ΠΟΣΟ ΠΙΘΑΝΗ ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ USSR ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΡΩΣΙΑ;

ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :

ΠΟΣΟ ΠΙΘΑΝΗ ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ USSR ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΡΩΣΙΑ;

Όσο πιθανό είναι ένα reunion των Beatles!

Απόδειξη:

Η εμφάνιση του Λαβρόφ στην περσινή σύνοδο ΗΠΑ–Ρωσίας στην Αλάσκα με t-shirt USSR, προκάλεσε κύμα ενθουσιασμένων «αναλύσεων» περί επιστροφής της Ρωσίας σε σοβιετικά πρότυπα. Για ακόμη μία φορά, η σημειολογία κατέλαβε τη θέση της ουσίας.

Όμως η σημερινή Ρωσία του Πούτιν δεν κινείται προς ανασύσταση της Σοβιετικής Ένωσης. Αντίθετα, εξελίσσεται σε ένα υβριδικό μοντέλο νεο-τσαρικού εθνικισμού, ολιγαρχικού καπιταλισμού και κρατικού αυταρχισμού, με έντονα γεωπολιτικά χαρακτηριστικά.

Μετά τη διάλυση της προηγούμενης φάσης της παγκοσμιοποίησης και την εισβολή στην Ουκρανία, διαμορφώνεται ένα νέο ρωσικό σύστημα ισχύος με ορισμένα βασικά χαρακτηριστικά:

Οι ξένοι επενδυτές της περιόδου Γιέλτσιν αντικαταστάθηκαν σταδιακά από ένα πλέγμα παλιών και νέων ολιγαρχών στενά συνδεδεμένων με το καθεστώς Πούτιν. Η οικονομική αναδιάρθρωση δεν οδήγησε σε επιστροφή στον σοβιετικό κρατισμό, αλλά σε μια μορφή «εθνικοποιημένης ολιγαρχίας», όπου στρατηγικοί τομείς της οικονομίας λειτουργούν ως ζώνες επιρροής ισχυρών οικονομικών κέντρων.

Το ρωσικό οικονομικό μοντέλο παραμένει βαθιά συνδεδεμένο με τον χρηματοπιστωτικό και ενεργειακό καπιταλισμό. Παρά τις αναφορές σε έναν «πολυπολικό κόσμο» και τα ανοίγματα προς BRICS+, Κίνα και Ευρασία, δεν διαφαίνεται καμία ουσιαστική αμφισβήτηση της εξουσίας των οικονομικών ελίτ ή του τραπεζικού συστήματος. Αντίθετα, η συγκέντρωση ισχύος ενισχύεται.

Η αυξανόμενη σύνδεση νομισματικής ισχύος και ενεργειακών εμπορευμάτων ενδέχεται να εντείνει διεθνείς ανταγωνισμούς γύρω από πρώτες ύλες, ενέργεια, τρόφιμα και νερό, με σοβαρές κοινωνικές και οικολογικές συνέπειες.

Στο πεδίο της ψηφιακής οικονομίας, το μοντέλο παραμένει έντονα συγκεντρωτικό. Ο έλεγχος δεδομένων, πληροφοριών και ψηφιακών υποδομών ακολουθεί περισσότερο τη λογική κρατικού και εταιρικού ελέγχου παρά κάποιας δημοκρατικής αποκέντρωσης.

Σε γεωπολιτικό επίπεδο, η χρήση ιδιωτικών στρατιωτικών μηχανισμών τύπου Wagner και η διείσδυση σε περιοχές της Αφρικής και της Μέσης Ανατολής παραπέμπουν περισσότερο σε νεο-αυτοκρατορική πολιτική επιρροής παρά σε οποιαδήποτε μορφή «αντιιμπεριαλισμού».

Παράλληλα, δεν διακρίνεται κάποιο σοβαρό σχέδιο συμμετοχικής δημοκρατίας ή κοινωνικής αποκέντρωσης της εξουσίας. Τα σοβιετικά σύμβολα επιστρέφουν επικοινωνιακά, όχι όμως και οποιαδήποτε μορφή λαϊκής πολιτικής συμμετοχής ή κοινωνικού ελέγχου της οικονομίας.

Υπό αυτό το πρίσμα, οι λεγόμενες «Λαϊκές Δημοκρατίες» στην Ουκρανία μοιάζουν περισσότερο με γεωπολιτικά προτεκτοράτα παρά με πολιτικά εγχειρήματα κοινωνικής αυτοδιάθεσης. Η χρήση σοβιετικής αισθητικής λειτουργεί κυρίως ως εργαλείο συμβολικής νομιμοποίησης και εσωτερικής κατανάλωσης.

Το φαινόμενο αυτό δεν περιορίζεται στη Ρωσία. Ένα ευρύτερο ρεύμα εθνικιστικής πολιτικής αναπτύσσεται διεθνώς, από τον Όρμπαν έως τη Λεπέν και από τον τραμπισμό έως διάφορες ευρωπαϊκές εκδοχές. Εδώ φαίνεται ότι θα εκφραστεί από δήθεν απολιτικ νέα προσωποπαγή πολιτικά κόμματα χρηματοδοτο5μενα από γνωστούς ή αφανείς υποστηρικτές του Πουτινισμού, όπως πχ ο Σάββιδης ως άτυπος οικονομικός Περιφερειαρχης-ολιγαρχης Βορείου Ελλαδσς.
Παρά τις μεταξύ τους διαφορές, οι τάσεις αυτές συχνά συγκλίνουν:
στην ενίσχυση εκτελεστικών εξουσιών,
στη συμμαχία με οικονομικά συμφέροντα,
στον έλεγχο πληροφορίας,
και στην εργαλειοποίηση της κοινωνικής δυσαρέσκειας.

ΠΟΣΟ ΕΤΟΙΜΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΙΡΑΝ ΝΑ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΕΙ ΤΑ ΣΤΗΡΊΓΜΑΤΑ ΤΟΥ ΣΤΟΝ ΑΡΑΒΙΚΟ ΚΟΣΜΟ (Hezbolah, Ηamas, Huthi κλπ) ΓΙΑ ΚΑΤΙ ΚΑΡΑΒΙΕΣ ΔΟΛΑΡΙΑ. ΚΑΙ KATI ΧΑΛΙΦΗΔΕΣ ΣΤΗΝ ΘΈΣΗ ΤΟΥ ΧΑΛΙΦΗ

ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :

ΠΟΣΟ ΕΤΟΙΜΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΙΡΑΝ ΝΑ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΕΙ ΤΑ ΣΤΗΡΊΓΜΑΤΑ ΤΟΥ ΣΤΟΝ ΑΡΑΒΙΚΟ ΚΟΣΜΟ (Hezbolah, Ηamas, Huthi κλπ) ΓΙΑ ΚΑΤΙ ΚΑΡΑΒΙΕΣ ΔΟΛΑΡΙΑ. ΚΑΙ KATI ΧΑΛΙΦΗΔΕΣ ΣΤΗΝ ΘΈΣΗ ΤΟΥ ΧΑΛΙΦΗ

Το καθεστώς στην Τεχεράνη βρίσκεται τώρα μπροστά σε ένα πραγματικό δίλημμα (το πυρηνικό του πρόγραμμα ποτέ δεν ήταν σοβαρό για να είναι τέτοιο):

Να εγκαταλείψει τα ακριβοπληρωμένα του στηρίγματα στον Αραβικό κόσμο, Χεζμπολα, Χουθι, Χαμάς, Αδελφοί Μουσουλμανοι, ΙSIS κλπ στην τύχη τους έναντι:

-των 200δισ$ των μετρητών του που βρίσκονται παγωμένα σε Δυτικές Τράπεζες από το 16 και

- Έσοδα πάνω από 150δισ κάθε χρόνο από την ανεμπόδιστη διάθεση της δικής του πραμάτειας στις αγορές ενέργειας, της Ασίας κυρίως

Ή να συνεχίζει το business as usual μαζί τους, που φαίνεται ότι είναι η κυρίαρχη γραμμή των σκληροπυρηνικών στους Φρουρούς της Επανάστασης τους ως κύριο εξαγωγικό του προϊόν.

Σε αυτό το δίλημμα εμπλέκονται και οι αντικρουόμενες φιλοδοξίες και άλλων περιφερειακών δυνάμεων όπως:

Της Ρωσίας του Πούτιν, που πριμοδοτεί την δεύτερη επιλογή, αφού έτσι συνεχίζει και πουλάει εκτός των ορίων και τιμών του OPEC την δική της πραμάτεια στις ίδιες αγορές. Η χθεσινή απόφαση των ΗΑΕ να αποχωρήσουν από αυτό το ενεργειακό καρτέλ, ενισχύει έμμεσα αυτήν την τάση και τις τάσεις αποδυνάμωσης του καθεστώτος του Ριαντ, που ηγείται σε αυτό.

Της Τουρκίας (και δευτερευόντως του Πακιστάν) που παρακαλάνε τον μεγαλοδύναμο Αλλάχ να εγκαταλειφθούν οι "αντ' αυτου" του Ιράν στον Αραβικό κόσμο στην τύχη τους, για να εμφανιστεί μετά ο πολυχρονεμένος μας Σουλτάνος στην Άγκυρα ως ο νέος Χαλίφης στην θέση του Χαλίφη υπερασπιστή των απανταχού Αδελφών Μουσουλμάνων και των παραφυάδων τους στην ευρύτερη περιοχή.
(Το τι θα μείνει μετά κάτι τέτοιο σαν Τουρκία, δεν τον απασχολεί, αφού θα τον προστατέψει λέει ο αδελφικός του φίλος, ο Τραμπ, που νομίζει ότι είναι ο πραγματικός κυβερνήτης του Λευκού Οίκου για τέτοια θέματα)

ΠΩΣ ΚΕΡΔΙΖΕΤΑΙ ΕΝΑ ΠΑΙΧΝΊΔΙ ΠΟΚΕΡ ΜΕ ΠΕΙΡΑΓΜΕΝΑ ΖΑΡΙΑ ΤΑΒΛΙΟΥ ΠΟΥ ΛΕΓΕΤΑΙ "ΦΕΥΓΑ"?

ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :

ΠΩΣ ΚΕΡΔΙΖΕΤΑΙ ΕΝΑ ΠΑΙΧΝΊΔΙ ΠΟΚΕΡ ΜΕ ΠΕΙΡΑΓΜΕΝΑ ΖΑΡΙΑ ΤΑΒΛΙΟΥ ΠΟΥ ΛΕΓΕΤΑΙ "ΦΕΥΓΑ"? (ή που οδηγεί τώρα η έλλειψη Αμερικανών Κουστώ και ενός ψηφιακού "Σινικού Τείχους" προστασίας των Ευρωπαίων από τα fake news και της προπαγάνδας του Τράμπ και του Πούτιν).

H κατανομή των γνωστών μεταλλευτικών αποθεμάτων (σπάνιες γαίες, υδρογονάνθρακες, ουράνιο, τιτάνιο κλπ) της Ουκρανίας αξίας γύρω στα 13τρισ$, και η αδικαιολόγητα μεγάλη χρονική διάρκεια της "ειδικής επιχείρησης" της Μόσχας στα εδάφη που κατέλαβε τις πρώτες ημέρες της εισβολής των δυνάμεων της στην Ουκρανία, αρκούν για να κατανοήσει και ο μη ειδικός το "παιχνίδι" που παίχτηκε (τώρα παίζεται το φινάλε του) ανάμεσά στις δύο πρώην "υπερδυνάμεις" του προηγούμενου Ψυχρού Πολέμου. Αυτό που τώρα έχει μετατραπεί σε ένα νομισματικό-ενεργειακό πόλεμο που ξεκίνησε το 21 από τους G7 με την επίσημη κατάργηση της "Συνεννόησης της Ουάσινγκτον" από τους G5 το 86, επί της οποίας άνθησε ο νεοφιλελευθερισμός και η παγκοσμιοποίηση που μας τελείωσαν ως ΤΙΝΑ (There Is No Alternative, μας έλεγαν τότε).
Ως αποτέλεσμα αυτού του νομισματικού πολέμου μέχρι τώρα:

Η Μόσχα πήρε ήδη ότι ήθελε να πάρει. Το 80% περίπου της αξίας των μεταλλευτικών πόρων της Ουκρανίας, που βρίσκονται στην Κριμαία (που κατέλαβε το 16) και τις Ανατολικές ρωσόφωνες επαρχίες, το εξασφάλισε από τις πρώτες εβδομάδες της εισβολής! Όλο το επόμενο χρονικό διάστημα επιδίδεται σε δοκιμές επί του πεδίου νέων οπλικών συστημάτων, κυρίως drones, στο άδειασμα των αποθηκών της για να χωρέσουν όπλα νέου τύπου και φιλοσοφίας, στο ροκάνισμα του ευρώ και στην στροφή των δικών της ενεργειακών πόρων προς τις αγορές της Ασίας.

Ο ρόλος της κυβέρνησης Τραμπ στην "επίλυση" της σύγκρουσης στην Ουκρανία, συνεχίζει να ευθυγραμμίζεται στενά με την ΠΑΓΙΑ ενεργειακή στρατηγική της Ουάσινγκτον. Αυτήν που ισχύει από την εποχή του Ρηγκαν μέχρι σήμερα. Εστιάζεται τώρα στην μεγαλύτερη εμβάθυνση της εξάρτησης της ΕΕ από τις εξαγωγές ενέργειας των ΗΠΑ, μεγιστοποιώντας παράλληλα την πολιτική πόρων για να πιέσουν τους συμμάχους για αυξημένες αμυντικές δαπάνες.

Η υποθήκευση από τις ΗΠΑ των υπόλοιπων Ουκρανικών κοιτασμάτων για να "ξεπληρωθεί" η οικονομική και στρατιωτική βοήθεια που δόθηκε στον Ζελενσκι, τον πρώην υπάλληλο της που πρόθυμα έπαιξε τον ρόλο του πιονιού. Αυτός τώρα διαπραγματεύεται μόνο το τομάρι του (από πίσω του και ο δικός μας "πρόθυμος" επιδιώκοντας ακριβώς το ίδιο)

Αυτή η πολιτική, εκτός από ληστρική-αποικιοκρατική, εμπεριέχει και μια άλλη διάσταση.

Οι επανειλημμένες απειλές του Τραμπ για δασμούς, εκτός εάν η ΕΕ αυξήσει τις αγορές πετρελαίου και φυσικού αερίου από τις ΗΠΑ, αποτελούν ένα παράδειγμα της συναλλακτικής προσέγγισης στη λεγόμενη "διπλωματία των πόρων" που ο ίδιος ακολουθεί. Σε αυτήν, ο ενεργειακός εφοδιασμός γίνεται και το καρότο και το ραβδί στις διατλαντικές σχέσεις και άλλες διεθνείς σχέσεις, που εδώ και 5-6 χρόνια έχουν στιγματιστεί από την συνεχή απώλεια ισχύος του δολαρίου ως του βασικού όπλου επιβολής της πρώην μονοπωλικής ηγεμονίας των ΗΠΑ σε όλο τον πλανήτη. Αυτές οι πολιτικές τώρα επηρεάζουν και τον εφοδιασμό των ΗΠΑ σε κρίσιμα μεταλλεύματα, απαραίτητα και για τις ΑΠΕ και για τις τεχνολογίες ηλεκτρονικών, όπου εξαρτάται σε πολύ μεγάλο βαθμό από πόρους υπό τον απόλυτο έλεγχο του Πεκίνου.

Προωθώντας την ενεργειακή κυριαρχία των ΗΠΑ, η κυβέρνηση Τραμπ στοχεύει να αποδυναμώσει την εξάρτηση της Ευρώπης από τους ρωσικούς πόρους και ταυτόχρονα να εξασφαλίσει μακροπρόθεσμα οικονομικά οφέλη για τις αμερικανικές εταιρείες ενέργειας, ηλεκτρονικών και μετάλλων. Οι πολιτικοί νεοφιλελέ βαστάζοι του στην ΕΕ είναι πάντα πρόθυμοι να εξυπηρετήσουν και αυτές τις πολιτικές και τις αντίστοιχες του Πούτιν ως αντίβαρο στις μυωπικές και εκτός τόπου και χρόνου πολιτικές των υπόλοιπων νεοφιλελέ στο ευρωπαϊκό ιερατείο των Βρυξελλών.

Η στρατηγική αυτή όμως ενισχύει τις εντάσεις σε ολόκληρη τη λεγόμενη "δυτική συμμαχία". Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η φαινομενικά απρόβλεπτη ή παλαβή εξωτερική πολιτική του Τραμπ, κινδυνεύει να τον αποξενώσει από τους Ευρωπαίους συμμάχους του, ακόμη και όταν επιδιώκει να ενισχύσει τη στρατιωτική ικανότητα του ΝΑΤΟ, υποστηρίζοντας την αύξηση των αμυντικών προϋπολογισμών τους στο 5% επισείοντας τον ρωσικό κίνδυνο ως πιο ...ευκολοχώνευτο (ή Κίνα πέφτει λίγο μακριά για να δικαιολογούνται τα νέα τάνκς και f35 στην ΕΕ).

Αυτή η σύγκρουση ανταγωνιστικών (έως και αντιφατικών) μεταξύ τους πολιτικών, οδηγεί την Ουάσιγκτον σε μια αντισυμβατική (έως αστεία) "διπλωματία των πόρων" επί μιας πολιτικής "reverse Kissinger". Αυτήν που προσπαθεί τώρα να απομονώσει την Κίνα προσελκύοντας την Ρωσία με διμερή πάρε-δώσε πίσω από συγκρούσεις πιονιών στην Μέση Ανατολή και την Αφρική.
Στις δεκαετίες του 70 και του 80 επιδιώχθηκε και επιτεύχθηκε το ακριβώς αντίθετο υπό την διπλωματική μαεστρία τότε του Κίσσινγκερ, που έπαιζε τότε χωρίς κανέναν σοβαρό αντίπαλο. Να αποσπάσει την Κίνα από την συμμαχία της με την τότε ΕΣΣΔ. Το κατάφερε μεν, αλλά η Κίνα αναπτύχθηκε τόσο πολύ ως βιομηχανική δύναμη ώστε να θεωρείται τώρα ως απειλή.

Αυτή όμως η τεράστια μετατόπιση του reverse Kissinger στην διπλωματική σκακιέρα, δύσκολα μπορεί να πετύχει τα αναμενόμενα αποτελέσματά της, όσο

1. Η Ρωσία (και δευτερευόντως και τα πιόνια της, όπως το Ιράν) θα κερδίζουν από την πώληση ενέργειας για να κινηθούν οι μηχανές του Πεκίνου και

2. θα μεγαλώνει ο κίνδυνος στροφής των αντίστοιχων "πολιτικών πόρων" της Κίνας ή και άλλων ανερχόμενων γεωπολιτικών δυνάμεων σε ζώνες όπου θα κυριαρχούν νέου τύπου μέσα συναλλαγών. Αυτές με νομίσματα που θα αντικρίζονται όχι πλέον από δάνεια ή αέρα κοπανιστό (όπως το δολάριο, το ευρώ, το κλασσικό γουαν, το ρούβλι ή τα $Trump coins) αλλά με την αξία τέτοιων αποθεμάτων. Όπως αυτά που ελέγχει τώρα το Πεκίνο, ή των χρηματιστηριακών τους commodities. Τα αντίστοιχα της Ουκρανίας είναι μια μικρή σταγόνα στον ωκεανό!

Η ΤΣΙΓΓΙΝΗ ΚΟΥΡΤΙΝΑ

ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :

Η ΤΣΙΓΓΙΝΗ ΚΟΥΡΤΙΝΑ (Τι κρύβεται πίσω από την αντιπαράθεση BRICS+/G8 εναντίον των θραυσμάτων των NATO/G7, τώρα στα Στενά του Ορμούζ)

Μια φορά κι έναν καιρό λοιπόν, υπήρχε ένα Σιδηρούν Παραπέτασμα που χώριζε την ήπειρο της Ευρώπης. Επινοήθηκε ως όρος από τον πρώην πρωθυπουργό της Βρετανίας Ουίνστον Τσόρτσιλ και αναφερόταν στις προσπάθειες της τότε Σοβιετικής Ένωσης να δημιουργήσει ένα φυσικό και ιδεολογικό όριο με τη Δύση. Η τελευταία, από την πλευρά της, ακολούθησε μια πολιτική περιορισμού κατά της εξάπλωσης και της επιρροής του κομμουνισμού συντηρώντας και τον όρο και τους περιορισμούς.

Από τότε όμως μέχρι σήμερα έχουν ανατραπεί τα πάντα! Αντί για το Σιδηρούν παραπέτασμα έχουμε μια τσίγκινη κουρτίνα.

Από την μία πλευρά της έχουμε την "Δύση", που στην δύση της καριέρας της παγιδεύεται νοσταλγικά με απαρχαιωμένες πολιτικές «περιορισμού» του παλαιού της εχθρού. Μόνο που αυτή την φορά όλα, σε πρώτη ανάλυση, δείχνουν ότι τα νέα τείχη που προσπαθεί να σηκώσει πάλι είναι τσίγκινα, κλειδώνοντας τον εαυτό της έξω από την ολοκλήρωση του Παγκόσμιου Νότου.

Στην σύγχρονη εποχή, που πολλοί θα την ήθελαν να οδεύει ακάθεκτη προς μια τεχνοφεουδαρχία, το "τσίγκινο παραπέτασμα" είναι αυτό που προσπαθούν να κατασκευάσουν μεθοδικά στην πρώην "συλλογική Δύση" οι κυρίαρχες ελίτ της, μέσω της G7 και του υπό διάλυση αμερικανοκρατούμενο ΝΑΤΟ: Αυτή την φορά όμως το αποτέλεσμα δείχνει σαν μία απελπισμένη προσπάθεια για να περιορίσει ουσιαστικά την ενοποίηση και τεχνολογική/οικονομική ωρίμανση του Παγκόσμιου Οικονομικού Νότου. Ή αν δεν τα καταφέρει, αυτή η "κουρτίνα " να κρύψει (τουλάχιστον) από την θέα της Δύσης όλα όσα θα συμβαίνουν πίσω της.

Αυτό το μέγα στρατηγικό λάθος το αξιοποιεί ο Πούτιν, ο άτυπος επιταχυντής αυτής της διαμόρφωσης του πολυ-πολικού κόσμου, πίσω από την βολική, και για τον ίδιο και τις επιδιώξεις των εθνικών του ελίτ που τον στηρίζουν. Μια τσίγγινη κουρτίνα, το τσίγκινο νέο δήθεν σιδηρούν παραπέτασμα.

Το "αφήγημα" του Πούτιν, που στηρίζει την από εκεί πλευρά αυτής της κουρτίνας, στηρίζεται στους πιο κάτω άξονες:

Οι χώρες BRICS και το G8 διευθύντρια τους είναι εναντίον των G7.

Η Ρωσία δεν ευθύνεται για την ενεργειακή και επισιτιστική κρίση πού εντάθηκε μετά την εισβολή της στην Ουκρανία. Και είναι έτοιμη να διαθέσει τους πολύτιμους ενεργειακούς πόρους, σιτηρά και μέταλλα στις χώρες του Νότου, και μάλιστα και με έκπτωση στα δάνεια που διαθέτει η Κίνα για να αγοραστούν.

Ένα νέο εναλλακτικό χρηματοπιστωτικό σύστημα θα στηρίξει τα πιο πάνω με ένα νέο ψηφιακό παγκόσμιο αποθετικό νόμισμα, που θα διαμορφώνεται από ένα "καλάθι" εθνικών fiat νομισμάτων όσων συμμαχούν και εμπορευμάτων (που όλα όλως τυχαίως, είναι αυτά που την διατηρούν οικονομικά ως παγκόσμια δύναμη). Και από δίπλα τους, ένα νέο ΔΝΤ, υπό την Κίνα, που ελπίζει μέσω αυτού να πετύχει και τις δικές της στρατηγικές επιδιώξεις. Να συνεχίσει να επεκτείνει την εμπορική της διείσδυση, κυρίως προς τις χώρες του Νότου και την ΕΕ, χωρίς εμπόδια.

Επαναορισμός του όρου «διεθνή κοινότητα;»
Προβάλλεται ότι στην τρέχουσα φάση οι BRICS/G8 αντιπροσωπεύουν το 40 τοις εκατό του παγκόσμιου πληθυσμού, το 25 τοις εκατό της παγκόσμιας οικονομίας, το 18 τοις εκατό του παγκόσμιου εμπορίου και συμβάλλουν πάνω από το 50 τοις εκατό στην παγκόσμια οικονομική ανάπτυξη. Όλοι οι δείκτες είναι σε ανοδική πορεία.

Oι επτά της G7 λειτουργούν εναντίον του κόσμου όταν κάνει σταυροφορία «ενάντια στον ιμπεριαλισμό του Πούτιν», με στόχο την διατήρηση της παντοκρατορίας του δολαρίου ως του αδιαμφισβήτητου παγκόσμιου αποθετικού νομίσματος.

Η ΕΕ είναι εκτός ελέγχου και ανίκανη να παίξει τον ρόλο της ως εναλλακτική δύναμη εξισορρόπησης ανάμεσα στις δύο πλευρές τις τσίγκινης κουρτίνας που υψώνεται. (Γι αυτήν την αδιαμφισβήτητη αλήθεια, το ρωσικό "αφήγημα" αποφεύγει να κατηγορήσει ως βασική αιτία του Ευρωπαϊκού γεωπολιτικού "νανισμού" την δομή και του σημερινού ευρώ ή τις προνομιακές σχέσεις που διατηρούσε με την γερμανική κυβέρνηση, ιδιαίτερα με τις αμειβόμενες θέσεις "παρκινγκ"/συντακιοδοτησης που πρόσφεραν οι ενεργειακοί της κολοσσοί στα ΔΣ τους σε πολιτικούς προς απόσυρση. Η Γερμανία ως κινητήριος δύναμη του ευρωσυστήματος, αναπτύχθηκε λόγω των προνομιακών τιμών -30% που απολάμβανε στο φυσικό αέριο, σε σχέση με όσα πλήρωνε γι αυτό ο Νότος της ΕΕ).

Η κατηγορία του Πούτιν εστιάζει μόνο στην συμμετοχή τριών μελών της ΕΕ ως μέλη και της G7. H ενεργειακή τους φτώχεια, τώρα και ανασφάλεια, τις καθιστά αυτόματα ως τούς "αδύναμους κρίκους της αλυσίδας" της G7.
Aλλα πλέον και της ΕΕ, αφού η ατολμία και εθνικές τους βιομηχανικές ή άλλες πολιτικές, ευθύνονται και για το πολύ πλαδαρό και άκρως γραφειοκρατικό και δυσκίνητο σύστημα διακυβέρνησης της Ένωσης, που κινείται ως έρμαιο εκτός τόπου και χρόνου.

. Οι BRICS/G8 ανοίγουν το δρόμο προς τα εμπρός ξεπερνώντας το ιδεολόγημα περί του πολέμου των πολιτισμών" του Χάρντιγκτον, πάνω στο οποίο στηρίχθηκαν όλες οι επεμβάσεις ( αποφεύγει να πει "ρύθμισης της τιμής του πετρελαίου") από την δεκαετία του 90 μέχρι σήμερα.

Η ανάπτυξη των αναπτυσσόμενων χωρών θα έρθει μέσω τής δυνατότητας άρνησης πληρωμής των συσσωρευμένων χρεών τους αυτόματα, με την πρόσδεση τους στο νέο νομισματοπιστωτικό σύστημα των BRICS/G8. Νέα δάνεια σε Unit (το υπό ανάπτυξη νέο αντιδολάριο των BRICS+) θα είναι, λέει, διαθέσιμα στις σημερινές υπερχρεωμένες χώρες του Νότου χωρίς να λαμβάνονται υπόψη τα Credit scores των δυτικών οίκων αξιολόγησης.

Το ποιο πάνω "αφήγημα" δείχνει ελπιδοφόρο, μιας και όλες οι πιο πάνω αιτιάσεις του φαίνονται σωστές. Όμως....

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΛΉΡΕΙΣ! ΛΕΕΙ ΤΗΝ ΜΙΣΉ ΑΛΉΘΕΙΑ.

Αποφεύγονται να τονιστούν σε αναλύσεις τιμίων προθέσεων μεν, αλλά με περιορισμένη ορατότητα στην γεωπολιτική/γεωοικονομική ανάλυση ή με πολιτικες του τύπου "λέμε ψέματα λέγοντας την μισή αλήθεια", και ο Πουτιν αποκρύπτει ότι:

Το εγχείρημα "ΒRICS" ξεκίνησε το 2003 από την γνωστή Goldman Sachs σαν μία προσπάθεια διάσωσής του παγκόσμιου τραπεζικού συστήματος! Οι μέχρι σήμερα και του τρόπου παραγωγής του χρήματος.
Η μέχρι τώρα πρόοδος του ΔΕΝ αμφισβητεί ούτε και στο ελάχιστο αυτόν τον στόχο, όταν στις ΗΠΑ προσλάβει το σκιώδες παρατραπεζικό σύστημα των funds για να το αντικαταστήσει επί ενός πιο άγριου νεοφιλελευθερισμού νο2.

Η νέα διακυβέρνηση του πλανήτη από τους G8 που προτείνεται, δεν διαφέρει σε τίποτα από την σημερινή των G7. Πόσο μάλλον όταν σε αυτή φιγουράρουν και χώρες όπως η υποψήφια Τουρκία, το Πακιστάν ή το Ιράν, που κυβερνώνται από ακραία  αυταρχικά καθεστώτα, ενώ δεν λείπουν και οι μεταξύ τους αντιπαλότητες με τις υπόλοιπες.

Η χρήση χρηματιστηριακών εμπορευμάτων, όπως το σιτάρι ή το φυσικό αέριο, στην σύνθεση τού νέου αντι-δολαριου, το καθιστούν μεν λίγο πιο σταθερό, αλλά καθόλου άτρωτο από τις οικονομικές κρίσεις. Επιπρόσθετα διαμορφώνουν και συνθήκες ανάπτυξης πρακτικών "κρατικού μαυραγοριτισμού", που καθόλου δεν διαφέρει από τον τρέχοντα που διενεργούν funds και μια χούφτα ελίτ που κερδίζουν απίστευτα ποσά ποντάροντας (!) στην προοπτική της επισιτιστικής κρίσης και της πείνας μεγάλων περιοχών του πλανήτη.

Το νέο νομισματοπιστωτικό σύστημα Unit, παρά την τεχνολογική του καινοτομία να είναι ψηφιακό (άρα και απλούστερα και φθηνότερα τα αντίστοιχα συστήματα SWIFT κλπ που απαιτεί για να λειτουργήσει), δεν παύει να στηρίζεται σε νομίσματα που συνεχίζουν να παράγονται μόνο από δάνεια. Όπως και όλα της Δυσης μετά το 71 και το Colpo grosso του Νίξον, που έκανε το δολάριο ανεξάρτητο από τον κανόνα του χρυσού. Και το νέο σύστημα Unit θα συνεχίζει να αποζητάει νέα δάνεια και να παράγει, μέσω των εμπορικών τραπεζών, νέες φούσκες τοξικών προϊόντων/παραπροϊόντων των δανείων.

Ο τεχνοφεουδαρχισμός δεν αποκλείεται στο νέο σύστημα των G8. Η Κίνα μάλιστα τον αναπτύσσει το ίδιο επικίνδυνα με τις ΗΠΑ και με τον ίδιο στόχο. Την συνέχιση της χειραγώγησης των λαών σε βάρος κάθε έννοιας δημοκρατίας ή ατομικών δικαιωμάτων.

Ο Τραμπ κέρδισε μόνο 2 εβδομάδες!!

ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :

Ο Τραμπ κέρδισε μόνο 2 εβδομάδες για να αδειάσει ο Κόλπος από το 10% του παγκόσμιου στόλου που εγκλωβίστηκε εκεί, πριν επανέλθει για να καταλάβει 2-3 στρατηγικά νησιά στην είσοδο των Στενών του Ορμουζ και για να ολοκληρώσει την καταστροφή των βασικών υποδομών των αγωγών αερίου (αντλιοστάσια κλπ) στον Βορρά, που συνεχίζουν να τροφοδοτούν την Κίνα.

 

Μέχρι τότε, είναι ισχυρό το ενδεχόμενο να στρέψει τελικά την πολεμική του μηχανή, που συγκέντρωσε στην περιοχή, για την κατάληψη της Υεμένης, όπου προβλέπεται η εγκατάσταση 2.000.000 Γαζέων  (το σωστό και όχι Παλαιστίνιοι) . Επήλυδες δηλαδή. αλλοδαποι-ξενοφερτοι είναι στην περιοχή, για την υλοποίηση του εκεί real estate project του.

 

Η Υεμένη είναι εκτός της χθεσινής συμφωνίας "κατάπαυσης του πυρός" με το Ιράν, (ισχύει ακόμα η εκεχειρία που συμφώνησε με τις ΗΠΑ το 24 να μην επιτίθενται σε αμερικανικούς στόχους) ενώ το Ισραήλ μπορεί να συνεχίζει να επιχειρεί στον Νότιο Λίβανο, για να τον εκκαθαρίσει από την Χεζμπολάχ, λόγω της σε ισχύ συμφωνίας του με την Λιβανική κυβέρνηση από τον Νοέμβριο του 24!

 

Μέχρι τότε δεν έχει τίποτα ουσιαστικό στα χέρια του για να διαπραγματευτεί με τον Ξι στην συνάντησή τους στο Πεκίνο τον επόμενο μήνα.  

Το υπερόπλο που εχει η Ε.Ε και δεν το χρησιμοποιεί.

  

ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :

H EE, αν είχαν οι ανόητοι ηγετίσκοι της λίγο κουκούτσι μυαλό, θα μπορούσε να σταματήσει αμέσως τον τρέχοντα παράνομο πόλεμο στον Κόλπο, μαζί και με κάθε μελλοντικό ανατολικότερα και στην Αφρική, χρησιμοποιώντας το μόνο υπερόπλο που διαθέτει ακόμα (επισημάνθηκε έγκαιρα ΕΔΩ).

Είναι θετικό το ότι μεγάλες χώρες της κινούνται ήδη στο να απαγορεύσουν την χρήση των αμερικανικών ψηφιακών stablecoins εντός της ΕΕ, που κάνουν bypass τα Στενά του Swift από τον κάθε πλυντηριάκια, αλλά αυτό δεν φτάνει αν:

 

Δεν σταματήσει και η ροή του μαύρου χρήματος μέσω του συστήματος offshores-Παρθένες Νήσοι- City του Λονδίνου (απ όπου γίνονται σήμερα το 56% (!) των παγκόσμιων συναλλαγών

 

Δεν επιβάλει το νομικό καθεστώς της MICA (και το αντίστοιχο της προστασίας των χρηστών του διαδικτύου από τους τεχνοφεουδάρχες Ανατολής και Δύσης) σε κάθε χώρα που υπογράφει μαζί της εμπορικές συμφωνίες για να ξεπεράσει τις συνέπειες των δασμών και των Trumpeconomics, που την συνθλίβουν μαζί με την μόνη συγκολλητική κόλλα που διαθέτει: 

ΠΟΥ ΟΔΗΓΟΥΝ ΟΙ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ ΤΩΝ ΗΛΙΘΙΩΝ ΤΩΝ ΒRICS+ ΜΕ ΤΑ ΤΡΑΜΠΙΚΑ TRICKS+ ΣΤΑ ΣΤΕΝΑ ΤΟΥ ΟΡΜΟΥΖ ΚΑΙ ΓΙΑΤΊ ΓΊΝΟΝΤΑΙ

ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :

ΠΟΥ ΟΔΗΓΟΥΝ ΟΙ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ ΤΩΝ ΗΛΙΘΙΩΝ ΤΩΝ ΒRICS+ ΜΕ ΤΑ ΤΡΑΜΠΙΚΑ TRICKS+ ΣΤΑ ΣΤΕΝΑ ΤΟΥ ΟΡΜΟΥΖ ΚΑΙ ΓΙΑΤΊ ΓΊΝΟΝΤΑΙ 

Οι συντηρητικές μεταρρυθμίσεις των Ρεμπουμπλικάνων και του Τραμπ, πέραν των άλλων, καθαρίζονται από ένα πλέγμα πολιτικών αρμοδιότητας του εκεί Υπουργείου Δικαιοσύνης και, που για το θέμα αυτής της ανάρτησης, σχετίζονται με την 1η Προσθήκη (1st Ammendment) του Ομοσπονδιακού Συντάγματος των ΗΠΑ (Περί Ελευθερίας του Λόγου). Πολιτικές που τώρα προσπαθεί να επιβάλει μέσω του bullying των δασμών σε όσο μέρος του πλανήτη μπορεί ακόμα. Αυτές οι πολιτικές περιλαμβάνουν:

Τον περιορισμό των αρμοδιοτήτων και πόρων Ομοσπονδιακών Αρχών, όπως πχ το FBI, DEA κλπ με μεταφορά τους στους τοπικούς σερίφηδες και τις Πολιτειακές διωκτικές αρχές. (Η χαρά των καρτέλ ναρκωτικών και των κάθε λογής μαφιών trafficking, παράνομων όπλων κλπ είναι ήδη απερίγραπτη!).

Ενίσχυση, λέει, της Ελευθερίας του Λόγου με ένα Free Speach Act που υπέγραψε ήδη ο Τράμπ ως πρώτο του νομοσχέδιο το 25. Αυτό περιλαμβάνει νομοθετικές ρυθμίσεις που "θα απαγορεύουν κάθε λογοκρισία στα social media με εμπλοκή Ομοσπονδιακών Αρχών.

Ωραίο ακούγεται, έτσι? Κάτσε όμως να δεις τι φάκα είχε πιο κάτω από αυτό το "τυράκι".

Από όλα τα προκλητικά που είπε ο αντιπρόεδρος του Τραμπ JD Vance, στέλεχος και χρηματοδότης της ναζιστικής σέκτας New Reaction (NRx) των υπερπλουσίων τεχνοφεουδαρχών του SiliconValley, αξία πραγματική έχει μόνο η πίεση προς τους Ευρωπαίους να εγκαταλείψουν το νομοθετικό πλαίσιο προστασίας των δικαιωμάτων των χρηστών του διαδικτύου για να κάνουν αντίστοιχα και την Ευρώπη ένα ψηφιακό χώρο του τύπου "μπάτε σκύλοι αλέστε..."

Σε πλήρη αντίθεση με το ολοκληρωμένο Κανονιστικό Πλαίσιο που ισχύει στην ΕΕ (Κανονισμός MICA για τα ψηφιακά πάγια, Data και Service Acts για τις εταιρείες του διαδικτύου, ΑΙ Act για τις τεχνολογίες Artificial Intelligence, GDBR για τα προσωπικά δεδομένα κλπ), στην Άγρια Δύση των ΗΠΑ, κάθε περιορισμός (δι αυτών) της ασυδοσίας των Bigtech του Διαδικτύου με Κανονιστικό Ρυθμίσεις θεωρείται κάτι σαν ....ακραίος κομμουνισμός. Ο λόγος:

Οι σοβαροί περιορισμοί που μπαίνουν στην ανεξέλεγκτη ανάπτυξη συστημάτων ΑΙ, από τους αλγορίθμους της οποίας αναμένουν οι ακροδεξιοί νεοφιλελέ τύπου Musk να καθορίζουν/ κυριαρχούν στις αγορές ως η νέα "αόρατη χείρα" ρύθμισης τους. Την αντικατάσταση δηλαδή του φαντασιακού μηχανισμού που στήριζε την προηγούμενη παγκοσμιοποίηση, που κατέρρευσε. Αλλά και των απαρχαιωμένων συστημάτων λήψης αποφάσεων σε εξωτερικά κέντρα τύπου στοές Ροδόσταυρων ή μαζώξεις εφοπλιστών, εκδοτών και λοιπών χορηγών αρχηγικών κομμάτων, παλαιών και νέων, που όλα αυτά δείχνουν να τα αγνοούν.

Αυτό το κανονιστικό τείχος προστασίας της ΕΕ λειτουργεί περισσότερο αποτρεπτικά σε τέτοιες επιδιώξεις από το "τείχος Ψηφιακής προστασίας" που έχει σηκώσει το Πεκίνο στην διείσδυση δυτικών μηχανών και bots συλλογής προσωπικών ή άλλων δεδομένων από το 2016, αφήνοντάς όμως εντός των τειχών να κάνουν το ίδιο τα κινεζικά αντίστοιχα.

Όλο αυτό το σκηνικό σύγκρουσης μεταφέρεται ήδη προς το γεωπολιτικό επίπεδό με παρεμβάσεις, όπως η τελευταία του Vance, που ουσιαστικά προσπαθούν να αναβιώσουν ένα remake του αφηγήματος περί "Πολέμου των Πολιτισμών" του Harrington, επί του οποίου δικαιολογήθηκαν οι αμερικανικές επεμβάσεις σε όλον τον πλανήτη την εποχή 1990-2021 της παγκόσμιας μονοκρατορίας τους.

Τα απόνερα από την διαχείριση της νέας αμερικανικής ήττας στην Ουκρανία και στα Στενά του Ορμούζ, που θα έχουν τις ίδιες συνέπειες με το αντίστοιχο φιάσκο της Βρετανικής Αυτοκρατορίας στο Σουεζ το 56, απαιτούν τώρα ένα κάποιο νέο αφήγημα για να συνεχιστεί η πολιτική επεμβάσεων του Λευκού Οίκου με μία νέα εκδοχή της Σύγκρουσης των Πολιτισμών. Τώρα αυτών νοούμενων ως ψηφιακών.

Και έτσι αποκρύπτεται έντεχνα στο που οδηγούν αυτές οι δηθενιές περί δημοκρατίας και αξιών:

Στην χαρά του κάθε πλυντηριάκια, που έτσι βρίσκει χώρο έκφρασης και δημιουργίας Τόσο από τον Musk, που ταλαιπωρείται στην ΕΕ με πρόστιμα επειδή το παρακάνει με την παράνομη υπερσυγκέντρωση προσωπικών δεδομένων μέσω του Χ, αλλά και του Donald Trump jr, πρωτότοκου του ημι-πλανητάρχη και διαχειριστή των εταιρειών του μπαμπά, που παραβιάζει ήδη τους κανονισμούς MICA της ΕΕ για τα ψηφιακά πάγια/ "κρυπτονομίσματά". Αυτά λειτουργούν όπως εκείνες οι Δήμητρες του Βαρουφάκη, που επίσης θα ήταν η χαρά του κάθε εγχώριου πλυντηριάκια, αν είχαν θεσμοθετηθεί ήδη.

ΤΡΕΙΣ ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΚΆΤΙ ΚΑΜΜΕΝΕΣ ΦΛΑΝΤΖΕΣ

ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :

ΤΡΕΙΣ ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΚΆΤΙ ΚΑΜΜΕΝΕΣ ΦΛΑΝΤΖΕΣ

Η κλωτσοπατινάδα ανάμεσα στα καθεστώτα των ΗΠΑ-Ισραήλ με τους αντίστοιχους του Ιράν, που κρατάνε τώρα όλον τον πλανήτη όμηρο και με κομμένη την αναπνοή μας για τα χειρότερα επερχόμενα, στηρίζεται πάνω σε 3 μεγάλα ψέματα. 

Πάνω σε αυτά, αλλά και στους τόνους των fake news και της προπαγάνδας των τμημάτων ΨΠ (ψυχολογικού πολέμου) των κύριων εμπλεκομένων, επιχειρείται ένα πείραμα μαζικής καταστροφής της λογικής και του ορθού λόγου. Θύματα του όσοι/ες ήδη έχουν κάψει κάποια εγκεφαλική "φλάντζα" όπως πχ ο Τραμπ, διαδίδοντας ότι ψευδές θέλει ένας από τους αντιπάλους, για να δικαιολογηθούν αφηγήματα και δοξασίες του προηγούμενου αιώνα, που σήμερα δεν ισχύουν. Πχ η παγκοσμιοποίηση.

Έτσι, η κατάργηση κάθε έννοιας διεθνούς δικαίου ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΔΥΟ ΜΕΡΗ με

 

Παράνομες πολεμικές επιθετικές ενέργειες σε έναν ακήρυκτο πόλεμο και από το έδαφος τρίτων χωρών. Των ΗΠΑ-Ισραηλ από τις βάσεις των ΗΠΑ στις Αραβικές χώρες του Κόλπου, του Ιράν από τους παρακρατικούς υποτακτικούς του στο Ιράκ, τον Λίβανο και την Υεμένη.

 

Πράξεις εθνοκάθαρσης, και με την χρήση απαγορευμένων όπλων, με θύματα τον άμαχο πληθυσμό εκατέρωθεν.

 

Καταστρατήγηση του δικαίου της θάλασσας σε μη τεχνητά θαλάσσια περάσματα (το Σουεζ και ο Παναμάς είναι συντηρούμενα τεχνικά έργα, τα Στενά αποτέλεσμα των δυνάμεων της φύσης), με διόδια και face controls σε βάρος των διερχομένων από τους πειρατές που θα αναδειχθούν (στην φαντασία τους) "νικητές" αυτής της πίστας στον πόλεμο σε εξέλιξη. 

 

Μίσος, φανατισμό και εθνικισμούς (που δεν έχουν καμία σχέση με τον πατριωτισμό, ο οποίος ΔΕΝ στηρίζεται στο Μίσος προς την πατρίδα του άλλου)...δεν αφήνουν κανένα περιθώριο χαρακτηρισμού ως "αντιιμπεριαλιστικού" του Ιράν ή "ειρηνοποιού" του Τραμπ και της παρέας του. Το Ιράν και αυτό δουλεύει ως μπροστινό τρίτων στον παγκόσμιο νομισματικό πόλεμο που είναι σε εξέλιξη, με έπαθλο μια αποικιοκρατία νο2 από τους νικητές του.

 

Προσωπικά αρνούμαι να κάψω οποιαδήποτε εγκεφαλική μου φλάντζα για να αποκρυφτεί ο πιο πάνω  πίνακας.