ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (23)

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (23)

 

Παραφράζοντες τα αρχαία ημών ελληνικά οξύνομεν τον νουν, εμπλουτίζομε την σύγχρονη  γλώσσα μας που δεν έχει άλλη συγγενική, διευρύνομε το γνωστικό μας πεδίο και καλλιεργούμε ιδανικά ψυχή και πνεύμα. (Δεδομένου ότι κυκλοφορεί  ευρέως και Αλτσχάιμερ.)   

( Θουκυδίδου    Α  & 102)

     ΄       
Λακεδαιμόνιοι δε, ως αυτοίς (καθώς σ’ αυτούς) προς τους εν Ιθώμηι εμηκύνετο (παρατείνοταν) ο πόλεμος, άλλους τε επεκαλέσαντο ξυμμάχους και Αθηναίους. οι δ’ (οι δε Αθηναίοι) ήλθον (προσήλθαν) Κίμωνος στρατηγούντος (με τον στρατηγό Κίμωνα) πλήθει ουκ ολίγωι(αριθμητικά ουκ ολίγοι) Μάλιστα δ’ αυτούς επεκαλέσαντο ότι τειχομαχείν (στην τειχομαχία) εδόκουν (εθεωρούντο) δυνατοί είναι, της δε πολιορκίας μακράς καθεστηκυίας (και έχοντας η πολιορκία παραταθή) τούτου ενδεά (ανεπαρκής η Σπάρτη γι αυτό) εφαίνετο. Βία γαρ αν είλον το χωρίον (Γιατί με βίαια μέσα θα κυρίευαν την περιοχή) και διαφορά (και η διάστασις) εκ ταύτης της στρατείας πρώτον (για πρώτη φορά) Λακεδαιμονίοις φανερά εγένετο.

Οι γαρ Λακεδαιμόνιοι επειδή το χωρίον βία ουχ ηλίσκετο (δεν κυριευόταν), δείσαντες (φοβηθέντες)των Αθηναίων το τολμηρόν (αποφαστικόν) και την νεωτεροποιίαν (και την μεταβλητότητα) και αλλοφύλους άμα ηγησάμενοι (και επί πλέον θεωρώντας τους αλλοφύλους) μη τι (μήπως κατά κάποιο τρόπο) ήν παραμείνωσι (αν παραμείνουν) , υπό των εν Ιθώμηι πεισθέντες νεωτερίσωσι (θ’ αλλάξουν γνώμη), μόνους των ξυμμάχων απέπεμψαν (απεμάκρυναν), την μεν υποψίαν ου δηλούντες (μη ομολογώντας), ειπόντες δε (και λέγοντας) ότι ουδέν προσδέονται αυτών έτι ( δεν τους χρειάζονται καθόλου πια.) Οι δ’ Αθηναίοι έγνωσαν ουκ επί τωι βελτίονι λόγωι (όχι για καλό λόγο είναι) αποπεμπόμενοι, αλλά τινός υπόπτου γενομένου (αλλά κάτι ύποπτο είχε συμβή), και δεινόν ποιησάμενοι (και φοβερό αξιολογώντας αυτό) και ουκ αξιώσαντες υπό Λακεδαιμονίων τούτο παθείν, ευθύς επειδή (αφού) ανεχώρησαν, αφέντες (αφήνοντας) την γενομένην επί τωι Μήδωι ξυμμαχίαν προς αυτούς Αργείοις τοις εκείνων εναντίοις (με τους Αργείους αντιπάλων εκείνων των Λ.) ξύμμαχοι εγένοντο.

 

(Δημοσθένους περί Στεφάνου  & 169 170)

 
Εσπέρα μεν γαρ ήν( Εσπέρα λοιπόν ήτο), ήκε (κατέφθασε δε) αγγέλων τις (κάποιος με την πληροφορία) εις τους πρυτάνεις ως Ελάτεια κατείληπται (έχει καταληφθή.)  Και μετά ταύθ’  οι μεν ευθύς εξαναστάντες (εγερθέντες) μεταξύ δειπνούντες (που στο μεταξύ δειπνούσαν) τους εκ των σκηνών των κατά την αγοράν εξείργον (εκδίωκαν) και τα γέρρ’ ενεπίμπρασαν ( και τα καλύμματα των σκηνών κατέκαυσαν), οι δε (ενώ άλλοι) τους στρατηγούς μετεπέμποντο (προσεκάλουν) και τον σαλπιγκτήν εκάλουν. και θορύβου πλήρης ήν η πόλις.

τηι δ’ υστεραία (την δε επομένη), άμα τηι ημέρα(ξημερώματα), οι μεν πρυτάνεις την βουλήν εκάλουν εις το βουλευτήριον, υμείς δ’ (και εσείς, ο δήμος) εν τηι εκκλησία επορεύεσθε και πριν εκείνην χρηματίσαι και προβουλεύσαι (πριν η βουλή συσκεφθή και προαποφασίση) πας ο δήμος άνω καθήτο. Και μετά ταύτα ως ήλθεν (συνήλθεν) η βουλή και απήγγειλαν οι πρυτάνεις τα προσηγγελμέν’ εαυτοίς (τα αναγγελθέντα εις αυτούς) και τον ήκοντα παρήγαγον (και τον ελθόντα αγγελιοφόρον παρουσίασαν) κακείνος είπεν(ομίλησε), ηρώτα μεν ο κήρυξ ¨τις αγορεύειν βούλεται ¨     παρήει δ’ουδείς (αλλά ουδείς παρουσιαζόταν). Πολλάκις δε του κήρυκος ερωτώντος ουδέν μάλλον ανίστατ’ ουδείς (για τίποτα δεν σκωνόταν κανείς) , απάντων μεν των στρατηγών παρόντων (παρ’ ότι οι στρατηγοί ήσαν όλοι παρόντες), απάντων δε των ρητόρων (και οι ρήτορεςς όλοι), καλούσης δε της πατρίδος (και ενώ η πατρίς προσεκάλει) τον ερούνθ’ υπέρ σωτηρίας (κάποιον να μιλήσει για την σωτηρία της).

 
(Πλάτωνος Μενέξενος   & 243)

Τρίτος δε πόλεμος μετά ταύτην την ειρήνην ανέλπιστός τε και δεινός εγένετο, εν ώι πολλοί τελευτήσαντες (αποθανόντες) ενθάδε κείνται, πολλοί μεν αμφί (περί την) Σικελίαν πολλά τρόπαια στήσαντες υπέρ των Λεοντίνων ελευθερίας, οίς βοηθούντες δια τους όρκους (τους οποίους βοηθώντας λόγω όρκων) έπλευσαν εις εκείνους τους τόπους, δια δε μήκους του πλού εις απορίαν της πόλεως καταστάσης (και λόγω της αποστάσεως αδυνατώντας η πόλι) και ου δυναμένης αυτοίς υπηρετείν (και μη μπορώντας να τους βοηθήσει), τούτωι απειπόντες εδυστύχησαν (γι αυτό παραιτηθέντες απέτυχαν).

ων (των οποίων Αθηναίων) οι εχθροί και προσπολεμήσαντες (αν και πολέμησαν εναντίον τους) πλείω έπαινον έχουσι (περισσότερον επαινούν αυτούς)  σωφροσύνης και αρετής (ένεκα της σωφροσύνης και αρετής των) ή (παρά) των άλλων οι φίλοι. Πολλοί δ’ εν ταις ναυμαχίσαις ταις καθ’ Ελλήσποντον, μια μεν ημέρα τας των πολεμίων ελόντες ναυς (τα πλοία των εχθρών κυριεύσαντες), πολλάς δε και άλλας νικήσαντες. ό δ’ είπον (αυτό λοιπόν που είπα) δεινόν και ανέλπιστον του πολέμου γενέσθαι (ότι έγινε), τόδε λέγω το εις τοσούτον φιλονικίας (σε τέτοιο βαθμό αντιπαλότητος) ελθείν (ήλθαν) προς την πόλιν τους άλλους Έλληνας (οι άλλοι Έλληνςες), ώστε τολμήσαι τωι εχθίστωι επικηρυκεύεσθαι βασιλεί (ώστε ν’ αποτολμήσουν το να στέλνουν κήρυκες προς τον μέγιστον εχθρόν Πέρση βασιλέα), ον κοινή (τον οποίον από κοινού) εξέβαλον μεθ’ ημών (εξεδίωξαν μαζύ μας), ιδία πάλι τούτον επάγεσθαι (δια ίδιον συμφέρον πάλιν να καλέσουν), βάρβαρον εφ’ Έλληνας (βάρβαρον προς Έλληνας.) .