Για τον ¨Θάνατο¨του Lindsay Graham…

 

ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ:

Για τον  ¨Θάνατο¨του Lindsay Graham…

Μια ομάδα του FBI βρίσκεται  στο σπίτι του Graham. Αλλά όχι οποιαδήποτε ομάδα. Κάτι συμβαίνει εδώ που είναι… ασυνήθιστο.

Το FBI έχει εμφανιστεί στο σπίτι του Graham, αλλά το ποιον έστειλαν αλλάζει σημαντικά την κατάσταση - αν και όχι με τον τρόπο που η επίσημη εκδοχή θα μας έκανε να πιστέψουμε. Η επίσημη εκδοχή έναντι του τι συμβαίνει στην πραγματικότητα. Κυκλοφορεί το ακόλουθο επιχείρημα: «Τυπικός έλεγχος μετά από έναν άγνωστο θάνατο. Απλώς κατανέμουν πόρους. Όλα είναι καλά». Αυτό είναι το ίδιο FBI που για χρόνια χαρακτήριζε τους ανήσυχους γονείς στις συνεδριάσεις των σχολικών συμβουλίων ως «εγχώριους τρομοκράτες». 

Το ίδιο FBI που διεξήγαγε μια μαζική εκστρατεία λογοκρισίας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID. Το ίδιο FBI του οποίου ο διευθυντής, Kash Patel, επιλέχθηκε προσωπικά από τον Τραμπ για να καθαρίσει το σπίτι. Και τώρα υποτίθεται ότι πιστεύουμε ότι έστειλαν την Ειδική Μονάδα Βίαιων Εγκλημάτων - όχι μόνο μερικούς πράκτορες με κοστούμια, αλλά με τακτικό εξοπλισμό - στο σπίτι ενός γερουσιαστή για να διερευνήσει μια συνηθισμένη υπόθεση αφύσικου θανάτου;;

Δεν έχουν όμως έτσι τα πράγματα. Τι σηματοδοτεί στην πραγματικότητα η παρουσία του FBI ...

Η τελευταία τηλεφωνική επικοινωνία του Γκράχαμ με τον Τραμπ περιστράφηκε γύρω από τον νόμο SAVE America - έναν νόμο που έχει σχεδιαστεί για να διαφυλάξει την ακεραιότητα των εκλογών. Αυτό είναι σημαντικό. Ο Γκράχαμ δεν υποστήριζε απλώς κυρώσεις κατά της Ρωσίας. Εργαζόταν σε εγχώρια νομοθεσία που του απέφερε ισχυρούς εχθρούς σε πολλά μέτωπα. Η καρδιακή ανακοπή επιβεβαιώθηκε τώρα από δημοσίευμα του Reuters που επικαλείται την επείγουσα ιατρική ανταπόκριση στο σπίτι του στο Καπιτώλιο. Αυτή είναι η αιτία θανάτου.  

Το ερώτημα είναι, τι προκάλεσε καρδιακή ανακοπή σε έναν 71χρονο που, λίγες ώρες πριν από τον θάνατό του, ήταν αρκετά υγιής για να πετάξει στο Κίεβο, να συναντηθεί με τον Ζελένσκι και να συμμετάσχει σε μια ζωντανή συζήτηση στρατηγικής με τον πρόεδρο;; Η δήλωση του Πατέλ είναι προσεκτικά διατυπωμένη. «Αφοσιωμένος δημόσιος υπάλληλος», «άφοβος υπερασπιστής», «αληθινός πατριώτης» - οι συνήθεις κοινοτοπίες ενός επικήδειου λόγου. Εμφανώς απούσα: οποιαδήποτε αναφορά σε φυσικά αίτια θανάτου, οποιαδήποτε διαβεβαίωση ότι αυτό ήταν αναμενόμενο, οποιαδήποτε ιατρική εξήγηση. Ο διευθυντής του FBI γνωρίζει περισσότερα από όσα αποκαλύπτει και επιλέγει τα λόγια του με την ακρίβεια κάποιου που καταλαβαίνει ότι όλα όσα λέει τώρα θα εξετάζονται εξονυχιστικά για μήνες. 

Τι πρέπει να προσέξετε .....Για την νεκροψία. Εάν δημοσιευτούν τα αποτελέσματα  - δώστε προσοχή στα τοξικολογικά ευρήματα. Συγκεκριμένα, εξετάστε τα επίπεδα καλίου, τα επίπεδα ινσουλίνης και οποιαδήποτε αναφορά σε "απροσδιόριστη" αιτία θανάτου. Το "Απροσδιόριστο" είναι η ιατροδικαστική ορολογία που σημαίνει "Ξέρουμε ότι κάτι συνέβη, αλλά δεν μπορούμε να αποδείξουμε τι".  

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΗΣ ΑΜΜΟΥ

ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΗΣ ΑΜΜΟΥ: Γιατί σφάζονται οι δύο μεγάλοι τώρα στην ποδιά της Ευρώπης (κι ας μην το παίρνουμε χαμπάρι).

​Ακούμε κάθε μέρα στις ειδήσεις για τον Τραμπ, τον Κινεζικό Δράκο, τους δασμούς και τα δισεκατομμύρια που αλλάζουν χέρια. Οι περισσότεροι νομίζουν ότι πρόκειται για το παλιό, γνωστό παιχνίδι: ποιός θα πουλήσει περισσότερα αυτοκίνητα ή ποιός θα ελέγξει τα πετρέλαια στα Στενά.

​Λάθος. Το παλιό παιχνίδι πέθανε.

​Σήμερα, ο πραγματικός πόλεμος δεν γίνεται για το μαύρο χρυσό, αλλά για την άμμο. Για το πυρίτιο. Για τα περιβόητα «τσιπάκια» που τα φοράνε από το κινητό στο χέρι σου μέχρι οι πύραυλοι και τα συστήματα Τεχνητής Νοημοσύνης. Όποιος ελέγχει την παραγωγή τους, ορίζει και το παγκόσμιο χρήμα!

​Και το πιο τρελό; Το κλειδί αυτού του παγκόσμιου πολέμου δεν βρίσκεται ούτε στην Ουάσιγκτον ούτε στο Πεκίνο. Βρίσκεται στην Ευρώπη.

​ Το «Μπακάλικο» των Υπερδυνάμεων και το Ευρωπαϊκό Μονοπώλιο

​Για να καταλάβουμε το μέγεθος του παραλογισμού: Αμερικανοί και Κινέζοι τσακώνονται για το ποιος θα κάνει κουμάντο στα εργοστάσια της Ταϊβάν. Όμως, αυτά τα εργοστάσια είναι απλώς οι «ράφτες». Ο μοναδικός «κατασκευαστής των μηχανών» που επιτρέπει σε αυτά τα εργοστάσια να λειτουργήσουν είναι μια ολλανδική εταιρεία, η ASML.
​Αυτοί οι Ολλανδοί, αξιοποιώντας την έρευνα δεκάδων ευρωπαϊκών πανεπιστημίων, φτιάχνουν τις πιο εξελιγμένες μηχανές λιθογραφίας του κόσμου. Μηχανές που «χαράζουν» πάνω στην άμμο κανάλια τόσο μικρά, που το πλάτος τους μετριέται σε άτομα.

​Η Κίνα το ξέρει αυτό, γι' αυτό και απαντά χτίζοντας τη δική της αυτόνομη αυτοκρατορία σε «σίδερο» και hardware, προσπαθώντας να ξεφύγει από τις αμερικανικές παγίδες. Μόλις προχθές ανακοίνωσε μια ακόμα ήττα των πολιτικών του Τραμπ, τώρα σε αυτό το καυτό μέτωπο.

​Η Αμερική από την άλλη, εγκλωβισμένη στο εσωτερικό της χάος, παραδίδει τα κλειδιά της ενέργειας και της τεχνολογίας σε «σκιώδη» mega-funds τύπου BlackRock, που αγοράζουν μέχρι και πυρηνικά εργοστάσια για να ταΐσουν τα δικά τους ψηφιακά χωράφια.

​ Η «Τεχνοφεουδαρχία» και η Δική μας Έξοδος
​Τι σχέση έχουν όλα αυτά με εμάς;

Οι δύο μεγάλοι θέλουν να καταργήσουν το χρήμα όπως το ξέραμε. Ετοιμάζουν τα δικά τους «ψηφιακά νομίσματα» (CBDCs ή stablecoins, αδιάφορο), τα οποία θα ελέγχουν απόλυτα μέσα από τα κεντρικά τους συστήματα. Θέλουν να γίνουμε «δουλοπάροικοι» στα dataχώραφα των κάθε λογής Musk, που έχει ως κύριο στόχο του να ενσωματώσει την δική του ΑΙ μέσα στον κώδικα κάθε ψηφιακού νομίσματος. Η παγκόσμια κυριαρχία των φιλοναζί Technocrats Inc του παππού του της δεκαετίας του 1930, επανέρχεται με σάρκα και οστά ως ζόμπι.

​Η Ευρώπη, αντί να αξιοποιήσει το τεράστιο τεχνολογικό πλεονέκτημα που έχει στα χέρια της (όπως η ASML), συνεχίζει να κάνει γαργάρες με τις παλιές νομισματικές της συνταγές, μετρώντας την καταστροφή της με τα «δανεικά της ΕΚΤ».

​Όμως, οι τεχνοφεουδάρχες δεν θα νικήσουν. Γιατί το Ίντερνετ και η ανθρώπινη διάνοια έχουν μια μοναδική ιδιότητα: αναπτύσσονται χωρίς κεντρικό έλεγχο.

Ήδη, κάτω από το ραντάρ των τραπεζών, γεννιούνται νέα, αποκεντρωμένα συστήματα συναλλαγών που στηρίζονται στην πραγματική παραγωγή και όχι στον αέρα των τυπογραφείων του '71. Το ίδιο γίνεται και με τις τεχνολογίες της ΑΙ και των δικτύων της επόμενης γενιάς.

​Ο κόσμος αλλάζει ριζικά. Κι όποιος επιμένει να κοιτάζει το δάχτυλο (τις πολιτικές κοκορομαχίες, που όλα αυτά είτε τα αγνοούν είτε τα κρύβουν κάτω από το χαλάκι) χάνει το φεγγάρι...Την ψηφιακή κυριαρχία και τον έλεγχο της.

Σαουδική Αραβία, Συρία και η νέα οθωμανική εμπορική αυτοκρατορία του Ερντογάν.

ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :

Σαουδική Αραβία, Συρία και η νέα οθωμανική εμπορική αυτοκρατορία του Ερντογάν.
(Άρθρο γνώμης σε μορφή γεωμετρικής κατασκευής)

Ανάλυση:
Καθώς το Ριάντ υπογράφει μια ιστορική συμφωνία σιδηροδρομικού διαδρόμου με την Άγκυρα και οι τουρκικές τράπεζες ετοιμάζονται να ανοίξουν σε όλη τη Συρία, οι εχθροί του Ισραήλ δεν είναι οι μόνοι που αναδιαμορφώνουν τη Συρία.

Ενώ η ισραηλινή αεροπορία αποσυναρμολογούσε την πυρηνική υποδομή του Ιράν και οι Ισραηλινές Άμυνες πολεμούσαν σε πολλαπλά μέτωπα, ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν πέρασε τους ίδιους μήνες κάνοντας αυτό που κάνει καλύτερα: μετατρέποντας την περιφερειακή καταστροφή σε προσωπικό στρατηγικό κέρδος.

Την Τρίτη στο Ριάντ, ο Σαουδάραβας υπουργός Μεταφορών Σαλέχ Αλ-Τζάσερ και ο Τούρκος ομόλογός του υπέγραψαν ολοκληρωμένα μνημόνια κατανόησης για έναν νέο χερσαίο σιδηροδρομικό διάδρομο. Ο δηλωμένος στόχος είναι πρακτικός:

Παράκαμψη του σχεδόν κλειστού Στενού του Ορμούζ, μείωση του χρόνου διέλευσης φορτίου από τριάντα και πλέον ημέρες δια θαλάσσης σε λιγότερο από δύο εβδομάδες δια ξηράς και διάσωση των αλυσίδων εφοδιασμού του Κόλπου που έχουν στραγγαλιστεί από την έναρξη του πολέμου ΗΠΑ-Ιράν και η παράκαμψη και του παλιού checkpoint της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, του Σουέζ.

Έτσι διαμορφώνεται δυναμικά μια άλλη αρχιτεκτονική για την ευρύτερη Μέση Ανατολής Βόρεια Αφρική και Δυτική Ασία με τον άξονα Τουρκίας-Ιραν-Πακιστάν να παίζει τον ρόλο που είχε το Ισραήλ στην ίδια περιοχή στα προηγούμενα 70 χρόνια.

Ο διάδρομος εκτείνεται από την Κωνσταντινούπολη μέσω της Συρίας μετά την πτώση του Άσαντ, κατεβαίνοντας την Ιορδανία και καταλήγοντας στο υπάρχον σιδηροδρομικό δίκτυο της Σαουδικής Αραβίας στο συνοριακό πέρασμα Χαντίθα, με φιλοδοξίες να φτάσει τελικά στο Ομάν και τον Ινδικό Ωκεανό. Το εκτιμώμενο κόστος επένδυσης ανέρχεται σε περίπου πεντέμισι δισεκατομμύρια δολάρια, με την Ασιατική Τράπεζα Επενδύσεων Υποδομών να έχει ήδη δεσμεύσει 750 εκατομμύρια δολάρια για την κατασκευή τουρκικών σιδηροδρομικών υποδομών κατά μήκος της διαδρομής.

Κάθε πόλη σε αυτόν τον χάρτη είναι σκόπιμη και καμία από αυτές δεν είναι ισραηλινή.

Τον Σεπτέμβριο του 2023, ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν ανακοίνωσε τον Οικονομικό Διάδρομο Ινδίας-Μέσης Ανατολής-Ευρώπης, γνωστό ως IMEC, στη σύνοδο κορυφής της G20 στο Νέο Δελχί. Αυτός ο διάδρομος είχε σχεδιαστεί για να μεταφέρει εμπορεύματα από ινδικά λιμάνια μέσω των ΗΑΕ, της Σαουδικής Αραβίας, της Ιορδανίας και του Ισραήλ, και στη συνέχεια προς την Ευρώπη. Ήταν, μεταξύ άλλων, ένα έμμεσο στοίχημα ότι οι διασυνδέσεις του Ισραήλ με τις Συμφωνίες του Αβραάμ μετέτρεπαν το εβραϊκό κράτος στον απαραίτητο εμπορικό κόμβο του εμπορίου της Μέσης Ανατολής.

Ο Ερντογάν ήταν έξαλλος. Η Τουρκία, η γεωγραφική γέφυρα μεταξύ Ασίας και Ευρώπης για αιώνες, είχε παρακαμφθεί εντελώς. Το είπε αυτό δυνατά και επανειλημμένα.

Η IMEC ως μονόδρομος πέθανε όμως τον Οκτώβριο του 2023 με την επίθεση της Χαμάς, που είχε τότε τις πλάτες και του Πουτιν, σε ένα rave party στο Ισραήλ. Δεν έχει ανακάμψει αυτό ακόμη. Ο διάδρομος Σαουδικής Αραβίας-Τουρκίας που ανακοινώθηκε αυτή την εβδομάδα είναι η άμεση αντικατάστασή του και ο Ερντογάν διακήρυξε αυτή τη φορά ότι η Τουρκία δεν είναι η χώρα που παραλείπεται. Δεν είναι απλώς πίσω από τον χάρτη. Είναι ο χάρτης, λέει.

Η γεωπολιτική αρχιτεκτονική που έχει συγκροτήσει ο Ερντογάν αξίζει ιδιαίτερης προσοχής από την Ιερουσαλήμ, επειδή έχει κατασκευαστεί σχεδόν εξ ολοκλήρου κατά την περίοδο που το Ισραήλ έχει καταναλωθεί από τον πόλεμο με τους  εχθρούς του.

Ξεκινήστε με τη Συρία, η οποία αποτελεί πλέον τη ραχοκοκαλιά του διαδρόμου. Η κυβέρνηση που υποστηρίζει ο Ερντογάν στη Δαμασκό προέκυψε από την Χαγιάτ Ταχρίρ αλ-Σαμ, μια οργάνωση που η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι Ηνωμένες Πολιτείες συνεχίζουν να χαρακτηρίζουν ως τρομοκρατική ομάδα. Ο Ερντογάν τους αποκαλεί απελευθερωτές. Έχει περάσει τους μήνες που ακολούθησαν την πτώση του Άσαντ τοποθετώντας την Τουρκία ως τον αναντικατάστατο οικονομικό προστάτη της Δαμασκού, με τουρκικές εταιρείες να λειτουργούν ήδη στο Χαλέπι, τουρκικές τράπεζες να προετοιμάζονται να ανοίξουν υποκαταστήματα σε όλη τη συριακή επικράτεια και έναν διμερή εμπορικό στόχο δέκα δισεκατομμυρίων δολαρίων έως το 2030.

Στη Σύνοδο Κορυφής Οικονομικών Πόλεων της Ανατολίας αυτή την εβδομάδα στο Γκαζιαντέπ, ακριβώς απέναντι από τα σύνορα με τη βόρεια Συρία, ο Τούρκος υπουργός Εμπορίου Ομέρ Μπολάτ ανακοίνωσε το επικείμενο άνοιγμα της σιδηροδρομικής διέλευσης Ισλαχιγιέ μεταξύ Τουρκίας και Συρίας, ενώ ο υπουργός Οικονομίας της Συρίας κάλεσε τους Τούρκους επενδυτές να αντιμετωπίσουν τη χώρα του όχι ως αγορά προς εκμετάλλευση, αλλά ως εταίρο προς κατασκευή.

Ο διάδρομος κωδικοποιεί αυτή την εξάρτηση μόνιμα. Κάθε εμπορευματικό τρένο που κάνει το ταξίδι από την Κωνσταντινούπολη προς τη Σαουδική Αραβία θα διασχίζει το Χαλέπι και τη Δαμασκό, πράγμα που σημαίνει ότι ολόκληρη η ευρασιατική χερσαία γέφυρα περνάει από έδαφος που ουσιαστικά αποτελεί οικονομικό προτεκτοράτο της Άγκυρας. Ο Ερντογάν έχει εξασφαλίσει μια σφαίρα επιρροής που εκτείνεται από τον Βόσπορο μέχρι την Ερυθρά Θάλασσα, με μια ισλαμιστικά κυβερνώμενη Συρία ως επιχειρησιακή ραχοκοκαλιά της.

Για το Ισραήλ, οι στρατηγικές επιπτώσεις επιδεινώνονται έτσι ραγδαία.

Ο νέος διάδρομος έχει σχεδιαστεί ρητά ως εναλλακτική λύση στις θαλάσσιες διαδρομές που διαταράσσονται από τη σύγκρουση ΗΠΑ-Ιράν. Αλλά έχει επίσης σχεδιαστεί ρητά ως εναλλακτική λύση στην αρχιτεκτονική της IMEC που θα συνέδεε το εμπόριο του Κόλπου με τις ισραηλινές υποδομές διαμετακόμισης. Η Σαουδική Αραβία, η οποία πλησίαζε αργά προς τη δική της πιθανή συμφωνία με την Ιερουσαλήμ, τώρα υπέγραψε μια ιστορική συμφωνία εφοδιαστικής με την Τουρκία του Ερντογάν. Το μήνυμα από το Ριάντ δεν είναι εχθρικό προς το Ισραήλ. Αλλά δεν είναι ούτε καθησυχαστικό όσο παραμένει και στα εκεί παλάτια το δίλημμα:

Η Σαουδική Αραβία θα κάνει αναχαίτιση ή διανομή?

Το βασίλειο έχει δύο ακτές, στην Ερυθρά Θάλασσα και στον Αραβικό Κόλπο, γεγονός που το καθιστά φυσικό κόμβο logistics ανεξάρτητα από το ποιον διάδρομο υποστηρίζει. Με το Ισραήλ σε πόλεμο και την αμερικανική προσοχή να εκτείνεται σε πολλαπλά θέατρα, το Ριάντ έκανε μια ρεαλιστική επιλογή να κατασκευάσει την υποδομή που είναι διαθέσιμη και λειτουργική σήμερα.

Οι πραγματιστικές επιλογές στη Μέση Ανατολή έχουν έναν τρόπο να σκληραίνουν σε μόνιμες στρατηγικές ευθυγραμμίσεις. Τα δισεκατομμύρια που θα ρέουν μέσω του σιδηροδρομικού δικτύου της Τουρκίας, οι τουρκικές τράπεζες που θα λειτουργούν στη Δαμασκό και τα σαουδαραβικά εμπορεύματα που θα διασχίζουν τη σφαίρα επιρροής του Ερντογάν δεν είναι ουδέτερες οικονομικές συναλλαγές.

Είναι τα θεμέλια μιας πιθανής περιφερειακής τάξης της επόμενης δεκαετίας.
Υπάρχει ένα επίπεδο σκόπιμου ιστορικού θεάτρου σε όλα αυτά που ο Ερντογάν σκηνοθετεί συνειδητά. Ο νέος διάδρομος πλαισιώνεται από τους υποστηρικτές του ως αναβίωση του σιδηροδρόμου Χετζάζ, της γραμμής της οθωμανικής εποχής που εκτεινόταν από την Κωνσταντινούπολη στη Μεδίνα και τη Μέκκα από το 1908 και μετά, συνδέοντας την αυτοκρατορική πρωτεύουσα με τις ιερές πόλεις του Ισλάμ όταν η Κωνσταντινούπολη κυβερνούσε ακόμα τον αραβικό κόσμο.

Καταστράφηκε κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, εν μέρει από την αραβική εξέγερση και εν μέρει από βρετανικά σαμποτάζ.
Για τον Ερντογάν, ο οποίος έχει αφιερώσει δύο δεκαετίες στην ανακατασκευή του οθωμανικού συμβολισμού με κάθε διαθέσιμη ευκαιρία, το πλαίσιο αυτό δεν αποτελεί τυχαίο μάρκετινγκ.

Η Ιερουσαλήμ θα πρέπει να κατανοήσει τι σημαίνει αυτή η σταδιοποίηση με συγκεκριμένους όρους, αν ποτέ και αυτό ξεπεράσει τα όρια της πολιτικής τύφλωσης που κυριαρχεί στην πολιτική του.

Μια Τουρκία που παρουσιάζεται ως ο φυσικός θεματοφύλακας της εφοδιαστικής που συνδέει τον Κόλπο με την Ευρώπη, που κυβερνά τη χερσαία γέφυρα μέσω του Χαλεπίου και της Δαμασκού, που ελέγχει τόσο τη διέλευση του Βοσπόρου όσο και τον κόμβο των Σαουδαράβων στα σύνορα, διαθέτει επιρροή στις περιφερειακές υποθέσεις που υπερβαίνει κατά πολύ τη χωρητικότητα των εμπορευμάτων και τα τέλη διέλευσης.

Ο Ερντογάν κατασκευάζει την υποδομή της κεντρικής θέσης της οθωμανικής εποχής στη Μέση Ανατολή μετά τον πόλεμο του Ιράν, και το κάνει με το εμπορικό βάρος της Σαουδικής Αραβίας, τη συριακή γη και το κενό που δημιουργήθηκε από τους απαραίτητους αλλά καταναλωτικούς πολέμους του Ισραήλ.

Τίποτα από αυτά δεν έχει φυσικά ολοκληρωθεί ακόμα. Οι τεχνικές μελέτες για τον πλήρη διάδρομο παραμένουν ημιτελείς. Η χρηματοδότηση έχει εξασφαλιστεί μόνο, από το Ριαντ, και αυτή εν μέρει. Και το ισραηλινό λόμπι συνεχίζει να είναι πανίσχυρο στην Ουάσιγκτον, και μάλιστα εν όψει εκλογών τον Νοέμβριο.

Ο κόμβος στο Ιράκ που θα καθιστούσε τον διάδρομο πραγματικά διηπειρωτικό είναι ακόμη θεωρητικός. Και η αξιόπιστη διέλευση εμπορευμάτων μέσω της μεταπολεμικής Συρίας θα απαιτήσει σταθερότητα την οποία η ισλαμιστική διακυβέρνηση στη Δαμασκό δεν έχει ακόμη αποδείξει ότι μπορεί να διατηρήσει.

Αλλά η κατεύθυνση είναι αδιαμφισβήτητη και ο ρυθμός επιταχύνεται. Ενώ το Ισραήλ επικεντρωνόταν στην καταστροφή των φυγοκεντρητών στο Φορντόου και στην υποβάθμιση του IRGC, ο Ερντογάν έθετε τα οικονομικά θεμέλια της επόμενης στρατηγικής εποχής της περιοχής. Η Σαουδική Αραβία και η Συρία είναι τώρα οι δίδυμοι πυλώνες της φιλοδοξίας του: ο ένας παρέχει εμπορικό προορισμό και οικονομικό βάρος, ο άλλος παρέχει γη και διέλευση.

Ο Ερντογάν δεν νίκησε το Ισραήλ. Απλώς περίμενε να ασχοληθεί το Ισραήλ και μετά άρχισε να χτίζει την αυτοκρατορία του ενώ κανείς δεν τον παρακολουθούσε. Το για ποιόν θα δουλεύει πραγματικά είναι και το μεγάλο ζητούμενο των επόμενων εβδομάδων μέχρι την επίσκεψη του Τραμπ στην Αθήνα.

Σύνθεση:

Έτσι, μπροστά στην νέα αρχιτεκτονική της περιοχής και με αναπάντητα πολλά ερωτήματα για το ποιοί είναι οι πραγματικοί παίκτες πίσω από αυτές τις θεαματικές γεωπολιτικές ανακατατάξεις, το μόνο που δείχνει ως ρεαλιστικό είναι ένας αναγκαίος συμβιβασμός.

Η Γεωμετρία της Ισχύος: Από τα «Τρίγωνα του Κίσινγκερ στα «Τετράγωνα» των BRICS+ και της BlackRock

ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :

Η Γεωμετρία της Ισχύος: Από τα «Τρίγωνα του Κίσινγκερ στα «Τετράγωνα» των BRICS+ και της BlackRock.

Μπορεί να υπάρξει, λόγω της επιστροφής Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ, μια παλινόρθωση της παγκοσμιοποίησης των «τρίγωνων του Κίσινγκερ», σε αντιδιαστολή με τα «τετράγωνα χωρίς όραμα» της περιόδου Μπάιντεν-BlackRock απέναντι στους BRICS+?
Αυτό είναι το ερώτημα αυτού του σεντονιού γνώμης που δικαιολογεί και το προηγούμενο early warning post με κάτι ιππότες.

Η Αρχιτεκτονική της Παλιάς Παγκοσμιοποίησης (1986-2021)

Η προηγούμενη διεθνής τάξη πραγμάτων, αυτή που συνηθίσαμε να αποκαλούμε νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, σφυρηλατήθηκε σταδιακά μετά τα μέσα της δεκαετίας του 1980. Με εφαλτήριο τις οικονομικές κατευθύνσεις που αποκρυσταλλώθηκαν στην Συναίνεση της Ουάσιγκτον (Washington Consensus) στα τέλη της δεκαετίας των τότε G5 το 86 και εδραιώθηκε ένα μοντέλο παγκόσμιου εμπορίου που εξυπηρετούσε την απόλυτη κυριαρχία του δολαρίου ως του κύριου αποθεματικού νομίσματος στις διεθνείς συναλλαγές.

Πάνω σε αυτή την οικονομική αρχιτεκτονική, ο Χένρι Κίσινγκερ είχε ήδη θεμελιώσει την περίφημη «πολιτική των τριγώνων», η οποία αποτέλεσε το κεντρικό δόγμα της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής για μισό αιώνα.
Το δόγμα αυτό στηριζόταν σε ένα σύστημα ασφαλείας με πυρήνα τις ισχυρές δυτικές οικονομίες (ΗΠΑ, Μ. Βρετανία, Γαλλία, Γερμανία, Ιαπωνία).

Στο πλαίσιο αυτό, διαμορφώθηκε ένα πλήθος τριγωνικών εμπορικών και αμυντικών σχέσεων, όπου οι ΗΠΑ λειτουργούσαν πάντα ως ο «ισορροπιστής- εγγυητής» ανάμεσα σε περιφερειακές δυνάμεις. Πχ Ελλάδας Τουρκία. Το κεντρικό αυτό δόγμα συνοδευόταν από το αξίωμα του Κίσινγκερ: «Όποιος ελέγχει το χρήμα, ελέγχει τον κόσμο». Επί της ουσίας, επρόκειτο για τη συνέχεια της στρατηγικής του «διαίρει και βασίλευε» της βρετανικής αποικιοκρατίας, αλλά υπό νέα, αμερικανική διεύθυνση.
Αυτή η πολιτική της εξαναγκαστικής διπλωματίας, των τοπικών συγκρούσεων και των γεωπολιτικών παρεμβάσεων πέτυχε τον πρωταρχικό της στόχο: οδήγησε στην απομόνωση και τελικά στην κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. Έτσι, άνοιξε ο δρόμος για την εποχή της απόλυτης μονοκρατορίας του δολαρίου και, μετά την περίοδο Ρήγκαν-Θάτσερ, για την ιδεολογική κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού.

Η Σταδιακή Διάβρωση και το Ορόσημο του 2021.

Η ανάσχεση αυτής της τάξης πραγμάτων ξεκίνησε ουσιαστικά με την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση του 2008, η οποία προκλήθηκε από το σκάσιμο της φούσκας των τοξικών ομολόγων. Η διαχείριση της κρίσης μέσω της διόγκωσης των κρατικών χρεών μετατόπισε τα κέρδη των ελίτ στην παραοικονομία των χρηματιστηριακών παιγνίων. Οι επενδυτές γύρισαν την πλάτη στην πραγματική οικονομία, στρεφόμενοι σε βραχύβιες τοποθετήσεις υψηλού ρίσκου μέσω του σκιώδους παρατραπεζικού συστήματος (shadow banking) και των επενδυτικών κεφαλαίων (funds).

Αυτό το μοντέλο εμφάνισε δομικές αρρυθμίες ήδη από το 2018, όταν ο εμπορικός πόλεμος του Τραμπ με την Κίνα και οι προστατευτικές του πολιτικές προκάλεσαν κρίση στην παγκόσμια προσφορά και ζήτηση — μια οικονομική επιβράδυνση που στη συνέχεια «κουκουλώθηκε» από την πανδημία του Covid-19. Η εξέλιξη αυτή έφερε στην επιφάνεια μια μεγάλη αλήθεια:

Η μετατόπιση της παραγωγής:
Ο κύριος όγκος της παγκόσμιας βιομηχανικής παραγωγής είχε ήδη μεταφερθεί στην Ασία (κυρίως στην Κίνα και την ανερχόμενη Ινδία), με τις ελίτ της Δύσης να περιορίζονται στα πολύ πιο κερδοφόρα παιχνίδια του καζινοκαπιταλισμού.
Το επίσημο τέλος αυτού του τύπου παγκοσμιοποίησης επισφραγίστηκε στη Σύνοδο των G7 στην Κορνουάλη το 2021. Εκεί αναγνωρίστηκε η ανάγκη μετάβασης σε μια νέα φάση (περιφερειοποίησης), η οποία λειτούργησε και ως το βαθύτερο υπόστρωμα για τον πόλεμο στην Ουκρανία — τη «μητέρα των συγκρούσεων» για την οριοθέτηση δύο διακριτών ζωνών εμπορίου: της «Ευρασίας» και της «Δύσης». Ας την λέμε φάση μετα-παγκοσμιοποιησης αυτή που βιώνουμε τώρα με τους πολέμους στην Ουκρανία, την Παλαιστίνη και το Ιράν.

Η Αντίδραση των BRICS+ και η Απάντηση του Μπάιντεν.

Την ίδια στιγμή, ο υπόλοιπος πλανήτης άρχισε να οργανώνεται γύρω από νέες εμπορικές συμπράξεις με επίκεντρο την Κίνα, ενσωματώνοντας στρατηγικούς ενεργειακούς παίκτες όπως το Ιράν. Η διαδικασία αυτή κορυφώθηκε με τη δυναμική διεύρυνση των BRICS+ και την εκπεφρασμένη πρόθεσή τους στη Σύνοδο του Καζάν να προχωρήσουν στη δημιουργία ενός εναλλακτικού νομισματοπιστωτικού συστήματος και ενός νέου συνθετικού αποθεματικού νομίσματος που θα αμφισβητήσει το δολαριακό κατεστημένο.

Ο Κίσινγκερ, διακρίνοντας τη γεωπολιτική διολίσθηση των ΗΠΑ λόγω της απομονωτικής τακτικής της πρώτης θητείας Τραμπ, είχε συμβουλεύσει τη μετέπειτα κυβέρνηση Μπάιντεν να επιδιώξει έναν συμβιβασμό με την Κίνα, ηγούμενη παράλληλα μιας προσπάθειας δημιουργίας ενός πολυπολικού κόσμου. Στόχος ήταν να κερδηθεί πολύτιμος χρόνος για το δολάριο μέσα από τη συμμετοχή των ΗΠΑ σε νέα, πολυμερή γεωμετρικά σχήματα («τετράγωνα»).
Έτσι ξεδιπλώθηκε η στρατηγική Μπάιντεν:

1. Αποχώρηση από το Αφγανιστάν: Εγκαταλείφθηκε μια κοστοβόρα παρουσία που δεν απέδιδε καρπούς, αφήνοντας την περιοχή στη σφαίρα επιρροής του Πεκίνου.

2. Το Μοντέλο της BlackRock:
Στην Κορνουάλη το 2021, θεσμικοί κολοσσοί όπως η BlackRock ανέλαβαν να σχεδιάσουν τον «νεοφιλελευθερισμό 2.0», βασισμένο στην Πράσινη Μετάβαση και την πλήρη ψηφιοποίηση του χρήματος.

3. Η Ρωσική Αντίδραση:
Το καθεστώς Πούτιν αισθάνθηκε ότι απειλείται άμεσα από αυτή την Πράσινη Μετάβαση, καθώς η σταδιακή απεξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα στερεί σε βάθος χρόνου από τη Ρωσία (και τις χώρες του OPEC) την κύρια πηγή εσόδων τους. Η εισβολή στην Ουκρανία και οι επακόλουθες κυρώσεις επιτάχυναν τη γεωπολιτική ρήξη, προκαλώντας σοβαρό ενεργειακό και πληθωριστικό κόστος στην Ευρώπη.
Αντί για μια ενιαία ασιατική σύμπραξη, ο κόσμος άρχισε να χωρίζεται ανάμεσα στους BRICS+ και σε αμερικανοκίνητα «τετράγωνα»:

Το QUAD: ΗΠΑ, Ινδία, Αυστραλία και Ιαπωνία, με στόχο την ανάσχεση της Κίνας στον Ινδο-Ειρηνικό.

Το I2U2: Ινδία, Ισραήλ, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και ΗΠΑ, ως μοχλός πίεσης προς τη Σαουδική Αραβία, την Αίγυπτο και την Τουρκία για να μην προσδεθούν στο άρμα των BRICS+. Παρά τις γεωπολιτικές αναταράξεις στη Μέση Ανατολή, το σχήμα αυτό δείχνει ότι το ελεγχόμενο ψηφιακό δολάριο δεν είναι ακόμη έτοιμο να επιβληθεί πλήρως.

Η Αναταραχή στη Λατινική Αμερική:
Ενώ η Βραζιλία ηγείται της προσπάθειας για περιφερειακή νομισματική ενοποίηση σε σύνδεση με τους BRICS+, η ξαφνική στροφή της Αργεντινής προς τη δολαριακή σφαίρα επιρροής ήρθε για να ανακόψει προσωρινά αυτή τη δυναμική.

Οι Τυφλές Πλευρές του Νέου Δόγματος
Αυτό το σύστημα πολυμερών συμμαχιών («τετραγώνων») αντιμετωπίζει δομικά προβλήματα επειδή αγνοεί τις νέες αντικειμενικές πραγματικότητες:

Η Γεωγραφία του Φυσικού Αερίου:
Η μετάβαση στο φυσικό αέριο ως στρατηγικό μεταβατικό καύσιμο απαιτεί σταθερούς επίγειους και υποθαλάσσιους αγωγούς και κρίσιμους κόμβους ελέγχου, στοιχεία που δεν συμβαδίζουν με γεωγραφικά ασύνδετα πολιτικά σχήματα.

ΤΕΛΙΚΌ ΣΚΟΡ ΠΟΛΕΜΙΚΏΝ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΩΝ

ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :

ΤΕΛΙΚΌ ΣΚΟΡ ΠΟΛΕΜΙΚΏΝ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΩΝ:

Για πρώτη φορά στην παγκόσμια ιστορία πληρώνουν οι "νικητές" ενός πολέμου πολεμικές αποζημιώσεις στους ηττημένους, όπως τώρα με τον Τραμπ και το Ιράν!

Αυτό είχε ξανασυμβεί μόνο σε περιπτώσεις τύπου "πόλεμος των Ρόουζ" όπου, ως γνωστόν, δεν υπάρχουν ποτέ ούτε νικητές ούτε ηττημένοι. 

Εκεί τις πολεμικές αποζημιώσεις τις πληρώνει πάντα όποιος/α αυτοανακηρύσσεται νικητής από κεκτημένη e-λιθιότητα. Στις μέρες μας αυτήν την κολλάει εύκολα πάντα κάποιος/α από την πολύ μεγάλη του αυτοεπιβεβαίωση από τους engagement αλγορίθμους του marketing κάποιας ΑΙ, που έχουν ως στόχο τους να σε κρατάνε χρονικά δέσμιο/α λέγοντας συνεχώς   

"Μα τι ωραία που τα λες χρυσό μου! Συνέχισε έτσι, το έχεις...

Και μην ακούς κανέναν. Ρώτα εμένα ότι θέλεις. "

 

Πυρηνικό το χτύπημα έτσι, αν και χωρίς πυρηνικά. Το πληρώνεις στα ψυχοφάρμακα.

Το Γεωπολιτικό Πόκερ της AI και το Ψηφιακό «Σουέζ» της Δύσης για μια virtual κηδεμονία .

ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :

Το Γεωπολιτικό Πόκερ της AI και το Ψηφιακό «Σουέζ» της Δύσης για μια virtual κηδεμονία.

Η παγκόσμια σκακιστική σκακιέρα της Τεχνητής Νοημοσύνης (AI) παίζεται πλέον πάνω σε ένα τραπέζι του πόκερ. Βρισκόμαστε σε ένα οριακό σημείο, με τις δύο όχθες του Ατλαντικού να ακολουθούν εκ διαμέτρου αντίθετες, αλλά εξίσου εγκλωβισμένες στρατηγικές.

Η σύγκριση ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Ευρωπαϊκή Ένωση αποκαλύπτει μια βαθιά φιλοσοφική ασυμμετρία: η μία πλευρά στοιχηματίζει στην απόλυτη ελευθερία της ισχύος, ενώ η άλλη στην προστασία των δικαιωμάτων και τη γραφειοκρατία.

​Από τη μία πλευρά, οι ΗΠΑ παίζουν ένα επιθετικό «all-in» βασισμένο στην ωμή επιχειρηματική και υπολογιστική ισχύ των κολοσσών της Silicon Valley.

Για την Ουάσιγκτον, η AI είναι το απόλυτο εργαλείο για τη διατήρηση της παγκόσμιας κυριαρχίας. Οι Αμερικανοί επενδυτές ρίχνουν δισεκατομμύρια δολάρια με τη λογική: «χτίζουμε πρώτα, κυριαρχούμε παγκοσμίως και αντιμετωπίζουμε τις συνέπειες αργότερα», αδιαφορώντας για τις παρενέργειες στη δημοκρατία και την ενημέρωση.

​Από την άλλη πλευρά, η Ευρωπαϊκή Ένωση πάσχει από ένα δομικό παράδοξο: ένα «κενό εξυπνάδας γεμάτο από κανονιστική αυταρέσκεια».

Οι Βρυξέλλες πιστεύουν λανθασμένα ότι η παραγωγή νόμων, όπως το AI Act, ισοδυναμεί με την παραγωγή τεχνολογικής ισχύος. Η ΕΕ συμπεριφέρεται σαν τον αρχιτέκτονα που σχεδιάζει την τέλεια, αντισεισμική πόλη στα χαρτιά, αλλά αρνείται να λερώσει τα χέρια του για να τη χτίσει. Έτσι, αναγκάζει τους πολίτες της να νοικιάζουν πανάκριβα, ετοιμόρροπα διαμερίσματα στις ψηφιακές παραγκουπόλεις των αμερικανικών Big Tech.

Αν η Ευρώπη* δεν επενδύσει σε δικά της αυτόνομα δίκτυα, μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ΑΙ κλπ,, θα μετατραπεί οριστικά σε μια τεχνολογική αποικία —μια ήπειρος-μουσείο με τους καλύτερους νόμους, αλλά χωρίς κανένα δικό της δεδομένο.

​Την ίδια ώρα, οι νέες υπερδυνάμεις της Ανατολής κάθονται στο ίδιο τραπέζι παίζοντας διαρκώς «πάσο» ή «είμαι έξω» (I am out). Περιμένουν υπομονετικά να εξαντληθούν οι δύο δυτικοί αντίπαλοι στο μεταξύ τους γεωπολιτικό παιχνίδι τύπου Τέξας πόκερ, για να παίξουν στο τέλος τα δικά τους χαρτιά πάνω στην ίδια ακριβώς μπλόφα.

​Διότι η μεγάλη κρυμμένη αλήθεια είναι ότι όλα τα σημερινά συστήματα της AI είναι εγγενώς ανάπηρα λόγω της στοχαστικής τους αρχιτεκτονικής. Αδυνατούν να στηρίξουν οποιαδήποτε ουσιαστική ανθρώπινη εξέλιξη!

Αν δεν αλλάξει κάτι άμεσα μέσω ενός ριζικού paradigm shift —που ίσως γεννηθεί από κάποιο «άσημο» εργαστήριο παραγωγής νέων ιδεών—, το παιχνίδι είναι προδιαγεγραμμένο.

​Στο τέλος, όλες οι μεγάλες δυνάμεις που θα έχουν απομείνει στο τραπέζι δεν θα κρατούν τίποτα χειροπιαστό. Θα ανταλλάσσουν διαρκείς μπλόφες με αέρα κοπανιστό, μέχρι να εξαντληθούν και οι τελευταίες τους μάρκες (chips).

Και τότε, θα βρεθούμε όλοι μαζί στριμωγμένοι μέσα σε Κακά Στενά στενών σε μια κατάσταση ιστορικής ασφυξίας όπως εκείνη του Σουέζ παλιότερα ή του Ορμούζ σήμερα.

ΠΟΣΟ ΠΙΘΑΝΗ ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ USSR ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΡΩΣΙΑ;

ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :

ΠΟΣΟ ΠΙΘΑΝΗ ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ USSR ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΡΩΣΙΑ;

Όσο πιθανό είναι ένα reunion των Beatles!

Απόδειξη:

Η εμφάνιση του Λαβρόφ στην περσινή σύνοδο ΗΠΑ–Ρωσίας στην Αλάσκα με t-shirt USSR, προκάλεσε κύμα ενθουσιασμένων «αναλύσεων» περί επιστροφής της Ρωσίας σε σοβιετικά πρότυπα. Για ακόμη μία φορά, η σημειολογία κατέλαβε τη θέση της ουσίας.

Όμως η σημερινή Ρωσία του Πούτιν δεν κινείται προς ανασύσταση της Σοβιετικής Ένωσης. Αντίθετα, εξελίσσεται σε ένα υβριδικό μοντέλο νεο-τσαρικού εθνικισμού, ολιγαρχικού καπιταλισμού και κρατικού αυταρχισμού, με έντονα γεωπολιτικά χαρακτηριστικά.

Μετά τη διάλυση της προηγούμενης φάσης της παγκοσμιοποίησης και την εισβολή στην Ουκρανία, διαμορφώνεται ένα νέο ρωσικό σύστημα ισχύος με ορισμένα βασικά χαρακτηριστικά:

Οι ξένοι επενδυτές της περιόδου Γιέλτσιν αντικαταστάθηκαν σταδιακά από ένα πλέγμα παλιών και νέων ολιγαρχών στενά συνδεδεμένων με το καθεστώς Πούτιν. Η οικονομική αναδιάρθρωση δεν οδήγησε σε επιστροφή στον σοβιετικό κρατισμό, αλλά σε μια μορφή «εθνικοποιημένης ολιγαρχίας», όπου στρατηγικοί τομείς της οικονομίας λειτουργούν ως ζώνες επιρροής ισχυρών οικονομικών κέντρων.

Το ρωσικό οικονομικό μοντέλο παραμένει βαθιά συνδεδεμένο με τον χρηματοπιστωτικό και ενεργειακό καπιταλισμό. Παρά τις αναφορές σε έναν «πολυπολικό κόσμο» και τα ανοίγματα προς BRICS+, Κίνα και Ευρασία, δεν διαφαίνεται καμία ουσιαστική αμφισβήτηση της εξουσίας των οικονομικών ελίτ ή του τραπεζικού συστήματος. Αντίθετα, η συγκέντρωση ισχύος ενισχύεται.

Η αυξανόμενη σύνδεση νομισματικής ισχύος και ενεργειακών εμπορευμάτων ενδέχεται να εντείνει διεθνείς ανταγωνισμούς γύρω από πρώτες ύλες, ενέργεια, τρόφιμα και νερό, με σοβαρές κοινωνικές και οικολογικές συνέπειες.

Στο πεδίο της ψηφιακής οικονομίας, το μοντέλο παραμένει έντονα συγκεντρωτικό. Ο έλεγχος δεδομένων, πληροφοριών και ψηφιακών υποδομών ακολουθεί περισσότερο τη λογική κρατικού και εταιρικού ελέγχου παρά κάποιας δημοκρατικής αποκέντρωσης.

Σε γεωπολιτικό επίπεδο, η χρήση ιδιωτικών στρατιωτικών μηχανισμών τύπου Wagner και η διείσδυση σε περιοχές της Αφρικής και της Μέσης Ανατολής παραπέμπουν περισσότερο σε νεο-αυτοκρατορική πολιτική επιρροής παρά σε οποιαδήποτε μορφή «αντιιμπεριαλισμού».

Παράλληλα, δεν διακρίνεται κάποιο σοβαρό σχέδιο συμμετοχικής δημοκρατίας ή κοινωνικής αποκέντρωσης της εξουσίας. Τα σοβιετικά σύμβολα επιστρέφουν επικοινωνιακά, όχι όμως και οποιαδήποτε μορφή λαϊκής πολιτικής συμμετοχής ή κοινωνικού ελέγχου της οικονομίας.

Υπό αυτό το πρίσμα, οι λεγόμενες «Λαϊκές Δημοκρατίες» στην Ουκρανία μοιάζουν περισσότερο με γεωπολιτικά προτεκτοράτα παρά με πολιτικά εγχειρήματα κοινωνικής αυτοδιάθεσης. Η χρήση σοβιετικής αισθητικής λειτουργεί κυρίως ως εργαλείο συμβολικής νομιμοποίησης και εσωτερικής κατανάλωσης.

Το φαινόμενο αυτό δεν περιορίζεται στη Ρωσία. Ένα ευρύτερο ρεύμα εθνικιστικής πολιτικής αναπτύσσεται διεθνώς, από τον Όρμπαν έως τη Λεπέν και από τον τραμπισμό έως διάφορες ευρωπαϊκές εκδοχές. Εδώ φαίνεται ότι θα εκφραστεί από δήθεν απολιτικ νέα προσωποπαγή πολιτικά κόμματα χρηματοδοτο5μενα από γνωστούς ή αφανείς υποστηρικτές του Πουτινισμού, όπως πχ ο Σάββιδης ως άτυπος οικονομικός Περιφερειαρχης-ολιγαρχης Βορείου Ελλαδσς.
Παρά τις μεταξύ τους διαφορές, οι τάσεις αυτές συχνά συγκλίνουν:
στην ενίσχυση εκτελεστικών εξουσιών,
στη συμμαχία με οικονομικά συμφέροντα,
στον έλεγχο πληροφορίας,
και στην εργαλειοποίηση της κοινωνικής δυσαρέσκειας.

Η Νομοτέλεια της Παρακμής: Η Παγίδα του Θουκυδίδη και η Κρίση της Δύσης.

ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :

Η Νομοτέλεια της Παρακμής: Η Παγίδα του Θουκυδίδη και η Κρίση της Δύσης.

Η ιστορία σπάνια κινείται ευθύγραμμα. Πιο συχνά η πορεία της θυμίζει έναν κύκλο ισχύος, πλούτου και σύγκρουσης, όπου οι αυτοκρατορίες γεννιούνται από την παραγωγή, κορυφώνονται μέσω του εμπορίου και συχνά παρακμάζουν όταν η πραγματική οικονομία υποχωρεί μπροστά στη χρηματοπιστωτική κερδοσκοπία.

Αυτό τουλάχιστον υποστηρίζουν ιστορικοί και θεωρητικοί των μεγάλων ιστορικών κύκλων, όπως ο Peter Turchin με την Κλειοδυναμική του, που δανείζεται πολλά από τις Φυσικές Επιστήμες για να βγάλει κάποια άκρη στις συνήθως άσκοπες φλυαρίες των θεωρητικών.
Η άνοδος και η πτώση των μεγάλων δυνάμεων όμως δεν είναι μηχανικός νόμος·αλλά επαναλαμβανόμενα μοτίβα, που δύσκολα αγνοούνται.

Σήμερα, πολλοί βλέπουν τις ΗΠΑ και συνολικά τη Δύση να εισέρχονται σε μια επικίνδυνη φάση μετάβασης. Η βιομηχανική τους υπεροχή έχει μεταφερθεί σε μεγάλο βαθμό αλλού, ενώ σημαντικό μέρος της οικονομικής ισχύος τους στηρίζεται πλέον στις αγορές κεφαλαίου, στις υπηρεσίες, στο χρέος και στη δύναμη του νομίσματος. Η πραγματική παραγωγή δεν εξαφανίστηκε· όμως δεν αποτελεί πια το αδιαμφισβήτητο θεμέλιο της ισχύος τους όπως τον 20ό αιώνα.

Απέναντί τους βρίσκεται η Κίνα: μια δύναμη που μέσα σε λίγες δεκαετίες μετατράπηκε από εργαστήριο φθηνής παραγωγής σε βιομηχανικό, τεχνολογικό και γεωοικονομικό γίγαντα. Η άνοδος της, και παρά τα εμφανή εσωτερικά της προβλήματα, προκαλεί τον φόβο μιας ιστορικής μετάβασης ισχύος — αυτό που αρκετοί αναλυτές αποκαλούν Thucydides Trap.

Στην αρχική εκδοχή της θεωρίας, ο Θουκυδίδης περιέγραφε πώς η ναυτική άνοδος της Αθήνας γέννησε τον φόβο της χερσαίας στρατιωτικής τοπικής υπερδύναμης Σπάρτης και οδήγησε στον Πελοποννησιακό πόλεμο.

Σήμερα η εικόνα μοιάζει σχεδόν ανεστραμμένη: μια παραδοσιακή ναυτική υπερδύναμη φοβάται την άνοδο μιας κυρίως χερσαίας και βιομηχανικής δύναμης που επεκτείνει την επιρροή της μέσω εμπορικών διαδρόμων, των υποδομών και της τεχνολογίας.

Η ιστορία δείχνει ότι τέτοιες μεταβάσεις συχνά οδηγούν σε σύγκρουση — όχι επειδή υπάρχει κάποιος μυστικός νόμος του αίματος, αλλά επειδή οι κατεστημένες δυνάμεις σπάνια αποδέχονται αδιαμαρτύρητα την απώλεια της πρωτοκαθεδρίας τους.

Από τους ανταγωνισμούς:
Ολλανδίας – Αγγλίας για την εμπορική κυριαρχία,
έως τη σύγκρουση Γερμανίας – Μ. Βρετανίας πριν από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο,
και την αντιπαράθεση ΗΠΑ – Ιαπωνίας στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο,η μετάβαση ισχύος υπήρξε συχνά εκρηκτική.

Όμως οι αυτοκρατορίες συνήθως δεν καταρρέουν πρώτα στο πεδίο της μάχης. Καταρρέουν εσωτερικά:
όταν οι ελίτ αποσυνδέονται από την κοινωνία,
όταν το χρέος αντικαθιστά την παραγωγή,
όταν η χρηματοπιστωτική κερδοσκοπία γίνεται σημαντικότερη από την πραγματική οικονομία,
και όταν η πολιτική μετατρέπεται σε διαχείριση φόβου.

Σε αυτό το πλαίσιο, το City του Λονδίνου παραμένει ένα από τα σημαντικότερα κέντρα του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος, ελέγχοντας το 40% της κίνησης κεφαλαίων, κυρίως του "μαύρου χρήματος". Το δίκτυο offshore, τα κεφάλαια που διακινούνται μέσω φορολογικών παραδείσων και η τεράστια επιρροή του αγγλοσαξονικού χρηματοοικονομικού μοντέλου των trust αποτελούν πραγματικά στοιχεία της σύγχρονης παγκοσμιοποίησης — αν και συχνά παρουσιάζονται με υπερβολή ή μυθολογικό τρόπο στον δημόσιο διάλογο. Σε αυτόν συχνά αγνοείται η δύναμη της 3ης Βρετανικής Αυτοκρατορίας των offshore, πάνω στις στάχτες της Βρετανικής Αυτοκρατορίας που τελείωσε στα Στενά του Σουέζ το 1956, που πλέον λειτουργεί ασφυκτικά και για το σκιώδες παρατραπεζικό σύστημα των funds που αναδεικνύεται ως το κυρίαρχο στα χρηματοπιστωτικά της Δύσης.

Το Brexit επίσης δεν μπορεί να εξηγηθεί από μία μόνο αιτία. Ήταν ταυτόχρονα κρίση ταυτότητας, οικονομικής ανισότητας, μεταναστευτικής πίεσης, πολιτικής δυσπιστίας και γεωοικονομικής στρατηγικής. Ωστόσο, αποκάλυψε κάτι βαθύτερο: ότι ακόμη και ο πυρήνας της Δύσης αμφισβητεί πλέον το ίδιο το μοντέλο που οικοδόμησε για να φοροδιαφεύγουν οι ελίτ της.

ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΣΤΙΓΜΗΣ ( ΕΝ ΟΨΕΙ ΤΗΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗΣ ΤΡΑΜΠ-ΞΙ ΣΤΑ ΕΝΔΟΞΑ ΠΕΚΙΝΑ -ΣΕ G ματζόρε)

ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :

ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΣΤΙΓΜΗΣ ( ΕΝ ΟΨΕΙ ΤΗΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗΣ ΤΡΑΜΠ-ΞΙ ΣΤΑ ΕΝΔΟΞΑ ΠΕΚΙΝΑ -ΣΕ G ματζόρε)

Στου Πεκίνου τα σοκάκια
κάθονται δυο κινεζάκια,
έρμα παραπονεμένα
κι όλο κλαίνε τα καημένα:
Η μαμά τους η κινέζικη ηγεσία
κάνει πλάκα με του Τράμπ την εξουσία

Κι όλο κλαίνε τα κινεζάκια
απ' τα γε, απ' τα γέλια στα σοκάκια.

Πάει ο Μουσκ αργά το βράδυ
βρίσκει το τσαρδί ρημάδι
ψάχνει και στον GPT του
και τραβάει το μαλλί του!

Βάζει πλώρη κούτσα κούτσα στα Πεκίνα
να πετύχει την κινέζικη ηγεσία
Για όλο πέφτουν οι μετοχές του
απ του Τράμπ όλα τα φάλτσα ταριφάκια?

Το ξημέρωμα ροδίζει
και ο Έλον Μούσκ γυρίζει,
δίχως με συμβία πάλι
κούτσα κούτσα στ' ακρογιάλι.

Με το Πούτιν τον ξενύχτη στα Πεκίνα
κάνει τσάρκες στα ρηχά και η Μελανία.
Κι όλο κλαίνε τα κινεζάκια
απ' τα γε, απ' τα γέλια στα σοκάκια.

ΜΙΑ ΤΡΥΠΑ ΣΤΟ ΝΕΡΟ

ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :

ΜΙΑ ΤΡΥΠΑ ΣΤΟ ΝΕΡΟ

Το κείμενο της σημερινής συμφωνίας Ιραν-ΗΠΑ ως μνημόνιο κατανόησης, περιλαμβάνει 14 σημεία, τα οποία διαπραγματεύονται οι απεσταλμένοι του Τραμπ, Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ, με ιρανούς αξιωματούχους, τόσο άμεσα όσο και μέσω μεσαζόντων.

Το κείμενο προβλέπει:

Άμεσο τερματισμό των εχθροπραξιών και έναρξη 30ήμερης διαπραγμάτευσης για μια πλήρη συμφωνία.

Μακροχρόνιο μορατόριουμ στον εμπλουτισμό ουρανίου, με διάρκεια που συζητείται μεταξύ 12 και 15 ετών.

Δέσμευση του Ιράν να μην επιδιώξει ποτέ πυρηνικό όπλο και να αποφεύγει δραστηριότητες που θα το φέρουν κοντά.

Ενισχυμένο καθεστώς επιθεωρήσεων, συμπεριλαμβανομένων αιφνιδιαστικών ελέγχων από τον ΟΗΕ.

Σταδιακή άρση των αμερικανικών κυρώσεων και αποδέσμευση δισεκατομμυρίων δολαρίων σε παγωμένα ιρανικά κεφάλαια.

Αμοιβαία χαλάρωση των περιορισμών στη διέλευση από τα Στενά του Ορμούζ, με σταδιακή άρση του ιρανικού περιορισμού στη ναυσιπλοΐα και της αμερικανικής ναυτικής ζώνης αποκλεισμού.

Το ακανθώδες θέμα για την συνέχιση ή όχι της οικονομικής και πολεμικής στήριξης των ανταποκριτών της Τεχεράνης με τα Χ (Χούθι, Χαμάς, Χεζμπολάχ) στην Μέση Ανατολή παραπέμφθηκε στις ιρανικές καλένδες.

ΠΟΣΟ ΕΤΟΙΜΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΙΡΑΝ ΝΑ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΕΙ ΤΑ ΣΤΗΡΊΓΜΑΤΑ ΤΟΥ ΣΤΟΝ ΑΡΑΒΙΚΟ ΚΟΣΜΟ (Hezbolah, Ηamas, Huthi κλπ) ΓΙΑ ΚΑΤΙ ΚΑΡΑΒΙΕΣ ΔΟΛΑΡΙΑ. ΚΑΙ KATI ΧΑΛΙΦΗΔΕΣ ΣΤΗΝ ΘΈΣΗ ΤΟΥ ΧΑΛΙΦΗ

ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :

ΠΟΣΟ ΕΤΟΙΜΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΙΡΑΝ ΝΑ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΕΙ ΤΑ ΣΤΗΡΊΓΜΑΤΑ ΤΟΥ ΣΤΟΝ ΑΡΑΒΙΚΟ ΚΟΣΜΟ (Hezbolah, Ηamas, Huthi κλπ) ΓΙΑ ΚΑΤΙ ΚΑΡΑΒΙΕΣ ΔΟΛΑΡΙΑ. ΚΑΙ KATI ΧΑΛΙΦΗΔΕΣ ΣΤΗΝ ΘΈΣΗ ΤΟΥ ΧΑΛΙΦΗ

Το καθεστώς στην Τεχεράνη βρίσκεται τώρα μπροστά σε ένα πραγματικό δίλημμα (το πυρηνικό του πρόγραμμα ποτέ δεν ήταν σοβαρό για να είναι τέτοιο):

Να εγκαταλείψει τα ακριβοπληρωμένα του στηρίγματα στον Αραβικό κόσμο, Χεζμπολα, Χουθι, Χαμάς, Αδελφοί Μουσουλμανοι, ΙSIS κλπ στην τύχη τους έναντι:

-των 200δισ$ των μετρητών του που βρίσκονται παγωμένα σε Δυτικές Τράπεζες από το 16 και

- Έσοδα πάνω από 150δισ κάθε χρόνο από την ανεμπόδιστη διάθεση της δικής του πραμάτειας στις αγορές ενέργειας, της Ασίας κυρίως

Ή να συνεχίζει το business as usual μαζί τους, που φαίνεται ότι είναι η κυρίαρχη γραμμή των σκληροπυρηνικών στους Φρουρούς της Επανάστασης τους ως κύριο εξαγωγικό του προϊόν.

Σε αυτό το δίλημμα εμπλέκονται και οι αντικρουόμενες φιλοδοξίες και άλλων περιφερειακών δυνάμεων όπως:

Της Ρωσίας του Πούτιν, που πριμοδοτεί την δεύτερη επιλογή, αφού έτσι συνεχίζει και πουλάει εκτός των ορίων και τιμών του OPEC την δική της πραμάτεια στις ίδιες αγορές. Η χθεσινή απόφαση των ΗΑΕ να αποχωρήσουν από αυτό το ενεργειακό καρτέλ, ενισχύει έμμεσα αυτήν την τάση και τις τάσεις αποδυνάμωσης του καθεστώτος του Ριαντ, που ηγείται σε αυτό.

Της Τουρκίας (και δευτερευόντως του Πακιστάν) που παρακαλάνε τον μεγαλοδύναμο Αλλάχ να εγκαταλειφθούν οι "αντ' αυτου" του Ιράν στον Αραβικό κόσμο στην τύχη τους, για να εμφανιστεί μετά ο πολυχρονεμένος μας Σουλτάνος στην Άγκυρα ως ο νέος Χαλίφης στην θέση του Χαλίφη υπερασπιστή των απανταχού Αδελφών Μουσουλμάνων και των παραφυάδων τους στην ευρύτερη περιοχή.
(Το τι θα μείνει μετά κάτι τέτοιο σαν Τουρκία, δεν τον απασχολεί, αφού θα τον προστατέψει λέει ο αδελφικός του φίλος, ο Τραμπ, που νομίζει ότι είναι ο πραγματικός κυβερνήτης του Λευκού Οίκου για τέτοια θέματα)

ΠΩΣ ΚΕΡΔΙΖΕΤΑΙ ΕΝΑ ΠΑΙΧΝΊΔΙ ΠΟΚΕΡ ΜΕ ΠΕΙΡΑΓΜΕΝΑ ΖΑΡΙΑ ΤΑΒΛΙΟΥ ΠΟΥ ΛΕΓΕΤΑΙ "ΦΕΥΓΑ"?

ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :

ΠΩΣ ΚΕΡΔΙΖΕΤΑΙ ΕΝΑ ΠΑΙΧΝΊΔΙ ΠΟΚΕΡ ΜΕ ΠΕΙΡΑΓΜΕΝΑ ΖΑΡΙΑ ΤΑΒΛΙΟΥ ΠΟΥ ΛΕΓΕΤΑΙ "ΦΕΥΓΑ"? (ή που οδηγεί τώρα η έλλειψη Αμερικανών Κουστώ και ενός ψηφιακού "Σινικού Τείχους" προστασίας των Ευρωπαίων από τα fake news και της προπαγάνδας του Τράμπ και του Πούτιν).

H κατανομή των γνωστών μεταλλευτικών αποθεμάτων (σπάνιες γαίες, υδρογονάνθρακες, ουράνιο, τιτάνιο κλπ) της Ουκρανίας αξίας γύρω στα 13τρισ$, και η αδικαιολόγητα μεγάλη χρονική διάρκεια της "ειδικής επιχείρησης" της Μόσχας στα εδάφη που κατέλαβε τις πρώτες ημέρες της εισβολής των δυνάμεων της στην Ουκρανία, αρκούν για να κατανοήσει και ο μη ειδικός το "παιχνίδι" που παίχτηκε (τώρα παίζεται το φινάλε του) ανάμεσά στις δύο πρώην "υπερδυνάμεις" του προηγούμενου Ψυχρού Πολέμου. Αυτό που τώρα έχει μετατραπεί σε ένα νομισματικό-ενεργειακό πόλεμο που ξεκίνησε το 21 από τους G7 με την επίσημη κατάργηση της "Συνεννόησης της Ουάσινγκτον" από τους G5 το 86, επί της οποίας άνθησε ο νεοφιλελευθερισμός και η παγκοσμιοποίηση που μας τελείωσαν ως ΤΙΝΑ (There Is No Alternative, μας έλεγαν τότε).
Ως αποτέλεσμα αυτού του νομισματικού πολέμου μέχρι τώρα:

Η Μόσχα πήρε ήδη ότι ήθελε να πάρει. Το 80% περίπου της αξίας των μεταλλευτικών πόρων της Ουκρανίας, που βρίσκονται στην Κριμαία (που κατέλαβε το 16) και τις Ανατολικές ρωσόφωνες επαρχίες, το εξασφάλισε από τις πρώτες εβδομάδες της εισβολής! Όλο το επόμενο χρονικό διάστημα επιδίδεται σε δοκιμές επί του πεδίου νέων οπλικών συστημάτων, κυρίως drones, στο άδειασμα των αποθηκών της για να χωρέσουν όπλα νέου τύπου και φιλοσοφίας, στο ροκάνισμα του ευρώ και στην στροφή των δικών της ενεργειακών πόρων προς τις αγορές της Ασίας.

Ο ρόλος της κυβέρνησης Τραμπ στην "επίλυση" της σύγκρουσης στην Ουκρανία, συνεχίζει να ευθυγραμμίζεται στενά με την ΠΑΓΙΑ ενεργειακή στρατηγική της Ουάσινγκτον. Αυτήν που ισχύει από την εποχή του Ρηγκαν μέχρι σήμερα. Εστιάζεται τώρα στην μεγαλύτερη εμβάθυνση της εξάρτησης της ΕΕ από τις εξαγωγές ενέργειας των ΗΠΑ, μεγιστοποιώντας παράλληλα την πολιτική πόρων για να πιέσουν τους συμμάχους για αυξημένες αμυντικές δαπάνες.

Η υποθήκευση από τις ΗΠΑ των υπόλοιπων Ουκρανικών κοιτασμάτων για να "ξεπληρωθεί" η οικονομική και στρατιωτική βοήθεια που δόθηκε στον Ζελενσκι, τον πρώην υπάλληλο της που πρόθυμα έπαιξε τον ρόλο του πιονιού. Αυτός τώρα διαπραγματεύεται μόνο το τομάρι του (από πίσω του και ο δικός μας "πρόθυμος" επιδιώκοντας ακριβώς το ίδιο)

Αυτή η πολιτική, εκτός από ληστρική-αποικιοκρατική, εμπεριέχει και μια άλλη διάσταση.

Οι επανειλημμένες απειλές του Τραμπ για δασμούς, εκτός εάν η ΕΕ αυξήσει τις αγορές πετρελαίου και φυσικού αερίου από τις ΗΠΑ, αποτελούν ένα παράδειγμα της συναλλακτικής προσέγγισης στη λεγόμενη "διπλωματία των πόρων" που ο ίδιος ακολουθεί. Σε αυτήν, ο ενεργειακός εφοδιασμός γίνεται και το καρότο και το ραβδί στις διατλαντικές σχέσεις και άλλες διεθνείς σχέσεις, που εδώ και 5-6 χρόνια έχουν στιγματιστεί από την συνεχή απώλεια ισχύος του δολαρίου ως του βασικού όπλου επιβολής της πρώην μονοπωλικής ηγεμονίας των ΗΠΑ σε όλο τον πλανήτη. Αυτές οι πολιτικές τώρα επηρεάζουν και τον εφοδιασμό των ΗΠΑ σε κρίσιμα μεταλλεύματα, απαραίτητα και για τις ΑΠΕ και για τις τεχνολογίες ηλεκτρονικών, όπου εξαρτάται σε πολύ μεγάλο βαθμό από πόρους υπό τον απόλυτο έλεγχο του Πεκίνου.

Προωθώντας την ενεργειακή κυριαρχία των ΗΠΑ, η κυβέρνηση Τραμπ στοχεύει να αποδυναμώσει την εξάρτηση της Ευρώπης από τους ρωσικούς πόρους και ταυτόχρονα να εξασφαλίσει μακροπρόθεσμα οικονομικά οφέλη για τις αμερικανικές εταιρείες ενέργειας, ηλεκτρονικών και μετάλλων. Οι πολιτικοί νεοφιλελέ βαστάζοι του στην ΕΕ είναι πάντα πρόθυμοι να εξυπηρετήσουν και αυτές τις πολιτικές και τις αντίστοιχες του Πούτιν ως αντίβαρο στις μυωπικές και εκτός τόπου και χρόνου πολιτικές των υπόλοιπων νεοφιλελέ στο ευρωπαϊκό ιερατείο των Βρυξελλών.

Η στρατηγική αυτή όμως ενισχύει τις εντάσεις σε ολόκληρη τη λεγόμενη "δυτική συμμαχία". Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η φαινομενικά απρόβλεπτη ή παλαβή εξωτερική πολιτική του Τραμπ, κινδυνεύει να τον αποξενώσει από τους Ευρωπαίους συμμάχους του, ακόμη και όταν επιδιώκει να ενισχύσει τη στρατιωτική ικανότητα του ΝΑΤΟ, υποστηρίζοντας την αύξηση των αμυντικών προϋπολογισμών τους στο 5% επισείοντας τον ρωσικό κίνδυνο ως πιο ...ευκολοχώνευτο (ή Κίνα πέφτει λίγο μακριά για να δικαιολογούνται τα νέα τάνκς και f35 στην ΕΕ).

Αυτή η σύγκρουση ανταγωνιστικών (έως και αντιφατικών) μεταξύ τους πολιτικών, οδηγεί την Ουάσιγκτον σε μια αντισυμβατική (έως αστεία) "διπλωματία των πόρων" επί μιας πολιτικής "reverse Kissinger". Αυτήν που προσπαθεί τώρα να απομονώσει την Κίνα προσελκύοντας την Ρωσία με διμερή πάρε-δώσε πίσω από συγκρούσεις πιονιών στην Μέση Ανατολή και την Αφρική.
Στις δεκαετίες του 70 και του 80 επιδιώχθηκε και επιτεύχθηκε το ακριβώς αντίθετο υπό την διπλωματική μαεστρία τότε του Κίσσινγκερ, που έπαιζε τότε χωρίς κανέναν σοβαρό αντίπαλο. Να αποσπάσει την Κίνα από την συμμαχία της με την τότε ΕΣΣΔ. Το κατάφερε μεν, αλλά η Κίνα αναπτύχθηκε τόσο πολύ ως βιομηχανική δύναμη ώστε να θεωρείται τώρα ως απειλή.

Αυτή όμως η τεράστια μετατόπιση του reverse Kissinger στην διπλωματική σκακιέρα, δύσκολα μπορεί να πετύχει τα αναμενόμενα αποτελέσματά της, όσο

1. Η Ρωσία (και δευτερευόντως και τα πιόνια της, όπως το Ιράν) θα κερδίζουν από την πώληση ενέργειας για να κινηθούν οι μηχανές του Πεκίνου και

2. θα μεγαλώνει ο κίνδυνος στροφής των αντίστοιχων "πολιτικών πόρων" της Κίνας ή και άλλων ανερχόμενων γεωπολιτικών δυνάμεων σε ζώνες όπου θα κυριαρχούν νέου τύπου μέσα συναλλαγών. Αυτές με νομίσματα που θα αντικρίζονται όχι πλέον από δάνεια ή αέρα κοπανιστό (όπως το δολάριο, το ευρώ, το κλασσικό γουαν, το ρούβλι ή τα $Trump coins) αλλά με την αξία τέτοιων αποθεμάτων. Όπως αυτά που ελέγχει τώρα το Πεκίνο, ή των χρηματιστηριακών τους commodities. Τα αντίστοιχα της Ουκρανίας είναι μια μικρή σταγόνα στον ωκεανό!