ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (32)

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (32) 

Γ Ν Ω Μ Ι Κ Α

(Ο θεός ) ούτω δη (τοιουτοτρόπως δηλαδή) παν όσον ήν ορατόν (το παν όσο ήτο ορατόν) παραλαβών ουχ ησυχίαν άγον (μη ησυχάζον) αλλά κινούμενον πλημμελώς (ασύμμετρα) και ατάκτως, εις τάξιν αυτό ήγαγε (οδήγει) εκ της αταξίας. (ΠΛΑΤΩΝ Τίμαιος 30 Α)

                                                                   *  *  *

Οι μεν παλαιοί κρείττονες ημών (ανώτεροι ημών)  και εγγυτέρω θεών οικούντες (και πλησιέστερα των θεών κατοικούντες) , ταύτην φήμην παρέδοσαν, ως εξ ενός μεν και εκ πολλών όντων (υπαρχόντων) των αεί λεγομένων είναι (αυτών που λέγονται ότι αιωνίως είναι), πέρας δε και απορίαν (άπειρον) εν αυτοίς (εντός αυτών) ξύμφυτον (σύμφυτον) εχόντων. (ΠΛΑΤΩΝ Φίληβος 16 Ε)

                                                                   *  *  *

Λεύκιππος, Επίκορος, Δημόκριτος … τα μεν άτομα άπειρα πλήθει το δε κενόν άπειρον τω μεγέθει. (ΑΕΤΙΟΣ ΙΙ σελ. 75)

                                                                 *  *  *

Νόμω … γλυκύ, (βάσει νόμου ορισμένον το γλυκύ) νόμω πικρόν, νόμω θερμόν, νόμω ψυχρόν, νόμον χροιή (χρώμα) , ετεή δε (πραγματικά δε) άτομα και κενόν. (Ηρακλείτου, απόσπμα 9)

                                                                 *  *  *

Άφθαρτος και ακαταπόνατος (ακαταπόνητος) ο κόσμος διαμένει τον άπειρον αιώνα. ούτε γαρ έντοσθεν άλλα τις αιτία δυναμικοτέρα αυτάς (ισχυροτέρα αυτής)  ευρεθήσεται ούτ’ έκτοσθεν φθείραι αυτόν δυναμένα. (ούτε άλλη έξωθεν που να μπορεί να τον φθείρει) (Φιλολάου Ντίλς Ι, σελ 417) ,       

Νόμος βιοτικός (ζωτικός) εστίν ούτος, το ακόλουθον (το σύμφωνον) τηι φύσει πράττειν. (ΕΠΙΚΤΗΤΟΣ, Διατριβαί ι, ΧΧΧVI, i)

                                                               *  *  *

¨ Σώφρονος απιστίας (Της λογικής απιστίας) ουκ έστι ουδέν χρησιμώτερον βροτοίς¨ (στους ανθρώπους.)¨

                                                              *  *  *

Και γαρ ει πένης έφυν / ούτοι το γ’ ήθος αγενές παρέξομαι. (Και λοιπόν; αν και πτωχής καταγωγής, δεν θα παρουσιασθώ και στο ήθος ευτελής)  (Ευρ. Ηλέκτρα, 362-3)

                                                             *  *  *

Ουδέν ήδιον (Τίποτα το γλυκύτερον)  πατρί γέροντι (σε πατέρα γέροντα) θυγατρός (από την θυγατέρα) / αρσένων δε μείζονες ψυχαί ( ισχυρότεραι μεν αι ψυχαί των αγοριών) / γλυκείαι δ’ ήττον εις θωπεύματα¨ (λιγότερο γλυκές όμως στα χαϊδέματα.) (Ευρ. Ικέτιδες.)

                                                           *  *  *
 

Είη δε, (Ας είηναι λοιπόν) το κατ’ εμέ, χάρις μετρία, πόθοι τε όσιοι.

                                                           *  *  *

¨Ημείς μεν ούν δούλοι τε κάσθενείς ίσως αλλ’ οι θεοί σθένουσι (είναι δυνατοί) χώ (και ο) κείνων κρατών (επικρατών) νόμος. ΝΟΜΟΥΣ ΓΑΡ ΤΟΥΣ ΘΕΟΥΣ ΗΓΟΥΜΕΘΑ (θεωρούμεν) και ζώμεν άδικα και δίκαι’ ωρισμένοι (και δια τα άδικα και τα δίκαια δια των θεών-νόμων καθωρισμένοι.)  (Ευρ. Εκάβη, 798-802)

                                                          *  *  *
Νυκτικόραξ (Το στριγκλοπούλι) άδει θανατηφόρον (άσμα που επιφέρει θάνατον). Aλλ’ όταν άση (αδήση) / Δημόφιλος θνήσκει καυτός ο νυκτικόραξ. (Ευτράπελον Eπίγραμμα Παλατίνης Ανθολογίας  XL 186)

ΚΕΙΜΕΝΑ

 
Ως δ’ εν βραχεί (εν συντομία) ειπείν, άπαντες επιστάμεθα(έχομε διαπιστώσει), ότι Αγησίλαος, όπου ώετο (ενόμιζε) την πατρίδα ωφελήσειν, ου πόνω υφίετο (εις τον κόπον δεν υπέκυπτε), ου κινδύνων αφίστατο (απείχε), ου χρημάτων εφείδετο (τσιγκουνευόταν), ου σώμα, ου γήρας προυφασίζετο.. αλλά και βασιλέως αγαθού τούτο έργον (καθήκον) ενόμιζε, το τους αρχομένους ως πλείστα αγαθά ποιείν (το προσφέρειν στους αρχομένους αγαθά όσο το δυνατόν περισσότερα).

Εν τοίς μεγίστοις δε ωφελήμασι της πατρίδος και τόδε εγώ τίθημι (προσθέτω) αυτού. Ότι δυνατώτατος ών εν τηι πόλει, φανερός ήν (καταφανής ήτο) τοις νόμοις λατρεύων. Τις γαρ (Γιατί ποιος) αν ηθέλησεν απειθείν ορών (βλέπων) τον βασιλέα πειθόμενον, τις δ’ αν ηγούμενος μειονεκτείν (θεωρών ότι καταπιέζεται), νεώτερόν τι (ανατρεπτικόν τι) επεχείρησε ποιείν, ειδώς (διαπιστώνων) (τον βασιλέα νομίμως (νόμιμον) και το κρατείσθαι φέροντα; (και συγκρατημένον) ος (όστις) και προς τους διαφόρους (αντιπάλους) εν τηι πόλει, ώσπερ πατήρ προς πάίδας προσεφέρετο. ελοιδορείτο μεν γαρ επί τοις αμαρτήμασι ( διότι ελοιδορείτο δια τα σφάλματα), ετίμα δ’, ει τι καλόν πράσσοιεν (θα επαινείτο δε, αν έκανε κάτι καλό) , παρίστατο δε (συνεπαρίστατο δε), ει τις συμφορά συμβαίνοι (εάν κάοια συμφορά θα συμβαίνει), εχθρόν μεν ουδένα ηγούμενος (θεωρών) πολίτην, επαινείν δε πάντας εθέλων, σώζεσθαι δε πάντας (να σώζει δε τους πάντας) κέρδος νομίζων, ζημίαν δε τιθείς (βάζοντας), ει και ο μικρού άξιος απώλοιτο (εάν και ο πιο ασήμαντος θα είχε απωλεσθή).

(ΞΕΝΟΦΩΝ Αγησίλαος VII & 1 -4 ) .