού πυρκαγιών που θα μπορούσαν να λάβουν καταστροφικές διαστάσεις.