ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (26)
Παραφράζοντες τα αρχαία ημών ελληνικά οξύνομεν τον νουν, εμπλουτίζομε την σύγχρονη γλώσσα μας που δεν έχει άλλη συγγενική, διευρύνομε το γνωστικό μας πεδίο και καλλιεργούμε ιδανικά ψυχή και πνεύμα. (Δεδομένου ότι κυκλοφορεί ευρέως και Αλτσχάιμερ.)
Κ Ε Ι Μ Ε Ν Ο Ν
Πάντων δε μέγιστον κακόν ανθρώποις τοίς πολλοίς (το χειρότερο κακό για τους πολλούς ανθρώπους) έμφυτον εν ταις ψυχαίς εατιν, ού πας (του οποίου ο καθείς) αυτώ συγνώμην έχων (συγχωρώντας τον εαυτό του) αποφυγήν ουδεμίαν μηχανάται (σχεδιάζει.) Τούτο γ’ εστι ό λέγουσι (το οποίο λέγουν) ως φίλος αυτώι πας άνθρωπος φύσει τ’ εστίν (ότι φίλος προς τον εαυτό του κάθε άνθρωπος είναι εκ φύσεως) και ορθώς έχει το δειν είναι τοιούτον (και ορθόν το να πρέπει να είναι τοιούτος.) Το δε αληθεία γε (Στην πραγματικότητα όμως) πάντων αμαρτημάτων (όλων των ελαττωμάτων) δια την σφόδρα εαυτού φιλίαν (δια την υπερβολικήν του εαυτού του φιλίαν) αίτιον εκάστω γίγνεται εκάστοτε (αιτία γίνεται κάθε φορά.)
Τυφλούται γαρ (Διότι τυφλώνεται )περί το φιλούμενον ο φιλών (γι αυτό που του είναι προσφιλές ο φιλικός), ώστε τα δίκαια και τα αγαθά και τα καλά κακώς κρίνει, το αυτού προ του αληθούς αεί τιμάν δειν ηγούμενος (το δικό του θέλημα θεωρώντας ότι πρέπει πάντοτε να προτιμά έναντι του αληθούς) ούτε εαυτόν ούτε τα εαυτού χρη (ούτε τον εαυτό του ούτε τα δικά του πρέπει) τον γε μέγα άνδρα εσόμενον στέργειν (αυτός που θα γίνη σπουδαίος άνδρας να προτιμά), αλλά τα δίκαια, εάν τε παρ’ αυτώι (Και εάν στον ίδιο) εάν τε παρ’ άλλωι μάλλον πραττόμενα τυγχάνει (και εάν από άλλο τυγχάνει να διαπράττονται.)
Εκ ταυτού δε αμαρτήματος τούτου (Από το ίδιο λοιπόν τούτο σφάλμα) και το την αμαθίαν την παρ’ αυτώι σοφίαν είναι γέγονε πάσιν (και η αμάθεια και η συναφής μ’ αυτό σοφία έχει σε όλους υπάρξει.) Όθεν ουκ ειδότες (Ως εκ τούτου μη γνωρίζοντας) ως έπος ειπείν ουδέν (τίποτα που λέει ο λόγος), οιόμεθα τα πάντα ειδέναι (νομίζομε ότι ξέρομε τα πάντα) ουκ επιτρέποντες δε άλλους ά μη επιστάμεθα πράττειν ( μη επιτρέποντας δε ατους άλλους όσα αγνοούμε εμείς να πράττουν αυτοί), αναγκαζόμεθα αμαρτάνειν ημείς πράττοντες (κατ’ ανάγκην σφάλλομεν εμείς διαπράττοντας.) Διο πάντα άνθρωπον χρή φεύγειν φιλείν αυτόν, ( Γι αυτό κάθε άνθρωπος πρέπει ν’ αποφεύγει την φιλαυτία) τον δ’ εαυτού βελτίωι διώκειν αεί (και τον εαυτό του συνεχώς να επιδιώκει να βελτιώνει), μηδεμίαν αισχύνην επί τωι τοιούτωι πρόσθεν ποιούμενον (τίποτα το ντροπιαστικό από αυτά τα προηγούμενα διαπράττοντας.)
(Πλάτωνος, Νόμοι Ε 731d - 732b)
* * *
Γενομένης δε ισχυράς της ναυμαχίας και πολλών νεών αμφοτέροις και ανθρώπων απολομένων (και καθώς πολλά πλοία κατεστράφησαν κι απ’ τους δυο πλευρές) οι Συρακόσιοι και οι ξύμμαχοι επικρατήσαντες (νικήσαντες) τα τε ναυάγια και τους νεκρούς ανείλοντο (ανέσυραν), και αποπλεύσαντες προς την πόλιν τροπαίον έστησαν οι δ’ Αθηναίοι υπό μεγέθους των παρόντων κακών(λόγω του μεγέθους της συμφοράς) νεκρών μεν πέρι και ναυαγίων ουδ’ επενόουν αιτήσαι αναίρεσιν (για νεκρούς και ναυάγια ούτε κάν διενοούντο να ζητήσουν περισυλλογή), της δε νυκτός (κατά την διάρκεια δε της νυκτός) εβούλοντο αναχωρείν. Δημοσθένης (στρατηγός) δε Νικία προσελθών γνώμην εποιείτο (εξέφραζε την γνώμην) πληρώσαντας έτι τας λοιπάς των νεών βιάσασθαι (επανδρώνοντας τα υπόλοιπα πλοία να επισπεύσουν), ήν δύνωνται (αν μπορέσουν), άμα έω τον έκπλουν (με το χάραμα του ηλίου τον απόπλουν)
λέγων ότι πλείους έτι αι λοιπαί εισί νήες χρήσιμοι σφίσιν (περισσότερα εις αυτούς υπολείπονται χρήσιμα πλοία) ή τοις πολεμίοις (παρά στους εχθρούς.) ήσαν γαρ τοις μεν Αθηναίοις περίλοιποι (υπόλοιπα) ως εξήκοντα, τοις δε εναντίοις (στους δε αντιπάλους) ελάσσους ή πεντήκοντα (λιγότερα από πενήντα.) Και ξυγχωρούντος Νικίου τηι γνώμηι (Κι ενώ ο Νικίας αποδεχόταν την γνώμη του Δημοσθένους) και βουλομένων πληρούν αυτών (και ήθελαν την επάνδρωσι των πλοίων αυτών) οι ναύται ουκ ήθελον εισβαίνειν δια το καταπεπλήχθαι τε τηι ήσσηι (και επειδή είχαν καταταραχθή από την ήττα) και μη αν έτι οίεσθαι κρατήσαι (και επί προσέτι δεν ενόμιζαν ότι θα κατορθώσουν τον απόπλουν.)
(Θουκυδίδου Ζ & 72)










