ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :
ΘΑΛΑΣΣΟΔΟΥΛΕΙΕΣ ΣΤΗΝ ΣΤΕΡΙΑ: ΜΕΓΆΛΗ ΤΡΙΚΥΜΊΑ, ΥΠΈΡΟΧΗ ΚΑΤΆΣΤΑΣΗ!
H μέχρι τώρα διαχρονική επιτυχία της, ας την πούμε "ελληνικής" εμπορικής ποντοπόρου ναυτιλίας, βασίζεται σε δύο μόνο παράγοντες :
Στον πολύ κλειστό κύκλο των οικογενειών που διαφεντεύουν το 20% του παγκόσμιου στόλου (η σημερινή του αξία φτάνει τα 164δισ$, τρίτος στόλος σε αξία μετά της Κίνας και της Ιαπωνίας, πρώτος σε χωρητικότητα). Αυτό το "κλειστό" του επαγγέλματος φαίνεται ότι είναι η απαραίτητη προϋπόθεση για να διακινείται γρήγορα και με ασφάλεια η "πληροφορία", πριν από τον όποιο ανταγωνισμό, για το πότε αγοράζουν και πότε πουλάνε τα καράβια τους όλοι μαζί. Σε αντίθεση με τους Γερμανούς, που την πάτησαν τα τελευταία 15 χρόνια δύο φορές, και τους ρωσσους ολιγάρχες που ανταλλάσσουν τώρα, που είναι ψηλές οι τιμές, φορτία πετρελαίου τους με ελληνικά τάνκερ, οι ελληνόφωνοι συνάδελφοι τους αγοράζουν πάντα στην πτώση και πουλάνε όλο τους τον στόλο στην άνοδο. Αυτή είναι η πραγματική τους δουλειά. Όλα τα άλλα, τα διαδικαστικά, τα διεκπεραιώνουν agents, ship managers και dealers.
Ιστορικά αυτή η πρακτική "μπάλωσε" κάπως την καθυστέρηση μας στο πέρασμα από την αγροτική φεουδαρχία στον βιομηχανικό καπιταλισμό, με όλα τα γνωστά συνεπακόλουθα και στο πολιτικό μας σύστημα που δεν ωρίμασε ποτέ, αφού εδώ δεν περάσαμε ποτέ από την φάση των μεγάλων φέουδων για δύο λόγους:
1. Γιατί η πολιτική μικρού κλήρου των Οθωμανών συνεχίστηκε και μετά τον Όθωνα για να έχει την εύνοια (και τα σχετικά κόμματα της αυλής τα ψηφουλάκια) του πολυπληθέστερου τότε μέρους του εκλογικού σώματός.
2.Γιατί το αντίστοιχο κληρονομικό δίκαιο, σε αντίθεση με το αγγλοσαξωνικό, δεν κληροδοτούσε την γη στο πρωτότοκο αρσενικό. Το αποτέλεσμα ήταν η συνεχής κατάτμηση των καλλιεργούμενων εκμεταλλεύσεων.
Το κενό αυτό το κάλυψε η ελληνόκτητη εμπορική ναυτιλία, κάνοντας πάντα από το εξωτερικό δουλειές της θάλασσας δημιουργώντας υπεραξίες. Ένα κοκαλάκι τους, έπεφτε που και που σε στεριανές δουλειές. Όμως δεν μπαίνεις σε αυτόν τον κλειστό κύκλο, από την εποχή που μονοπωλούσε το εμπόριο σιταριού στις Παραδουνάβιες ούτε σαν νύφη, τον Πουθου μπάρμπα να έχεις!
Στο ότι δεν πληρώνουν σχεδόν καθόλου φόρους πουθενά. Κάτι λίγα, λέει, στις offshores, τίποτα στο City του Λονδίνου ή σε καμία παραλιακή Ζυρίχη, απ' όπου κυρίως κάνουν τα κονε με τις Τράπεζες που τους χρηματοδοτούν τις αγορές (όλοι ακολουθούν πλέον το business model Ωνάση "πως να κάνεις λεφτά με τα λεφτά των άλλων"). Εδώ, όπου κρατούν κάποια γραφεία και τις φαμίλιες τους για να αφοδεύουν ελεύθερα τον εκάστοτε Πουθού, δεν πληρώνουν σχεδόν τίποτα. Άντε να πληρώσουν με το ζόρι μόνο τίποτα ΕΝΦΙΕΣ. Βάλθηκαν και αυτόν τον φόρο να τον μειώσουν οριζοντίως με το που βγήκε ο Κουλης, όπως τους βολεύει, και να ρυθμίσουν και κάτι ψιλόδάνεια που είχαν κάνει και τα κοκκίνισαν. Ζωάρα! Ήρθε όμως ο IMO, o International Maritime Organization, και τους βάζει κάτι δύσκολα. Ψηφιοποίηση καθολική, λέει, στην ναυτιλία το νέο guideline και "πράσινα καύσιμα" στα καράβια το Global trend. Αντε τώρα να κρύψεις την πληροφορία όταν αυτή είναι ψηφιακή.
Και σαν να μην έφτανε αυτή η συμφορά, βγήκε το 21 και αυτός ο κομμουνιασμένος ο Μπάϊντεν και είπε "παγκόσμιος φόρος 15% (τουλάστιχον), πληρωταίος εκεί που κάνεις δουλίτσες. Αρούμπες, Virgin Islands και Λιβεριοπαναμάδες τέλος, δεν έχουν νόημα.
Μετά τα δύο παγκόσμια lockdown, την κατάρρευση της παγκοσμιοποίησης, την ενεργειακή κρίση και τους συνεχείς κύκλους κρίσεων στα logistics που ακολούθησαν, οι τιμές των πλοίων πήραν τα πάνω τους. Και δόθηκε το σύνθημα "τώρα πουλάμε!".
