ΤΑ ΑΝΑΔΕΛΦΑ ΔΙΑ-ΒΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ. (Μέρος ¨Ι¨ 3 )

ΤΑ ΑΝΑΔΕΛΦΑ   ΔΙΑ-ΒΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ.  (Μέρος  ¨Ι¨ 3 ) 

(Ωδάρχης, Αρρίων, Μειδίας, Αγριμέδων)  

Έλληνες πηγαίοι αρχαίοι, και Έλληνες εν χριστιανικήι αναστολήι και καταστολήι νέοι. Έλληνες όσοι, νοήματα λάβετε, άνευ φόβου και πάθους, μηνύματα διοσημειών επιστημονκώς ανακαινισμένων. Μας καλεί η ανωτέρα συνείδησι ημών, η πιο προικισμένη και βαθεία ρίζα των προγόνων ημών.  

Οι συγγραφείς και σοφοί της αρχαιοελληνικής λογοτεχνίας είναι αξεπέραστοι διότι δεν ήταν απλώς γραμματικοί και λογοτέχναι αλλά κατείχαν πρωτίστως την μυστηριακήν σοφίαν και αρετήν, ήσαν κυρίως μύσται βαθείς  των προγονικών αυτών αποθεωτικών μύθων και μυστηρίων.

Είχαν εντρυφήσει εις ένα αδιανόητο δι’ ημάς τους εκπεπτωκότας σήμερον είδος και ήθος θεοσέβειας. Και είχαν κατακτήσει καλλιεργούντες την αφοβίαν και την φιλοκαλλίαν μια ένθεον οικειότητα και επικοινωνίαν με τους ανωτέρους αιθερικούς κόσμους και δυνάμεις του αγαθού και ιερού.   

Το τί συνέβη μετά, το ζώμεν ήδη καθημερινά. Εξέλιπον τα πανάρχαια ιερατικά γένη και μυστήρια που ένωναν την γη με τον ουρανό, αστροθεούς και ανθρωποθεούς. Και εγένοντο σκοταδισμός, λαϊκισμός και εισιτήρια.

Επειδή δεν ήτο μόνο ο τρομοκρατικός και εκβιαστικός, αυτοκρατορικός προσηλυτισμός εκείνος. Αλλά ήτο μια πανεθνική γενοκτονία, κλοπή και απαγωγή. Μια μάταια και απεγνωσμένη, μια Σισύφια προσπάθεια της ανθελληνικής βαρβαρότητος.

 
2. Για να εξομοιωθή ο βιαστής, ο κλέπτης και ο  πλαστογράφος με τον ληστευθέντα και βιασθέντα ιδιοκτήτη και δημιουργό. Ο τύραννος πατριός με τον φυσικό βιολογικό πατέρα.  Από τους μεσαιωνικούς έως τους δημοκρατικούς εικονολάτρες οδός μία και αυτή.

Αλλά τι παιδεία και αγωγή έχει στο παιδομάζεμά του ο γενοκτόνος τύραννος να μεταδώσει; Τι άλλο ει μη την τυχοδιωκτική αγριότητα των γενιτσάρων και το θρασύδειλον των δούλων; Καμιά ευγένεια ψυχής και ήθος πραγματικών ανθρωπολατρών και πατριωτών ηρώων.

Δεν είναι οι διάδοχοί των αλλά η ιδιοκτησία των, οι ισόβιοι πελάτες και άβουλοι δούλοι, έρμαια των διεστραμμένων θελημάτων και επιθυμιών των. Αι δέκα εντολαί-διαταγαί αντί των Δελφικών παραγγελμάτων. Ού, ου, ου και πάλι ου.

Προς τούτοις, τί αγάπη και επικοινωνία μπορεί να υπάρχει σ’ ένα τέτοιο νοσηρό περιβάλλον, ένα καθεστώς βίας, φόβου και υποκρισίας αφού πραγματική αγάπη νοείται μόνο μεταξύ ελευθέρων και ισοτίμων. και όχι μεταξύ εκβιαστών και παθολογικά εξηρτημένων;

Θα μιλούν, και μιλάμε  μια ξένη πνευματική γλώσσα, την γλώσσα του σιδηρού γένους. Μια γλώσσα που αστυνομεύει το πνεύμα, αλλοιώνει την ανθρώπινη ταυτότητα και υβρίζει κατάφωρα και ανένδοτα την πανάρχαια του χρυσού γένους καταγωγή και παράδοσι της ανθρωπότητος.

 
3. Και τέλος τί θεό μπορεί να παραγάγει και να προαγάγει ο ηθικός και πνευματικός βούρκος της τυραννίας; Τι άλλο μπορεί ει μη να ανακυκλώνει χαοτικά ένα θεό βαρβαρότητος που απαιτεί μόνο δουλικό φόβο και καθαγιάζει έως και την  ανθρωποθυσία ως αποδεικτικάς πράξεις πίστεως και αγάπης προς αυτόν;

Αλλά γιατί να μισεί τόσο τον φιλελεύθερο άνθρωπο και ένας κατά τα άλλα μοναδικός, παντοδύναμος και τρομερός θεός; Δεν είναι παράξενο; Μόνο ένας που ζη μέσα στον φόβο απαιτεί φόβο, δεν εξηγείται αλλιώς. Και δεν κολλάει αυτό με τίποτα για ένα θεό.

Άρα μήπως δεν πρόκειται καθόλου εδώ για πραγματικό θεό αλλά, αλλά για ένα ψεύτικο, φαντασιακό θεό, δημιούργημα και τρομοκρατικό φόβητρο, εργαλείο  των εξουσιαστών θεό ώστε να ελέχουν ψυχοσωματικά δια της θρησκευτικής του λατρείας τον δύστυχο σκλάβο λαό;    

Αλλά πάλι, πώς είναι δυνατόν να βασιλεύει και να δοξάζεται ένας τέτοιος ανύπαρκτος φαντασιακός θεός; Φαίνεται πως είναι δυνατόν, αν αφαιρέσεις απ’ τον άνθρωπο ελευθερία και μυαλό. Εξάλλου αυτό πώς βολεύει τόσο την εξουσία όσο και τον παθητικοποιημένο δεισιδαίμονα λαό.

Και για να λέμε και του στραβού το δίκαιο είναι αυτό που λέμε ¨έχουμε ως ανθρωπότης αυτό που αξίζομε και για ηγέτας αλλά και για θεό. Ένα ηγέτη και θεό, φαντασιακό σωτήρα και προστάτη, που έρχεται γάντι στα ξεπεσμένα ηθικοπνευματικά μέτρα μας.


4. Δεν μας κολακεύει η αλήθεια αλλά είμεθα εν πολλοίς ανάξιοι δούλοι, άβουλοι και απεύθυνοι,  με θεού βούλα και μάλιστα υπερήφανοι γι αυτό.

Και δεν το ψάχνομε  περαιτέρω γιατί θα βρεθούμε γελοίοι, ένοχοι, χρεωμένοι και πληγωμένοι τόσο στην συνείδησί μας όσο και στον πραγματικό άγνωστο θεό της ελευθερίας αυτόν που μισεί και συκοφαντεί, φανερά ή κρυφά, η κάθε σατανική εξουσία.

Ο δούλος έχει παραδοθή και απωλέσει την μισή δύναμι της ψυχής και της ανθρώπινης αξίας σου τουλάχισρτον. Βαπτίζεται, νυμφεύεται και κηδεύεται προσφωνούμενος δούλος. Πλήρως πεπεισμένος ότι θα πάει στον παράδεισο των δούλων.

Το τραγικό είναι ότι ο δούλος που ζη με την ψευδαίσθησι ότι είναι ελεύθερος δεν θα προσπαθήση να ελευθερωθή πραγματικά ποτέ. και αυτό σημαίνει ότι, αυτοβούλως και νομοτελειακά, εκπίπτει στην κατώτερη εξελικτική βαθμίδα του κτήνους, με όλη την κολαστική εμπειρία που αυτό συνεπάγεται...   Και βοήθεια καμιά.

Επειδή κανείς δεν αγαπά τώρα πια, ούτε τον λαό ούτε τον θεό πραγματικά. Σαν σκαλιά μόνο τα θεωρούν οι πονηροί και δυνατοί, σκαλιά προσβάσεως και αναρριχήσεως σε θέσεις νομής της εξουσίας. Εκεί όπου βασιλεύει ο φόνος και ο πόνος και διώκεται η καλοσύνη και η αρετή.