ΜΙΑ ΜΟΛΟΧΑ ΧΩΡΙΣ ΧΟΡΗΓΟΥΣ

ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :

ΜΙΑ ΜΟΛΟΧΑ ΧΩΡΙΣ ΧΟΡΗΓΟΥΣ
(Τι θα έγραφε σήμερα ο Τσιφόρος σε μια ανοιχτή επιστολή του προς τον χαρούμενο Πουθού μας)

"Αξιότιμε κύριε,

Λες έχω αμπέλια και χωράφια και σπίτια και γης. Κουράδες έχεις. Κανένας άνθρωπος δεν έχει γη. Η γης έχει εμάς και σπάει κέφι μαζί μας, άσε που την ενοχλάμε κάθε λίγο σαν κοτόψειρες.

Δύναμη; Μπούρδες. Ίδρωσες να κάνεις μια πολυκατοικία με 46 διαμερίσματα χωρίς πόθεν έσχες και πλακώνει ένας σεισμός και στην κάνει λιάδα.

Πήρες παρασήματα και χειροκροτήματα και ζήτω και έρχεται αδερφάκι μου ένα τόσο δα μικρόβιο από συνάχι και σε κάνει μια πτωματάρα χωρίς να το καταλάβεις.

Έβαλες παρά στην μπάντα και διέταξες κόσμο "κάντε έτσι ρε μερμήγκια ασήμαντα", και σε πιάνει ένα κόψιμο και είσαι ο ρεζίλης στην λεκάνη του καμπινέ.

Κάνεις το δυνατό κι έτσι και πιάσει μια παγωνιά τρέμεις σαν παλιόσκυλο, και από την άλλη μεριά, μια μολόχα, ένα χορταράκι ασήμαντο, κάθεται όλη νύχτα και τρώει τους αέρηδες και το χιονιά και το πρωί είναι φρέσκο και δεν τούγινε τίποτα.

Πούν’ η δύναμή σου ρε φιόγκο κάτου από τούτο εδώ το Σύμπαν που μας πλακώνει με το βάρος του; Πούναι τα μεγαλεία σου και το τουπέ σου; Μια ανάποδη να πάρουνε τα πράματα, στα λεφτά, στα πολιτικά, στην υγεία, στα όλα που την βασίζεις, πας, ξεγράφτηκες και μήτε που θέλουνε να σε θυμούνται οι άλλοι.

Πέθανες και περάσανε πενήντα χρόνια και μήτε κανένας ξέρει αν υπήρξες και αν έκανες και σε φοβηθήκανε και σε λογαριάσανε.
---------------------------------------------------------------------------
* Έως εδώ απόσπασμα με cut&paste από "Τα παιδιά της πιάτσας" του Νίκου Τσιφόρου (εκδόσεις Ερμής). Και θα συνέχιζε:

Αλλά εσύ βρε χαζοχαρούμενε, εσύ που νόμισες ότι ξέρεις να κυβερνάς μόνο και μόνο επειδή κονόμησες κληρονομιά ένα επίθετο λες και ήταν στίχος του Γκάτσου για να εισπράττεις δικαιώματά , εσύ ω μέγα ρεζίλη των εκκενώσεων από τον καναπέ της διαπλοκής, στα δύσκολα αποδείχτηκες η κοτόψειρα της κοτόψειρας.

Μόνο εσένα μικρόβιο του τόπου, μεταλλαγμένε υιέ του ιού του κληροδότη σου, θα σε θυμούνται και μετά από πενήντα χρόνια για ότι πρόλαβες να καταστρέψεις η να πουλήσεις στην ζούλα φουσκωνοντας την οικονομία με αέρα κοπανιστό από ΦΠΑδες σε μπενζίνες και πετρέλαια.

H ΠΕΙΝΑ ΤΟΥ ΕΡΥΣΙΧΘΟΝΑ, ΕΝΑ ΒΙΒΊΛΟ ΣΥΝΤΑΓΩΝ ΣΤΙΓΜΩΝ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΑΝΤΙΚΛΕΠΤΙΚΑ ΠΌΜΟΛΑ ΝΕΑΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ"

ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :

H ΠΕΙΝΑ ΤΟΥ ΕΡΥΣΙΧΘΟΝΑ, ΕΝΑ ΒΙΒΊΛΟ ΣΥΝΤΑΓΩΝ ΣΤΙΓΜΩΝ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΑΝΤΙΚΛΕΠΤΙΚΑ ΠΌΜΟΛΑ ΝΕΑΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ"
(Μια ακόμη απόπειρα αναβίωσης της τέχνης του χρονογραφήματος σε Tsiforos style)

 Ο Ερυσίχθων ήτο, λέει, νέος, ωραίος, δυνατός, πλούσιος και επιτυχημένος. Του Κολλεγίου των άριστων ένα πράμα. Γιατί από εξ' ρπό ανέκαθεν, από κάποιο Κολλέγιο βγαίνουν οι πλουσιοπάροχοι, οι ωραίοι και οι ισχυροί από τα αρχαία τα χρόνια, από τότε που ο Αγοραίος Ερμής παρίστανε το αόρατο χέρι της αγοράς και τα ρύθμιζε όλα κατά το δοκούν των νόμων των νεοφιλελέ. Ξέρετε αυτούς που διδάσκονται επαρκώς μόνο στα Κολλέγια για να ρυθμίζεται η αγορά, τρομάρα της, ως η μόνη αλήθεια (τρομάρα και αυτηνής).

Αλλά ο τότε νέος την κάνει μια μέρα την αποκοτιά και βλασφημεί κόβοντας το ιερό δέντρο της Δήμητρας την ώρα της γιορτής.

"Ουαου ρε, να το βάλεις live και στο Ινστα, θα σκίσεις σε followers", του είχαν πει οι κολλητοί του, ομοίως κολεγιόπαιδες και κωλόπαιδα. Πήγε και τo έκαψε και αυτός live.

Έλα μου όμως που είχε followers και κάτι Δρυάδες, κόρες της Θεάς, αυτές που κατοικούσαν στο δέντρο το κοπέν και πρόλαβαν και το εκκένωσαν εγκαίρως. Βγαίνουν ματωμένες από τις φυλλωσιές και αλλόφρονες τρέχουν στη μητέρα τους να τον καταγγείλουν τον αλήτη.

Μessanger δεν είχαν ακομα τότε να στειλουν ενα text, face to face τον δώσανε στας τότε Αρχάς. Άσε που δεν είχε προκάνει και αυτός να τους την πέσει και σεξουαλικώς να τον πάνε αυτόφωρο στο metoo.
Άγιο είχε που η λίμπιντο του ήταν στο ναδίρ του ανωμάλου την ώρα που έβαζε μπουρλότο στο δέντρο. Διαφορετικά τρέχα να βρεις ιατροδικαστική να παίξει καθυστερήσεις και να στείλει μετά στην Ελβετία δείγματα ζούφια. Ληγμένα και μουσαντένια για να ολοκληρωθεί το distraction των κινήτρων και την βγάλει έτσι καθαρή με κάνα βουλευμα λόγω αμφιβολιών.

Η Δήμητρα θυμώνει με τον παλιομακάκα και πάει και βρίσκει τότενες την Πείνα για να τον τιμωρήσει.

Ήτανε τότε που μόλις είχανε αποτραβηχτεί τα νερά του Αιγαίου από την Θεσσαλία και η πεδιάδα φάνταζε ένας ξερός απέραντος τόπος γεμάτος αλάτι και μαύρα βράχια. Τα Μετέωρα, αν τα έχετε ακουστά, ήταν ακόμα κάτι παλιές ξέρες για να δένουν οι βάρκες, πριν τα ανακαλύψουν οι καλόγηροι και τα κάνουν αξιοθέατο να κόβουν εισιτήρια. Από τις δέστρες δεν θα έβγαινε μεροκάματο, άγιο είχαν και αυτοί.

Την βρήκε την Πείνα που καθόταν ξεδοντιάρα κουρελού, στην μαύρη ξεραΐλα και αγνάντευε τα πρώην πέλαγα από την μονή Ρουσάνου, με μια πρωινή λιγούρα, λες και ήταν στον πέμπτο με αρσενικό παιδί.

-Σηκω μαρή, της λέει, έχεις mission. Και άμα τελειώσεις, θα σου φέρω και τον Toμ Κρουζ να πας να κάνεις κρουαζιέρα να σου φύγει ο καημός. Τώρα θέλω όμως να πάς να βρεις τον Ερυσίχθονα και να του δώσεις ένα φιλί στο στόμα.

Ουάου λέει η λυσσάρα η Πείνα, δεύτερη κουβέντα δεν ήθελε, πηγαίνει, τον βρίσκει να κοιμάται, του δίνει το φιλί και χάνεται προσπιούμενη τρεις απανωτους οργασμούς για να τους ακούσει ο ex της να μάθει τι έχασε.

Ξυπνάει ο Ερυσίχθων την επόμενη την πρωίαν κι αισθάνεται μια εξουσιαστική λιγούρα.

Πεινάει. Τρώει breakfast. Πεινάει κι άλλο. Ξανατρώει τον αγλέορα. Τιποτα, ξαναπεινάει. Πεινάει ακατάσχετα που ούτε με τρεις λίστες Πετσα δεν χόρτασε.

Αρχίζει να τρώει ότι βρίσκει μπροστά του: Έναν υπουργό, έναν Δήμαρχο, φυτά, ζώα, τη γυναίκα του την ξινή, μετά την πεθερά του την πιο ξινή, τίποτα.

Ορμάει στην κουζίνα  και καταβροχθίζει όλους τους αριστουργηματικούς μεζέδες , μαζί με το βιβλίο των συνταγών τους. Τίποτα! Η Πείνα η ακόλαστος εκεί να επιμένει.

Μέχρι τα πόμολα τα έκανε οσομπούκο και κρεατόσουπα, μηδέν εις το πηλίκο και κάτι επιδοτήσεις από τον ΟΠΕΚΕΠΕ για στραγάλια αντί για Ferrari τα έφαγε ο ανώμαλος. Αποτέλεσμα τίποτα. Το Πείνα effect του συνέχιζε ακατάσχετο και ακαταδίωκτο, πολλούς αιώνες πριν ανακαλυφθούν αυτές οι τεχνικές από το σύγχρονο δικονομικό μας σύστημα.

Την πέφτει τότε και στην κόρη του. Αλλά αυτή η σουρτούκω είχε προλάβει να πάρει inside information από ένα fund, εκεί που έγραφε κάτι μεροκάματα για να αγοράσει ένα διυλιστήριο. Προλαβαίνει να μεταμορφωθεί αυτή σε φοραδίτσα και να το έβαλε στα πόδια για να γλιτώσει. Κάποιοι είπαν μετά ότι είχε μέσον την Άρτεμη και της έσωσε τα θέματα σε σκονάκι την προηγούμενη η τότε ΔΑΠ-Νουδουφουκου και γλύτωσε. Αλλά αυτό δεν έχει ακόμα τεκμηριωθεί επαρκώς, οπότε το μεταφέρω με κάθε επιφύλαξη μέχρι να ολοκληρωθούν οι έρευνες του αρχαιολογικού τμήματος ερευνών "Follow the money" αυτής της μάντρας.

Έφαγε τότενες και αυτός τα ξύλα του σπιτιού του, μπας και φύγει η ξινίλα της συμβίας μη συμβίας που έπαιζε το Λυσσιστράτη effect, δύο ταψιά μπακλαβά και μια σκάφη σκορδαλιά, τα πάντα. Ούτε πυρκαγιά στην Βόρεια Εύβοια να ήταν, ότι έτρωγε τα έκαιγε αμέσως όλα ο θεομπαίχτης! Χωρίς εκκενώσεις.
(Μόνο τις θέσεις για την παιδεία της ΕΛΑΣ του Τσίπρα δεν άγγιξε, αφού αυτές, ως γνωστόν, δεν τρώγονται με τίποτα).

Και αφού δεν υπήρχε τίποτα γύρω του και μέσα στην μέση της ερημιάς, έφαγε και τα πόμολα μαζί με τους αντικλεπτικούς κάκτους τους. Στο τέλος αγριεμένος τρώει και τα κρέατά του και μετά και τα κόκκαλα του και αυτοαναφλέγεται σαν μήνυμα στον Τομ Κρουζ επί κάποιων ελαίων σιλικόνης. Και έτσι τον χάσαμε τον φέρελπι νέο.

Έκτοτε έμεινε και η συνήθεια σε μια φιλενάδα της Βλαχοπούλου να ορκίζεται στα σινεμά ότι δεν τον κεράτωσε, να που να φάει τα κόκκαλα της. Αλλά ποιος να το πιάσει το βαθύ το υπονοούμενο του σκηνοθέτη, που πέρασε απαρατήρητο για το τι ήθελε να πει με αυτή την ατάκα? Ο μύθος του Ερυσίχθωνα είχε ξεχαστεί και γελάσαμαν, πολυ γελάσαμαν που δεν τον κεράτωσε τότε τον νεώτερο, όταν αυτή έκανε σόλο καριέρα στην κατασκευή offshores με κάποιον Κοτς jr στα ένδοξα Παρίσια.

Όσο για τους απογόνους του Ερυσίχθωνα, (γιατί πρόλαβε και έσπειρε πολλούς ο κερατάς πριν αυτοαναφλεχθεί), κάνουν ακόμα σήμερα καριέρα στο γκουβέρνο και στα περιξ του ως φραπέδες, χασάπηδες και ωραίες γιδοβοσκοπούλες με Ferrari. Μόνο που αυτοί μπορούν ακόμα να τα ρίχνουν όλα σε ένα κυβερνητικό εκπρόσωπο, σε ένα υπουργό, έναν πρώην Κοντολέοντα φέροντα το απόρρητο ως περικεφαλαία. Άντε και σε δύο τρείς τέτοιους αναλώσιμους. Kαι στους προηγούμενους άμα δουν τα σκούρα, όταν η Πείνα τους για πόμολα βγάζει πλέον μάτι και τους παίρνει στο κατόπι καμία εισαγγελέας κανονική, εκτός του εγχώριου κυκλώματος διαπλοκής.

Εξελίθκαμαν έκτοτε κάπως επί του αρκεί να τρέξει το θέμα "επικοινωνιακά" μέχρι να ξεχαστεί. Ξεχνάνε, βλέπεις, εύκολα τα μείζονα σε αυτόν τον τόπο όταν τους βομβαρδιζεις με ψιλοσκάνδαλα κάθε μέρα. Που χρόνος μετά να σκεφτούν ότι δεν υπάρχουν impossibles. Μόνο mission's από τους χορηγούς και κάτι πιεστικά "άντε τελειώνετε ρε γιατί έχουμε και δουλειές, κάντε ότι είναι να κάνετε για να αναλάβει κανένας άλλος το κλείσιμο των συμφωνιών για κάτι υδρογονανθρακες. Αλλιώς φάτε μνημόνια, για να τους βάλει χέρι η ΦονΝτερΛαϊνερ μέχρι να παγώσει ο Άδης ".

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΑΥΤΟΧΘΟΝΕΣ ΙΘΑΓΕΝΕΙΣ ΚΑΙ KATI ΑΥΤΟΦΥΕΙΣ ΠΑΠΑΡΕΣ

  

ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΑΥΤΟΧΘΟΝΕΣ ΙΘΑΓΕΝΕΙΣ ΚΑΙ KATI ΑΥΤΟΦΥΕΙΣ ΠΑΠΑΡΕΣ
​(Ή τι θα χρονογραφούσε ο Τσιφόρος αν ζούσε σήμερα)

​Ήταν που λες, αδελφάκι μου, τα παλιά χρόνια κάτι Μπέηδες στη Μάνη, μούτρα ολκής. Φοροεισπράκτορες με τη βούλα του Σουλτάνου στην Πόλη – όπως ακριβώς δουλεύει και σήμερα το σύστημα σε κάτι μυστικές συνομιλίες για «συνεκμεταλλεύσεις» τύπου: τα δικά σου δικά μου, τα δικά μου μάσατα, και κάνε ότι κάνω για να μη μας φάει η μαρμάγκα ή κανένας Τραμπ. Κομπρί;

​Λαμόγια από κούνια, τον κατακλέβανε τον Σουλτάνο. Δέκα μάζευαν από τη Δεκάτη (τον τότε ΦΠΑ μαζί με ΕΝΦΙΑ), ένα έστελναν στην Πόλη. Ζούσαν μπέικα. Που και που έριχναν και καμιά ματιά μην έρθει κάνας γαλλοτραφείς αναρχοάπλυτος με ιδέες για «Ισότητες» και τους χαλάσει την πιάτσα.

​Και να σου μια μέρα που ο κυρ-Παντελής της εποχής (θυρωρός της νύχτας και πρόεδρος του Πανβουρκιακού!) σφυράει στον τοπικό Κουραδόμπεη ότι οι κλέφτες ψήνονται για Επανάσταση. Τον ζώσανε τα φίδια τον Μπέη! Σου λέει, «Άμα το κάνουν εδώ Ρωμαίικο, θα μου μείνουν τα γρόσια αμανάτι και δεν θα μπορώ να αγοράσω ούτε ευρώ. Πώς θα παντρέψω τη θυγατέρα που μοιάζει με τον Νέστορα Μάτσα;»

​Το σκέφτηκε και του ήρθε η φαεινή: «Θα τους πω να κάνουν επανάσταση American Style!» Αλλά πού τσάι για να το ρίξουν στη θάλασσα; Τούτοι εδώ έπιναν μόνο αυτοφυές τσάι TuVuNu και βουτούσαν παπάρες. Φόρο παπάρας δεν είχε βάλει ο Σουλτάνος, οπότε η κουτουράδα έγινε. Εκαναμε επανάστασγ με κάτι αδελφίστικα για Ελευθερίες και Ισότητες. Μπήκε σε mode «Λούφα και παραλλαγή» ο Μπέης και περίμενε.

​Και όπως το είχε μαντέψει, μαντάρα τα κάνανε με το «Πρώτη Φορά Ρωμαίικο». Πτώχευση νούμερο ένα το 1828 με αγγλικό δάνειο για μπαρούτι, πτώχευση νούμερο δύο το '32 για κάτι φρεγάτες που παραγγείλαμε στας Αμερικάς – μας πιάσανε αμερικανάκια. Και τη μία φρεγάτα που ήρθε, την κάψαμε μόνοι μας, για να μην νομίζει ο Καποδίστριας ότι θα μας κάνει Ελβετία.

​Μετά την καταστροφή, ο Κουραδόμπεης βγήκε από τη λούφα, ανέλαβε το κουμπούριασμα του Καποδίστρια και έγινε κομματάρχης του Αγγλικού κόμματος, με τσάι Κεϊλάνης και κουλουράκια βουτύρου. Με τεχνογνωσία βάθους, από την εποχή που τρώγανε τα ΕΣΠΑ και τους ΦΠΑδες προτού καν υπάρξει το κράτος. Γιατί το DNA του αυτόχθονα ιθαγενή δεν αλλάζει: «Δεν πληρώνω, τους τα τρώω». Καθαρό πετιγκρί, με βούλα ρεφλεξιολόγων.

​Αυτά θυμήθηκε και ο σημερινός αρχι-Κουραδόμπεης του Μαξίμου, ο ΠΣΚούλης, που φέτος δεν θα δει τη Φαλάσαρνα και βγαίνει ασθμαίνων να μας μοιράσει «Ατομική Ευθύνη».

​Για τον ΟΠΕΚΕΠΕ; Φταίει η Ατομική Ευθύνη (και που επιμένετε να τρώτε φέτα αντί για λευκό τυρί από γάλα σε παγοκολώνες Ουγγαρίας).
​Στις φωτιές; Φταίτε που δεν τρέχετε γρήγορα.
​Στο ρεύμα; Εσείς φταίτε που βάζετε πλυντήριο ώρες αιχμής, αμόρφωτοι!

(Για τα μεγάλα άλματα του Τεντόγλου φταίει η γκόμενα του που τον τσατίζει, το μόνο σίγουρο και καρατσεκαρισμένο).

​Βέβαια, δεν θα σου πει ποτέ για την ατομική σου ευθύνη που ρωτάς τον GPTίδη για το καθετί. Το τσερβέλο σου θέλει 20 Watt για να σκεφτεί, ενώ η AI καίει τον αγλέουρα σε 7.500 data centers, στεγνώνοντας τις ΑΠΕ του Γεραπετριστάν.

Αλλά αυτά δεν λέγονται στα διαγγέλματα, μην ξεστραβωθεί ο ιθαγενής.
​Και κάπως έτσι, 205 χρόνια μετά, το κάναμε American bar. Όλα τα άλλα, περί Διαφωτισμού και Γαλλίας, τα λένε κάτι ανιστόρητοι κομμουνιστές για να βρουν γκόμενα, επειδή δεν έμαθαν ποτέ να εκτιμούν τα τέια με βουτήματα.

ΤΟ ΧΑΟΣ ΤΩΝ ΙΠΠΟΤΩΝ ΤΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗΣ ΤΡΑΠΕΖΗΣ- Ή ΠΩΣ ΜΠΛΕΚΟΥΜΕ ΤΑ ΜΠΟΥΤΙΑ ΜΑΣ ΠΡΙΝ ΣΩΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ (Tsiforos style)

ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :

ΤΟ ΧΑΟΣ ΤΩΝ ΙΠΠΟΤΩΝ ΤΗΣ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗΣ ΤΡΑΠΕΖΗΣ- Ή ΠΩΣ ΜΠΛΕΚΟΥΜΕ ΤΑ ΜΠΟΥΤΙΑ ΜΑΣ ΠΡΙΝ ΣΩΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ (Tsiforos style)

Λοιπόν, άκου να δεις πώς στήθηκε η δουλειά στην αυλή του Κάμελοτ.

Τότε που οι ιππότες δεν είχαν βρει ακόμα την e-Esperanto και η e-λιθιότητα πήγαινε σύννεφο, όπως μου τα μήνυσαν από το control του Πάνω Κόσμου ων τα πανθ' ορά. Το θέμα της ημερήσιας διάταξης ήταν οι Κανόνες της διακυβέρνησης του επόμενου internet, του web4, που μοιάζει με ιστό αράχνης.

​Γύρω από τη Στρογγυλή Τράπεζα κάθονταν οι «φωστήρες» της εποχής. Ο καθένας με το κουστούμι της επιστήμης του, να κοιτάνε ένα Blueprint για το Web4 και να καταλαβαίνουν όσα καταλαβαίνει η αγελάδα για το πλάνο του μετρό.

​— Ρε μάγκες, δεν βγαίνει το Node Capacity Invariant, φώναζε ο Σερ Λάνσελοτ ο Μαθηματικός, τραβώντας τα γένια του. Αν ο κόμβος φάει overload, το persistence diagram θα γίνει σαν τα μούτρα μας!

​— Τι λες, ρε χριστιανέ μου; πετάχτηκε ο Σερ Γκάγουέιν ο Οικονομολόγος. Εγώ κοιτάζω το MiCA-compliant Token. Αν δεν ρευστοποιήσουμε το cooperative surplus, το Ταμείο Κοινωνικής Απόδοσης θα πάει άκλαυτο. Ποιος χέστηκε για το τοπολογικό σου bottleneck;

​— Ώπα, χαλάρωσε τις στροφές σου, ρε έμπορα, ούρλιαζε ο Σερ Μπέντιβιρ ο Διεθνολόγος, χτυπώντας το σπαθί στο τραπέζι. Εδώ έχουμε τον Ψυχρό Πόλεμο των AI, όπως τα γράφει σήμερα μέχρι και η WallstreetJournal. Η Silicon Valley και το Πεκίνο μας έχουν στήσει καρτέρι στα Τρίγωνα του Κίσινγκερ κι εσείς μου μιλάτε για λογιστικά; Αν δεν ελέγξουμε το Web4 OSI stack, μας φάγανε λάχανο!

​Η Βαβέλ στο μεγαλείο της. Ο ένας μίλαγε για Hilbert χώρους, ο άλλος για πληθωρισμό, ο τρίτος για γεωπολιτικά γεράκια. Waste of valuable creative intuition time, που λένε και στο χωριό μου.

​Ο Βασιλιάς Αρθούρος, που καθόταν στην κεφαλή και έβλεπε τις χαμηλές πτήσεις των αναλυτών του, είχε αρχίσει να βγάζει καντήλες.

​— Σκάστε ρε! Ούτε ένας Περικλής δεν βρέθηκε να σας φτιάξει μια Συμπολιτεία της προκοπής, να ησυχάσουμε; φώναξε ο Αρθούρος.

​Τότε, ο Μέρλιν, που καθόταν στη γωνία και κάπνιζε το πίπα-tobacco του, χαμογέλασε με νόημα.

​— Μεγάλε, δεν φταίνε οι πιτσιρικάδες. Φταίει ότι δεν έχουν κοινή γλώσσα. Ο καθένας γκαρίζει στη διάλεκτο του.

​Ο Αρθούρος σηκώθηκε όρθιος, άπλωσε το χέρι και τράβηξε το Excalibur. Το σπαθί άστραψε, όχι γιατί ήταν κοφτερό, αλλά γιατί ήταν ο απόλυτος κόφτης της e-λιθιότητας.

​— Ακούστε δω, ξεφτέρια, είπε ο βασιλιάς, ακουμπώντας τη λάμα πάνω στο Blueprint. Το Excalibur έχει ενσωματωμένο βιολογικό κόφτη. Μόλις η ακαδημαϊκή σας αρβύλα ξεπεράσει τα 37 bits το δευτερόλεπτο, το σπαθί θα ρίχνει καμπάνα και θα σας πετάει έξω!

​— Και πώς θα συνεννοηθούμε, αφεντικό; ρώτησε ο Λάνσελοτ.

​— Με την e-speralto που είναι γραμμένη πάνω στη λάμα, ρε τούβλα! Από δω και πέρα, οι μαθηματικές εξισώσεις, τα γεωπολιτικά νταραβέρια και τα tokens θα μεταφράζονται αυτόματα σε έναν κοινό, καθολικό κώδικα. Όποιος πάει να κάνει focus από χαμηλά χωρίς να βλέπει ευρυγώνια, το Excalibur θα του κόβει το compute. Κομπρί ή θες να στο πω και κινέζικα?

​Οι ιππότες κοιτάχτηκαν μεταξύ τους. Η e-λιθιότητα μόλις είχε φάει το πρώτο της γερό χαστούκι. Το Web4 Blueprint άρχισε επιτέλους ναι βγάζει νόημα, κι ο Αρθούρος ξανακάθισε, σκεπτόμενος ότι αν είχε αυτό το σπαθί ο Περικλής όταν διοικούσε την Αθήνα και την Αθηναϊκή συμμαχία, τώρα ο πλανήτης θα ήταν άλλη πίστα.

Early Warning: Το Κόλπο με το «Φρένο του Μάγκα» και οι Εγωιστές στα Παιδιά της ΑΙ Πιάτσας

ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :

Early Warning: Το Κόλπο με το «Φρένο του Μάγκα» και οι Εγωιστές στα Παιδιά της ΑΙ Πιάτσας .(Τι θα έγραφε στο αυριανό ΒΗΜΑ ο Τσιφορος αν ζούσε σήμερα)

Ακούστε να δείτε, μάγκες, γιατί το πράγμα έξω έχει αρχίσει να παρασφίγγει και μερικά τζιμάνια πάνε να μας πιάσουνε στον ύπνο.

Βλέπεις εκείνους τους τύπους με τα μεγάλα λόγια, τους δήθεν ειδικούς και τους γραφιάδες που κάθονται και νομοθετούν;

Αυτοί οι άνθρωποι ζούνε με το ρολόι του περασμένου αιώνα. Προσπαθούνε να βάλουνε τάξη στο χάος με κανόνες του καφενείου. Κι από την άλλη, έχουμε αυτά τα καινούργια εξυπνάκια, τα «μηχανάκια της αγοράς», που υποφέρουνε από το σύνδρομο του «όλα δικά μου». Μόλις βρούνε ελεύθερο πεδίο, ορμάνε σαν λιμασμένα να φάνε όλο το χαρτί, αραδιάζοντας παραμύθια της χαλιμάς και αδειάζοντας τα ταμεία πριν προλάβεις να πεις «κύμινο»
.
​Εδώ λοιπόν έρχεται η δική μας η πατέντα, η σωστή, και τους ρίχνει μια σφυρίχτρα-warning που θα ακουστεί μέχρι τα διόδια.

​Το κόλπο είναι απλό αλλά μερακλίδικο και οργανώνεται σε οκτώ πατώματα — από το κρυφό «υπόγειο» όπου κλειδώνουν οι συμφωνίες, μέχρι το «καπέλο του αφεντικού» στην κορυφή. Αντί να τρέχουμε εμείς σαν τους παλαβούς πίσω από τις μηχανές που πάνε με χίλια, η συνταγή λέει το εξής απλό: «Ώπα, μεγάλε. Στην παρέα, κουμάντο κάνει ο πιο αργός». Κι ο πιο αργός στην πιάτσα είμαστε εμείς, οι άνθρωποι, που για να καταλάβουμε μια αλλαγή θέλουμε τον χρόνο μας, το ούζο μας και την ησυχία μας.

​Γι' αυτό βάλαμε στο τέταρτο πάτωμα κάτι «πορτιέρηδες», ας τους πούμε «Μαθηματικά Χειρόφρενα». Μόλις το μηχάνημα πάει να πάρει ανάποδες στροφές και να μπει στα χωράφια του «Όρθιου Απείρου» —εκεί που η λογική γίνεται βίδες και αρχίζει το δούλεμα— το σύστημα του τραβάει ένα κόκκινο πεντάλεπτο block.

Του λέει: «Κάτσε φρόνιμα, μάζεψε το παραμύθι σου, κάν' το πενηνταράκια να το καταλάβει ο χριστιανός από πάνω, και μετά συνεχίζεις».

​Για τη νέα γενιά των επόμενων ΑΙ, αυτή που δεν θα μασάει σίδερα, το πράγμα ομορφαίνει. Ξεχνάμε τα βαριά εργοστάσια και τις γεννήτριες που καίνε το ρεύμα μιας ολόκληρης συνοικίας για να βγάλουν μια εξυπνάδα. Η πληροφορία γίνεται «ζωγραφιά στο χαρτί», ένα σχέδιο που επαναλαμβάνεται στο άπειρο, μαζεύει το χάος και το νοικοκυρεύει χωρίς πολλά έξοδα.

​Η συμβουλή μας λοιπόν προς τους μεγάλους παίκτες και τα αφεντικά που χρηματοδοτούν αυτούς τους εγωιστές είναι μία: Αφήστε τις γκρίνιες, τις επιτροπές και τις γραφειοκρατίες που είναι ήδη πεθαμένες πριν πέσουν οι υπογραφές.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΕΗ ΣΤΗΝ Δ.Ε.Υ.

ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΕΗ ΣΤΗΝ Δ.Ε.Υ. (Μεταχρονογράφημα του Σαββάτου Tsiforos style για να αλλάξει τα φώτα στα ψυχοσάββατα) 

Καλώς'τα τα παιδιά.
Κάτσε, πιάσε μια καρέκλα, παράγγειλε κάναν καφέ βαρύ γλυκό κι άκου να σου πει ο μπάρμπας πώς θα γυρίσει ο τροχός, γιατί πολύ σκοτάδι έπεσε στον ντουνιά και τα «φώτα» μας έχουν γίνει ηδη μπακαλίστικα. Κοινώς αχταρμάς.

Λοιπόν, μάστορα, το ξέρεις το έργο. Χρόνια τώρα είχαμε εκεινη την παλιά, την ορθόδοξη την ΔΕΗ. Με σήμα τον κεραυνό – που μεταξύ μας, πιο πολύ μας κεραυνοβολούσε η λυπητερή στο τέλος του μήνα, παρά το ρεύμα. Και με τους τσακωμούς στα καφενεία για αν θα πρέπει να είναι κρατικά ή κάτω από κάποιον idiot, δηλαδή ιδιωτικά σε κάποιο fund της Αγίας μας Οικογένειας. Τα ξέρετε.

Μια ζωή με το «έπεσε η τάση», «κάηκε η ασφάλεια» και κάτι ρήτρες αναπροσαρμογής που χρειαζόσουν πτυχίο από την Οξφόρδη για να καταλάβεις γιατί χρωστάς το νεφρό σου.
Μονόδρομος, μάστορα, αν το σκεφτείς λίγο ένα καθαρό Web1 της ενέργειας είχαμε τόσα χρόνια. Εκείνοι παρήγαγαν στην Πτολεμαΐδα, εσύ απλώς πλήρωνες, κι άμα ήθελες μια πρίζα έπρεπε να ξέρεις τον ξάδερφο του διευθυντή για να μη σου έρθει το ρολόι το επόμενο καλοκαίρι.

Μετά ήρθαν οι εναλλακτικοί πάροχοι, το δήθεν Web2 της ενέργειας, τότε που έβαλες κάνα πάνελ στη σκεπή. Αλλά πάλι οι μεσάζοντες σου έβαζαν καπέλα και κρατούσαν τα κλειδιά για να δείχνει πλεονάσματα το γκουβερνο μας από τους ΦΠΑδες, που τους φούσκωσαν οι καρτελίστας της Sillicon Valley μας. Που ως γνωστόν κείτεται σε κάτι ξαπλώστρες πουρ Μουρ στην Μύκονο.

Τώρα, σου λέει με εκείνα τα σεντόνια του ο Λυκ, να αλλάξουμε πίστα για να τους αλλάξουμε τα φώτα. Πως ρε αθεόφοβε, τι ξέρεις και πίνεις και σε' μας δεν δίνεις?

Πετάμε, λέει, τα ντουμάνια και περνάμε κατευθείαν στο Web3 της ενέργειας. Στη ΔΕΥ. Όχι Δευτέρα, μη συγχέεσαι. Σε ενα Διαδίκτυο Ενέργειας Υδρογόνου, λέει. Και σε στέλνει να διαβάσεις στα σχόλια πιο κάτω τι είναι αυτά τα κορακίστικα με τα web και με τα μέλια, που έστειλαν και την μάνα σου για φροντιστήριο πληροφορικής για να πάρει ένα pass.

Μάλιστα, κύριε, σου λέει. Παίρνεις το νεράκι, του αλλάζεις τα φώτα στην ηλεκτρόλυση με ρεύμα ταρατσάτο ή κεραμυδάτο και τσουπ, να το το υδρογόνο, καθαρό σαν παρθένα στο μοναστήρι. Κι αντί για μεσάζοντες και τράπεζες, κουμάντο θα κάνει το AI με έξυπνα συμβόλαια, λέει. Άμα ο κυρ-Θανάσης απέναντι έχει περίσσευμα στο ντεπόζιτό του, το ρομπότ θα κάνει το προξενιό σε κλάσματα δευτερολέπτου, το υδρογόνο θα τσουλάει στον σωλήνα κι εσύ θα φορτώνεις το αμάξι peer-to-peer, καθαρός και ωραίος.

Εδώ σε θέλω όμως, γιατί το «ζωντανό» εκεί έξω δεν καταλαβαίνει τίποτα απ' όλα αυτά και φοβάται. Σου λέει ο άλλος «κι άμα το δίκτυο είναι έξυπνο, θα ξέρει πότε ανάβω το μπρίκι;». Δεν έχουν πάρει πρέφα ότι το σπίτι τους γίνεται αυτόνομη επιχείρηση, γιατί έχουν συνηθίσει τόσα χρόνια να τους αρμέγουν. Και ότι ξέρουν σήμερα οι Τράπεζες πότε άλλαξε το βρακι και τι χρώμα είχε.

Για να αλλάξουν όμως τα φώτα στα κακώς κείμενα, θέλει τη δική μας τη μαγκιά.

Στη ΔΕΥ, άμα πάει ο κλασικός ο Ελληναράς να κλέψει ενέργεια με κάνα μαγνήτη, το δίκτυο θα του ρίχνει ένα ψηφιακό «άι χάσου ρε». Ήδη βέβαια βλέπω τον κυρ-Μήτσο στην ταβέρνα να φωνάζει τον «κυβερνο-μάστορα» από τα Λιόσια για να του φλασάρει το λογισμικό. Θα του λέει «κοίτα αρχηγέ, σου ντοπάρω το ρούτερ, βάζω το AI να κάνει τα στραβά μάτια, και την ώρα που καις το σύμπαν, ο αλγόριθμος θα νομίζει ότι το σπίτι σου είναι μοναστήρι και λειτουργεί με προσευχές».

Η ΚΑΠ (ως Κενό Αγροτικής Πολιτικής) ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΙΚΕΣ ΜΟΥΧΡΙΤΣΕΣ ΩΣ ΣΦΗΚΕΣ ΣΤΗΝ ΛΑΘΟΣ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΓΕΩΓΡΑΦΙΑΣ-ver2.0 του 2026

ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :

Η ΚΑΠ (ως Κενό Αγροτικής Πολιτικής) ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΙΚΕΣ ΜΟΥΧΡΙΤΣΕΣ ΩΣ ΣΦΗΚΕΣ ΣΤΗΝ ΛΑΘΟΣ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΓΕΩΓΡΑΦΙΑΣ-ver2.0 του 2026 (Χρονογράφημα Tsiforos style-reloaded)

Ο Αριστοφάνης και οι φαν του — οι αριστοκρατικές μουχρίτσες που γράφουν συνήθως την Ιστορία — προτιμούν πάντα τα πιο light και πιασάρικα θέματα. Όπως ποιος δικομανής δίκασε ποιον στην Ηλιαία, στις «Σφήκες» του, θέμα που έγινε τότε viral για να παίζεται κάθε τόσο στην Επίδαυρο, στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών.

Τώρα τι σχέση έχει η Επίδαυρος με την Αθήνα, δεν το λέει καμία Ιστορία — αποδεικνύοντας ότι εξαπανέκαθεν σε αυτόν τον τόπο έχουμε πρόβλημα με την Γεωγραφία. Αλλά δεν θα ακούσεις κανέναν να λέει ότι «βρισκόμαστε στην σωστή πλευρά της Γεωγραφίας», γιατί σε αυτό το μάθημα, όπως και στην Πατριδογνωσία, τα κάναμε πάντα μαντάρα.

Οπότε κάποιοι σύγχρονοι στο Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης — που έγινε και Τροφίμων, αφού η Ανάπτυξη δεν ερχόταν με τίποτα, όσα λεφτά κι αν έπεφταν από ελικόπτερο στον κάμπο — σκέφτηκαν να εκμεταλλευτούν αυτό το κενό δημιουργώντας μια Γεωγραφία virtual.

Αρχικά, στα 00s, με κάτι τριώροφα χωράφια, για να μοιράζονται εις τριπλούν οι επιδοτήσεις σε «δικά μας παιδιά» με μεγάλα σόγια — δηλαδή πολλά ψηφουλάκια. Μας έπιασαν όμως οι κουτόφραγκοι σχεδόν αμέσως.

Και βάλανε μηχανογράφηση στους Αγροτικούς Συνεταιρισμούς — αυτούς που δεν είχαν κλείσει ως καραμπινάτες οικογενειακές επιχειρήσεις. Έτσι διασώθηκε η τιμή του «Συνεταιριστικού μας Κινήματος», κάνοντας έκτοτε άλματα τριπλούν εις βάθος κάποιων ιστορικών δικαιωμάτων, που χρειάζεσαι PhD για να καταλάβεις πώς προκύπτουν — και πάνω σε αυτά υπολογίζονται οι επιδοτήσεις της ΚΑΠ.

Μέχρι που ανακάλυψαν στο ΥπΑΑΤ τα virtual βοσκοτόπια, ελλείψει εθνικού κτηματολογίου και δασολογίου. Η πατέντα δουλεύει χοντρικά κάπως έτσι:

Πας στον Κοινοτάρχη και του λες «το και το». Το πρώτο «το» για το ποιον δημόσιο χώρο — μερικών εκατοντάδων έως χιλιάδων στρεμμάτων με βράχια — θες να ορίσει βοσκοτόπι. Το δεύτερο «το» για τα «δικά του» από την είσπραξη της ΚΑΠ. Και κλείνει έτσι η δουλειά, κατά τα ειωθότα.
Ζώα δεν χρειάζεται να έχεις. Μετράνε, λέει, τα στρέμματα ως ισοδύναμα εκτρεφομένων ζώων: μια αγελάδα καταβροχθίζει 1,8 στρέμματα, μια κατσίκα 0,6 — και ο κουμπάρος τα ρέστα. (Για τις Σφήκες και τις μέλισσες δεν είπαν τίποτα, λειτουργώντας μεροληπτικά και ρατσιστικά απέναντι σε αυτά τα ζωάκια.)

Δηλώνεις τα στρέμματα, δείχνεις χαρτιά από τα ζώα του άλλου κουμπάρου — αυτά που τα έφερες προς πάχυνση από 1.156 χλμ. μακριά — και εισπράττεις κανονικότατα. Δεύτερη μπίζνα του κουμπάρου νο βου: Καλλιτεχνικός Manager περιοδεύοντος κοπαδιού. Ζωή και κότα και τα ρέστα σε Ferrari βυσνί. Με σούζα τ' αλογάκι.

Μέχρι που το κατάλαβαν και αυτό οι κουτόφραγκοι και έστειλαν στο ΥπΑΑΤ την εισαγγελέα. Όχι κανένα μουσαντένιο δικώνε μας — έναν δικό τους θηλυκό Κέρβερο στείλανε, μοβόρο και κανονικό. Και τους έκανε τσακωτούς.

Έπεσε πανικός! Μέχρι και Κάρπαθο των Δρακουλείων την είπαν την γυναίκα επειδή πήγε να κάνει σωστά την δουλειά της, δηλαδή να προστατέψει το χρήμα των κουτόφραγκων από όσους λένε "μένουμε στη σωστή πλευρά της Ιστορίας μέχρι να μας κάνουν τσακωτούς".
Μετά πάντα το γυρίζουν στο τσάμικο, μπερδεύοντας τις πλευρές της Γεωγραφίας σε αυτή την κάτω πινέζα του Ευρωπαϊκού χάρτη, με τίποτα "όλα θα τα σιάξει ο Κυριάκος, και μην είσαστε και πλεονέκτες! Μόνο το Μισό Αιγαίο δίνει για συνεκμετάλλευση, σιγά τα ωά".

Βλέπεις, δεν έχουν ακόμα επεκταθεί τα virtual βοσκοτόπια και στα υποθαλάσσια λιβάδια του Ποσειδώνα για να τα δηλώσουμε. Άρα άχρηστα, αντιπαραγωγικά, τι τα θέμε? Και η Ψαρού στην Μύκονο πάντα δικιά μας θα είναι! Τώρα και με τρεις Belhares γύρω της να κυνηγάνε τα drones των παπαράτσι πάνω από τις βίλες των οργίων, (και μην κάνεις ότι δεν καταλαβαίνεις τι εννοώ, σε βλέπω μωρή μουχρίτσα...)

Τώρα θα γίνει πάλι το έλα να δεις, αφού εκτός από τα virtual χωράφια έσκασαν και άλλα που φτάνουν, άκουσον άκουσον, μέχρι και στην πληρωμή από το ΕΣΠΑ εκείνης της επενδυσάρας μας στο predator, άκρως απαραίτητη για να παρακολουθεί η ΕΥΠ, που κανονικά θα έπρεπε να παρακολουθεί τους απέναντι, μην και ξεφύγει κανένα επιδοτούμενο από τα ζα και πει τίποτα έξω από την λάθος πλευρά της στρούγκας. Προβλημα σωστης πλευράς της Γεωγραφιας και αυτό, καρατσεκαρισμένο.

Να δεις που μέχρι και τους δικομανείς των «Σφηκών» θα επικαλεστεί ο Μάκης ο τσεκουράτος, ως ο πιο αρχαιογνώστης της παρέας — μπας και το σώσει από όλους αυτούς τους επικίνδυνους για το Σύνταγμα μας, ως ο πρώην καθ' ύλην πιο αναρμόδιος Υπουργός.

Αλλά αυτά, θα μου πεις, είναι ήδη αρχαία θέματα, που συμβαίνουν πάντα στις λάθος πλευρές της Γεωγραφίας — από τότε που κέρδισαν οι Σπαρτιάτες και βάλανε να κυβερνούν οι αριστοκρατικοί του κόμματος των Αριστοφάν.

Για να μην σηκώσουμε ποτέ κεφάλι και το βάλουμε να σκεφτεί πώς γίνεται πραγματικά και η Αγροτική Ανάπτυξη η κανονικιά — δηλαδή πάνω στην ποιότητα και τη νοστιμιά όσων μπορεί να παράγει αυτός ο τόπος.
Αλλά εσύ μην δίνεις σημασία, αφού αυτά προαπαιτούν λίγα μούσκουλα στον εγκέφαλο. Και όχι γραμμώσεις φέτες στο στομάχι για να γίνει η grand εμφάνα και φέτος στην παραλία.

Το σε ποια πλευρά της Γεωγραφίας πήγε το 12άρι μας στην Eurovision ήταν το βαρύ θέμα της προηγούμενης εβδομάδας.
Ή κάτι θέματα Πολιτικής Γεωγραφίας σε χάρτες του προηγούμενου αιώνα. Χωρίς δασολόγια, για να βλέπεις μόνο το δέντρο και ποτέ το καμμένο δάσος της διαπλοκής που φύεται εκεί, μέσα από κόμματα με προγράμματα γραμμένα καρμπόν από κάποια ΑΙ.

ΕΝΑ ΜΕΤΑΜΕΣΟΝΥΧΤΙΟ ΤΗΛΕΦΩΝΗΜΑ, ΕΝΑΣ ΧΟΥΝΤΟΪΟΣ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΝΕΟΙ ΕΦΙΑΛΤΕΣ ΤΗΣ ΦΟΒΙΚΗΣ ΓΕΝΙΆΣ ΤΩΝ BABYBOOMERS

ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :

ΕΝΑ ΜΕΤΑΜΕΣΟΝΥΧΤΙΟ ΤΗΛΕΦΩΝΗΜΑ, ΕΝΑΣ ΧΟΥΝΤΟΪΟΣ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΝΕΟΙ ΕΦΙΑΛΤΕΣ ΤΗΣ ΦΟΒΙΚΗΣ ΓΕΝΙΆΣ ΤΩΝ BABYBOOMERS (Χρονογράφημα Tsiforos style νέας εσοδείας)

Ντίν ντριν πάλι το τηλέφωνο χθες το βράδυ, εκεί γύρω στα μεσάνυχτα. Πετάχτηκα έντρομος για το τι θα ακολουθούσε.

-(εγώ) Τι έγινε πάλι ρε μάνα, ούρλιαξα. Πάλι δεν βρίσκεις το τηλεκοντρόλ για να αλλάξεις τα κανάλια ή κάπου σου έπεσε ξανά η μασέλα και δεν την βρίσκεις?...

-(από την άλλη άκρη): Ποια τηλεκοντρόλ και για ποίες μασέλες μου μιλάς ρε τρελαμένε? Τσιφόρος εδώ, από το Υπερπέραν.

-(εγώ): Ουπς! Με συγχωρείς δάσκαλε αλλά νόμιζα...

-(Τσιφ): Άσε τι νόμιζες για τα νομίσματα πάλι ρε. Και δώσε προσοχή στο τι θα σου πω. Άντε γιατί πάλι δύο ώρες περίμενα στην ουρά για το καρτοτηλέφωνο, όλο προεκλογικές υποσχέσεις για εκσυγχρονισμό και ψηφιοποίηση είναι και εδώ πάνω πριν από τις εκλογές των Χερουβίμ. Και από την Δευτέρα μην τον είδατε, να περιμένετε λέει στο ακουστικό σας γιατί έχουμε και δουλειές με κάτι drones του Διαβόλου μηχανές στην Λευκάδα, που βγήκαν τσάρκα μόνα τους για νυχτερινό κολύμπι σε σπηλιές υπό το φεγγαρόφωτο. Για άλλο όμως σε πήρα.

-(εγώ): Είμαι όλο αυτιά. Στις διαταγές σας δάσκαλε...

-(Τσιφ): Δεν πρόκειται για τον Αυτιά αλλά για κάτι που πήρε το αυτί του Αντρέα του Παπανδρέου στην Σύνοδο Κορυφής της Αγίας Τριάδας παρουσία των πουθού και των προέδρων που τεμπελιάζουν τώρα εδώ. Για έναν ιό πρόκειται.

-(εγώ): Τι έκανε πάλι ο Γεωργάκης? Πάλι θεραπείες σοκ βάλθηκε να μας κάνει και θα έχουμε πάλι νέα ντράβαλα με τους θεσμούς και μνημόνια, είπα κάνοντας μια επίδειξη φτηνού λογοπαίγνιου στον μάστορα του είδους.

-(Τσιφ): Καμία σχέση! Για έναν νέο ιό με γιώτα και όμικρον είναι το θέμα. Έσκασε λέει πάλι μύτη ένας μέσα σε ένα κρουαζιερόπλοιο έξω από την Τενερίφη, από κάποιον νούμερο μηδέν που έχωσε την μύτη του σε κάτι ποντικοκούραδα σε ένα ξερονήσι. Χουντοϊό ακούστηκε πως τον είπαν τον νέο Κοβίδη19. Χουντοϊό26. Θέλω επιβεβαίωση της πληροφορίας και σβέλτα γιατί παίζονται τώρα πολλά χοντρά στοιχήματα στο Καζίνο εδώ πάνω, για να ποντάρω στα σίγουρα. Στην σωστή μετοχή των φαρμακάδων αυτή την φορά, μπας και ρεφάρω τις χασούρες από τον Αστραχάν που με έβαλε και πόνταρα εκείνος ο Καραμανλής, που τώρα μου το παίζει Κινέζος όπως ο Βαρουφάκης.

-(εγώ): Hold on please, πάω για επιβεβαίωση από τον Grok και το deepseak για cross checking, είπα.

Πληκτρολόγισα γρήγορα το αίτημα και μετά από λίγα δευτερόλεπτα άρχισαν να ξερνάνε και τα δύο τις ίδιες πάνω κάτω πληροφορίες, δείγμα ότι συνεχίζουν να σιτίζονται στα ίδια Data centers.
Διαφωνούσαν όμως στο δια ταύτα, στο τι μέλει γενέσθαι. Ο Αμερικανός ΑΙ κατηγορούσε τον Κινέζο για διαρροή ιού από τα κινέζικα εργαστήρια παραγωγής του εμβολίου του, ενώ ο Κινέζος τα έριχνε σε κάτι Αυστραλούς ατζαμήδες, που ξέχασαν να βάλουν το πώμα σε έναν δοκιμαστικό σωλήνα σε ένα εργαστήριο βιολογικού πολέμου στην Καμπέρα και χύθηκε ο ιός στο πάτωμα από το ξεσκονόπανο της καθαρίστριας.

-(εγώ): Έλα δάσκαλε, σου έχω νέα είπα, πριν να αρχίσω να του αραδιάζω απνευστί όλα όσα έμαθα.

-(Τσιφ) Είπαν και πώς βρέθηκαν οι ιοί και οι μεταλλάξεις του στα κακά ενός ποντικού σε ένα ξερονήσι στην μέση του Ατλαντικού ή μας αφήνουν να το μαντέψουμε και αυτό?

-(εγώ): Δεν υπάρχουν επιβεβαιωμένες πληροφορίες γι αυτό, μόνο εικασίες. Ο ένας τα ρίχνει στον Τραμπ και τους δασμούς του στους πιγκουίνους και ο άλλος στον Πούτιν, δεν βγάζεις άκρη. Α! Και δεν τον λένε χουντοϊό αλλά Χανταϊό, από το Ηοndius, το όνομα του κρουαζιερόπλοιου με τους εξερευνητές που πρωτοεμφανίστηκε.

-(Τσιφ): Μπουλ-σέτιν δηλαδή πάλι. Και οι Ισπανοί τα έκαναν πάλι μαντάρα με την προφορά του. Ο Άδωνις τι θέση έχει πάρει μέχρι τώρα ως αρμόδιος υγείας, τρομάρα σας?

Ο ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ ΑΠΟ ΤΑ ΘΥΜΑΡΑΚΙΑ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΔΙΑΠΙΣΤΕΥΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΚΙΜΠΕΡΛΙ ΠΡΟΣ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΕΓΧΩΡΙΟΥΣ ΑΧΤΑΡΜΕΙΣ ΒΕΗΙΝD THE SCENES

ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :

Ο ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ ΑΠΟ ΤΑ ΘΥΜΑΡΑΚΙΑ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΔΙΑΠΙΣΤΕΥΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΚΙΜΠΕΡΛΙ ΠΡΟΣ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΕΓΧΩΡΙΟΥΣ ΑΧΤΑΡΜΕΙΣ ΒΕΗΙΝD THE SCENES
(Αυτογραφικό Χρονογράφημα Tsiforos style αυτού του ιστολογίου)

Η βροχή έπεφτε έξω right through, όσο στο γραμμόφωνο έπαιζε σιγανά ένα κομμάτι μουσικής του Ζαμπετα, που μου συνόδευε με αυτόν τον στίχο την ανάγνωση στα κλασσικά εικονογραφημένα του Νιόνιου:

"...Σειρά λέει, πριν αρχίσω την απολογία μου, επειδή σας ξέρω τι μελό είστε να πάω να φορέσω τίποτα κουρελούδες, τίποτε μασκαρέματα λυπητερά να ντυθώ, σαν αυτά που φορούν και οι αγαπημένοι σας θεατρίνοι, να σας συγκινήσω κομμάτι...."

Κάπου εκεί χτύπησε το τηλέφωνο για να διακόψει την σκηνή και τον ειρμό μου. Ακολούθησε ο κάτωθι διάλογος:

-(Τσιφόρος): Έλα μόρτη, πάλι βλέπω από δω πάνω ότι ρεμβάζεις με τα παλιά.

-(Εγώ): Παλιές συνήθειες, αγάπες και εμμονές μάστορα. Αφού τα ξέρεις, τι ρωτάς. Σε τι μπορώ να σε εξυπηρετήσω από τα εδώ εγκόσμια?

-(Τσιφ): Κοίτα, ήρθε πρόσφατα εδώ πάνω εκείνος ο Νόνιος και άρχισε πάλι να κολλάει άγρια στον Χατζηδάκι και τον Θεοδωράκη με κάτι παλαβά. Και είπα να σε πάρω για επιβεβαίωση, γιατί με βάλανε οι υπόλοιποι, Παπανδρέου, Καραμανλής, Φλωράκης, Κυρκος και οι λοιποι-τους ξέρεις, κριτή σε ένα ποιητικό αγώνα ανάμεσα τους μπας και ηρεμήσει το ζαβό.

-(Μουά): Ευχαρίστως! Πάντα χαρά μου να σου κάνω τον ανταποκριτή στα ρεπορτάζ σου εκεί πάνω. Περί τίνος πρόκειται?

-(Τσιφ): Ο νέοπας λέει ότι πριν από οτιδήποτε άλλο η νέα σας πρεσβευτίνα, η Κιμπερλι, κατέθεσε λέει τα διαπιστευτήρια της σε κάποιον Αργυρό σε ένα μαγαζί της παραλιακής πριν να πάρει μετά αμπάριζα τα προεδρικά μέγαρα και τα Μαξίμου για να του μεταφέρει την γραμμή Τραμπ, κάνοντας τον Μητσοτάκη σας να βγάζει άφτρες. Αληθεύει?

-(Εγώ): μισό να το ελέγξω...

Έβαλα τον GPTιδη, τον Grok του Musk και το deepseak να κάνουν αγώνα δρόμου στον έλεγχο της πληροφορίας. Αφού ήπιανε δύο στρέμματα Μόρνο έκαστο, βγήκε το ομόφωνο πόρισμα τους

-(Εγώ, πάλι): Έτσι είναι, όπως τα λέει! Μεγάλη φαν του Αργυρού η παρ' ολίγον νύφη του ημιπλανητάρχη μας. Την βλέπω να εκτοπίζει και την Αγγελοπούλου από την θέση του πρεσβευτή καλής θέλησης στα έξω αφεντικά. Γκραν σουξέ πες τους. Ίσως και ένας νέος έρωτας μεγάλος, θα δείξει...

Μου το έκλεισε χωρίς πολλές τζιτζάντζουλες και τα λοιπά καθώς πρέπει των εδώ κομιλφό, κατά τα Τσιφόρια ειωθότα του.
Έξω η βρόχα συνέχιζε να πέφτει ραϊθρού, με την βελόνα στο γραμμόφωνο κολλημένη στο

..."Οι θεατές μας να ξέρουν την αλήθεια, μα ο χορός σα χαζός να μας κοιτάει καθώς θα λέμε στα μωρά μας παραμύθια να μη μας φάει η μαρμάγκα..."

Σιγά μην μας την πούνε την αλήθεια, μονολόγησα. Θα τους φάει πριν η μαρμάγκα του Grok που έφτασε, με την μακακία που μας δέρνει, να κρίνει και κάτι ποιητικούς αγώνες στο υπερπέραν, για να μας κυβερνάνε εδώ κάτι νέοΔικαιόπολις Αχταρμείς, όσο τρέχουν κάτι ατομικά business plans τους, δια του Αργυρού, για να γίνουν συμβατά με τις πολιτικές του Τραμπ στην Μέση Ανατολή. Τρομάρα μας...

ΤΟ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΟ ΓΡΑΦΕΙΟ «ΒΙΖΙΤΕ ΛΕ ΚΑΝΑΡΙ» (δια χειρός Νίκου Τσιφόρου) ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΑ ΚΑΛΛΟΝΗΣ ΝΕΩΝ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :

ΤΟ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΟ ΓΡΑΦΕΙΟ «ΒΙΖΙΤΕ ΛΕ ΚΑΝΑΡΙ» (δια χειρός Νίκου Τσιφόρου) ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΑ ΚΑΛΛΟΝΗΣ ΝΕΩΝ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

"Το κοροϊδιλίκι των ανθρώπων, πάνω στο οποίο βασίζεται κάθε θρησκεία, είναι πανομοιότυπο από την πρώτη μέρα μέχρι σήμερα.

Σε φωνάζει.
– Άνθρωπε, σου λέει, εσύ είσαι το κέντρο της γης, έτσι;

Και ‘συ είσαι το κέντρο της γης. Μάλιστα. Από σένα ξεκινάει το βλέμμα και φτάνει μέχρι απάνω στα ακίνητα παγωμένα αστέρια, από σένα ξεκινάει η ακοή, που πιάνει το τραγούδι των φύλλων και τη μουσική τού Τσαϊκόφσκυ, από σένα ξεκινάνε οι πόθοι, ο φόβος τού αύριο, τα γενετήσια ένστικτα, η απληστία, το μίσος να καταστρέψεις, η λαχτάρα να δημιουργήσεις, ο αγώνας να διατηρηθείς, όλα από σένα, κι εδώ μέσα στο στήθος σου, δεξιότερα από την καρδιά, νιώθεις ένα τόσο δα πραματάκι, που είναι κάποιο πουλάκι από άνεμο και το λένε ψυχή, να θέλεις και να μη θέλεις, το πιστεύεις στο τέλος, ότι εσύ είσαι το κέντρο της δημιουργίας του Σύμπαντος και την ψωνίζεις, ότι είσαι σπουδαίος και μέγας, και το σκέφτεσαι μέσα σε κείνο το μυστήριο ραντάρ που λέγεται «υποσυνείδητο».

– Ναι, ρε, εγώ είμαι. Μάλιστα, εγώ. Βεβαίως. Πώς; Τι;

Σου ΄δωσε το χρυσό χάπι η θρησκεία, η όποια θρησκεία και να ΄ναι και γελάει μέσα της και σου κάνει απ΄ όξω της:
– Τα βλέπεις, ρε μπαγάσικο;

Και ξαφνικά, εκεί που είσαι καταυχαριστημένος γιατί έγινες κέντρο, σου ρίχνει ένα φάσκελο:
– Να, κόπανε.

Απορείς, το λοιπόν. «Παρακαλώ, πώς φασκελώνετε ένα κέντρον της δημιουργίας; Να έχετε και ανατροφή».
Η θρησκεία ξεκαρδίζεται αναιδέστατα μέσα στα μούτρα σου.

– Θα πεθάνεις, ρε κόπανε.
Εδώ σου κόβονται τα ποδάρια. Κιτρινίζεις.
– Ορίστε;
– Θα πεθάνεις, ρε.

Κακιά η κουβέντα, να φας τη γλώσσα σου και κουνήσου από τη θέση σου, έλα όμως που ‘ναι κι αλήθεια…
– Μάλιστα, θα πεθάνεις, λέει η θρησκεία, και τα λουλούδια θ’ ανθίζουνε την άνοιξη και θα κυλάνε ασημόνερα τα ρυάκια και θα γυρίζουνε τα ντονέρια να σπάνε μύτες και θα φοράνε τα κορίτσια λιλά φορέματα. Όλα θα είναι όμορφα, φωτεινές ρεκλάμες, αυτοκίνητα, πικνίκια, πεταλούδες που χορεύουνε γύρω από το φως.
Διάλος τον πατέρα του! Για σκέψου! Πάλι θα υπάρχουνε αυτά και συ τίποτα, θα σ΄ έχουνε χώσει στη γη, κει πέρα σε κάνα αχάριστο νεκροταφείο, στην αρχή θα ΄ρχεται η στοργή να σ΄ ανάψει κάνα παλιοκάντηλο και να σου πούνε τρισάγιο, μετά θα σε ξεχάσουνε, και οι κοντινές σου στοργές θ΄ αρχίσουνε να χαμογελάνε δειλά για να το φτάσουνε αργότερα στο μπασαδούρικο χάχανο, τίποτις κοπρόσκυλα μπορεί να κατουράνε τον τάφο σου, και πιομετά, σε δυο γενεές, κανένας δεν θα σε μελετάει -ποιος μελετάει τον προπάππο του;- και δεν θα μείνεις, βλάκα μου, ούτε καν «σποδός αναμνήσεων» στον κόσμο.

Τώρα σε μαγγώνουνε οι κρυάδες.
– Ωχού! Ρε, τι πάθαμε.

Εδώ σε περιμένει η θρησκεία. Να σε ρίξει, μέσα στη στέρνα με την απελπισία και τώρα σου δίνει το χέρι.

– Έλα.
– Τι;
– Έλα, ρε κορόιδο, δεν θα πεθάνεις, δεν σ΄ αφήνω εγώ.
– Σοβαρά;

Και σ΄ ανοίγει μια πόρτα και σε μπάζει ο Χριστιανός σ΄ έναν παράδεισο γαλαζοπεριβολάτον, και ο Μουσουλμάνος σ΄ έναν παράδεισο μελοπιλαφάτο, και ο Ινδουιστής σε μια νιρβάνα τής απόλυτης γαλήνης, και το κάθε κέρατο τον έχει φτιάξει τον παράδεισο με δικό του σκηνογράφο και τον ρεκλαμάρει πια σαν τουριστικό γραφείο «Βιζιτέ λε Καναρί», τέτοια ωραία πράματα.
Εσένα δεν σου πάει, κύριε, να χαθείς εσύ και να γίνεις χώμα και, σύμφωνα με το νόμο τής αφθαρσίας τής ύλης, να γυρισουνε τα υλικά σου στη γη, «πωλούνται παλαιά υλικά εκ κατεδαφίσεως», και η ψυχή σου να ενωθεί και πάλι μέσα στο μεγάλο ρευστό τού Σύμπαντος και να χαρμανιάσει με δαύτο και να χάσει το εγώ της. Γιατί θάνατος τούτο θα πει: «Να χάσεις το εγώ σου». Και επειδή θέλεις να υπάρχεις μέσα σε όλα τούτα που ξέρεις ότι υπάρχουνε, το δίνεις το ξερό σου.

Ο ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ ΑΠΟ ΤΑ ΘΥΜΑΡΑΚΙΑ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΔΙΑΠΙΣΤΕΥΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΚΙΜΠΕΡΛΙ ΠΡΟΣ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΕΓΧΩΡΙΟΥΣ ΑΧΤΑΡΜΕΙΣ

ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :

Ο ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ ΑΠΟ ΤΑ ΘΥΜΑΡΑΚΙΑ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΔΙΑΠΙΣΤΕΥΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΚΙΜΠΕΡΛΙ ΠΡΟΣ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΕΓΧΩΡΙΟΥΣ ΑΧΤΑΡΜΕΙΣ (Χρονογράφημα Tsiforos style)

Η βροχή έπεφτε έξω right through, όσο στο γραμμόφωνο έπαιζε σιγανά ένα κομμάτι μουσικής που συνόδευε τον στίχο :

"...Σειρά λέει, πριν αρχίσω την απολογία μου, επειδή σας ξέρω τι μελό είστε να πάω να φορέσω τίποτα κουρελούδες, τίποτε μασκαρέματα λυπητερά να ντυθώ, σαν αυτά που φορούν και οι αγαπημένοι σας θεατρίνοι, να σας συγκινήσω κομμάτι.

Πολλές τζιριντζάντζουλες * κάνεις προτού παραδοθείς, την καμπούρα, τα κουρέλια και του χάρου τη μουτσούνα κι ότι γουστάρεις μα μην αργοπορείς

(Ο Δικαιόπολις, εκείνη η μουχρίτσα των Αριστοfuns που έκανε μετά καριέρα από κάτι προσωπικές συμφωνίες ειρήνης με το ΔΝΤ της τοτε εποχής, τους Πέρσες με τα χρυσά τους που μοίραζαν εδώ μέσω Σπάρτης για να εκτοπίσουν τις Αθηναϊκές κουκουβάγες, απάντησε έξω από το σκηνικό του Ευριπίδη):

Συγχωρήστε με, ω Αθηναίοι, που θα παρουσιαστώ μπροστά σας ντυμένος ζητιάνος, αλλά και η κωμωδία κάτι ξέρει από δικαιοσύνη
Ευριπιδάκι, κουρέλι, κουρελάκι στα γόνατά σου πέφτω να ζητήσω από το παλιό σου δράμα ένα κουρελάκι για να μιλήσω.

- Ευριπίδη μέσα είσαι?
- Όχι. Έξω. Το κεφάλι μου είναι έξω και μαζεύει στιχάκια κι ο ίδιος μέσα γράφοντας με το κεφάλι κάτω και τα πόδια πάνω.
- Ευριπίδη, σε παρακαλώ άνοιξέ μου, αν άνοιξες ποτέ σου σε άνθρωπο.
- Δεν ευκαιρώ...
- ή έβγα με την περιστρεφόμενη σκηνή
- Α Τότε εντάξει!
(Βγήκε όσο ο άλλος συνέχισε):
-Δώσε μου τίποτε κουρέλια να ντυθώ από τα κρεμαστάρια, τα σφαχτάρια τα ρούχα σου και κείνη την τραγική μελωδία με το σουγιά στο κόκαλο και το λουρί στα σβέρκο, και για μπαστούνι μια βέργα λυγαριά, μια ρίζα δεντρολίβανο.

Μιλώ σα δικηγόρος του εχθρού μας, χαρίζοντας το σβέρκο μου στην πόλη κι αν δεν αρέσω του χορού μας κλάφτε με όλοι.

- Μια ρίζα δεντρολίβανο και κανένα καπνισμένο τσουκάλι να σε χαίρεται η μανούλα σου που καθαρίζει φρέσκα φασολάκια γύρισε και είπε στον Ευριπιδάκο η μουχρίτσα, συνεχίζοντας με το

Ευριπιδάκι, κουρέλι κουρελάκι, η ζητιανιά ας είναι το ρεφρέν μου, της εξορίας το σκουφί στο κεφαλάκι ακούμπησέ μου.
Οι θεατές μας να ξέρουν την αλήθεια, μα ο χορός σα χαζός να μας κοιτάει καθώς θα λέμε στα μωρά μας παραμύθια να μη μας φάει η μαρμάγκα..."
έλεγε σε ήχο πλάγιο, Σαββοπουλικό.

Κάπου εκεί χτύπησε το τηλέφωνο για να διακόψει την σκηνή.
Ακολούθησε ο κάτωθι διάλογος:

-(Τσιφόρος): Έλα μόρτη, πάλι βλέπω από δω πάνω ότι ρεμβάζεις με τα παλιά.

-(Εγώ): Παλιές συνήθειες, αγάπες και εμμονές μάστορα. Αφού τα ξέρεις, τι ρωτάς. Σε τι μπορώ να σε εξυπηρετήσω από τα εδώ εγκόσμια?

Η ΟΔΎΣΣΕΙΑ ΤΗΣ ΟΔΥΣΣΕΙΑΣ ΩΣ SIDE EFFECT ΤΟΥ ΙΜΑΜ ΜΠΑΪΛΝΤΙ ΕΝΟΣ ReArm KAI ENΟΣ REBRANDING ΚΕΝΟΥ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ

ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :

Η ΟΔΎΣΣΕΙΑ ΤΗΣ ΟΔΥΣΣΕΙΑΣ ΩΣ SIDE EFFECT ΤΟΥ ΙΜΑΜ ΜΠΑΪΛΝΤΙ ΕΝΟΣ ReArm KAI ENΟΣ REBRANDING ΚΕΝΟΥ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ (Χρονογράφημα Tsiforos style)

Τον Οδυσσέα, τον πραγματικό νικητή του πολέμου της Τροίας λέμε ότι τον ξέρουμε, τρομάρα μας.

Την τύφλα μας την μαύρη ξέρουμε! Γιατί αν ξέραμε τι απέγινε τελικά και βάζαμε λίγο να δουλέψει και το ακατοίκητο μας ρετιρέ, αυτό που φέρουμε στο άνω μέρος του σώματος μας, δεν θα είχαμε μέσα σε 200 χρόνια τόσους πολλούς Μητσοτάκηδες να μας κυβερνάνε δια της brutal foŕce της επιβολής των crime ministers.

Με την ίδια στρατηγική δηλαδή του Αγαμέμνονα, εκείνου του μόρτη που είχε εκλεγεί και αυτός με το 41% έχοντας τις πλάτες και κάτι ημιάγριων μετανεάντερνταλ από την Σπάρτη και τα περίχωρα της, με βάση του οποίου ποσοστού έσπαγε για 10 χρόνια τα μούτρα του μπροστά στα τείχη της Τροίας, αφού κάνανε πριν όλοι τότε ένα γενικό ReArm. Δηλαδή έβαλε τους λοιπούς να δουλεύουν για 5-6 κατασκευαστές ασπίδων, τόξων και αρμάτων και για τους τοκογλύφους εκείνης πού της εποχής, που τους δάνειζαν για να μην σκέφτονται. Κάθε φορά που κάποιος Αχιλλέας πήγαινε να πει κάτι άλλο, το 41% που είχε πάρει ήταν η απάντηση του. Και τους καθάριζε.

Άλλα δεν πετυχαίνεις τίποτα μάνα μου κάνοντας το "μια από τα ίδια " τρόπο ζωής για να πέσουν τα όποια τείχη, όσο και να σε βολεύει αυτό που λογίζεις για "κανονικότητα"! Ανωμαλία είναι, όπως και η επιβίωση του κοτζαμπασισμού ανά τούς αιώνας. 

Αυτή που την βλέπουμε σήμερα ανάγλυφα μέσα από τα σήριαλ του τύπου η Γη της Ελιάς, την αποθέωση δηλαδή της steady camera σε μια μέτρια παραγωγή για τα μπάζα, που φαίνεται ότι πληρώνει τους ηθοποιούς της με φαγητό, αφού όλες οι σκηνές γυρίζονται γύρω από κάποιο τραπέζι κάτι τύπων που όλο τρώνε και κανένας δεν σκέφτεται ότι όλοι δουλεύουν είτε για έναν τοπικό μαφιόζο είτε για έναν ιδιοκτήτη ελαιουργίου, απόγονο πειρατών.

Αλλά αυτοί θα είμαστε για 200 χρόνια ακόμα αν δεν σκεπτόμαστε όπως ο Οδυσσέας για να βρεθεί καμία λύση στην κακομοιριά μας. Λύση out of the box της μετα-αλήθειας που μας πουλάει ο κάθε πάσα εις απόγονος ενός Κουραδόμπεη από την Μάνη ως προορισμό μας, για να μας χειραγωγεί με σείριαλς του συρμού.

Η ιστορία όμως που μαθαίναμε περί του εφευρέτη του ριζοσπαστισμού, του Οδυσσέα, που δεν έκανες τίποτα άλλο από εκείνο το paradigm shift, που πατεντάρισε ένας Γερμανός με το όνομα Kuhn πολλούς αιώνες αργότερα, είναι τελείως παραπλανητική!

Η ιστορία του παππούλη του Ομήρου για τον Οδυσσέα σταματάει ακριβώς στο σημείο όπου ο Οδυσσέας γυρνώντας μετά από 20 έτη στην Ιθάκη, καταφέρνει να εξολοθρεύσει τους μνηστήρες της γυναίκας του, της Πηνελόπης, και να πάρει ξανά τη θέση του σαν βασιλιάς της Ιθάκης, λίγο πριν γίνει κερατάς.
Δια του brutal force καθάρισε τελικά και αυτός για να καθαρίσει το μαγαζί του από τις φράξιες και ιδεολογικές τάσεις των μνηστήρων που απειλούσαν την αυλή του. Και έτσι, ως ΜΗ Τσίπρας, το έσωσε λέει το τσαρδί και το κούτελο του.

Το πως όμως τελειώνει πραγματικά η Οδύσσεια του Οδυσσέα δεν μας την είπε ο Όμηρος. Την λέει η «Τηλεγόνεια» του Ευγάμωνα του Κυρηναίου, ο οποίος τόλμησε να παρουσιάσει τη συνέχεια της ζωής του Οδυσσέα με ένα sequel, που ποτέ δεν βγήκε στο Netflix.

Σύμφωνα λοιπόν με όσα λέει ο Ευγάμων στην Τηλεγόνεια, μια μέρα ο βασιλεύς Oδυσσεας, που είχε φάει πολύ ιμαμ μπαϊλντι για βράδυ, είδε ένα όνειρο. Βρισκόταν, λέει, στο κρεβάτι του και είδε ένα όμορφο αλλά φοβερό ζώο σε μορφή θεού. Θέλησε να το αγκαλιάσει αλλά εκείνο με ανθρώπινη φωνή του είπε ότι έχουν συγγένεια και ότι είναι γραμμένο από να αφανιστεί από εκείνο. Τότε ένα βέλος βγήκε απ τη θάλασσα και καρφώθηκε πάνω στον Οδυσσέα. Λίγο αργότερα εκείνος είδε στον ύπνο του ότι πέθανε.

Δεν υπήρχε τότε Ονειροκριτης on line, οπότε ο Οδυσσέας έκανε και άλλο ατόπημα. Ζήτησε από τον Λεφάκη της τότε εποχής να του ερμηνεύσει το όνειρο. Ο τότε Λεφού συγκάλεσε συνέδριο ερμηνευτών ονείρων και αστρολόγων που κάποτε έβγαλαν και πόρισμα. Το πήγαν στον Οδυσσέα αλλά ζήτησαν να βγει έξω ο Τηλέμαχος για να μην το ακούσει. Κεκλεισμένων των θυρών η ανακοίνωση του επιστημονικού τους πορίσματος και με κλειστά τα κινητά από τον φόβο για τότε predators, μην και διαρρεύσουν στον τότε Πουτιν και τους τότε Χούθι τα πολεμικά τους σχέδια. Και του είπαν ότι είναι γραφτό να πεθάνει απ’ τον ίδιο του το γιό.

H ΠΕΙΝΑ ΤΟΥ ΕΡΥΣΙΧΘΟΝΑ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΑΝΤΙΚΛΕΠΤΙΚΑ ΠΌΜΟΛΑ ΝΕΑΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ ΜΕ ΚΑΜΕΡΑ ΚΑΙ ΕΝΣΩΜΑΤΩΜΕΝΟ ΤΟ ΕΡΏΤΗΜΑ "WHY ΦΑΕΙ ΡΕ?"

ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :

H ΠΕΙΝΑ ΤΟΥ ΕΡΥΣΙΧΘΟΝΑ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΑΝΤΙΚΛΕΠΤΙΚΑ ΠΌΜΟΛΑ ΝΕΑΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ ΜΕ ΚΑΜΕΡΑ ΚΑΙ ΕΝΣΩΜΑΤΩΜΕΝΟ ΤΟ ΕΡΏΤΗΜΑ "WHY ΦΑΕΙ ΡΕ?"

(Μια ακόμη απόπειρα αναβίωσης της τέχνης του χρονογραφήματος σε Tsiforos style)

 

Ο Ερυσίχθων ήτο, λέει, νέος, ωραίος, δυνατός, πλούσιος και επιτυχημένος. Του Κολλεγίου των άριστων ένα πράμα. Γιατί από εξ' από ανέκαθεν, από κάποιο Κολλέγιο βγαίνουν οι πλουσιοπάροχοι, οι ωραίοι και οι ισχυροί από τα αρχαία τα χρόνια, από τότε που ο Αγοραίος Ερμής παρίστανε το αόρατο χέρι της αγοράς και τα ρύθμιζε όλα κατά το δοκούν των νόμων των νεοφιλελέ. Ξέρετε αυτούς που διδάσκονται επαρκώς μόνο στα Κολλέγια για να ρυθμίζεται η αγορά, τρομάρα της, ως η μόνη αλήθεια (τρομάρα και αυτηνής).

Αλλά ο τότε νέος την κάνει μια μέρα την αποκοτιά και βλασφημεί κόβοντας το ιερό δέντρο της Δήμητρας την ώρα της γιορτής.

"Ουαου ρε, να το βάλεις live και στο Ινστα, θα σκίσεις σε followers", του είχαν πει οι κολλητοί του, ομοίως κολεγιόπαιδες και κωλόπαιδα. Πηγε και τo έκαψε και αυτός live.

Έλα μου όμως που είχε followers και κάτι Δρυάδες, κόρες της Θεάς, αυτές που κατοικούσαν στο δέντρο το κοπέν και πρόλαβαν και το εκκένωσαν εγκαίρως. Βγαίνουν ματωμένες από τις φυλλωσιές και αλλόφρονες τρέχουν στη μητέρα τους να τον καταγγείλουν τον αλήτη.

Μessanger δεν είχαν ακομα τότε να στείλουν ενα text, face to face τον δώσανε στας τότε Αρχάς. Άσε που δεν είχε προκάνει και αυτός να τους την πέσει και σεξουαλικώς να τον πάνε αυτόφωρο στο metoo, Άγιο είχε που η λίμπιντο του ήταν στο ναδίρ του ανωμάλου την ώρα που έβαζε μπουρλότο στο δέντρο. Διαφορετικά τρέχα να βρεις ιατροδικαστική να παίξει καθυστερήσεις και να στείλει μετά στην Ελβετία δείγματα ζούφια. Ληγμένα και μουσαντένια για να ολοκληρωθεί το distraction των κινήτρων και την βγάλει έτσι καθαρή με κάνα βούλευμα λόγω αμφιβολιών. Γκαντέμης ο τύπος και ως προς αυτό.

Η Δήμητρα θυμώνει με τον παλιομακάκα και πάει και βρίσκει τότενες την Πείνα για να τον τιμωρήσει.

Ήτανε τότε που μόλις είχανε αποτραβηχτεί τα νερά του Αιγαίου από την Θεσσαλία και η πεδιάδα φάνταζε ένας ξερός απέραντος τόπος γεμάτος αλάτι και μαύρα βράχια. Τα Μετέωρα, αν έχετε ακουστά, ήταν ακόμα κάτι παλιές ξέρες για να δένουν οι βάρκες, πριν τα ανακαλύψουν οι καλόγηροι και τα κάνουν αξιοθέατο να κόβουν εισιτήρια. Από τις δέστρες δεν θα έβγαινε μεροκάματο, άγιο είχαν και αυτοί.

Την βρήκε την Πείνα που καθόταν ξεδοντιάρα κουρελού, στην μαύρη ξεραΐλα και αγνάντευε τα πρώην πέλαγα από την μονή Ρουσάνου, με μια πρωινή λιγούρα, λες και ήταν στον πέμπτο με αρσενικό παιδί.

-Σηκω μαρή, της λέει, έχεις mission. Και άμα τελειώσεις, θα σου φέρω και τον Toμ Κρουζ να πας να κάνεις κρουαζιέρα να σου φύγει ο καημός. Τώρα θέλω όμως να πας να βρεις τον Ερυσίχθονα και να του δώσεις ένα φιλί στο στόμα.

Ουάου λέει η λυσσάρα η Πείνα, δεύτερη κουβέντα δεν ήθελε, πηγαίνει, τον βρίσκει να κοιμάται, του δίνει το φιλί και χάνεται.

Ξυπνάει ο Ερυσίχθων την επόμενη την πρωίαν κι αισθάνεται μια εξουσιαστική λιγούρα.

Πεινάει. Τρώει breakfast. Πεινάει κι άλλο. Ξανατρώει τον αγλέορα. Τίποτα, ξαναπεινάει. Πεινάει ακατάσχετα που ούτε με τρεις λίστες Πετσα δεν χόρτασε.

Αρχίζει να τρώει ό,τι βρίσκει μπροστά του: Έναν υπουργό, έναν Δήμαρχο, φυτά, ζώα, τη γυναίκα του την ξινή, μετά την πεθερά του την πιο ξινή, τίποτα. Η Πείνα η ακόλαστος εκεί να επιμένει. Μέχρι τα πόμολα θα τα έκανε οσομπούκο και κρεατόσουπα, μηδέν εις το πηλίκο και κάτι επιδοτήσεις από τον ΟΠΕΚΕΠΕ για στραγάλια αντί για Ferrari τα έφαγε ο ανώμαλος. Αποτέλεσμα τίποτα. Το Πείνα effect του συνέχιζε ακατάσχετη και ακαταδίωκτη, πολλούς αιώνες πριν ανακαλυφθούν αυτές οι τεχνικές από το σύγχρονο δικονομικό μας σύστημα.

Την πέφτει τότε και στην κόρη του. Αλλά αυτή η σουρτούκω είχε προλάβει να πάρει inside information από ένα fund, εκεί που έγραφε κάτι μεροκάματα για να αγοράσει ένα διυλιστήριο. Προλαβαίνει να μεταμορφωθεί αυτή σε φοραδίτσα και να το έβαλε στα πόδια για να γλιτώσει. Κάποιοι είπαν μετά ότι είχε μέσον την Άρτεμη και της έσωσε τα θέματα σε σκονάκι την προηγούμενη η τότε ΔΑΠ-Νουδουφουκου και γλύτωσε. Αλλά αυτό δεν έχει ακόμα τεκμηριωθεί επαρκώς, οπότε το μεταφέρω με κάθε επιφύλαξη μέχρι να ολοκληρωθούν οι έρευνες του αρχαιολογικού τμήματος ερευνών "Follow the money" αυτής της μάντρας.

Έφαγε τότενες και αυτός τα ξύλα του σπιτιού του, μπας και φύγει η ξινίλα της πεθεράς, δύο ταψιά μπακλαβά και μια σκάφη σκορδαλιά, τα πάντα. Ούτε πυρκαγιά στην Βόρεια Εύβοια να ήταν, ότι έτρωγε τα έκαιγε αμέσως όλα ο θεομπαίχτης! Χωρίς εκκενώσεις.

Μέχρι που πια δεν υπήρχε τίποτα γύρω του και μέσα στην μέση της ερημιάς, έφαγε και τα πόμολα. Στο τέλος αγριεμένος τρώει τα κρέατά του και μετά και τα κόκκαλα του και αυτοαναφλέγεται σαν μήνυμα στον Τομ Κρουζ επί κάποιων ελαίων σιλικόνης.

Και έτσι τον χάσαμε τον φέρελπι νέο. Έκτοτε έμεινε και η συνήθεια σε μια φιλενάδα της Βλαχοπούλου να ορκίζεται στα σινεμά ότι δεν τον κεράτωσε, να που να φάει τα κόκκαλα της. Αλλά ποιος να το πιάσει το βαθύ το υπονοούμενο του σκηνοθέτη, που πέρασε απαρατήρητο για το τι ήθελε να πει με αυτή την ατάκα? Ο μύθος του Ερυσίχθωνα είχε ξεχαστεί και γελάσαμαν, πολύ γελάσαμαν που δεν τον κεράτωσε τότε τον νεώτερο, όταν αυτή έκανε σόλο καριέρα στην κατασκευή offshores.

Η ΙΣΤΟΡΊΑ ΕΝΟΣ ΠΑΡΆ ΛΊΓΟ ΤΣΙΜΕΝΔΩΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΖΕΛΕΝΣΚΙ ΣΤΗΝ ΑΚΡΌΠΟΛΗ (behind the scenes)-Tsiforos style

ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :

Η ΙΣΤΟΡΊΑ ΕΝΟΣ ΠΑΡΆ ΛΊΓΟ ΤΣΙΜΕΝΔΩΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΖΕΛΕΝΣΚΙ ΣΤΗΝ ΑΚΡΌΠΟΛΗ (behind the scenes)-Tsiforos style

(Κτυπάει το κινητό σε ήχο Τσαμπά* πλάγιο πω πω πω ποπ πω πω πω.. ) 

 

-Μπετά και πατηταί τσιμεντοκονίαι "Οι βεργούλες". Ομιλείτε με το αφεντικό, εδώ Σάκης περικαλώ.

 

-Καλημέρα σας κύριε Σάκη. Εδώ υπουργός πολιτισμού Μενδωνη. Μου έδωσε το τηλέφωνό σας ο κύριος Άδωνις Γεωργιάδης, ο υπουργός. Σας σύστησε σαν δικό μας για μια εργασία που απαιτεί διακριτικότητα, ξέρετε...

 

-Τι νας σας πω κυρία Σενδώνη μου...

 

-Μενδωνη είπα, ΥπΠολ!

 

-Whatever κυρία Σφενδόνη μου, αλλά Άδωνις και διακριτικότητα, πάλι δουλειά χωρίς άδεια οικοδομής μου βρωμάει. Δεν λέω, σωστός ο Άδωνις, όλα τα Σελήνια και το μισό Μάτι εγώ το έχτισα, να είναι καλά, φάγαμε ψωμάκι απ' το αυθαίρετο. Αλλά οι προηγούμενοι οι κομμουνισταί οι εχθροί της επιχειρηματικότητας, τα ζόρισαν τα πράγματα. Δύσκολα ξέμπλεξα από την τελευταία δουλειά. Άδεια οικοδομής από πολεοδομία υπάρχει;; Για να ξέρω και πως χρεώνω δηλαδής...

 

-Άδεια;; Οχι, δεν καταλάβατε, τα υπάρχοντα κτίσματα δεν έχουν άδεια, πρόκειται περί ναού και κάτω του πρέπει να καλυφθούν επειγόντως κάτι μάρτυρες...

 

-Πανωσήκωμα σε ναό;; Άλλο πάλι τούτο, πρώτη φορά το ακούω. Αλλά αφού πρόκειται για ναό γιατί δεν βγάζετε μια αδειουλα από την Ναοδομία;; Από τον Σάκη απ τις Βεργούλες πέστε τους, με ξέρουν, θα βγει στο τσακ μπαμ. Και κάνουμε μετά ότι θέλετε, ωραία και παστρικά. ΟΚ;;

 

-Κλείστε, θα σας ξαναπάρω.

--------------------------------------------—---------------

-Ναοδομία εκεί;; Εδώ υπουργός Μενδωνη.

 

-Ω, τα σέβη μου υπουργέ μου. Σε τι μπορεί η ταπεινωτις μου να σας φανεί χρήσιμος;;

 

-Κοιτάξτε, πρόκειται για μια αδειοδότηση οικοδομικών εργασιών περί του Παρθενώνος στην Ακρόπολη. Ο κύριος Σάκης από τις Βεργούλες μου είπε ότι θα μπορέσετε να με εξυπηρετήσετε εκδίδοντας μια σχετική οικοδομική άδεια..

 

-ΤΙ εργασίες ακριβώς θέλετε να κάνετε εκεί πάνω;;

 

-Τίποτα σπουδαίο, κάτι μπετά ζήτησε να ρίξουμε πάλι η Αγγελοπούλου πριν από την 25η Μαρτίου για να καλύψουμε έναν νέο μάρτυρα από κάτω. Το προηγούμενο μπετόν έκανε κρακ και οι καλεσμένες της θα φορούν 12ποντα. Και τα μπαλέτα θα δυσκολεύονται πάλι στα κατσάβραχα, λέει. Έχουμε ήδη καθυστερήσει στο project και ποιος την ακούει. Προχθές λίγο έλειψε να εκραγεί το botox της από τις φωνές, καταλαβαίνετε...

 

-Κατάλαβα, πως δεν κατάλαβα. Αλλά ξέρετε ότι εμείς δεν χορηγούμε άδειες για ναούς άλλων θρησκευμάτων ή δογμάτων...

 

-Μήπως βοηθάει που ο Παρθενών ήτο ορθόδοξος χριστιανική εκκλησία μέχρι του βομβαρδισμού του Μοροζίνη;;

 

-Α τότε αλλάζει! Θα απαιτηθεί φυσικά να επιθεωρήσουμε τον ναό, να κάνουμε τις απαραίτητες προσθήκες, να προγραμματίσουμε τα Θυρανοίξια και μετά η αδειούλα όλη δική σας. Μια στιγμή να δω στο πρόγραμμα μας... υπολογίστε την για Μάρτη, βία Απρίλη του 28...

 

-Μου το κλείσε!

 

-Ποιός ήταν;;

 

-Μαλλον πάλι κάποια φαρσέρ από την Ελληνοφρένεια που παρίστανε την Μενδώνη. Άδεια λέει για να ρίξουν τσιμέντα πάνω από κάτι σταθμάρχας στην Ακρόπολη... Ρε πως δεν το σκεφτήκαμε εμείς αυτό να τελειώσουμε την δουλειά του Αγίου Αυτοκράτορα Θεοδοσίου που τους έχωσε στην άμμο, που λέει και ο Μάκης, τους ειδωλολάτρας;; Κολυμπιθρόξυλο δεν τους άφησε από μνημεία ο Μέγας. Που να είχε τότε τα δυναμίτια που έχει σήμερα ο ISIS. Αλλα τσιμέντο για να εξασφαλίσουν μάρτυρες στην Ακρόπολη ;; Σατανικό! Τέσπα, την έστειλα, σε τα μας τώρα, τστσ...

ΟΤΑΝ ΚΑΤΗΓΟΡΗΣΑΝ ΟΙ ΚΙΝΕΖΟΙ ΤΟΥ ΚΚΚ ΤΑ ΑΜΕΡΙΚΑΝΆ ΓΙΑ ΚΡΑΤΙΚΟ ΠΑΡΕΜΒΑΤΙΣΜΟ. ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΒΑΝΕΣ

ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :

ΟΤΑΝ ΚΑΤΗΓΟΡΗΣΑΝ ΟΙ ΚΙΝΕΖΟΙ ΤΟΥ ΚΚΚ ΤΑ ΑΜΕΡΙΚΑΝΆ ΓΙΑ ΚΡΑΤΙΚΟ ΠΑΡΕΜΒΑΤΙΣΜΟ. ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΒΑΝΕΣ (Λογοτεχνική άσκηση επί του τι θα έγραφα, αν έπρεπε να κάνω σήμερα τα ρεπό του Τσιφόρου) 

 

Ήταν που λέτε μια μεσαιωνική εποχή, μετά τις πρώτες τέσσερις Σταυροφορίες, που ζούσε κάποιος που την είδε Σουλτάνος. 

 

Όχι σαν και αυτόν του Καραγκιόζη, γιατί εκείνος ήταν Βεζύρης δηλαδή πρωθυπουργός. Ο Σουλτάνος ήταν ένα πράμα ας πούμε, με τα όλα του. Με τελάληδες πληρωμένος από λίστες, με φουλ κονέ με Χατζηαβάτηδες για τίποτα χαρές από λίστες προς το ροζουλί ή το μαύρο και όλα τα λοιπά χρειαζούμενα. Γιατί χωρίς αυτά τα χρειαζούμενα την τότε σήμερον ημέρα δεν φτουράς ούτε για βεζύρης ούτε για Χατζηαβατης. Δεν μας κάνεις βρε άνθρωπε, πάρε το κουβαδάκι σου και σύρε παίξε παραπέρα. Πούθε θες να σε κρατάνε τα θηρία για να κάνουν κουμάντο;; Από τίποτα λίστες υπέρ ζωντανών, και δίπλα τα αποθαμένα στα ψυχοσάββατα που τιμάς τον Τσιφόρο δεν παίζει. Παίζει;;

 

Ο εν λογω Σουλτάνος ήθελε πάντα να γίνει σαν εκείνους τους παλιούς που διαφέντευαν μέχρι την Μουσούλη, την Μέκκα και πέεεερα από την Λιβύη, όσο πιάνει το μάτι σου.

 

Κάποιος του το σφύριξε θες, όνειρο το είδε, ποτέ δεν διευκρινίστηκε. Αλλά όπως και να έχει, του έκατσε να έχει και πολλά αέρια. Όχι από αυτά που πάει ο νους σου, που δεν ανάβουν ούτε μπρίκι, αλλά από τα άλλα τα καλά που κάνει τώρα κρα η Ευρώπη για να τα βρει από τους Ρώσους και δεν αφήνει ο θείος Σαμ. Αλλιώς τι θείος Σαμ θα ήταν αν δεν μπορούσε να πουλάει το δικό του, το Τεξανο;;

 

Βλέπεις δεν ήξεραν τα ζαβά οι Τευτονες, Γότθοι και Βησιτγότθοι γεωλογία όταν έπιαναν τα καλά χωράφια, τα ποτιστικά στας Κεντρικάς και Βόρειας Ευρώπας. Που να φανταστούν τα ζαβά όταν έκαναν κοπάνα στην Γεωλογία ότι, εκεί που διάλεξαν να στήσουν τσαρδιά, χωριά και μετά πόλεις και βιομηχανικές ζώνες, ότι θα έρθει η μέρα και χρειαστούν και αέριο. Και το αέριο ήταν αλλού, εκεί που άφησαν πριν εκατομμύρια χρόνια τα κοκκαλακια τους κάτι πλαγκτόν και κάτι φυτοπλαγκτόν για να γίνουν αέρια. Στα ξερικά χωράφια του νότου. 

 

Και ονειρευόταν ο Σουλτάνος και βάνες, πολλές βάνες. Να τις ανοιγοκλείνει κατά το δοκούν, που λένε, για να κάνει τους Βησιτγότθους να χοροπηδάνε. Να μάθουν να μην υπογράφουν Συνθήκες άλλη φορά, σαν αυτές σε κάτι Λωζανες και σε κάτι Μοντρέ, που στο λαιμό του κάθονταν.

 

" Ή τις αλλάζετε και μου δίνετε βάνες και αέρια ή φεύγω να πάω να γίνω Κινέζος βουδιστής Ακάκιος και το κρίμα μετά του Βούδα στο λαιμό σας", τους έλεγε έχοντας τους καθισμένους σε πουφ μπροστά στον θρόνο του. 

 

He had a point! Στο πουφ ήταν και κάπως άβολος ο διαλογισμός dear. 

 

Αλλά τα αέρια ήταν πράγματι αλλού. Αυτά που έβρισκε στην αυλή του o Σουλτάνος των 100 οκτανίων, δεν έφταναν να γεμίσουν ούτε τους αναπτήρες του. Υπήρχε και ένα ψιλοπρόβλημα με μια συνθήκη που είχαν υπογράψει οι προηγούμενοι από αυτόν με μια φάρα, Έλληνες λέει, που του έκλεινε τον δρόμο στα περάσματα των σωλήνων με τις βάνες και προς κάτι καλά αέρια, εδώ πάρα κάτω. Η Λωζανη που λέγαμε (που ουδεμία σχέση δεν έχει με την Κοζάνη, παρά τις φήμες που διεδιδαν παραπλανητικά οι γκιαούρ για να τον μπερδέψουν). 

 

Όσο ήταν στο γκουβέρνο τους κάτι Έλληνες άγριοι , δεν υπήρχε περίπτωση να πει κιχ. Άτιμη φάρα, απόγονοι direct των κατσαπλιάδων που την έφεραν σε έναν προηγούμενο Σουλτάνο, 200 χρόνια πριν. Της διαφωτιστικής σχολής έλεγαν πως ήταν. Νταξ πτυχίο με τηλεεκπαίδευση πήραν , αλλά είχαν πτυχίο! Όχι από εκείνα τα αγοραστά από τα Voidosholi College που λανσάρουν κάτι άλλοι δια της Ομάδας Αλήθειας τους.

 

Τρέχα γύρευε τώρα να δεις πως να τους κλέψεις ρεύμα από τον μετρητή της ΔΕΗ. Φέξε μου και γλίστρησα, είπε. 

 

Non-κιχ λοιπόν ο Σουλτάνος μέχρι να αναλάβει βεζύρης στους γκιαούρ, ο προδιαγεγραμμένος επόμενος Μητσοτάκης υπηρεσίας με το όνομα, που ήταν μιλημένος και τζιμάνης. Χατζηαβάτης του Χάρβαρντ, χαϊβάνι παιδί αυτός, δικό τους. Καρντάσης και με τον Κοτς, γεννημένος για βεζύρης και αυτός από κούνια και με λίστες ροζουλί να τον κρατάνε. Όπερ βεζύρης κανονικός! 

 

Μέχρι να έρθει το πλήρωμα του χρόνου για να γίνει βεζύρης ο Μητσοτάκης, τι να κάνει, το έριξε και αυτός στην μπίζνα, πριν το ρίξει στα βαριά αντικαταθλιπτικά και στα άτιμη κοινωνία, άλλους τους ανεβάζεις και άλλους τους κατεβάζεις κύριε Πετροχείλε μου.

 

Τέτοια κατάντια λέμε. Όχι μπίζνα όμως με πιλάφια, αυτά είναι για να έχει κάτι το πόπολο για να πιστεύει. Μπίζνες με αέριο φαρσί, πέρσικο, πρώτο πράμα! Το είχε απαγορέψει να πουλιέται ο Σουλτάνος των Σουλτάνων, που ξηγιόταν καουμπόικα ως γιδοβοσκός, πήγε και αυτός κρυφίως και βρήκε τους Αγιατολάχ και τους είπε "εγώ ο άνθρωπος σας, το πουλάω αλλά θέλω και πίστωση".

 

Πέσανε παζάρια ανατολίτικα, πέντε πάνω πέντε κάτω, τελικά τα βρήκαν στην προσυμφωνημένη τιμή, όπως η παράδοση ορίζει. Και άρχισαν τις παραδόσεις οι Αγιατολαχ, άρχισε και ο Σουλτάνος να πουλάει ιρανικό, λες και ήταν από τα Ζωνιανιά, ανάκατα με Αζέρικο υπό τις ευλογίες και του Ρώσου. Τρέχα γύρευε από την μυρωδιά να βρεις πούθε έρχεται ποιό και ποιός το αμόλησε.

 

Έβαλε και μια τράπεζα του να εισπράττει και με το χρήμα να αγοράζει χρυσό. Από που;; Όπου τον βρει. Καθάριζε και ένας Ριχάρδος στο Ελλάδιστάν και κάτι παπάδες. Κρίση χρέους, σου λέει εκεί, πουλούσαν χρυσά δόντια και τάματα αγίων με το κιλό. Τον χρυσό τον έστελνε στο Ντουμπάι να γίνει κόσμημα, να το φοράει η χανούμ μπουρέκ να το χαίρεται κάτω από το τσαντόρ. Κόσμημα από δόντια και τάματα αγίων. (ευτυχώς που δεν θα το μάθει ποτέ πουθε έρχεται η χοντρή η αλυσίδα σαν αυτή που δένουν τους σκύλους).

 

Η είσπραξη από το κόσμημα facadoro Ala Arabia τσουπ στο Κατάρ, κολλητάρια του Σουλτάνου οι εκεί αρχαιοκάπηλοι σείχ. Να πάρουν προμήθεια, να ξοφλάει έτσι και κάτι χρωστούμενα σιγά σιγά, να έχει κούτελο. Και από εκεί, via Instambul, δώσε και κάτι στους Φαρσί από τον χρυσό και ντόλαρς, να έχουν κάνουν και αυτοί την δουλειά τους. 

 

Καλά πήγαινε η μπιζνα, το πιλάφι έβγαινε, μέχρι που ένας δικός του μίλησε στους καμπόϊδες. Χαμός έγινε τότε στο σαράι, καταστροφή έλεγε! Κομμένη και η πιστώση του είπαν και οι Αγιατολάχ, μπλέξαμε ορέ.

 

Τώρα άντε να δούμε τι θα καταλάβεις και εσύ που μας ζμπρώχνεις και εμένα και τους αγιατολαχ προς τον Κινέζο, μπουνταλά, είπε και ο Σουλτάνος σε κάποιον Τζο, που είχε αναλάβει ημιπλανητάρχης υπηρεσίας. 

 

Θα πάω και εγώ τότες να πάρω βερεσέ από τους Αζεροι, νια νια νια νια νια, του είπε. 

 

Και πήγε και έκανε για τον Αζέρο πόλεμο με κάτι Αρμένηδες, το πήρε το βερεσέ και άνοιξε ο δρόμος ελεύθερος να στέλνουν οι Αγιατολάχ στον νέο Τσάρο τα καραβάνια τους μέσω Καυκάσου για να τα στέλνει αυτός στην Κίνα, κατά το δικό του δοκούν. Και έτσι κλείσανε και εκείνα τα χρωστούμενα με ένα ντιλ που έφτασε να κάνει τώρα ο Σουλτάνος τον Χαλίφη στην θέση του Χαλίφη στην Συρία, ως πιστός Ιζνογκούντ στον Αλλάχ που ήταν. 

ΜΙΑ ΚΑΜΕΝΗ ΜΟΛΟΧΑ

ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :

ΜΙΑ ΚΑΜΕΝΗ ΜΟΛΟΧΑ (Τι θα έγραφε σήμερα ο Τσιφόρος σε μια ανοιχτή επιστολή του προς τον χαρούμενο Πουθού μας)

 

 

"Αξιότιμε κύριε, 

 

Λες έχω αμπέλια και χωράφια και σπίτια και γης. Κουράδες έχεις. Κανένας άνθρωπος δεν έχει γη. Η γης έχει εμάς και σπάει κέφι μαζί μας, άσε που την ενοχλάμε κάθε λίγο σαν κοτόψειρες.

Δύναμη; Μπούρδες. Ίδρωσες να κάνεις μια πολυκατοικία με 46 διαμερίσματα χωρίς πόθεν έσχες και πλακώνει ένας σεισμός και στην κάνει λιάδα. 

 

Πήρες παρασήματα και χειροκροτήματα και ζήτω και έρχεται αδερφάκι μου ένα τόσο δα μικρόβιο από συνάχι και σε κάνει μια πτωματάρα χωρίς να το καταλάβεις. 

 

Έβαλες παρά στην μπάντα και διέταξες κόσμο "κάντε έτσι ρε μερμήγκια ασήμαντα", και σε πιάνει ένα κόψιμο και είσαι ο ρεζίλης στην λεκάνη του καμπινέ. 

 

Κάνεις το δυνατό κι έτσι και πιάσει μια παγωνιά τρέμεις σαν παλιόσκυλο, και από την άλλη μεριά, μια μολόχα, ένα χορταράκι ασήμαντο, κάθεται όλη νύχτα και τρώει τους αέρηδες και το χιονιά και το πρωί είναι φρέσκο και δεν τούγινε τίποτα. 

 

Πούν’ η δύναμή σου ρε φιόγκο κάτου από τούτο εδώ το Σύμπαν που μας πλακώνει με το βάρος του; Πούναι τα μεγαλεία σου και το τουπέ σου; Μια ανάποδη να πάρουνε τα πράματα, στα λεφτά, στα πολιτικά, στην υγεία, στα όλα που την βασίζεις, πας, ξεγράφτηκες και μήτε που θέλουνε να σε θυμούνται οι άλλοι. 

 

Πέθανες και περάσανε πενήντα χρόνια και μήτε κανένας ξέρει αν υπήρξες και αν έκανες και σε φοβηθήκανε και σε λογαριάσανε.

 

* Εως εδώ απόσπασμα με cut&paste από "Τα παιδιά της πιάτσας" του Νίκου Τσιφόρου (εκδόσεις Ερμής). Και θα συνέχιζε*:

 

Αλλα εσύ βρε χαζοχαρούμενε, εσύ που νόμισες ότι ξέρεις να κυβερνάς μόνο και μόνο επειδή κονόμησες κληρονομιά ένα επίθετο, εσύ ω μέγα ρεζίλη των εκκενώσεων από τον καναπέ της διαπλοκής, στα δύσκολα αποδείχτηκες η κοτόψειρα της κοτόψειρας.

 

Μόνο εσένα μικρόβιο του τόπου, μεταλλαγμένε υιέ του ιού του κληροδότη σου, θα σε θυμούνται και μετά από πενήντα χρόνια για ότι πρόλαβες να καταστρέψεις.