Η Γεωμετρία της Ισχύος: Από τα «Τρίγωνα του Κίσινγκερ στα «Τετράγωνα» των BRICS+ και της BlackRock

ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :

Η Γεωμετρία της Ισχύος: Από τα «Τρίγωνα του Κίσινγκερ στα «Τετράγωνα» των BRICS+ και της BlackRock.

Μπορεί να υπάρξει, λόγω της επιστροφής Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ, μια παλινόρθωση της παγκοσμιοποίησης των «τρίγωνων του Κίσινγκερ», σε αντιδιαστολή με τα «τετράγωνα χωρίς όραμα» της περιόδου Μπάιντεν-BlackRock απέναντι στους BRICS+?
Αυτό είναι το ερώτημα αυτού του σεντονιού γνώμης που δικαιολογεί και το προηγούμενο early warning post με κάτι ιππότες.

Η Αρχιτεκτονική της Παλιάς Παγκοσμιοποίησης (1986-2021)

Η προηγούμενη διεθνής τάξη πραγμάτων, αυτή που συνηθίσαμε να αποκαλούμε νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, σφυρηλατήθηκε σταδιακά μετά τα μέσα της δεκαετίας του 1980. Με εφαλτήριο τις οικονομικές κατευθύνσεις που αποκρυσταλλώθηκαν στην Συναίνεση της Ουάσιγκτον (Washington Consensus) στα τέλη της δεκαετίας των τότε G5 το 86 και εδραιώθηκε ένα μοντέλο παγκόσμιου εμπορίου που εξυπηρετούσε την απόλυτη κυριαρχία του δολαρίου ως του κύριου αποθεματικού νομίσματος στις διεθνείς συναλλαγές.

Πάνω σε αυτή την οικονομική αρχιτεκτονική, ο Χένρι Κίσινγκερ είχε ήδη θεμελιώσει την περίφημη «πολιτική των τριγώνων», η οποία αποτέλεσε το κεντρικό δόγμα της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής για μισό αιώνα.
Το δόγμα αυτό στηριζόταν σε ένα σύστημα ασφαλείας με πυρήνα τις ισχυρές δυτικές οικονομίες (ΗΠΑ, Μ. Βρετανία, Γαλλία, Γερμανία, Ιαπωνία).

Στο πλαίσιο αυτό, διαμορφώθηκε ένα πλήθος τριγωνικών εμπορικών και αμυντικών σχέσεων, όπου οι ΗΠΑ λειτουργούσαν πάντα ως ο «ισορροπιστής- εγγυητής» ανάμεσα σε περιφερειακές δυνάμεις. Πχ Ελλάδας Τουρκία. Το κεντρικό αυτό δόγμα συνοδευόταν από το αξίωμα του Κίσινγκερ: «Όποιος ελέγχει το χρήμα, ελέγχει τον κόσμο». Επί της ουσίας, επρόκειτο για τη συνέχεια της στρατηγικής του «διαίρει και βασίλευε» της βρετανικής αποικιοκρατίας, αλλά υπό νέα, αμερικανική διεύθυνση.
Αυτή η πολιτική της εξαναγκαστικής διπλωματίας, των τοπικών συγκρούσεων και των γεωπολιτικών παρεμβάσεων πέτυχε τον πρωταρχικό της στόχο: οδήγησε στην απομόνωση και τελικά στην κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. Έτσι, άνοιξε ο δρόμος για την εποχή της απόλυτης μονοκρατορίας του δολαρίου και, μετά την περίοδο Ρήγκαν-Θάτσερ, για την ιδεολογική κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού.

Η Σταδιακή Διάβρωση και το Ορόσημο του 2021.

Η ανάσχεση αυτής της τάξης πραγμάτων ξεκίνησε ουσιαστικά με την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση του 2008, η οποία προκλήθηκε από το σκάσιμο της φούσκας των τοξικών ομολόγων. Η διαχείριση της κρίσης μέσω της διόγκωσης των κρατικών χρεών μετατόπισε τα κέρδη των ελίτ στην παραοικονομία των χρηματιστηριακών παιγνίων. Οι επενδυτές γύρισαν την πλάτη στην πραγματική οικονομία, στρεφόμενοι σε βραχύβιες τοποθετήσεις υψηλού ρίσκου μέσω του σκιώδους παρατραπεζικού συστήματος (shadow banking) και των επενδυτικών κεφαλαίων (funds).

Αυτό το μοντέλο εμφάνισε δομικές αρρυθμίες ήδη από το 2018, όταν ο εμπορικός πόλεμος του Τραμπ με την Κίνα και οι προστατευτικές του πολιτικές προκάλεσαν κρίση στην παγκόσμια προσφορά και ζήτηση — μια οικονομική επιβράδυνση που στη συνέχεια «κουκουλώθηκε» από την πανδημία του Covid-19. Η εξέλιξη αυτή έφερε στην επιφάνεια μια μεγάλη αλήθεια:

Η μετατόπιση της παραγωγής:
Ο κύριος όγκος της παγκόσμιας βιομηχανικής παραγωγής είχε ήδη μεταφερθεί στην Ασία (κυρίως στην Κίνα και την ανερχόμενη Ινδία), με τις ελίτ της Δύσης να περιορίζονται στα πολύ πιο κερδοφόρα παιχνίδια του καζινοκαπιταλισμού.
Το επίσημο τέλος αυτού του τύπου παγκοσμιοποίησης επισφραγίστηκε στη Σύνοδο των G7 στην Κορνουάλη το 2021. Εκεί αναγνωρίστηκε η ανάγκη μετάβασης σε μια νέα φάση (περιφερειοποίησης), η οποία λειτούργησε και ως το βαθύτερο υπόστρωμα για τον πόλεμο στην Ουκρανία — τη «μητέρα των συγκρούσεων» για την οριοθέτηση δύο διακριτών ζωνών εμπορίου: της «Ευρασίας» και της «Δύσης». Ας την λέμε φάση μετα-παγκοσμιοποιησης αυτή που βιώνουμε τώρα με τους πολέμους στην Ουκρανία, την Παλαιστίνη και το Ιράν.

Η Αντίδραση των BRICS+ και η Απάντηση του Μπάιντεν.

Την ίδια στιγμή, ο υπόλοιπος πλανήτης άρχισε να οργανώνεται γύρω από νέες εμπορικές συμπράξεις με επίκεντρο την Κίνα, ενσωματώνοντας στρατηγικούς ενεργειακούς παίκτες όπως το Ιράν. Η διαδικασία αυτή κορυφώθηκε με τη δυναμική διεύρυνση των BRICS+ και την εκπεφρασμένη πρόθεσή τους στη Σύνοδο του Καζάν να προχωρήσουν στη δημιουργία ενός εναλλακτικού νομισματοπιστωτικού συστήματος και ενός νέου συνθετικού αποθεματικού νομίσματος που θα αμφισβητήσει το δολαριακό κατεστημένο.

Ο Κίσινγκερ, διακρίνοντας τη γεωπολιτική διολίσθηση των ΗΠΑ λόγω της απομονωτικής τακτικής της πρώτης θητείας Τραμπ, είχε συμβουλεύσει τη μετέπειτα κυβέρνηση Μπάιντεν να επιδιώξει έναν συμβιβασμό με την Κίνα, ηγούμενη παράλληλα μιας προσπάθειας δημιουργίας ενός πολυπολικού κόσμου. Στόχος ήταν να κερδηθεί πολύτιμος χρόνος για το δολάριο μέσα από τη συμμετοχή των ΗΠΑ σε νέα, πολυμερή γεωμετρικά σχήματα («τετράγωνα»).
Έτσι ξεδιπλώθηκε η στρατηγική Μπάιντεν:

1. Αποχώρηση από το Αφγανιστάν: Εγκαταλείφθηκε μια κοστοβόρα παρουσία που δεν απέδιδε καρπούς, αφήνοντας την περιοχή στη σφαίρα επιρροής του Πεκίνου.

2. Το Μοντέλο της BlackRock:
Στην Κορνουάλη το 2021, θεσμικοί κολοσσοί όπως η BlackRock ανέλαβαν να σχεδιάσουν τον «νεοφιλελευθερισμό 2.0», βασισμένο στην Πράσινη Μετάβαση και την πλήρη ψηφιοποίηση του χρήματος.

3. Η Ρωσική Αντίδραση:
Το καθεστώς Πούτιν αισθάνθηκε ότι απειλείται άμεσα από αυτή την Πράσινη Μετάβαση, καθώς η σταδιακή απεξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα στερεί σε βάθος χρόνου από τη Ρωσία (και τις χώρες του OPEC) την κύρια πηγή εσόδων τους. Η εισβολή στην Ουκρανία και οι επακόλουθες κυρώσεις επιτάχυναν τη γεωπολιτική ρήξη, προκαλώντας σοβαρό ενεργειακό και πληθωριστικό κόστος στην Ευρώπη.
Αντί για μια ενιαία ασιατική σύμπραξη, ο κόσμος άρχισε να χωρίζεται ανάμεσα στους BRICS+ και σε αμερικανοκίνητα «τετράγωνα»:

Το QUAD: ΗΠΑ, Ινδία, Αυστραλία και Ιαπωνία, με στόχο την ανάσχεση της Κίνας στον Ινδο-Ειρηνικό.

Το I2U2: Ινδία, Ισραήλ, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και ΗΠΑ, ως μοχλός πίεσης προς τη Σαουδική Αραβία, την Αίγυπτο και την Τουρκία για να μην προσδεθούν στο άρμα των BRICS+. Παρά τις γεωπολιτικές αναταράξεις στη Μέση Ανατολή, το σχήμα αυτό δείχνει ότι το ελεγχόμενο ψηφιακό δολάριο δεν είναι ακόμη έτοιμο να επιβληθεί πλήρως.

Η Αναταραχή στη Λατινική Αμερική:
Ενώ η Βραζιλία ηγείται της προσπάθειας για περιφερειακή νομισματική ενοποίηση σε σύνδεση με τους BRICS+, η ξαφνική στροφή της Αργεντινής προς τη δολαριακή σφαίρα επιρροής ήρθε για να ανακόψει προσωρινά αυτή τη δυναμική.

Οι Τυφλές Πλευρές του Νέου Δόγματος
Αυτό το σύστημα πολυμερών συμμαχιών («τετραγώνων») αντιμετωπίζει δομικά προβλήματα επειδή αγνοεί τις νέες αντικειμενικές πραγματικότητες:

Η Γεωγραφία του Φυσικού Αερίου:
Η μετάβαση στο φυσικό αέριο ως στρατηγικό μεταβατικό καύσιμο απαιτεί σταθερούς επίγειους και υποθαλάσσιους αγωγούς και κρίσιμους κόμβους ελέγχου, στοιχεία που δεν συμβαδίζουν με γεωγραφικά ασύνδετα πολιτικά σχήματα.

Το Γεωπολιτικό Πόκερ της AI και το Ψηφιακό «Σουέζ» της Δύσης για μια virtual κηδεμονία .

ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :

Το Γεωπολιτικό Πόκερ της AI και το Ψηφιακό «Σουέζ» της Δύσης για μια virtual κηδεμονία.

Η παγκόσμια σκακιστική σκακιέρα της Τεχνητής Νοημοσύνης (AI) παίζεται πλέον πάνω σε ένα τραπέζι του πόκερ. Βρισκόμαστε σε ένα οριακό σημείο, με τις δύο όχθες του Ατλαντικού να ακολουθούν εκ διαμέτρου αντίθετες, αλλά εξίσου εγκλωβισμένες στρατηγικές.

Η σύγκριση ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Ευρωπαϊκή Ένωση αποκαλύπτει μια βαθιά φιλοσοφική ασυμμετρία: η μία πλευρά στοιχηματίζει στην απόλυτη ελευθερία της ισχύος, ενώ η άλλη στην προστασία των δικαιωμάτων και τη γραφειοκρατία.

​Από τη μία πλευρά, οι ΗΠΑ παίζουν ένα επιθετικό «all-in» βασισμένο στην ωμή επιχειρηματική και υπολογιστική ισχύ των κολοσσών της Silicon Valley.

Για την Ουάσιγκτον, η AI είναι το απόλυτο εργαλείο για τη διατήρηση της παγκόσμιας κυριαρχίας. Οι Αμερικανοί επενδυτές ρίχνουν δισεκατομμύρια δολάρια με τη λογική: «χτίζουμε πρώτα, κυριαρχούμε παγκοσμίως και αντιμετωπίζουμε τις συνέπειες αργότερα», αδιαφορώντας για τις παρενέργειες στη δημοκρατία και την ενημέρωση.

​Από την άλλη πλευρά, η Ευρωπαϊκή Ένωση πάσχει από ένα δομικό παράδοξο: ένα «κενό εξυπνάδας γεμάτο από κανονιστική αυταρέσκεια».

Οι Βρυξέλλες πιστεύουν λανθασμένα ότι η παραγωγή νόμων, όπως το AI Act, ισοδυναμεί με την παραγωγή τεχνολογικής ισχύος. Η ΕΕ συμπεριφέρεται σαν τον αρχιτέκτονα που σχεδιάζει την τέλεια, αντισεισμική πόλη στα χαρτιά, αλλά αρνείται να λερώσει τα χέρια του για να τη χτίσει. Έτσι, αναγκάζει τους πολίτες της να νοικιάζουν πανάκριβα, ετοιμόρροπα διαμερίσματα στις ψηφιακές παραγκουπόλεις των αμερικανικών Big Tech.

Αν η Ευρώπη* δεν επενδύσει σε δικά της αυτόνομα δίκτυα, μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ΑΙ κλπ,, θα μετατραπεί οριστικά σε μια τεχνολογική αποικία —μια ήπειρος-μουσείο με τους καλύτερους νόμους, αλλά χωρίς κανένα δικό της δεδομένο.

​Την ίδια ώρα, οι νέες υπερδυνάμεις της Ανατολής κάθονται στο ίδιο τραπέζι παίζοντας διαρκώς «πάσο» ή «είμαι έξω» (I am out). Περιμένουν υπομονετικά να εξαντληθούν οι δύο δυτικοί αντίπαλοι στο μεταξύ τους γεωπολιτικό παιχνίδι τύπου Τέξας πόκερ, για να παίξουν στο τέλος τα δικά τους χαρτιά πάνω στην ίδια ακριβώς μπλόφα.

​Διότι η μεγάλη κρυμμένη αλήθεια είναι ότι όλα τα σημερινά συστήματα της AI είναι εγγενώς ανάπηρα λόγω της στοχαστικής τους αρχιτεκτονικής. Αδυνατούν να στηρίξουν οποιαδήποτε ουσιαστική ανθρώπινη εξέλιξη!

Αν δεν αλλάξει κάτι άμεσα μέσω ενός ριζικού paradigm shift —που ίσως γεννηθεί από κάποιο «άσημο» εργαστήριο παραγωγής νέων ιδεών—, το παιχνίδι είναι προδιαγεγραμμένο.

​Στο τέλος, όλες οι μεγάλες δυνάμεις που θα έχουν απομείνει στο τραπέζι δεν θα κρατούν τίποτα χειροπιαστό. Θα ανταλλάσσουν διαρκείς μπλόφες με αέρα κοπανιστό, μέχρι να εξαντληθούν και οι τελευταίες τους μάρκες (chips).

Και τότε, θα βρεθούμε όλοι μαζί στριμωγμένοι μέσα σε Κακά Στενά στενών σε μια κατάσταση ιστορικής ασφυξίας όπως εκείνη του Σουέζ παλιότερα ή του Ορμούζ σήμερα.

Trump Wants to Leave Afghanistan Before Election Day? Hold Him to It

ΣΧΟΛΙΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ : Aυτό που ενδιαφέρει τον Τράμπ είναι το μέτωπο με την Κίνα.!! Αυτός είναι ο αληθινός εχθρός για τους Αμερικάνους. Το έχουμε ξαναγράψει οι Η.Π.Α εγκαταλείπουν την Ευρώπη, και την Πρόσω Ασία παραδίδοντάς την στα χέρια των αξιόπιστων εταίρων τους, των Ρώσσων. Για να επικεντρωθούν στον Ειρηνικό και στην Ασία...στο μέτωπο με την Κίνα. Ετοιμάζονται για την μεγάλη σύγκρουση με την Κίνα. 

 None of the arguments for delaying the inevitable make sense.

President Trump wants to withdraw all U.S. troops from Afghanistan before Election Day, the New York Times reported Tuesday, citing five unnamed officials familiar with the internal administration debate. Pentagon officials are complying with the White House demand for a pre-November exit plan, the Times story says, but they’re also drawing up longer timelines in hope of convincing Trump to further delay ending the longest war in American history.

Two things can be true of this at once: First, Trump’s election-linked timeline is self-serving and little connected to considerations of security or principle. The president has never brought his actual foreign policy in line with the best of his foreign-policy rhetoric, namely his diatribes against nationbuilding and critique of “endless wars.” That’s because there’s no underlying commitment to realism, restraint, or peace, even if Trump’s vocabulary occasionally suggests otherwise. His understanding is too shallow, his attention span too brief, and his top advisers too hawkish for his administration to deliver the foreign-policy reform he promised.