ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :
Η ΛΟΓΙΚΗ ΤΗΣ ΛΥΣΗΣ vs ΤΟ ΜΥΓΟΣΚΟΤΏΝΙ ΚΑΠΟΙΟΥ ΜΕΣΣΙΑ
Θυμήθηκα κάτι ξερολιθιές και κάτι αρχαίες πεζούλες στα νησιά. Αυτές που έχουν ενταχθεί, λέει, στην άυλη πολιτιστική κληρονομιά της Unesco, αλλά σε κανένα σύγχρονο πρόγραμμα τύπου ΕΣΠΑ, RRF ή Πράσινης Ανάπτυξης. Έτσι κανείς δεν πάει να τις ξαναφτιάξει, μπας και εκεί πρασινίσει ο τόπος με φραγκοσυκιές (νταξ παυλόσυκα τα λένε στα Ιόνια, αλλά δέν θα τα χαλάσουμε τώρα στο ονοματολογικό).
Μπας και καλλιεργηθούν και για το λάδι που δίνει το κουκούτσι τους (1000-1300€ το λίτρο στην αγορά πρώτων υλών για την φαρμακοβιομηχανία για τον διαβήτη). Αλλά και για το φύλλο τους, άριστη ζωοτροφή, που όμως την σνομπάρουν τώρα τα γελάδια γιατί δεν είναι της μόδας για Πράσινη Ανάπτυξη, αυτή που θέλει εισαγόμενη σόγια από τα καμένα του Αμαζονίου αντί για φύλλα φραγκοσυκιάς και λούπινα.
Και από τις πεζούλες το θέμα πάει αυτόματα στους φράχτες πυροπροστασίας, και στην ανύπαρκτη πλέον δασική υπηρεσία, που την εξαφάνισαν από το 96 έναντι της πρόσληψης εποχιακών πυροσβεστών να σβήνει και να ξαναγίνει εύφλεκτα πευκοδάση χωρίς καμία ζώνη πυρόσβεσης.
