ΤΑ ΑΝΑΔΕΛΦΑ ΔΙΑ-ΒΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ. (Μέρος I 19 )

ΤΑ ΑΝΑΔΕΛΦΑ ΔΙΑ-ΒΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ. (Μέρος I 19 )

ΘΝΗΤΗ ΚΟΛΑΣΙΣ

Το ζην δεν είναι τόσο ποσότης ημερών όσο ποιότης. Η ζωή φθίνει με την μιζέρια και γκρίνια, τον φθόνο και την κακία. Συγγηράσκει δε προς ημάς και ο χρόνος. Ξεχνά, συγχωρεί και ξεπλένει δεινά τε και μιαρά. Αμβλύνει και τας συμφοράς, ισχναίνει και τα θαύματα.

Με τα λόγια κρύβεσαι με την σιωπή απομακρύνεσαι, Ζευ πάτερ, τριαδικέ, Αλλάχ όπως τέλος πάντων και να σε λένε. Τα μυαλά μας στην θέσι των φύλαττε  Τα γαρ υπόλοιπα, τούτου δοθέντος, τα κανονίζομεν του λοιπού και μόνοι μας.

Ζη καλά όποιος ζη ανθρώπινα. Και ζη πλήρως και ευγενώς όποιον δεν κυριεύει το τυφλό μίσος, ο φθόνος και η χαιρεκακία που οδηγούν στον κατήφορο της κακίας και τα αυτομαστιγωτικά πάθη. Ζη γενναία όποιος δεν βουλιάζει εις τας ενοχάς και τα τύψεις της καταθλιπτικής αυτολύπησης.

Και ζη μεγαλοφρόνως όποιος τιμά το γένος του, την πατρίδα και τον θεό. Μετά θάνατον θα γυρίσωμε λογικά από κει που προήλθαμε, στην ζωή την αιώνια δηλαδή και στις διαβαθμίσεις των επιπέδων του φωτός και του σκότους, αναλόγως των επί γης ηθικοπνευματικών μας επιδόσεων.

Επειδή μόνο η αιώνια ζωή παράγει ζωή και όχι το μηδέν, ο αιώνιος θάνατος, που δεν παράγει τίποτα ει μη μόνο τον ανύπαρκτο εαυτό του.  Δυστυχώς αρκετοί που θέλουν να λέγονται πνευματικοί από φόβο προς τον θάνατο, πλανώντες  και πλανώμενοι από φόβο προς τον θάνατο τί κάνουν άραγε;

Νεκρώνουν τας αισθήσεις των με θρησκευτικά αναισθητικά. Κι έτσι ζώντες ουν μέσα στον θάνατο νομίζουν ότι τον έχουν νικήσει επειδή δεν τον βλέπουν έξω τους αφού τον κρύβουν μέσα τους.

 
2. Αλλά δεν είναι πάντα μέσα μας οι ωραίοι θεοί ευτυχώς αυτοί που εμπνέουν ασυγκράτητους,  ακατανίκητους ημίθεους έρωτες που συμπαρασύρουν και οιστρηλατούν δαιμονιωδώς την ανθρώπινη ψυχή και ιστορία.

Το θείον πνεύμα ανατροφοδοτείται δια της ελευθέρας αγνής σκέψεως και εξαντλείται δια της ζωωδώς μηρυκαστικής  τοιαύτης. Πόση ομορφιά αλλά και βρωμιά εκπέμπουν οι θνητοί! Αλλά ο ήλιος ο αγαθός ανατέλλων κάθε πρωί όλα τα βλέπει, τα ξεπλένει και τα συγχωρεί.   

Άσε την εξουσία. δεν έχει αυτή θεό, πατρίδα, θρησκεία και ιδεολογία γιατί απλά είναι όλα αυτά και έχει την δύναμι να τα δημιουργεί και να τα καταργεί όποτε θελήσοι. Και παρ΄σλληλα υπάρχει και η έλξις και η λατρεία της μαγείας που ασκεί το άγνωστο και υπερβατικό. Αλλά νικά πάντα το πραγματικό.

Το καλό δεν είναι το απόλυτο καλό αλλά σχετικό καλό. Είναι αυτό  που είναι ταυτόχρονα ωφέλιμο στο μεν και επιβλαβές στο δε. Το κακό είναι ο δούλος του αγαθού κάνει την βρώμικη δουλειά του, την δουλειά της Δίκης, γιατί να μένη αυτό πάντα άμεμπτο και αναμάρτητο.   

Ας επιζητώμεν αεί και μαχόμεθα μετ’ αυτοθυσίας δια την ελευθερίαν ουχί προς ασυδοσίαν και ακολασίαν αλλά ερωτευμένοι όντες με το αληθές και δίκαιον, το νέκταρ των αθανάτων και την αμβροσία των ευδαιμόνων. Την πολεμικήν δε αρετήν πασών των αρετών προστάτην ηρωικόν ας εκτιμώμεν.  

 
3. Ο Θάνατος ναι. είναι μια ποινή που εκτίομεν ως θνητοί κατ’ ανάγκην, και ίσως όχι μόνο άπαξ, στον εξελικτικό δρόμο για αθανασία και αυτοθέωσι.  Καταδικασμένοι γαρ εσμέν γενέσθαι ποτέ θεοί. Η αιωνιότης γαρ μπορεί προς τούτο αιώνια να μας περιμένει. Ειμαρμένη.

Άλλο δε ο θεόφιλος και άλλο ο θεόδουλος, όπως άλλο γυναικολάτρης κι άλλο γυναικόδουλος. Αλλά κάποιοι εγκέφαλοι είναι τόσο, μα τόσο απαίσια σατανικοί, ηδονιζόμενοι να ξέουν πληγάς, εξουσιοδοτημένοι δήθεν εκ θεού να φορτώνουν, με κάθε αφορμήν, τας αφελείς ψυχάς με ενοχάς και τύψεις απελπισίας.

Αλλά αν η εξουσιαστική θρησκεία όπως και ο πλανήτης γη ευρίσκονται από αρχαιοτάτων χρόνων υπό ¨κοσμικήν¨κατοχήν και έλεχον κακοβούλων και εχθρικών προς τον άνθρωπο υπερόντων, και δεν είναι παρά ένας πνευματικός Λαβύρινθος, μια δαιμονική μηχανή;

Μηχανή δια της οποίας τα άυλα αυτά όντα εγκλωβίζουν μαγικά και απομυζούν το νέκταρ της ανθρώπινης ψυχής ως τροφή απαραίτητο που τα διαιωνίζει, ώστε να πεθαίνουν αιώνια οι θνητοί για να τρέφουν την αθανασία των;

Αν είναι έτσι, τότε και όσο διαρκεί αυτό, η θρησκευτική υποβολή, καταστολή και κατοχή, ο άνθρωπος θα ζη πνευματικά τυφλός και εγκλωβισμένος στην θνητότητα έχοντας χάσει τον ουράνιο προορισμό του, τον δρόμο για αυτοθέωσι και αθανασία. Και τότε μπορεί άραγε να φαντασθή κανείς μια κόλασι χειρότερη απ’ αυτή;

 
4. Αλίμονό σου και σε σένα τότε, βυζαντινόπληκτε μιξοβάρβαρε Ρωμηέ! Ελευθερία πραγματική, εθνική και κοινωνική, όπως οι πρόγονοί σου θ’ αποκτήσεις, μόνο όταν μάθης να θεωρείς τους εθνικούς σου ήρωες κατά πολύ πιο αξιολάτρευτους και αξιομίμητους από τους διεθνιστικούς θρησκευτικούς σου μάρτυρες.

Αφού αν ο ιθαγενής νεοέλλην διατηρεί σήμερον κάποια στοιχεία εθνοϊστορικής συνειδήσεως, το χρωστά εις τους τότε Έλληνας και φιλέλληνας του εξωτερικού (της Δύσεως δηλαδή, θαυμαστών του αρχαιοελληνικού πολιτισμού) και στο φιλελληνικόν ρεύμα επί ελληνικής επαναστάσεως.

Γι αυτό παραμένομεν εισέτι, αν και εις ένα τύποις ελεύθερον κράτος, εθνικώς εξηχρειωμένοι υπό πνευματικόν και θρησκευτικόν καθεστώς- ζυγόν όπως και αυτό της μακραίωνος οθωμανικής δουλείας. Πρέπει να έχεις πολύ φως μέσα σου για να μη πεθάνης τυφλός όπως γεννήθηκες.  

Μηνύματα και διδάγματα για την περαιτέρω πορεία του ήλθε λαβείν ο θνητός άνθρωπος. Προηγείται δε η εθνική και πολιτική και θρησκευτική παιδεία ώστε τούτων ουκ έστι πολιτισμός η δε θρησκεία δεν ισχύει παρά ως μια αισχρώς εξωραϊσμένη δεισιδαιμονία.

Και τώρα που έχεις μάθει, πατριώτα, πως εξαγοράζονται και πωλούνται όλα, κράτα ένα μικρό καλάθι κι ένα μακρύ ραβδί βγαίνοντας στον καλό δρόμο που χάραξε κάποτε για σένα ο καλός θεός των καλών πραγμάτων.