ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (30)

  

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (30)  

 

ΓΝΩΜΙΚΑ  

Ιατρική νόσους σώματος ακέεται (ιαίνει), σοφίη δε ψυχήν παθών αφαιρέεται (αποκόπτει.) (ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΥ, Ντιλς, ΙΙ, σελ. 152)

Πειρώ (Προσπάθει) τωι σώματι (σωματικά) μεν είναι φιλόπονος, τηι δε ψυχηί (ψυχικά δε) φιλόσοφος. (ΙΣΟΚΡΑΤΟΥΣ, Προς Δημόνικον 40.) 

Μεγαλοψυχία δε εστί αρετή ψυχής, καθ’ ήν δύναται φέρειν (να φέρει) ευτυχίαν και δυστυχίαν και τιμήν και ατιμίαν. (ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ, Ανθ. Στοβ. Α, 18)  

Όθεν ουτ’ οικία πολυτελής, ούτε χρυσίου πλήθος ουτ’ αξίωμα γένους ούτε μέγεθος αρχής (εξουσίας), ου λόγου χάρις ή δεινότης (δύναμι) ευδίαν (ηρεμίαν) παρέχει βίωι (στον ανθρώπινο βίο) και γαλήνην τοσαύτην (τόσο πολλή) όσην ψυχή καθαρεύουσα (απηλλαγμένη) πραγμάτων και βουλευμάτων (λογισμών) πονηρών και την του βίου πηγήν (και την του βίου αρχήν) το ήθος (κατά το ήθος) ατάραχον έχουσα και αμίαντον (καθαρόν). (ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΥ Ηθικά 477 Α) 

Υφ’ ών κρατείσθαι την ψυχήν αισχρόν (Εξ όσων να κυριαρχείται η ψυχή αιχχρόν είναι) εγκράτειαν άσκει (να ασκείς) πάντων, κέρδους, οργής, ηδονής, λύπης. (ΙΣΟΚΡΑΤΟΥΣ Προς Δημόνικον 21).

Χρη ψυχήν λιπείν (Πρέπει να αφήνεις μόνη την ψυχή) μηδ’ ανιάζειν (μήτε να την στενοχωρείς) δακρύοις και θρήνοις. (Σωκράτης, Ανθ. Στοβ. ΡΙΗ 24)  

 

ΚΕΙΜΕΝΑ

Αλλά μην προς γε το τοις πολλοίς συμφέρειν (προς το συμφέρον των πολλών) τους νόμους πράους (οι νόμοι επιεικείς) και μετρίους (μετριοπαθείς) είναι (για να είναι) τάδε χρή σκοπείν (αυτό χρειάζεται να έχετε υπ’ όψιν). Έστιν, ω, άνδρες Αθηναίοι, δύ’ είδη περί ών εισίν (είναι) οι νόμοι κατά πάσας τας πόλεις. Ών (Των οποίων νόμων) το μεν εστιν (το μεν είναι), δι’ ών (νόμων) χρώμεθα αλλήλοις (μεταχειριζόμεθα μεταξύ μας) και συναλλάττομεν (συναλλασσόμεθα) και περί των ιδίων ά χρη ποιείν διωρίσμεθα (και για τα ιδιωτικά μας τι να κάνωμε κανονιζόμεθα) και ζώμεν όλως ως προς ημάς αυτούς (και ζώμεν το ατομικόν μας βίον),

το δε, (το δε είναι) όν τρόπον δεί (με ποιον τρόπον πρέπει), τωι κοινώι (στο σύνολο) της πόλεως έν’ έκαστον ημών χρήσθαι (έκαστος εξ ημών να φέρεται), αν πολιτεύεσθαι βούληται (αν θέλη να πολιτεύεται) και φη κήδεσθαι της πόλεως (και αποφασίζη να κηδεμονεύει την πόλι.) Εκείνος μεν τοίνυν τους νόμους τους περί των ιδίων (ιδιωτικών υποθέσεων) ηπίως κείσθαι (να θέτη) και φιλανθρώπως υπέρ των πολλών εστιν (είναι.) τούσδε δε τους περί των προς το δημόσιον τουναντίον ισχυρώς και χαλεπώς (αυστηρώς) έχειν (να έχη) υπέρ υμών εστί (είναι.) ούτω γαρ αν ήκιστ’ (το ολιγότερο δυνατόν) οι πολιτευόμενοι (οι πολιτικοί)τους πολλούς υμάς αδικοίεν (τους πολλούς εσάς θα αδικούν). Όταν δε τούτωι τωι λόγωι χρήται (χρησιμοποιή τούτο το επιχείρημα ο Τιμοκράτης)), επί ταύτ’ απαντάτε (γι αυτά ν’ απαντάτε), ότι τους νόμους ουκ εκείνους τους υπέρ υμών πράους ποιεί (δεν καθιστά επιεικείς), αλλά τουσδ’ οι (αλλά αυτούς οι οποίοι) τοις πολιτευομένοις (στους ασκούντας την διοίκησι της πόλεως) φόβον παρέχουσιν.             

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (29)

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (29) 

(Πλάτωνος Επιατολή Ζ 324b – 325)

Νέος εγώ ποτε ών πολλοίς ταυτόν (το ίδιο) έπαθον. ωήθην (ενόμισα), ει θάττον (εάν όσο πιο γρήγορα) εμαυτόν γενοίμην κύριος (θα είχα αποκτήσει αυτοκυριαρχία), επί τα κοινά της πόλεως ευθύς ιέναι (εις την πολιτικήν ευθύς να προσχωρήσω.) Και μοι τύχαι τινες (και κάποιες συμπτώσεις) των της πόλεως πραγμάτων τοιαίδε παρέπεσον (τέτοιες μεσλάβησαν σε μένα.) υπό πολλών γαρ της τότε πόλεως λοιδορουμένης (επειδή η τότε πόλις αποδοκιμαζόταν για πολλά) μεταβολή (πραξικόπημα) γίγνεται, τριάκοντα δε πάντων άρχοντες κατέστησαν αυτοκράτορες (δικτάτορες.) τούτων δε τινες οικείοι τε όντες και γνώριμοι ετύγχανον εμοί, και δη και παρεκάλουν (προσκαλούσαν) ευθύς εις τα προσήκοντα (πρέποντα εις εμέ) πράγματά (αξιώματα) με και εγώ ουδέν θαυμαστόν έπαθον υπό νεότητος (και εγώ δεν έπαθα κάτι το αξιοθαύματο λόγω νεότητος.) ωήθην (Εθεώρησα) γαρ αυτούς εκ τινος αδίκου βίου επί δίκαιον τρόπον άγοντας (οδηγώντας) διοικήσειν δη την πόλιν, ώστε αυτοίς σφόδρα προσέχειν τον νουν (να παρακολουθώ αυτούς στενά), τι πράξειεν (τι θα πράξουν.)

Και ορών δήπου τους άνδρας εν χρόνω ολίγωι  χ ρ υ σ ό ν  α π ο δ ε ί ξ α ν α τ α ς  την έμπροσθεν πολιτείαν (το προηγούμενο πολίτευμα) – τα τε άλλα (και προς τούτοις) και φίλον άνδρα εμοί πρεσβύτερον Σωκράτη, όν (τον οποίον) εγώ σχεδόν ουκ αν αισχυνόμην ειπών (δεν θα εντρεπόμουν ειπείν) δικαιότατον είναι των τότε, επί τινα των πολιτών (σε κάποιον πολίτη) μεθ’ ετέρων έπεμπον (μαζύ με αλλον έπεμπαν οι τριάκοντα), βία άξοντα (να οδηγήσουν δια της βίας) ως αποθανούμενον (προς εκτέλεσιν), ίνα δη μετέχοι των πραγμάτων αυτοίς (ώστε να συνεργαζόνταν, ο Σωκράτης μαζύ των), είτε βούλοιτο (οικοθελώς) είτε μη. ο δε ουκ επείθετο, παν δε παρεκινδύνευσεν παθείν πριν (προτού) ανοσίων αυτοίς έργων γενέσθαι κοινωνός (αποβή συνεργός των εγκλημάτων μ’ αυτούς)  -  ά δη πάντα καθορών (όλα αυτά λοιπόν παρατηρώντας) και ει τιν’ άλλα τοιαύτα ου σμικρά, εδυσχέρανά (έγινα δύσπιστος) τε και αυτόν επανήγαγον (απoστασιοποιήθην της πολιτικής) υπό των τότε κακών (λόγω των τότε κακουργημάτων).                


                                                                                            *  *  *

 

ΗΣΙΟΔΟΥ: Έργα και Ημέραι: (760-764)

 

Δεινήν (κακήν) δε βροτών (υπό των ανθρώπων) υπαλεύετο (να φυλάγεσαι) φήμην.

Φήμη γαρ τε κακή πέλεται (πλησιάζει), κούφη μέν αείραι (και όπως κάτι άδειο μεν να την σηκώσεις)

ρεία μάλ’ (πανεύκολο), αργαλέη δε φέρειν (αλλά δύσκολα την υποφέρεις), χαλεπή (πολύ δύσκολα) δ’ αποθέσθαι (και να την αποφορτωθής).

Φήμη δ’ ου εις πάμπαν απόλλυται (δεν αποσβέννυται τελείως), ήντινα πολλοί /

λαοί φημίξωσι (εάν πολλοί την διαδώσουν.) θεός νυ τις (ένας θεός) έστι και αυτή.

 

                                                                         *  *  *

 

(ΗΣΙΟΔΟΥ: Έργα και ημέραι (825-8)

Άλλοτε μητρυιή (μητριά) πέλει (πλησιάζει) ημέρη, άλλοτε μήτηρ.

Τάων (Από αυτά) ευδαίμων τε και όλβιος (τέλειος) ός (όποιος) τάδε πάντα / ειδώς (ξΈροντας) εργάζηται αναίτιος αθανάτοισιν (μη παραβσίονοντας το θέλημα των αθανάτων θεών),

/ όρνιθας κρίνων (τους οιωνούς των πτηνών συμβουλευόμενος)  και υπερβασίας αλεείνων (και την ύβριν αποφεύγοντας).

 
                                                                                 *  *  *

 
 ( ΗΣΙΟΔΟΥ: ΗΟΙΩΝ 35, 82)   (Όταν οι θεοί ήσαν επί γης;)

 

Ξυναί (κοιναί) γαρ τότε δαίτες έσαν (αι εστιάσεις ήσαν), ξυνοί δε θόωκοι (κοινοί και οι θρόνοι) / αθανάτοισι θεοίσι (για τους αθάνατους ουράνιους θεούς) καταθνητοίς τ’ ανθρώποις (και τους επίγειους θνητούς ανθρώπους.) .

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (28)

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (28) 

Πολλοί πολυμαθέες (πολυμαθείς) νουν (ενεργητικόν νουν) ουκ έχουσι.

(Δημοκρίτου, Ντιλς, ΙΙ σελ. 158)

 
Ανάπαυλα της σπουδής (Διάλειμμα της μελέτης) γίγνεται ενίοτε η παιδιά (οι αστεϊσμοί.)

(Πλάτωνος Φίληβος 30. Ε)

 
Ουδείς όν (όποιον) φοβείται φιλεί (κάνει φίλο.)

( Αριστοτέλους, ρητορική τέχνη 13, 81  β)

 
Καιρών μεταβολαίς (Σε μεταβολές των καιρών) οι σφόδρα δυνατοί των ασθενεστέρων ενδεείς (κατώτεροι) γίγνονται.   ( Αισώπου Μύθοι 206)

 
Συμβουλή ιερόν πράγμα είναι.

( Πλάτωνος Θεάγης 122 b )

 
Εν τηι ανθρωπίνηι φύσει και άλλων ενόντων (μεταξύ των άλλων) εφ’ οίς βιαζόμεθα άδικοι γενέσθαι (για όσα αναγκαζόμεθα να γίνωμε άδικοι), τα κέρδη μεγίστην ανάγκην έχειν (τα κέρδη αναγκάζουν ως επί το πλείστον.). (Παυσανίου, Μεσσηνιακά 4)

 
Αυτός αυτού κόλαξ ών (ο εαυτός του εαυτού του κόλαξ) πρώτος και μέγιστος.

(Πλουτάρχου Ηθικά 49 Α)

 
Των μεν αγρίων θηρίων τον τύρανον κάκιστον είναι (ότι εκ των αγρίων θηρίων ο τύραννος είναι ο χειρότερος), των δ’ ημέρων τον κόλακα (εκ των ημέρων δε ο κόλαξ.)

(Πλουτάρχου, Συμπόσιον των επτά σοφών. 147Β)

 
Κ Ε Ι Μ Ε Ν Α

(ΠΛΑΤΩΝΟΣ Νόμων Δ΄,  715b – d )

Ταύτας δήπου φαμέν ημείς νυν (Αυτά κανονικά λέμε τώρα εμείς) ούτ’ είναι πολιτείας (ούτε είναι του πολιτεύματος), ούτ’ ορθούς νόμους (ούτε ορθοί νόμοι) όσοι μη συμπάσης της πόλεως ένεκα του κοινού ετέθησαν (όσοι δεν ετέθησαν για την κοινότητα όλης της πόλεως). Οι δ’ ένεκα τινων (Όσοι δε νόμοι ένεκα ορισμένων) στασιώτας αλλ’ ου πολίτας τούτους φαμέν (στασιωτικούς και μη πολίτας τούτους θεωρούμεν) και τα τούτων δίκαια ά φασίν είναι, μάτην ειρήσθαι (και τα όσα ισχυρίζονται ότι είναι δίκαιά των ματαίως έχουν λεχθή.) Λέγεται δε τούδ’ ένεκα ταύθ’ ημίν (Λέγονται δε αυτά από μας γι αυτό,) ως ημείς τηι σηι πόλει (επειδή εμείς στην πόλι σου) αρχάς ούθ’ ότι πλούσιος εστίν τις δώσωμεν (δεν θα δώσωμε εξουσία ούτε επειδή κάποιος είναι πλούσιος), ούθ’ ότι των τοιούτων άλλο ουδέν κεκτημένος (ούτε επειδή  άλλο παρόμοιο κατέχει), ισχύν ή μέγεθος ή τι γένος (δύναμι, περιουσία ή καταγωγή).

Ός δ’ αν εν τοις τεθείσι νόμοις ευπειθέστατος τε ήι ( Αλλά όποιος είναι ευπειθέστος στους τεθειμένους νόμους) και νικά ταύτην την νίκην εν τηι πόλει (και επιτύχει αυτήν την νίκην  εις την πόλι), τούτωι φαμέν (σ’ αυτόν προτείνομε) και την θεών υπηρεσίαν δοτέον είναι ( και τα ιερατικά αξιώματα αποδοτέα) την μεγίστην (τα ανώτατα) τωι πρώτωι, και δευτέραν (και τα δεύτερα) τωι τα δεύτερα κρατούντι (στον δεύτερο επικρατέστερο), και κατά λόγον ούτω τοις εφεξής (και κτά τον ίδιο λόγο στους υπολοίπους)  τα μετά ταύθ’ έκαστα αποδοτέον είναι (τα ακόλουθα αξιώματα  στον καθένα αποδοτέα) τους δ’ άρχοντας λεγομένους (τους δε αποκαλούμένους άρχοντας) νυν υπηρέτας τοις νόμοις εκάλεσα ούτι καινοτομίας ονομάτων ένεκα (όχι ένεκα πρωτοτυπίας του ονόματος), αλλ’ ηγούμαι (νομίζω) παντός μάλλον είναι παρά τούτο σωτηρίαν τε πόλει(προ πάντων τούτο είναι σωτήριον και για την πόλι) και τουναντίον, εν ήι μεν γαρ αρχόμενος ήι και άκυρος νόμος (γιατί σε όποια πόλι ο νόμος είναι ανίσχυρος για τους άρχοντες και ανεφάρμοστος), φθοράν ορώ τηι τοιαύτηι ετοίμην ούσαν (διαβλέπω κατάπτωσιν επεικείμενη μεγάλη σε μια τέτοια πόλι).       

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (27)

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (27) 

 

ΓΝΩΜΙΚΑ  (Η ΦΥΣΙΣ ΩΣ ΠΡΟΤΥΠΟ)

Νόμος βιοτικός έστιν ούτος, το ακόλουθον τηι φύσει πράττειν.  (Νόμος ζωτικός είναι αυτός, το κατά φύσιν πράττειν.)                                                                                          

(ΕΠΙΚΤΗΤΟΥ Διατριβαί Ι ΧVI, I)

Η φύσις και η διδαχή παραπλήσιον εστί. Και γαρ η διδαχή μεταρυσμοί (μεταρρυθμίζει) τον άνθρωπον, μεταρυσμούσα (μεταρρυθμίζουσα) δε φυσιοποιεί (ποιεί φυσολογικόν.)               

 (ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΥ Ντίλς ΙΙ , σελ. 153)

 
Χρηστηριασαμένου αυτού τι κρείττον άριστα βιώσεται, (Λαμβάνοντας χρησμό ως προς το πώς θα ζήσει καλύτερα)   αποκρίνεσθαι τον θεόν (έλεγεν ότι απεκρίθη ο θεός) ει συγχρωτίζοιτο τοις νεκροίς (εάν κάνει παρέα με τους νεκρούς.) όθεν ξυνέντα (εξ ού συνεπέρανε το) τα των αρχαίων (συγγραφέων) αναγιγνώσκειν.

(ΔΙΟΓ. ΛΑΕΡΤΙΟΥ: Βίοι φιλοσόφων Vii, 2)      

 
Ορθώς δ’ έχει και το καλείσθαι (το να αποκαλείται) την φιλοσοφίαν επιστήμην της αληθείας (η φιλοσοφία επιστημονική έρευνα της αληθείας.)  

( ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ, Μετά τα φυσικά Α 993b)

 
ΚΕΙΜΕΝΑ

 
(ΛΥΣΙΟΥ Επιτάφιος, & 77-80)

Αλλά γαρ ουκ οίδ’ (δεν ξέρω) ότι δει τοιαύτα ολοφύρεσθαι. (ότι πρέπει για τέτοια ο θρήνος) ου γαρ ελανθάνομεν ημάς αυτούς (αφού δεν μας διαφεύγει)  άπαξ όντες θνητοί (άπαξ θνητοί όντες) ώστε τι δει ά πάλαι προσεδοκώμεν πείσεσθαι (τι πρέπει για όσα ήδη αναμέναμε να υποστούμε), υπέρ τούτων νυν άχθεσθαι λίαν βαρέως τούτο φέρειν (γι αυτά τώρα να βαρυγκομούμε στο να τα φέρομεν βαρέως) επί ταις της φύσεως συμφοραίς (για τις συμφορές της φύσεως), επισταμένους (γνωρίζοντας) ότι ο θάνατος κοινός και τοις βελτίστοις και τοις χειρίστοις. Ούτε γαρ τους πονηρούς υπερορά (παραβλέπει) ούτε τους αγαθούς θαυμάζει, αλλά ίσον εαυτόν παρέχει πάσιν.                                           

Ει μεν γαρ οίον τε ήν(Αν λοιπόν ήτο δυνατόν) τους εν τωι πολέμωι κινδύνους διαφυγούσιν (για τους διαφυγόντας τον θάνατον) αθανάτους είναι τον λοιπόν χρόνον (να είναι αθάνατοι τον υπόλοιπον χρόνον), άξιον ήν τοις ζώσιν (θα άξιζε για τους ζώντας) τον άπαντα χρόνον πενθείν τους τεθνεώτας (όλο τον καιρό να πενθούν τους θανόντες.)                                       Νυν δε η τε φύσις ( η ανθρωπίνη φύσις) και νόσων ήττων και γήρως (κατωτέρα έρχεται των νόσων και του γήρατος), ό τε δαίμων ο την ημετέραν μοίραν ειληχώς (έχων διαλέξει) απαραίτητος (αδάμαστος), ώστε προσήκει τούτους ευδαιμονεστάτους ηγείσθαι (ώστε τούτους ευδαιμονεστάτους να θεωρούμε), οίτινες (οι οποίοι) περί των μεγίστων και καλλίστων κινδυνεύσαντες (αφού κινδύνευσαν) ούτω τον βίον ετελεύτησαν, ουκ επιτρέψαντες περί αυτών τη τύχηι (μη αφήνοντας τους εαυτούς των στην τύχηι,) ουδ’ αναμείναντες τον αυτόματον θάνατον (ούτε περιμένοντας τον απότομον θάνατον), αλλ’ εκλεξάμενοι τον κάλλιστον (επιλέξαντες τον καλύτερο.)  

            
(ΞΕΝΟΦΩΝΤΟΣ Απομνημονεύματα: Δ΄, Ι & 3-4)

Ου τον αυτόν δε τρόπον επί πάντας ήει (Το ίδιο δεν συμπεριφέρονταν σε όλους), αλλά τους μεν οιομένους φύσει αγαθούς είναι (τους μεν νομίζοντας ότι είναι αγαθοί κατά φύσιν), μαθήσεως δε καταφρονούντας ( την μάθησι όμως περιφρονούντας) εδίδασκεν ότι αι άρισται δοκούσαι είναι φύσεις (αι φύσεις αι εμφανιζόμεναι άρισται) μάλιστα παιδείας δέονται (περισσότερο έχουν ανάγκην παιδείας)  επιδεικνύων των τε ίππων τους ευφυεστάτους (φέροντας ως παράδειγμα τους ίππους τους πιο ευγενείς) θυμοειδείς τε και σφοδρούς όντας (τους ατίθασσους και ορμητικούς όντας), ει μεν εκ νέων δαμασθείεν (εάν από μικράς ηλικίας ήθελον δαμασθή), ευχρηστοτάτους και αρίστους γενομένους ( χρησιμότατους και τέλειους να γίνονται), ει δε αδάμαστοι γένοιντο (εάν δε αγύμναστοι θα αφήνονταν,) δυσκαθεκτοτάτους και φαυλοτάτους (δυσκατάβλητους και απροσάρμοστους στον μέγιστο βαθμό) και των κυνών των ευφυεστάτων φιλοπόνων τε ουσών (και έναντι των σκυλιών που είναι ευφυέστατα και μαχητικότατα) και επιθετικών τοις θηρίοις (και επιθετικά στα θηρία),

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (26)

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (26) 

Παραφράζοντες τα αρχαία ημών ελληνικά οξύνομεν τον νουν, εμπλουτίζομε την σύγχρονη  γλώσσα μας που δεν έχει άλλη συγγενική, διευρύνομε το γνωστικό μας πεδίο και καλλιεργούμε ιδανικά ψυχή και πνεύμα. (Δεδομένου ότι κυκλοφορεί  ευρέως και Αλτσχάιμερ.)  

Κ Ε Ι Μ Ε Ν Ο Ν

 
Πάντων δε μέγιστον κακόν ανθρώποις τοίς πολλοίς (το χειρότερο κακό για τους πολλούς ανθρώπους) έμφυτον εν ταις ψυχαίς εατιν, ού πας (του οποίου ο καθείς) αυτώ συγνώμην έχων (συγχωρώντας τον εαυτό του) αποφυγήν ουδεμίαν μηχανάται (σχεδιάζει.) Τούτο γ’ εστι ό λέγουσι (το οποίο λέγουν) ως φίλος αυτώι πας άνθρωπος φύσει τ’ εστίν (ότι φίλος προς τον εαυτό του κάθε άνθρωπος είναι εκ φύσεως) και ορθώς έχει το δειν είναι τοιούτον (και ορθόν το να πρέπει να είναι τοιούτος.)  Το δε αληθεία γε (Στην πραγματικότητα όμως) πάντων αμαρτημάτων (όλων των ελαττωμάτων) δια την σφόδρα εαυτού φιλίαν (δια την υπερβολικήν του εαυτού του φιλίαν) αίτιον εκάστω γίγνεται εκάστοτε (αιτία γίνεται κάθε φορά.)

 Τυφλούται γαρ (Διότι τυφλώνεται )περί το φιλούμενον ο φιλών (γι αυτό που του είναι προσφιλές ο φιλικός), ώστε τα δίκαια και τα αγαθά και τα καλά κακώς κρίνει, το αυτού προ του αληθούς αεί τιμάν δειν ηγούμενος (το δικό του θέλημα θεωρώντας ότι πρέπει πάντοτε να προτιμά έναντι του αληθούς) ούτε εαυτόν ούτε τα εαυτού χρη (ούτε τον εαυτό του ούτε τα δικά του πρέπει) τον γε μέγα άνδρα εσόμενον στέργειν (αυτός που θα γίνη σπουδαίος άνδρας να προτιμά), αλλά τα δίκαια, εάν τε παρ’ αυτώι (Και εάν στον ίδιο) εάν τε παρ’ άλλωι μάλλον πραττόμενα τυγχάνει (και εάν από άλλο τυγχάνει να διαπράττονται.)

Εκ ταυτού δε αμαρτήματος τούτου (Από το ίδιο λοιπόν τούτο σφάλμα) και το την αμαθίαν την παρ’ αυτώι σοφίαν είναι γέγονε πάσιν (και η αμάθεια και η συναφής μ’ αυτό σοφία έχει σε όλους υπάρξει.) Όθεν ουκ ειδότες (Ως εκ τούτου μη γνωρίζοντας) ως έπος ειπείν ουδέν (τίποτα που λέει ο λόγος), οιόμεθα τα πάντα ειδέναι (νομίζομε ότι ξέρομε τα πάντα) ουκ επιτρέποντες δε άλλους ά μη επιστάμεθα πράττειν ( μη επιτρέποντας δε ατους άλλους όσα αγνοούμε εμείς να πράττουν αυτοί), αναγκαζόμεθα αμαρτάνειν ημείς πράττοντες (κατ’ ανάγκην σφάλλομεν εμείς διαπράττοντας.) Διο πάντα άνθρωπον χρή φεύγειν φιλείν αυτόν, ( Γι αυτό κάθε άνθρωπος πρέπει ν’ αποφεύγει την φιλαυτία) τον δ’ εαυτού βελτίωι διώκειν αεί (και τον εαυτό του συνεχώς να επιδιώκει να βελτιώνει), μηδεμίαν αισχύνην επί τωι τοιούτωι πρόσθεν ποιούμενον (τίποτα το ντροπιαστικό από αυτά τα προηγούμενα διαπράττοντας.)                                                                                                                                           

(Πλάτωνος, Νόμοι Ε 731d  - 732b)


                                                                                      *  *  *         

Γενομένης δε ισχυράς της ναυμαχίας και πολλών νεών αμφοτέροις και ανθρώπων απολομένων (και καθώς πολλά πλοία κατεστράφησαν κι απ’ τους δυο πλευρές) οι Συρακόσιοι και οι ξύμμαχοι επικρατήσαντες (νικήσαντες) τα τε ναυάγια και τους νεκρούς ανείλοντο (ανέσυραν), και αποπλεύσαντες προς την πόλιν τροπαίον έστησαν οι δ’ Αθηναίοι υπό μεγέθους των παρόντων κακών(λόγω του μεγέθους της συμφοράς)  νεκρών μεν πέρι και ναυαγίων ουδ’ επενόουν αιτήσαι αναίρεσιν (για νεκρούς και ναυάγια ούτε κάν διενοούντο να ζητήσουν περισυλλογή), της δε νυκτός (κατά την διάρκεια δε της νυκτός) εβούλοντο αναχωρείν. Δημοσθένης (στρατηγός) δε Νικία προσελθών γνώμην εποιείτο (εξέφραζε την γνώμην) πληρώσαντας έτι τας λοιπάς των νεών βιάσασθαι (επανδρώνοντας τα υπόλοιπα πλοία να επισπεύσουν), ήν δύνωνται (αν μπορέσουν), άμα έω τον έκπλουν (με το χάραμα του ηλίου τον απόπλουν)

λέγων ότι πλείους έτι αι λοιπαί εισί νήες χρήσιμοι σφίσιν (περισσότερα εις αυτούς υπολείπονται χρήσιμα πλοία) ή τοις πολεμίοις (παρά στους εχθρούς.) ήσαν γαρ τοις μεν Αθηναίοις περίλοιποι (υπόλοιπα) ως εξήκοντα, τοις δε εναντίοις (στους δε αντιπάλους) ελάσσους ή πεντήκοντα (λιγότερα από πενήντα.) Και ξυγχωρούντος Νικίου τηι γνώμηι (Κι ενώ ο Νικίας αποδεχόταν την γνώμη του Δημοσθένους) και βουλομένων πληρούν αυτών (και ήθελαν την επάνδρωσι των πλοίων αυτών) οι ναύται ουκ ήθελον εισβαίνειν δια το καταπεπλήχθαι τε τηι ήσσηι (και επειδή είχαν καταταραχθή από την ήττα) και μη αν έτι οίεσθαι κρατήσαι (και επί προσέτι δεν ενόμιζαν ότι θα κατορθώσουν τον απόπλουν.)

(Θουκυδίδου   Ζ & 72)    

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (25)

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (25) 

Παραφράζοντες τα αρχαία ημών ελληνικά οξύνομεν τον νουν, εμπλουτίζομε την σύγχρονη  γλώσσα μας που δεν έχει άλλη συγγενική, διευρύνομε το γνωστικό μας πεδίο και καλλιεργούμε ιδανικά ψυχή και πνεύμα. (Δεδομένου ότι κυκλοφορεί  ευρέως και Αλτσχάιμερ.)   

 
Γ Ν Ω Μ Ι Κ Α

Ένα έκαστον εαυτού άρχοντα (Ο καθένας κυρίαρχος του εαυτού του)… σώφρονα όντα και εγκρατή αυτόν εαυτού (όντας ο ίδιος σώφρων και εγκρατής του εαυτού του), των ηδονών και επιθυμιών άρχοντα των εν εαυτώι(των ηδονών και επιθυμιών του αυτοκυρίαρχος.)                                                                                                                                                               

(ΠΛΑΤΩΝΟΣ Γοργίας 491D, E)

 
Έχω και ουκ έχομαι. (Ελέγχω-κατέχω τα πράγματα και δεν ελέγχομαι-κατέχομαι.)                                                                                              

ΑΡΊΣΤΙΠΠΟΣ Ορατίου επιστολαί Ι, Ι 18)

 
Το νικάν αυτόν αυτόν (Να νικάς ο ίδιος τον εαυτό σου) πασών των νικών πρώτη τε και αρίστη, το δε ηττάσθαο αυτόν υφ’ εαυτού (το να ηττάσαι δε ο ίδιος από μόνος σου) πάντων (από όλα) αίσχιστόν τε και κάκιστον.                  

(ΠΛΑΤΩΝΟΣ Νόμοι 626 F)  

 
Δει τον ευ φρονούντα (Πρέπει ο έχων υγιείς φρένας) τον λογισμόν αεί (την λογικήν του πάντοτε) των επιθυμιών κρείττω πειράσθαι ποιείν. ( να προσπαθεί να υπερισχύει ο συλλογισμός του των επιθυμιών του.)                                                   

(ΔΗΜΟΣΘΕΝΟΥΣ Προοίμια ΚΗ΄2)

 
Ουδέ το καλόν αν ίδοι (Ούτε το ωραίον θα ιδεί) ψυχή μη καλή γενομένη (ψυχή που δεν έγινε ωραία.) Γενέσθω δη πρώτον (Ας γίνει λοιπόν πρώτα ) θεοειδής πάς και καλός πάς (θεόμορφος ο καθένας και ωραίος), ει μέλλει θεάσασθαι (αν θέλει να ιδή) θεόν τε και καλόν (τον θεόν και το ωραίον.)                                                                                                    

(ΠΛΩΤΙΝΟΥ Εννεάδες Α, VI,9)

 
Σοφούς νόμιζε … τους μέτρια περί αυτών λέγοντας… και μη διαταραττομένους εν ταις του βίου μεταβολαίς, αλλά καλώς και μετρίως (όμορφα και μετρημένα) και τας συμφοράς και τας ευτυχίας φέρειν επισταμένους (όσους ξέρουν και συμφορές και ευτυχίες να αντιμετωπίζουν.)

(ΙΣΟΚΡΑΤΟΥΣ Προς Νικοκλέα 39)     

Ανοήμονες ρυσμούνται (Οι ανόητοι κανονίζονται) τοίσι της τύχης κέρδεσι (από τα ωφελήματα της τύχης), οι δε των τοιώνδε δαήμονες τοίσι της σοφίης (αλλά οι γνώσται των τοιούτων (ωφελημάτων) από τα αυτά (τα ωφελήματα) της σοφίας.)

(ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΥ Ανθ. Στοβ. Δ 73)

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (24)

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (24)

 

Παραφράζοντες τα αρχαία ημών ελληνικά οξύνομεν τον νουν, εμπλουτίζομε την σύγχρονη  γλώσσα μας που δεν έχει άλλη συγγενική, διευρύνομε το γνωστικό μας πεδίο και καλλιεργούμε ιδανικά ψυχή και πνεύμα. (Δεδομένου ότι κυκλοφορεί  ευρέως και Αλτσχάιμερ.)   

( Θουκυδίδου    Α  & 102) 

Γ Ν Ω Μ Ι Κ Α

 
Ουδέν ήδιον (Τίποτα γλυκύτερον)  πατρί γέροντι (σε πατέρα γέροντα) θυγατρός (από την θυγατέρα.) /     αρσένων δε μείζονες ψυχαί (ισχυρότεραι μεν αι ψυχαί των αρρένων) /                                                          γλυκείαι δ’ ήττον εις θωπεύματα (λιγότερο όμως γλυκές στα χαϊδέματα.)

(Ευρ. Ικέτιδες.)

                                                                      * * *

Οι δυστυχούντες εξ ετέρων χείρονα πασχόντων παραμυθούνται (από άλλους που πάσχουν χειρότερα παρηγορούνται)   (Αισώπου μύθοι 191)

                                                                     * * *

Ω δόξα δόξα, μυρίοισι δη βροτών/ ουδέν γεγώσιν βίοτον ώγκωσας μέγαν. (Ω φήμη, φήμη, για μυριάδες ανθρώπους που δεν ήταν για τίποτα διώγκωσες τον βίο τους εις το μέγιστον.)                                (Ευριπίδου Ανδρομάχη 319 -320)

                                                                     * * *
 

Οι φθονεροί δυστυχέστεροι των άλλων… και γαρ προς τοις ευτών κακοίς (γιατί στα δικά των κακά) και επί τοις άλλων αγαθοίς (και για των άλλων τα καλά) λυπούμενοι διατελούσι (ζούνε στην λύπη.)              (Θεοφράστου  Ανθ. Στοβ. ΑΗ, 43.)

                                                                      * * *

Ισχύς και ευμορφίη νεότητος αγαθά, γήρατος δε σωφροσύνης άνθος. (Δημοκρίτου Ανθ. Σροβ. ΡΙΕ 19)

                                                                      * * *

Είς φρονών (Ένας με φρόνησι) μυρίων μη φρονούντων κρείττων εστί. (μυρίων ανοήτων είναι επικρατέστερος)  (Πλάτωνος Γοργίας  490 Α)

                                                                      * * *

Αιδώς ουκ αγαθή κεχρημένωι ανδρί παρείναι. (Η ντροπή καλό δεν είναι άνθρωπο της ανάγκης να συνοδεύει.)    (Όμήρου Οδύσσεια, Ρ 347)

                                                                     * * *

Τα καλά γνωρίζουσι και ζηλούσι οι ευφυέες (γεννημένοι) προς αυτά. ( Δημοκρίτου Ντιλς. ΙΙ 157)

                                                                     * * *

Εν τηι ανθρωπίνηι φύσει και άλλων ενόντων εφ’ οίς βιαζόμεθα άδικοι γενέσθαι (και για άλλα για τα οποία αναγκαζόμαστε να γινόμαστε άδικοι), τα κέρδη μεγίστην ανάγκην έχειν. (το κέρδος έχει την πιο μεγάλη προτεραιότητα.) (Παυσανίου, Μεσσηνιακά. 4.)                                                                                                                                                                      

                                                                    * * *

Τα περί την εσθήτα (ενδυμασία) φιλόκαλος (καλαίσθητος να είσαι) , αλλά μη καλλωπιστής (εξεζητημένος).   (Ισοκράτου Προς Δημόνικον 27)

                                                                   * * *
 

Μέμνησο δ’ είκειν. (Να θυμάσαι και το υποχωρείν)  (Αισχύλου Ικέτιδες 202)

                                                                   * * *

Ουδείς όν φοβείται φιλεί.  (Ουδείς αγαπά όποιον φοβαται.)  ( Αριστοτέλους, Ρητορική τέχνη 1381 β).

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (23)

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (23)

 

Παραφράζοντες τα αρχαία ημών ελληνικά οξύνομεν τον νουν, εμπλουτίζομε την σύγχρονη  γλώσσα μας που δεν έχει άλλη συγγενική, διευρύνομε το γνωστικό μας πεδίο και καλλιεργούμε ιδανικά ψυχή και πνεύμα. (Δεδομένου ότι κυκλοφορεί  ευρέως και Αλτσχάιμερ.)   

( Θουκυδίδου    Α  & 102)

     ΄       
Λακεδαιμόνιοι δε, ως αυτοίς (καθώς σ’ αυτούς) προς τους εν Ιθώμηι εμηκύνετο (παρατείνοταν) ο πόλεμος, άλλους τε επεκαλέσαντο ξυμμάχους και Αθηναίους. οι δ’ (οι δε Αθηναίοι) ήλθον (προσήλθαν) Κίμωνος στρατηγούντος (με τον στρατηγό Κίμωνα) πλήθει ουκ ολίγωι(αριθμητικά ουκ ολίγοι) Μάλιστα δ’ αυτούς επεκαλέσαντο ότι τειχομαχείν (στην τειχομαχία) εδόκουν (εθεωρούντο) δυνατοί είναι, της δε πολιορκίας μακράς καθεστηκυίας (και έχοντας η πολιορκία παραταθή) τούτου ενδεά (ανεπαρκής η Σπάρτη γι αυτό) εφαίνετο. Βία γαρ αν είλον το χωρίον (Γιατί με βίαια μέσα θα κυρίευαν την περιοχή) και διαφορά (και η διάστασις) εκ ταύτης της στρατείας πρώτον (για πρώτη φορά) Λακεδαιμονίοις φανερά εγένετο.

Οι γαρ Λακεδαιμόνιοι επειδή το χωρίον βία ουχ ηλίσκετο (δεν κυριευόταν), δείσαντες (φοβηθέντες)των Αθηναίων το τολμηρόν (αποφαστικόν) και την νεωτεροποιίαν (και την μεταβλητότητα) και αλλοφύλους άμα ηγησάμενοι (και επί πλέον θεωρώντας τους αλλοφύλους) μη τι (μήπως κατά κάποιο τρόπο) ήν παραμείνωσι (αν παραμείνουν) , υπό των εν Ιθώμηι πεισθέντες νεωτερίσωσι (θ’ αλλάξουν γνώμη), μόνους των ξυμμάχων απέπεμψαν (απεμάκρυναν), την μεν υποψίαν ου δηλούντες (μη ομολογώντας), ειπόντες δε (και λέγοντας) ότι ουδέν προσδέονται αυτών έτι ( δεν τους χρειάζονται καθόλου πια.) Οι δ’ Αθηναίοι έγνωσαν ουκ επί τωι βελτίονι λόγωι (όχι για καλό λόγο είναι) αποπεμπόμενοι, αλλά τινός υπόπτου γενομένου (αλλά κάτι ύποπτο είχε συμβή), και δεινόν ποιησάμενοι (και φοβερό αξιολογώντας αυτό) και ουκ αξιώσαντες υπό Λακεδαιμονίων τούτο παθείν, ευθύς επειδή (αφού) ανεχώρησαν, αφέντες (αφήνοντας) την γενομένην επί τωι Μήδωι ξυμμαχίαν προς αυτούς Αργείοις τοις εκείνων εναντίοις (με τους Αργείους αντιπάλων εκείνων των Λ.) ξύμμαχοι εγένοντο.

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (22)

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (22)

Παραφράζοντες τα αρχαία ημών ελληνικά οξύνομεν τον νουν, εμπλουτίζομε την σύγχρονη  γλώσσα μας που δεν έχει άλλη συγγενική, διευρύνομε το γνωστικό μας πεδίο και καλλιεργούμε ιδανικά ψυχή και πνεύμα. (Δεδομένου ότι κυκλοφορεί  ευρέως και Αλτσχάιμερ.)   


Πλάτωνος Μενέξενος  (& 237 e d )

Έστι δε αξία η χώρα και υπό πάντων ανθρώπων επαινείσθαι ( αξίζει να επαινείται), οι μόνον υφ’ υμών, πολλαχή μεν και άλληι ((όχι μόνο από σας, και για πολλούς λόγους) πρώτον δε και μέγιστον ότι τυγχάνει θεοφιλής. μαρτυρεί δε ημών τωι λόγωι η των αμφισβητησάντων περί αυτής (η διαφωνία γι αυτήν) θεών έρις τε (και η φιλονικία) και κρίσις. Ήν δη (την οποία δηλαδή) θεοί επήνεσαν πώς ουχ υπ’ ανθρώπων γε ξυμπάντων δικαία επαινείσθαι (πώς δεν δικαιούται να επαινείται απ’ όλους τους ανθρώπους;)

Δεύτερος δε έπαινος δικαίως άν αυτής είη, ότι εν εκείνω τωι χρόνωι, εν ώ η πάσα γη * ανεδίδου και έφερε (παρήγαγε) ζώα παντοδαπά (παντοειδή), θηρία τε βοτά (θηρία σαρκοφάγα και φυτοφάγα), εν τούτωι η ημετέρα  (η δική μας γη)     θηρίων μεν αγρίων άγονος και καθαρά (άγονος και απηλλαγμένη) εφάνη, εξελέξατο δε των ζώων (επέλεξε δε μεταξύ των ζώων) και εγέννησε άνθρωπον, ό συνέσει τε (το οποίο και στην σύνεσι) υπερέχει των άλλων και δίκην και θεούς μόνον νομίζει (αναγνωρίζει). μέγα δε τεκμήριον  και τούτωι τωι λόγωι (και δια τον λόγον αυτόν) ότι ήδε έτεκεν (αυτή γέννησε) η γη τους των δε τε και τους ημετέρους (εκείνους και τους δικούς μας) προγόνους. Παν γαρ το τεκόν (Διότι κάθε τι που γεννά) τροφήν έχει (διαθέτει) επιτηδείαν ώ αν τέκηι. (κατάλληλον για ό,τι θα γεννήση).  ό δη (το οποίον δηλαδή) και η ημετέρα γη τε και μήτηρ ικανόν (πειστικόν) τεκμήριον (είναι) ως ανθρώπους γεννησαμένη (ότι γέννησε ανθρώπους). μόνη γαρ εν τωι τότε και πρώτη τροφήν ανθρωπείαν ήνεγκε (παρήγαγε) τον των πυρών και κριθών καρπόν (τον καρπόν σίτου και κριθής),  ώι (δια του οποίου) κάλλιστα και άριστα τρέφεται (διατρέφεται) το ανθρώπειον γένος.  

·  (Σ.τ. σ.) Η ανωτέρω αναφορά υπαινίσσεται την μυθολογικήν παράδοσιν των πανάρχαιων Αθηναίων που υπονοεί ην αστροβιολογική προέλευσι των πρώτων ζώων και του πρώτου ανθρώπου (εποχή του Κρόνου) ότε η γένεσις αυτών (περισσότερα εις το β΄ Βιβλίον των ¨Πολιτικών¨του Πλάτωνος) ήτο όπως και των φυτών αυτόματος εκ της γης. και όχι εκ του σπέρματος όπως σήμερον (εποχή του Δ-ιός ήτοι των δ-ύο φύλων αναπαραγωγής των ζώων), οφειλομένη εις το πιο αξιοθαύμαστον αστρονομικόν φαινόμενον, την ανά δεκαχιλιετίαν περίπου εναλλασσομένην αντιστροφή των πόλων του σύμπαντος, με συνέπειαν υπερκατακλυσμούς, εκρήξεις ηφαιστείων, ολικούς σχεδόν αφανισμούς των ζώντων πλασμάτων έως και ολοκλήρων ηπείρων, με συνέπειαν και την αλλαγήν της γενετήσιας συμπεριφοράς των εναπομεινάντων ζώων ως και του ανθρώπου. Τα ανωτέρω ήσαν κοινή πεποίθησις των αρχαίων Ελλήνων, (ή των αρχαίων Αθηναίων τουλάχιστον, που επίστευον εις την αυτοχθονίαν των) όπερ αποτελεί και το ύπατον ελληνικόν μυστήριον, μυστήριον επιστημονικόν το οποίον σήμερον σχεδόν παντελώς αγνοείται (εκτός ίσως υπό της Ν.Α.Σ.Α.)… ή και αποσιωπάται δια σοβαρούς πολιτικοθρησκευτικούς λόγους λόγω της κοσμογονικής ανατρεπτικής του βαρύτητος, (μια κυριολεκτικώς γνωσιακή ατομική βόμβα…) όπως και ο Μύθος, ο σκοτεινός Αρκάδιος Μύθος, της Λυκανθρωπίας (παράβαλλε και Λίστα Επστάιν...) ΕΔΩ.


Θουκυδίδου ( ΣΤ &  24)         (Περί Σικελικής εκστρατείας)

Ο μεν Νικίας τοιαύτα είπεν νομίζων τους Αθηναίους τωι πλήθει των πραγμάτων (λόγω των πολλών δυσχερειών) ή αποτρέψειν ή ει (ή εάν) αναγκάζοιτο στρατεύεσθαι, μάλιστ’ αν ούτως ασφαλώς εκπλεύσαι (να εκπλεύσουν έτσι τα μάλιστα εκ του ασφαλούς). οι δε το μεν επιθυμούν του πλου ούκ εξηρέθησαν (αυτοί δε δεν παρητήθησαν από την επιθυμίαν του έκπλου) υπό του οχλώδους της παρασκευής (λόγω της κοπιαστικής προετοιμασίας) , πολύ δε μάλλον ώρμηντο και τούναντίον περιέστη αυτώι (και το αντίθετο απέβη σ’ αυτόν). εύ τε γαρ παραινέσαι έδοξε (τους φάνηκε και σαν παρώθησι) και ασφάλεια νυν δη και πολλή έσεσθαι (θα υπάρξει.).

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (21)

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ  (21)

 

Παραφράζοντες τα αρχαία ημών ελληνικά οξύνομεν τον νουν, εμπλουτίζομε την σύγχρονη  γλώσσα μας που δεν έχει άλλη συγγενική, διευρύνομε το γνωστικό μας πεδίο και καλλιεργούμε ιδανικά ψυχή και πνεύμα. (Δεδομένου ότι κυκλοφορεί  ευρέως και Αλτσχάιμερ.)   


(Π λ ά τ ω ν ο ς  Μ έ ν ω ν  & 80 )

Ω Σώκρατες, ήκουον πριν γε και συγγενέσθαι σοι (πριν σε συναντήσω) ότι συ ουδέν άλλο ή αυτός τε απορείς και τους άλλους ποιείς απορείν και νυν ως γ’ εμοί δοκείς (και τώρα όπως μου φαίνεται), γοητεύεις με και φαρμάττεις και (με μαγεύεις με φίλτρα) και ατεχνώς (κυριολεκτικώς) κατεπάδεις (με ναρκώνεις με την μαγική μουσική των λόγων σου) ώστε μεστόν απορίας γεγονέναι (ώστε να γίνομαι εξ ολοκλήρου ανόητος.) Και δοκείς με παντελώς (και μου φαίνεσαι τελείως) , ει δει τε και σκώψαι, (αν μπορώ και να αστειευθώ) ομοιότατος είναι (ότι είσαι) το τε είδος (μορφή) και τάλλα ταύτηι τηι πλατεία (την λεία) νάρκηι (μουδιάστρα) τηι θαλαττεία (την θαλασσινή.).

Και γαρ αύτη τον αεί πλησιάζοντα και απτόμενον (τον αγγίζοντα) ναρκάν ποιεί (ναρκώνει), και συ δοκείς μοι νυν εμέ τοιούτον τι πεποιηκέναι (και συ το ίδιο μου φαίνεσαι ότι με κάνεις.)  αληθώς γαρ έγωγε και την ψυχήν και το σώμα ναρκώ,  και ουκ έχω τι αποκρίνωμαί σοι.  καίτοι μυριάκις (μύριες φορές) γε περί αρετής παμπόλους λόγους είρηκα (έχω εκφωνήσει) και προς πολλούς, και πάνυ ευ,(και πολύ εύστοχα)  ως γε εμαυτώι εδόκουν (όπως ενόμιζα μέχρι τώρα.) Νυν δε ουδ’ ότι εστίν το παράπαν έχω ειπείν. (και τώρα δεν έχω να προσθέσω τίποτα επίπλέον.) και μοι δοκείς, εύ βουλεύεσθαι (ότι καλά κάνεις) ουκ εκπλέων ενθένδε ουδ’ αποδημών (μη αποπλέοντας από δω και ούτε ξενιτευόμενος.) Ει γαρ ξένος εν άλληι πόλει (Γιατί αν σε άλλη πόλι ως ξένος) τοιαύτα ποιοίς (τέτοια να κάνοις) , ταχ’ αν ως γόης απαχθείης. (αμέσως για μάγος θα σερνόσουν στα δικαστήρια.)         

 
( Ξ ε ν ο φ ώ ν τ ο ς   Κ ύ ρ ο υ  Α ν ά β α σ ι ς   Δ,  IV  &  12 - 16)

Ελείποντο δε (Υπελείποντο, καθυστερούσαν λοιπόν )  των στρατιωτών οι τε διεφθαρμένοι υπό της χιόνος τους οφθαλμούς (οι στους οφθαλμούς βεβλαμμένοι) οι τε υπό του ψύχους τους δακτύλους των ποδών αποσεσηπότες. (και οι σαπισμένοι στα δάκτυλα των ποδών λόγω του ψύχους.)  Ήν (Ήτο) δε τοις μεν οφθαλμοίς επικούρημα (βοηθητικόν) της χιόνος ει τις μέλαν προ των οφθαλμών έχων ( αν ένας έχοντας κάτι μαύρο μπροστά στα μάτια) επορεύετο, των δε ποδών ει τις κινοίτο και μηδέποτε ησυχίαν έχοι (και δεν σταματούσε ποτέ) και εις την νύκτα υπολύετο (ξεποδενόταν). Όσοι δε υποδεδεμένοι (ποδεμένοι) εκοιμώντο, εισεδύοντο (εισέδυον) εις τους πόδας οι ιμάντες  και τα υποδήματα περιεπήγνυντο (γύρω-γύρω πάγωναν.) και γαρ ήσαν επειδή επέλιπε (και αυτό επειδή είχαν αχρηστευθή) τα αρχαία υποδήματα, πεποιημένα υπό νεοδάρτων βοών.

Δια τας τοιαύτας ουν ανάγκας  υπελείποντο τινες των στρατιωτών (καθυστερούσαν κάποιοι στρατιώτες). Και ιδόντες μέλαν τι χωρίον (κάποιο μαύρο χωρίο) δια το εκλελοιπέναι αυτόθι την χιόνα (επειδή είχε εκλείψει το χόνι) είκαζον τετηκέναι. (ενόμιζαν ότι είχε λιώσει.) και ετετήκει δια κρήνην τινα είχε (και είχε λιώσει λόγω κάποιας πηγής που είχε το χωρίον) ή πλησίον ήν ατμίζουσα εν κοιλάδι (ή ήταν κοντά στην κοιλάδα βγάζοντας ατμό.) ενταύθ’ εκτραπόμενοι ξεμακραίνοντας) εκάθηντο και ουκ έφασαν πορεύεσθαι (και είπαν να μη προχωρήσουν). Ο δε Ξενοφών έχων οπισθοφύλακας ως ήσθετο (μόλις το έμαθε), εδείτο αυτών (τους παρεκάλει) πάσηι τέχνηι και μηχανήι (δια παντός τρόπου και μέσου) μη απολείπεσθαι (να μη καθυστερούν.)

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (20)

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ  (20)

Παραφράζοντες τα αρχαία ημών ελληνικά οξύνομεν τον νουν, εμπλουτίζομε την σύγχρονη  γλώσσα μας που δεν έχει άλλη συγγενική, διευρύνομε το γνωστικό μας πεδίο και καλλιεργούμε ιδανικά ψυχή και πνεύμα. (Δεδομένου ότι κυκλοφορεί  ευρέως και Αλτσχάιμερ.)     

(Θ ο υ κ υ δ ί δ ο υ  Γ  10  &  1- 5)

(Οι εκ Λέσβου πρέσβεις εξηγούν τους λόγους της αποστασίας των από την αθηναϊκή συμμαχία.)

Περί γαρ του δικαίου και της αρετής πρώτον άλλωστε και ξυμμαχίας δεόμενοι (και παράλληλα έχοντας ανάγκη συμμαχίας) ) τους λόγους ποιησόμεθα (θα εξηγήσωμε τους λόγους), ειδότες (ξέροντας ότι) ούτε φιλίαν βέβαιον ιδιώταις γιγνομένην (ούτε βεβαία φιλία μεταξύ ατόμων γίνεται) ούτε κοινωνίαν πόλεσιν εις ουδέν (ούτε κοινωνική ζωή στις πόλεις καθόλου ) ει μη μετ’ αρετής δοκούσης ες αλλήλους γίγνοιντο (αν δεν θα διεξήγοντο με σμοιβαία  εμπιστοσύνη) και τάλλα ομοιότροποι είεν (και δεν θα ήσαν γενικά της ίδιας νοοτροπίας.) Εν γαρ τωι διαλλάσσοντι της γνώμης (Επειδή λόγω διαφορετικής αντιλήψεως) και αι διαφοραί των έργων καθίστανται (προκύπτουν και αι διαφοραί των πράξεων.).

ημίν δε και Αθηναίοις (σε μας και τους Αθηναίους) ξυμμαχία εγένετο πρώτον απολιπόντων μεν υμών (αφού εσείς μεν κατά πρώτον αφήσατε) εκ του Μηδικού πολέμου (τον Περσικό πόλεμο), παραμεινάντων δε εκείνων εις τα υπόλοιπα των έργων (ενώ παρέμειναν εκείνοι για την πολεμική ολοκλήρωσι.). Ξύμμαχοι μέντοι εγενόμεθα ουκ επί καταδουλώσει των Ελλήνων Αθηναίοις (όχι για την υποτέλειαν των Ελλήνων στους Αθηναίους) αλλ’ επ’ ελευθερώσει  των Μήδων τοις Έλλησιν (αλλά για την απελευθέρωσι των Ελλήνων από τους Πέρσας.). Και μέχρι μεν από του ίσου ηγούντο προθύμως ειπόμεθα (και όσο μεν η ηγεμονία των ήτο μεταξύ ίσων προθύμως ακολουθούσαμε.) . Επειδή δε εωρώμεν αυτούς την μεν Μήδων έχθραν ανιέντας (Όταν βλέπαμε όμως την έχθραν των Αθηναίων προς τους Πέρσας να εκλείπει) την δε των ξυμμάχων δούλωσιν επαγομένους (στην δε υποδούλωσι των συμμάχων να καταλήγουν) ουκ αδεείς έτι ήμεν (δεν ήμασταν πια ήσυχοι.). αδύνατοι δε όντες καθ’ έν γενόμενοι (όντες δε αδύνατοι ο καθενας χωριστά) δια πολυψηφίαν αμύνεσθαι (δια πλειοψηφίας να επικρατήσωμε) οι ξύμμαχοι εδουλώθησαν πλην ημών και Χίων. Ημείς δε αυτόνομοι (ανεξάρτητοι)  δη όντες και ελεύθεροι τωι ονόματι (κατ’ όνομα μόνο) ξυνεστρατεύσαμεν (επολεμήσαμε με τους Χίους)).

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (19)

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ  (19) 

Παραφράζοντες τα αρχαία ημών ελληνικά οξύνομεν τον νουν, εμπλουτίζομε την σύγχρονη  γλώσσα μας που δεν έχει άλλη συγγενική, διευρύνομε το γνωστικό μας πεδίο και καλλιεργούμε ιδανικά ψυχή και πνεύμα.    

 
ΣΙΜΩΝΙΔΗΣ Ο ΚΕΙΟΣ

(επιτύμβιον επίγραμμα)

 
Ει το καλώς θνήσκειν (αν το πεθαίνοντας όμορφα) αρετής μέρος εστί μέγιστον (το κυριότερον)

ημίν εκ πάντων τοδ’ (Σε μας απ’ όλους αυτό) απένειμε Τύχη.

Ελλάδι γαρ σπεύδοντες (Για την Ελλάδα επειδή σπεύδοντας) ελευθερίαν περιθείναι (να προστατεύσωμε)

κείμεθ’ αγηράτωι χρώμενοι ευλογίη. (κειτόμεθα έχοντας αγήρατο καλή φήμη.)

 

(Ξ ε ν ο φ.  Α π ο μ ν η μ. Γ΄, 9 & 1-4)

Πάλιν δε ερωτώμενος η ανδρεία πότερον είη (τι εκ των δύο είναι), διδακτόν ή φυσικόν, οίμαι (νομίζω) μεν έφη ώσπερ (όπως περίπου) σώμα σώματος ισχυρότερον προς τους πόνους φύεται (γίνεται εκ φύσεως) ούτω και ψυχήν ψυχής ερρωμενεστέραν (ισχυροτέραν) προς τα δεινά φύσει γίγνεσθαι. ορώ γαρ εν τοις αυτοίς νόμοις και έθεσι (τους στα ίδια, νόμους και ήθη,) τρεφομένους (ανατρεφομένους) πολύ διαφέρεσθαι αλλήλων (κατά πολύ να διαφέρουν μεταξύ των.)  Νομίζω μέντοι (λοιπόν) πάσαν φύσιν μαθήσει και μελέτηι προς ανδρείαν αύξεσθαι (ότι αυξάνεται). δήλον (φανερόν) μεν ότι Σκύθες και Θράκες ουκ αν τολμήσειαν (δεν θα αποτολμούσαν) ασπίδας και δόρατα λαβόντες Λακεδαιμονίους διαμάχεσθαι. Φανερόν δ’ ότι Λακεδαιμόνιοι ούτ’ αν Θραξί (ούτε και οι Λακ. τους Θράκες) πέλταις και ακοντίοις ούτε Σκύθαις (τους Σκύθας) τόξοις εθέλοιεν αν διαγωνίζεσθαι (θα ήθελαν να διαμάχονται) .

Ορώ δ’ έγωγε (Και βλέπω εγώ τουλάχιστον) και επί των άλλων πάντων ομοίως (και το ίδιο σε όλα τα άλλα ) και φύσει διαφέροντας αλλήλων τους ανθρώπους (και που εκ φύσεως διαφέρουν οι άνθρωποι) και επιμελεία πολύ επιδιδόντας (και πολλή επιμέλεια να επιδεικνύουν σ’ αυτά.) εκ δε τούτων δήλον εστί  (Ολοφάνερο απ’ αυτά προκύπτει) ότι πάντας χρή (ότι όλοι πρέπει) και τους ευφυεστέρους και τους αμβλυτέρους  (ασθενεστέρους) την φύσιν εν οίς αν αξιόλογοι βούλονται γενέσθαι (σε ότι είναι κατά την φύσι των να γίνουν) , ταύτα και μανθάνειν και μελετάν (αυτά να μανθάνουν και να μελετούν.)   

 
( Ι σ ο κ ρ ά τ ο υ ς,   π ε ρ ί  ε ι ρ ή ν η ς  ι α΄,  34-36)

Ορώ γαρ τους μεν την αδικίαν προτιμώντας και το λαβείν τι των αλλοτρίων (ξένων πραγμάτων) μέγιστον αγαθόν νομίζοντας όμοια πάσχοντας (ότι παθαίνουν το ίδιο) τοις δελεαζομένοις των ζώων (με τα δελεζόμενα ζώα) και κατ’ αρχάς μεν απολαύοντας , ών αν λάβωσι (όσα αρπάξουν), ολίγον δ’ ύστερον εν τοις μεγίστοις κακοίς όντας (στις μέγιστες συμφορές να περιπίπτουν) , τους δε μετ’ ευσεβείας και δικαιοσύνης ζώντας εν τε τοις παρούσι χρόνοις ασφαλώς διάγοντας και περί του σύμπαντος αιώνος ηδίους (γλυκυκυτέρας) τας ελπίδας έχοντας (να διατηρούν.)

Και ταυτ’ ει μη κατά πάντων (αν όχι σε όλα) ούτω είθισται συμβαίνειν (τοιουτοτρόπως είθισται να συμβαίνει) αλλά το γ’ ως επί το πολύ κατά τούτον τον τρόπον. Χρή δε τους ευ φρονούντας (Χρειάζεται δε για τους σώφρονας)), επειδή το μέλλον αεί συνοίσειν (ότι πάντα θα ωφελήσει) ου καθορώμεν (δεν διακρίνομεν), το πολλάκις ωφελούν (ωφέλιμο) τούτο οίεσθαι προαιρουμένους (τούτο να θεωρούμε ότι προτιμούμε) .

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (18)

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ  (18) 

Θ ά ν α τ ο ς     Σ ω κ ρ ά τ ο υ ς.

Προ της ανατολής του ηλίου πολλοί των μαθητών του συνηθροισμένοι ήσαν εν τωι προ της φυλακής χώρωι.

Σωκράτης δ’ εκείνης της νυκτός ανεπέπαυτο ( είχε αναπαυθή) λαμπρώς και ουδόλως ετετάρακτο (είχε ταραχθή).  Άμα δε τηι ημέρα εισήλθον δια της προς βορράς τετραμμένης (εστραμμένης) πύλης πολλοί, μεταξύ δε και οί παίδες κεκομισμένοι (αφιγμένοι)  ήσαν . Σωκράτης δε προς τους ηθροισμένους (συγκεντρωμένους) έλεγεν. « Άνδρες φίλοι, άπαντα τον βίον πεπολίτευμαι σωφρόνως και αξίως της πόλεως. Διδάσκων τους νέους και προάγων (προωθών) αυτούς επ’ αρετήν ουδεπώποτε πέπραγμαι (έχω λάβει) μισθόν αυτούς νομίζων (θεωρώντας) ούτω τα υπό των θεών τεταγμένα μοι (τα διατασσόμενα σε μένα) πράττειν. Ησθανόμην δ’ ότι ουδενί τρόπω (με κανένα τρόπο) αποτετραμμένος αν είην τούτου (θα αποτρεπόμουν απ’ αυτό). Διό και υμείς μηδέποτε παύσεσθε πολιτευόμενοι δικαίως. Εάν γαρ ούτω πεπαιδευμένοι ήτε (είστε διαπαιδαγωγημένοι), ωφέλιμοι τηι πολιτεία έσεσθε.» Ταύτα αυτοίς είπεν             

Κληθείς δε μετά τούτο έλεξεν (είπε). « Αλλ’ Κρίτων, ενεγκέτω τις (ας φέρει κάποιος) το φάρμακον, ει τέτριπται (εάν έχει τριφθή)». Και ο άνθρωπος εν κύλικι (σε ποτήρι) το φάρμακον τετριμμένον ήνεγκε (έφερε) τωι Σωκράτηι. Και ούτος μεν εξέπιε ηρέμα τούτο, πολλοί δε των παρόντων εγκεκαλυμένοι το πρόσωπον (έχοντας καλύψει το πρόσωπο) ταις χερσίν (με τις παλάμες) απέκλαιον. Ο δ’ επειδή τα σκέλη ησθάνετο βαρυνόμενα, ύπτιος κατεκλίνετο. Ο δ’ άνθρωπος (δήμιος) διατρίψας συχνόν χρόνον (περιμένοντας για λίγο) εξεκάλυψεν αυτόν (τον ξεσκέπασε)--- ενεκεκάλυπτο γαρ (γιατί είχε σκεπασθή)---

Κρίτων δ’ ιδών αυτόν νεκρόν συνέκλεισε το στόμα και τους οφθαλμούς.

 
Η ρ α κ λ ή ς   έ φ η β ο ς.

Ηρακλής έφηβος γενόμενος εν απορία ήν  (ήτο) ποίαν οδόν επί τον βίον τράποιτο (να τραπή). Την δι’ αρετήν ή την δια κακίαν. Εγένετο ούν έξω της πόλεως και ενταύθα τωι Διί ηύχετο λέγων. « Ζεύ πάτερ, γενού βοηθός , ίνα την αρίστην τράπωμαι και ωφέλιμος τοις ανθρώποις γένωμαι «  Αίφνης επιφαίνεται γυνή τα μάλιστα κεκαλλωπισμένη. Αύτη προσγενομένη (προσεγγίζοντας) τωι Ηρακλεί λέγει. « Επυθόμην (Επληροφορήθην), ω Ηράκλεις, ότι εν απορία εί (είσαι), εις ποίαν οδόν επί τον βίον τράπη (στην ζωή σου να τραβήξης). Εάν έλη (προτιμήσης) εμέ και επίσπη μοι (και μ’ ακολουθήσης), έξω σε (θα έχω δια σε) την ηδίστην και ράστην (την πιο ευχάριστη και εύκολη) οδόν. Πάντα δε τάγαθά έξεις (θα έχεις) απονώτατα (ακοπότατα). Ουδείς δε φόβος μη γένηται (μη συμβή)  ποτέ απορία τούτων (στέρηση τούτων).  Παρέχω (Επιτρέπω) γαρ τοις συνούσιν εμοί (στους οπαδούς μου) την εξουσίαν (την δύναμιν) ευρίσκεσθαι τα αγαθά πανταχόθεν (να αποκτούν τα αγαθά από παντού) και δια κλοπής».   

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (16)

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ  (16) 

Αγησίλαος και οι Θάσιοι.

Οι Θάσιοι πορευομένου του Αγησιλάου δια της χώρας άλφιτα (σιτηρά) και χήνας και όψα (προσφάγια)  πολυτελή(πλούσια)  έπεμψαν λέγοντες αυτώ. ¨Ημείς θαυμάζομέν σε της αρετής και ταύτα δώρα σοι οι άρχοντες πέμπουσιν, εις αύριον δε πέμψουσι πλείονα.¨ Αγησίλαος δε μόνα τα άλφιτα ελάμβανε, τα δε λοιπά  εκέλευε τους κεκομικότας (μεταφορείς) απάγειν οπίσω. Επειδή δ’ ούτοι εθαύμασαν ότι ου λαμβάνει τα δώρα, Αγησίλαος έλεξεν αυτοίς. ¨Εάν εθίσω τους στρατιώτας εις πολυτέλειαν, ουδέν των ειλώτων διοίσουσι (θα διαφέρουν.)  Τούτοις γαρ προσήκει (επιτρέπονται) τα δώρα και ουκ ελευθέροις ανδράσιν (εις άνδρας ελευθέρους). Απάγετε ουν ταύτα οπίσω και λέξατε τοις άρχουσιν (εις τους άρχονρτες υμών) ότι ταύτα ουκ εστι χρήσιμα (απαραίτητα) τοις στρατιώταις.

Οι Θάσιοι ακούσαντες των πρέσβεων και έτι πλέον θαυμάσαντες τον άνδρα εκήρυξαν θείαις τιμαίς θεραπεύειν (να περιποιούνται) αυτόν. Έπεμψαν δε περί τούτου πρέσβεις προς Αγησίλαον. Οι δε έλεγον. ¨Ω Αγησίλαε, οι της πόλεως άρχοντες πεπόμφασι ημάς (μας έχουν στείλει) λέξοντάς σοι (να σου μεταβιβάσουν) ότι η πόλις ημών ως θεόν θεραπεύσει σε.¨

Ο δ’ έλεγεν. ¨Άγετε (Πηγαίνετε) και πράξατε πρώτον ό,τι αν υμίν λέξω. Ποιήσατε πρώτον υμάς αυτούς  (τους εαυτούς σας) θεούς και, ει (αν) τούτο πράξαιτε (θα επράξατε), λέξαιτε αν (θα μπορούσατε να ειπήτε) και τους άλλους οίοι τ’ εστέ (ικανοί είστε) θεούς ποιήσαι (θεούς να κάμετε).¨

                                                                                                   *   *   *

 
Κίμων ο Αθηναίος.

Κίμων επιφανούς πατρός ήν (ήτο). Υιός γαρ του ευκλεούς στρατηγού Μιλτιάδου ήν. Ου μόνον δε επιφανών γονέων ήν αλλά και αυτός επιεικής (αγαπητός) τωι δήμωι (στον λαό) ήν. Ούτος τοις Αθηναίοις συνεβούλευσε τριήρεις κατασκευάσαι. Τριήρων γαρ ένδειαν είχον. Αυτώι δ’ όντι ευγενεί και επιεικεί (σ’ αυτόν δε όντα αρχοντικό και αγαπητό) και οι Αθηναίοι ευμενείς (φιλικοί) ήσαν.

Τα Κίμωνος έργα εν τωι προς Πέρσας πολέμωι περιφανή και ευκλεά (ένδοξα) ήν. Στρατεύσας γαρ επί βασιλέα (Πέρσην βασιλέα) μετά νίκας πολλάς την ευκλεά Κιμώνειον ειρήνην συνάπτει. Εκ της στρατηγίας Κίμων δαψιλή (πλούσια) τα αγαθά έχων ανήλισκεν (κατηνάλωνε, εξόδευε) εις τους πολίτας. Οι αγροί γαρ αυτού πλήρεις οπωρών (φρούτων) και ευώδων ανθέων ήσαν. Τούτων τους φραγμούς (φράχτες) κατέλυσεν (κατέβασεν) ώστε οι πολίται ελάμβανον άνθη και οπώρας. Τοίς δε ενδεέσι (εις δε τους απόρους) των πολιτών είχε (παρέθετε) τράπεζαν (γεύματα) πλήρη πολυτελών εδεσμάτων.

Αυτώι δε εις αγοράν πορευομένωι δύο νεανίσκοι συνείποντο (συνόδευαν) αμπεχόμενοι καλώς (όμορφα ενδεδυμένοι.) Ούτοι προς τους πένητας διημείβοντο (διεμοίραζον) τα ιμάτια.  

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (15)

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ  (15)

Θ Ε Μ Α Τ Α: 

 
Χαλεπόν δ’ ερώ σοι (Λυπηρό θα σου είπω) , φίλε, και άλλο πάθημα των τυράννων.

Γιγνώσκουσι μεν γαρ ουδέν ήττον (καθόλου λιγότερο) των ιδιωτών (πολιτών)

τους κοσμίους τε σοφούς και δικαίους. Τούτους δ’ (όμως) αντί του άγασθαι (αντί του θαυμάζειν)

 φοβούνται, τους μεν ανδρείους μη τι τολμήσωσι της ελευθερίας ένεκεν, τους σοφούς

μη τι μηχανήσωνται (μηχανευθούν), τους δε δικαίους μη επιθυμήση το πλήθος (ο λαός)

υπ’ αυτών προστατείσθαι (να διοικηθή). Όταν δε τους τοιούτους δια τον φόβον υπεξαιρώνται

(αποκλείουν), τίνες άλλοι αυτούς καταλείπονται χρήσθαι  (απομένουν προς χρήσιν)

αλλ’ ή οι άδικοί τε και ακρατείς (έκφυλοι) και ανδραποδώδεις (δουλοπρεπείς); οι μεν άδικοι

πιστευόμενοι (ως άξιοι εμπιστοσύνης), διότι φοβούνται ώσπερ οι τύραννοι τα πόλεις,

μήποτε ελεύθεραι γενόμεναι εγκρατείς αυτών γένωνται (υποτάξουν αυτούς),

οι δ’ ακρατείς (φαύλοι) της εις το παρόν εξουσίας ένεκα (λόγω της κρατούσης εξουσίας),

οι δ’ ανδραποδώδεις (δουλοπρεπείς), διότι ουδ’ αυτοί αξιούσιν (έχουν την αξίωσι) ελεύθεροι είναι.

Χαλεπόν ούν (Δυσάρεστον λοιπόν) και τούτο το πάθημα έμοιγε δοκεί είναι (φαίνεται είναι για μένα),

φίλε, το τους άλλους μεν ηγείσθαι (άλλους να νομίζουν) αγαθούς άνδρας,

άλλους δε χρήσθαι αναγκάζεσθαι (να αναγκάζονται χρησιμοποιείν).

(Ξενοφώντος  Ιέρων   V  1-3 )

 
Ήν δε τις (Εάν κάποιος) αυτών τρέψη τας γνώμας (μετατρέψη τας σκέψεις αυτών), ως (ώστε να)

 μη τούτο μόνον εννοώνται (συλλογίζωνται) τι πείσονται (τι θα πάθουν (πολεμώντας)),

αλλά και τι ποιήσουσι (θα κατορθώσουν), πολύ ευθυμότεροι (πιο αισιόδοξοι)  έσονται (θα είναι.)

Επίστασθε γαρ δη (Γιατί διαπιστώνετε δηλαδή) ότι ούτε πλήθος εστίν ούτε ισχύς

η εν τω πολέμω τας νίκας ποιούσα (η επιφέρουσα τας νίκας) , αλλ’ οπότεροι (εκ των δύο)

εκείνοι αν (εάν) συν τοις θεοίς  ταις ψυχαίς ερρωμενέστεροι (πιο θαρραλέοι)

ίωσι (προχωρούν) επί τους πολεμίους (προς τους εχθρούς των), τούτους (σε τούτους)

ως επί το πολύ οι αντίοι (οι αντίπαλοι) ου δέχονται (υποχωρούν). Εντεθύμημαι δ’ έγωγε

(Θυμάμαι εγώ τουλάχιστον), ω άνδρες, και τούτο, ότι οπόσοι μεν μαστεύουσι (επιζητούν)

ζην εκ παντός τρόπου  εν τοις πολεμικοίς, ούτοι μεν κακώς τε και αισχρώς ως επί το πολύ

αποθνήσκουσιν, οπόσοι δε τον μεν θάνατον εγνώκασι (αναγνωρίζουν) πάσιν κοινόν

(σε όλους κοινόν) είναι και αναγκαίον ανθρώποις, περί δε του καλώς αποθνήσκειν αγωνίζονται,

τούτους ορώ (βλέπω) μάλλον πως (περισσότερο κάπως ) εις το γήρας αφικνουμένους (να φθάνουν)

και έως αν ζώσιν ευδαιμονέστερον διάγοντας (να περνούν), ά και υμείς (τα οποία και σεις)

καταμαθόντας (λαμβάντας σοβαρώς υπ’ όψιν) (εν τωι τοιούτωι γαρ καιρώι εσμέν)

(γιατί σ’ αυτό το στάδιο είμαστε) αυτούς τε άνδρας αγαθούς είναι

(οι ίδιοι άνδρες γενναίοι να είστε) και τους άλλους παρακαλείν (να παρακινείτε να είναι.)

Ο μεν τοιαύτα ειπών επαύσατο.

(Ξενοφώντος Κύρου Ανάβασις  Γ , Ι  14-44 )

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (14)

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (14) 

ΓΝΩΜΙΚΑ

Μικροψυχία δε εστι το μήτε τιμήν μήτε ατιμίαν μήτε ευτυχίαν μήτε δυστυχίαν δύνασθαι υποφέρειν

(να μπορεί να υποφέρει) αλλά τιμώμενον μεν αποχαυνούσθαι (ως τιμώμενος να αποχαυνώνεται)

και μικρά ευτυχήσαντα (και για μικροεπιτυχίες) εξαίρεσθαι (να επαίρεται)…

απότευγμα δε οτιούν (για κάποια δε μικροαποτυχία)

ατυχίαν κρίνειν μεγάλην (να θεωρεί αποτυχία μεγάλη) οδύρεσθαι δε επί πάσιν και δυσφορείν

(και να οδύρεται και να δυσφορεί για όλα.)  Έτι δε και τοιούτος εστιν ο μικρόψυχος οίος (ο οποίος)

πάντα τα ολιγωρήματα (τας παραλείψεις) καλείν ύβριν και ατιμίαν (να αποκαλεί προσβολήν και υποτίμησι),

και τα δι’ άγνοιαν (ακόμα και τα λόγω άγνοιας) γινόμενα. ακολουθεί δε τηι μικροψυχία

 μικρολογία (ασημαντολογία) μεμψιμοιρία δυσελπιστία ( απαισιοδοξία) ταπεινότης (μικροπρέπεια).

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ (Ανθ. Στοβ. Α, 18)

 

                                                                                     * * * *

 

Οι πλείστοι κακοί

(ΒΙΑΣ Ο ΠΡΙΗΝΕΥΣ(Διογ. Λαερτίου Βίοι Φιλοσ.Ι,88)

 

                                                                                      * * * *

 
Ου παντελώς (Όχι σε όλα) δει (πρέπει) τοις πονηροίς επιτρέπειν (να επιτρέπεις) ,

αλλ’ αντιτάσσεσθαι. (να εναντιώνεσαι.)

ΜΕΝΑΝΔΡΟΣ (Ανθ. Στοβ. ΜΔ, 3)

 

                                                                                       * * * *

 
Ο των φιλαργύρων πλούτος ώσπερ ο ήλιος καταδύς (βυθισμένος) εις την γην ουδένα των ζώντων ευφραίνει.

ΣΩΚΡΑΤΗΣ ( Ανθ. Στοβ. Ις 26)

 

                                                                                       * * * *

 
Ουκ εισίν (Δεν είναι) οι παμπλούσιοι αγαθοί. Ει δε μη αγαθοί, ουδέ ευδαίμονες (ευτυχισμένοι).

ΠΛΑΤΩΝ (Νόμοι 743  C)

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (13)

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ  (13) 

ΑΝΤΙΠΑΤΡΟΣ ΣΙΔΩΝΙΟΣ

Που το περίβλεπτον κάλλος σε, Δωρί (Δωρική)Κόρινθε;

πού στεφάναι (στέμματα) πύργων, που τα πάλαι κτέανα (πλούτη)

πού νηοί (ναοί) μακάρων (θεών), πού δώματα (οικίαι), δάμαρτες (κυράδες)

Σισύφιοι, λαών (κατοίκων) θ’ αι ποτέ (κάποτε)μυριάδες;

Ουδέ γαρ, ουδ’ ίχνος, πολυκάμμορε (κατακαημένη) σείο λέλειπται (σου έχει απομείνει) ,

πάντα δε συμμάρψας (τα πάντα αρπάζοντας) εξέφαγεν πόλεμος.

Μούναι (μόνες) απόρθητοι Νηρηίδες, Ωκεανοίο

Κούραι (του Ωκεανού κόρες) σων αχέων (των στεναγμών σου) μίμνομεν (απομένουμε)  αλκυόνες.   

 
ΠΑΛΛΑΔΆΣ

Ω της μεγίστης του φθόνου πονηρίας

Τον ευτυχή μισεί τις (κανείς), όν (τον οποίον) θεός φιλεί (έχει προσφιλή)

ούτως (τόσο) ανόητοι τωι φθόνωι (από τον φθόνο) πλανώμεθα,

ούτως (τόσο) ετοίμως (προθύμως) μωρία δουλεύομεν (την βλακεία υπηρετούμε.) .

Έλληνες εσμέν άνδρες εσποδωμένοι (σποδοποιημένοι)

νεκρών έχοντες ελπίδας τεθαμμένας. (νεκρών έχοντας ελπίδες θαμμένες στην γη)

ανεστράφη γαρ πάντα νυν τα πράγματα. (ήλθανε βλέπεις τώρα όλα τα πάνω κάτω τα πράγματα.)

 
Νυκτός απερχομένης γεννώμεθα, ήμαρ επ’ ήμαρ, (Φεύγοντας η νύχτα γεννιόμαστε, μέρα με τη μέρα)

του προτέρου βιότου μηδέν έχοντες έτι (του προτέρου βίου ουδέν έχοντας)

αλλοτριωθέντες της εχθεσινής διαγωγής, (αποξενωθέντες της χθεσινής ζωής),

του λοιπού δε βίου σήμερον αρχόμενοι, (τον υπόλοιπο βίο μας πάλι με το κάθε σήμερα αρχίζοντας.)

μη τοίνυν λέγε σαυτώ, ετών, πρεσβύτα, περισσών, (μη λέγε λοιπόν, πρεσβύτα, πόσων ετών είσαι παραπάνω)

των γαρ απελθόντων σήμερον ου μετέχεις.  (αφού στο κάθε σήμερα τον περασμένο σου χρόνο δεν κατέχεις.)

.
ΓΝΩΜΙΚΑ

Αι (Όσαι) μεν των επιθυμιών πληρούμεναι (εκπληρούμεναι) βελτίω ποιούσι (βελτιώνουν) τον άνθρωπον ταύτας μεν αποτελείν (να εκτελούμε), αι σε χείρω, μη. (όσαι χειρότερον όχι.)  (Πλάτων, Γοργίας 503 D)

 
Ό (Ό,τι) βούλεται καθ’ έκαστος και οίεται (αυτό και πιστεύει), τα δε πράγματα πολλάκις ουχ ούτω πέφυκε.(έτσι δεν είναι.)   (Δημοσθένης, Ολυνθιακός, Γ 20)

Ραθυμία (Τεμπελιά) δε την παραυτίχ’ (στιγμιαία) ηδονήν λαβούσα (λαμβάνοντας) λύπας τωι χρόνωι(συν τω χρόνω)  τίκτειν φιλεί (να γεννά αγαπά.)    (Αριστοτέλης, Ηθικά Ευδήμεια 1241 α)

 
ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ

 
Ήλιος γαρ ουχ υπερβήσεται μέτρα.

ει δε μη, Ερινύες μεν Δίκης επίκουροι (βοηθοί)

εξευρήσουσιν. (θα τον ελέγξουν.)

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (12)

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ  (12) 

ΠΕΡΙ ΕΥΔΑΙΜΟΝΙΑΣ

Όλβιος ός (Ευτυχής ο οποίος) θείων πραπίδων εκτήσατο (των θείων   λογισμών απέκτησε) πλούτον, δειλός δ’ (έμφοβος δε)  ώ (στον οποίον) σκοτόεσσα θεών πέρι ( σκοτεινή περί θεών ) δόξα (γνώμη) μέμηλεν ( έχει σχηματισθή).

( Εμπεδοκλής, Ι, σελ. 365)

 
Εξ ορθών συλλογισμών εις ευσταθή διάθεσιν τελευτώντων (καταληγόντων) ήρτηται (εξαρτάται) το μακάριον ( η μακαριότης).

(Πλούταρχος.Παραμ. προς ιδίαν γυναίκα, 9).

 
Σωκράτης ερωτηθείς τι έστιν ευδαιμονία, « ηδονή αμεταμέλητος (η άνευ μεταμέλειας)»  ¨έφη.

 
Η βροτών τ’ ευπραξία ( και των θνητών η καλή κατάστασις) των τάλάχιστα γίγνεται (είναι των ελάχιστα) λυπουμένων .

(Πλουτάρχου, Ηθικά 37 Α)  

 
ΑΙΣΩΠΟΥ ΜΥΘΟΙ

Κυνηγός και δρυοτόμος.

Κυνηγός τις λέοντος ίχνη αναζητών δρυοτόμον (ξυλοκόπον δρυός) ηρώτησεν, ει είδεν ίχνη λέοντος και που ο λέων κοιτάζει (ευρίσκεται). Του δε ειπόντος, « και αυτόν τον λέοντά σοι δείξω », ο κυνηγός  ωχριάσας (ωχρός γενόμενος) εκ του φόβου και τους οδόντας συγκρούων (με τρίζοντα δόντια) είπεν. « Ίχνη μόνα ζητώ, ουχί αυτόν τον λέοντα ».

 
Πήραι δύο.

Ανθρώπων έκαστος δύο πήρας (σάκκους) φέρει, την μεν έμπροσθεν, την δε όπισθεν, γέμει (είναι γεμάτη) δε κακών εκατέρα (η κάθε μία). Αλλ’ η μεν έμπρσθεν αλλοτρίων (των άλλων) γέμει, η δε όπισθεν των αυτού του φέροντος. Και δια τούτο οι άνθρωποι τα μεν εαυτών κακά ουχ ορώσι (δεν βλέπουν), τα αλλότρια πάνυ ακριβώς θεώνται (καθαρότατα θωρούν.)

 
Λέων και όνος και αλώπηξ.

Λέων και όνος και αλώπηξ, συμμαχίαν ποιησάμενοι, εξήλθον εις άγραν (κυνήγι). Πολλών δε θηρίων αγρευθέντων, ο λέων τωι όνωι διανείμαι (στον όνο να μοιράσει) προσέταξε. Του δε (όνου) τρεις μερίδας ίσας ποιήσαντος (κόβοντας) και εκλέξασθαι αυτώ παραινούντος (και σ’ αυτόν τον λέοντα να πρωτοδιαλέξει παρακινώντας), ο λέων αγανακτήσας τον όνον κατέφαγε και τη αλώπεκι μερίσαι (να μοιράσει) προσέταξε. Η δε πάντα (όλα) εις μίαν μερίδα συναθροίσασα και ολίγα εαυτή καταλιπούσα παρήνει (παρεκίνει) αυτόν ελέσθαι (να διαλέξει). Ερομένου (Ερωτώντος) δε του λέοντος, τις αυτήν ούτω διανείμαι (ποιος έτσι να κάνει διανομή) εδίδαξε, η αλώπηξ είπεν. « Η του όνου συμφορά.»  

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (11)

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ  (11) 

ΕΚ ΤΩΝ ΛΟΥΚΙΑΝΟΎ ΝΕΚΡΙΚΏΝ ΔΙΑΛΟΓΩΝ  

                              Κράτητος και Διογένους.

 
Κ ρ ά τ η ς. Μοίριχον τον πλούσιον εγίγνωσκες, ω Διόγενες, τον πάνυ πλούσιον, τον εκ Κορίνθου, τον τας πολλάς ολκάδας (φορτηγά πλοία) έχοντα, ού (του οποίου) ανεψιός (εξάδελφος) ήν Αριστέας, πλούσιος και αυτός;

Δ ι ο γ έ ν η ς. Τίνος ένεκα (Γιατί), ω Κράτης, περί τούτου ερωτάς;

Κ ρ ά τ η ς. Άκουσον, ω Διόγενες. Ούτοι εθεράπευον αλλήλους (εφρόντιζαν ο εις τον άλλον) του κλήρου ένεκα εκάτερος (λόγω κληρονομιάς ο καθένας), ηλικιώται (ηλικιωμένοι) όντες και τας διαθήκας εις το φανερόν ετίθεντο . Αριστέαν μεν ο Μοίριχος, ει προαποθάνοι, δεσπότην ορίζων των εαυτού πάντων, Μοίριχον δε ο Αριστέαν, ει προαπέλθει, αυτού. Ταύτα μεν εγέγραπτο (εγγράφως ίσχυον), οι δ’ εθεράπευον υπερβαλλόμενοι (συναγωνιζόμενοι) αλλήλους τηι κολακεία. . .

Δ ι ο γ έ ν η ς. Τι ούν πέρας εγένετο (Και τελικά τι έγινε), ω Κράτης; Ακούσαι γαρ άξιον.

Κ ρ ά τ η ς. Αμφότεροι απέθανον εν μια ημέρα. οι δε κλήροι εις άλλους περιήλθον ουδεπώποτε προμαντευομένους (που δεν μάντευαν ποτέ) ούτω γενήσεσθαι ταύτα (ότι θα συμβούν αυτά). Διαπλέοντες γαρ από Σικυώνος εις Κίρραν (παρά την Ιτέαν) κατά μέσον τον πόρον (στο μέσον του στενού), τρικυμίας γενομένης, ανετράπησαν.

Δ ι ο γ έ ν η ς.  Εύ εποίησαν. (Και καλά έκαναν.) Ημείς δε οπότε εν των βίω ήμεν (ήμασταν), ουδέν τοιούτον εν νώ (κατά νουν) είχομεν περί αλλήλων (ο ένας για τον άλλον). Ούτε γαρ ποτέ ηυξάμην (ευχήθηκα) Αντισθένην αποθανείν, ίνα την βακτηρίαν (μπαστούνι) αυτού κληρονομήσω (είχε δε πάνυ κραταιάν εκ κοτίνου (από αγριελιά) ποιησάμενος ), ούτε, οίμαι (νομίζω), συ, ω Κράτης, επεθύμεις κληρονομείν αποθανόντος εμού (όταν αποθάνω) τον πίθον (το πιθάρι)και την πήραν (τον σάκκον) χοίνικας δυο θέρμων έχουσαν (την περιέχουσαν λούπινα μισού κιλού.)

Κ ρ ά τ η ς. Ουδέν γαρ μοι τούτων έδει (Τίποτα τέτοιο δεν είχα ανάγκη), αλλ’ ουδέ σοι (αλλά ούτε κι εσύ), ω Διόγενες. Ά γαρ εχρήν (Όσα χρειαζόταν), συ τε Αντισθένους (του φιλοσόφου) εκληρονόμησας και εγώ σού, πολλώ μείζω (πολύ περισσότερα) και σεμνότερα (και πιο μεγαλειώδη) και αυτής της Περσών αρχής (εξουσίας).

Δ ι ο γ έ ν η ς.  Τίνα ταύτα φής; (Ποια εννοείς αυτά;)

Κ ρ ά τ η ς.  Σοφίαν, αυτάρκειαν, αλήθειαν, παρρησίαν (ελευθεροστομίαν), ελευθερίαν.

Δ ι ο γ έ ν η ς. Νη Δία, αληθώς τούτον εκληρονόμησα τον πλούτον παρ’ Αντισθένους και σοί έτι πλείω (σε σένα ακόμα πιο πολλά) κατέλιπον (άφησα).

Κ ρ ά τ η ς. Αλλ’ οι άλλοι ημέλουν (αμελούσαν) των τοιούτων κτημάτων (αποκτημάτων) και ουδείς εθεράπευεν (επεριποιείτο) ημάς κληρονομήσαι προσδοκών, εις δε το χρυσίον πάντες έβλεπον (αλλά όλοι απέβλεπον εις το χρήμα-χρυσόν).

Δ ι ο γ έ ν η ς. Ου γαρ εβούλοντο τα τοιαύτα δέχεσθαι παρ’ ημών (Δεν ήθελαν να δεχθούν την δική μας σοφίαν) το δε χρυσίον, οδούσι και όνυξι (με νύχια και με δόντια) και πάση μηχανή ( και με όλα τα μέσα) εφύλαττον.

Κ ρ ά τ η ς. Ουκούν ημείς έξομεν (Λοιπόν εμείς θα έχωμεν) και ενταύθα (εδώ, εις τον Άδην) τον πλούτον, οι δε οβολόν ήξουσι (θα φθάσουν) κομίζοντες (προσκομίζοντας), και τούτον άχρι του πορθμέως (μέχρι τον βαρκάρη, τον Χάροντα).       

 
                                    ΑΙΣΩΠΟΥ ΜΥΘΟΙ.

                                Γεωργός και παίδες αυτού

Γεωργός τις μέλλων καταλύειν τον βίον (εις το τέλος του βίου του) και βουλόμενος (θέλοντας) τους εαυτού παίδας πείραν λαβείν της γεωργίας (να ασχοληθούν με την γεωργίαν), προσκαλεσάμενος αυτούς έφη. ¨Παίδες εμοί, εγώ μεν ήδη του βίου απέρχομαι. Υμείς δε, άπερ εν τηι αμπέλω υπ’ εμού κέκρυπται, ζητήσαντες ευρήσετε πάντα. ¨ Οι μεν ουν νομίσαντες θησαυρόν εκεί που κατορωρύχθαι (έχει καταχωθή), πάσαν την της αμπέλου γην μετά την του πατρόε τελευτήν κατέσκαψαν. Και θησαυρόν μεν ουχ ηύρον, αλλ’ η άμπελος καλώς σκαφείσα, πολλώ πλείονα τον καρπόν απέδωκε.

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (10)

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ  (10) 

 

ΕΚ ΤΗΣ ΠΟΙΚΙΛΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΑΙΛΙΑΝΟΎ            

 

                                      Αινείου ευσέβεια

 

Ότε εάλω (αλώθηκε) το Ίλιον (η Τροία), οικτίραντες οι Αχαιοί τας των αλισκομένων (κυριευθέντων) τύχας,

εκήρυξαν έκαστον των ελευθέρων, έν ό,τι βούλεται των οικείων κτημάτων αράμενον, αποφέρειν (σηκώνοντας να πάρει μαζύ του.)

Ο ούν Αινείας τους πατρώους θεούς λαβών έφερεν, υπεριδών των άλλων (παραβλέποντας τα άλλα.)

Ησθέντες (εντυπωσιασμένοι) ούν επί τηι του ανδρός ευσεβεία, οι Έλληνες και δεύτερον αυτώι κτήμα συνεχώρησαν (επέτρεψαν) λαβείν.

Ο δε, τον πατέρα πάνυ σφόδρα γεγηρακότα (πάρα πολύ γηρασμένον) αναθέμενος επί τοις ώμοις (βάζοντας πάνω στους ώμους του), έφερεν (μετέφερε).

Υπερεκπλαγέντες ούν επί τούτωι οι Αχαιοί πάντα αυτώι τα οικεία κτήματα επέτρεψαν λαβείν.

Ωμολόγουν ούτω (Παρεδέχοντο έτσι) ότι προς τους ευσεβείς των ανθρώπων και οι φύσει πολέμιοι (εχθροί) ήμεροι γίγνονται.     

                                      

                           Η κατά Μυτιληναίους βαρυτάτη ποινή.

Ότε Μυτιληναίοι της θαλάσσης ήρξαν (εκυριάρχησαν), τοις αφισταμένοις (στους αποστασιοποιημένους) των συμμάχων τιμωρίαν επέβαλλον τήνδε. Γράμματα μη μανθάνειν τους παίδας αυτών μηδέ μουσικήν διδάσκεσθαι. Ηγούντο (Θεωρούσαν) γαρ πασών ζημιών (εξ όλων των προστίμων) βαρυτάτην είναι ταύτην, εν αμουσία και αμαθεία ζήν.

 

                                      Μειράκιον Ερετρικόν.

Μειράκιον Ερετρικόν (παιδάριον από την Ερέτρια) προσεφοίτησε Ζήνωνι (στον φιλόσοφο Ζήνωνα)

επί πολύν χρόνον. Ύστερον ούν εις Ερέτριαν επανήλθε και αυτόν ο πατήρ ήρετο (ρωτούσε) ,

ό,τι άρα μάθοι (τι άραγε θα μπορούσε να μάθει) εν τηι τοιαύτηι διατριβήι ( σε τόσο διάστημα)  του χρόνου.

Ο δε δείξειν έφη (είπεν) και ουκ εις μακρόν χρόνον τούτο έδρασεν (επραγματοποίησε).

Αγανακτήσαντος γαρ αυτώι του πατρός (Όταν ηγανάκτησε κάποτε ο πατήρ του)

και τέλος παίσαντος (τελικά εκτύπησε) τον υιόν, ούτος ησυχίαν έχων (παραμένοντας ήσυχος)

τούτο έφη μεμαθηκέναι (είπε έχει μάθει), φέρειν (το δέχεσθαι) οργήν πατέρων και μη αγανακτείν.