ΤΑ ΑΝΑΔΕΛΦΑ ΔΙΑ-ΒΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ. (Μέρος I 21)

ΤΑ ΑΝΑΔΕΛΦΑ ΔΙΑ-ΒΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ. (Μέρος I 21)

ΕΛΛΗΝΟΛΑΤΡΙΑ  Ή  ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΙΜΑΡΜΕΝΗ

 
Ο άνθρωπος είναι ιερός ήτοι μοναδικός, ανεκτίμητος και αναντικατάστατος πολύ κοντά στο θαύμα και στο θείο μεγαλείο. Όχι όμως χωρίς περιπέτεια και κινδύνους. Η ζωή του ενέχει πολλούς χωρισμούς και πειρασμούς, σ’ ένα κόσμο διφυή και δισυπόστατο, να επιλέξει.  

Οι πολλοί τιμούν και προσκυνούν την θέσι του ανθρώπου και όχι τον άνθρωπο. Το αξίωμα κι όχι την αξία.  Αυτό κι αν δεν είναι ειδωλολατρία που ανεβάζει και κρύβει τον θεό στα σύννεφα για να υποβιβάση και κακοποιήση άνετα τον άνθρωπο.

Μισούμε γαρ κατά περιόδους ό,τι αγαπάμε και αγαπάμε ό,τι μισούμε. Τίποτα δεν νιώθουμε πραγματικά Ανθρώπινο αυτό, τραγικά ανθρώπινο, η πότε σύγκρουσι και πότε ταύτισι του μέσα μας με έξω μας παράλογο.     

Ο θεός της Ελλάδος όπως και κάθε εθνοχώρας είναι η γεωγραφία της, το άγιο πνεύμα της το κλίμα της και ο διάβολός της οι πολιτικοί της. Για να ορθοποδήδση ξανά αυτός ο κόσμος χρειάζεται μια μεγάλη μεγαλοφυή πνοή ανάλογο με εκείνη που τον ανέδειξε. Πνοή ελληνική.

Υπάρχει γαρ πολιτισμός και υπάρχει και γυφτοπολιτισμός ανέστιων σκηνιτών. Άλλο δε η δημοκρατία των εθνικών συνόρων και άλλο ο δούρειος ίππος της, η δημοκρατία των ευνούχων και βαρβάρων λαθροψηφοφόρων.

 
2. Έχομε φθάσει στο χείλος του δυτικού κρημνού. Κι αυτή την φορά είναι ζήτημα, αν θα βρεθή Έλλην ή Ρωμαίος να υπερασπισθή την ανθρώπινη εθνοφυλετική ζωή, ελευθερία και τιμή.  Να χαίρονται χαράν μεγάλη όσοι δεν έχουν κάνει απογόνους για να ζήσουν την φρίκη, την ισλαμική μάχαιρα και την ευρωδυτική σήψι.   

Καλύτερα έπρεπε νεκροί τότε, νεκροί τετιμημένοι, ακόμα και ξεχασμένοι,  παρά ευνούχοι τω πνεύματι, εθελόδουλοι των δούλων δουλικότεροι. Αυτή την φορά η ανθρωπότης θα βυθισθή και θα ταφή οριστικά στα ισλαμικά αίματα και τα σκατά.

Το θρησκευτικό άραγε εμπόριο του θεού, του φόβου και της ελπίδος, τα πάμπλουτα στοιχηματοπωλεία της θρησκευτικής πίστεως που διαμορφώνουν και το όλο πέριξ αυτών πολιτικοιοκονομικό και πολιτισμικό πλαίσιο απεργάζονται την σωτηρία ή την ευθανασία του ανθρώπου;

Πιστεύομε άρα ή τζογάρομε στο άγνωστο, το μηδέν και το παράλογο σαν ένα ναρκωτικό αντιηρωικής σταυροθυσίας; Το αποτέλεσμα μετρά. Ο θεός ένα πολιτικό εργαλείο χειραγώγησης και τρομακτικού ελέγχου στα χέρια μιας κολασμένης  αντιπροσωπίας, ολιγαρχικής εξουσίας του θεού;  

Η αρχαιοελληνική παιδεία πάντως δεν είναι νεκρά αποβράσματα του παρελθόντος αλλά η υγεία της μνήμης και η ακένωτος έμπνευσις του παρόντος. Είναι πνευματικά ενεργά φορτία που δεν τυφλώνουν την συνείδησι αλλά την αναζωογονούν και αναπτερώνουν.

Την βοηθούν δε με τον καλύτερο δυνατό ίσως τρόπο εις το κατανοείν, αναλύειν και κατακτάν το παρόν συγκρίνοντάς το με το χρυσούν παρελθόν και σχεδιάζοντας έτσι το αίσιον μέλλον. Όχι, όχι ουκ ευπορούμεν ως άνθρωποι του απαρνηθήναι και αποφυγείν το ελληνικό ισόθεον παρελθόν μας.

 
3. Είναι η θνητή ημών μοίρα, το ουράνιον πεπρωμένο μας αυτό, όσο κι αν θα έχομε ξεπέσει. Και είναι αισχρόν και ατιμωτικόν η αποφυγή της ευθύνης για συνέχισι εκ μέρους μας του ανυπέρβλητου πολιτισμικού προγονικού μεγαλείου, προφασιζόμενοι δια τούτο τί;

Μια δήθεν δημοκρατικότητα, την ψευδοδημοκρατίαν της αναρχοϊσότητος και του εθνομηδενισμού. Αφού ακούγεται κι αυτό: Ο αρχαίος αυτοκρατορικός ελληνικός πολιτισμός που χάνεται στα βάθη χιλιετιών της προΙστορίας, ρατασιστικός ών, έχει υπερεκτιμηθή και υπερδοξασθή.

Ο φθόνος, το μίσος και η αχαριστία του ευεργετηθέντος δεν θα εύρισκαν πιο σοφιστικά επιχειρήματα. Προς εκείνους που εδίδαξαν από τας φιλοσοφικας σχολάς των, τα γυμναστήρια και τα πεδία των μαχών, με το πνεύμα και το αίμα των, τας ανθρωπιστικάς αξίας.

Όσα δηλαδή εξευγενίζουν και εξυψώνουν τον άνθρωπο καθιστώντας τον ενάρετο και ικανό εις το να γίνει κοινωνός της ολυμπίας μακαριότητος των αθανάτων. Ομοφοβικοί ποιοι; Αυτοί που αθλούντο γυμνοί, αυτοί με τα γυμνά αγάλματα των θεών και των ηρώων τους;

Και ρατσισταί ποιοι; αυτοί που εκτός των άλλων με την ανεξιθρησκεία των και μόνο εδίδαξαν αφόβως ελευθέρως και το μέτρον όχι μόνο του ανθρώπου αλλά και της λατρείας της θεότητος. Η δημοκρατικότης ή ισονομία των δεν ήτο αναρχία αλλά φυσική ιεραρχία.  

 
4. Επειδή ο φυσιοκρατικός ελληνικός πολιτισμός θεωρεί ότι η φύσις  δεν διδάσκει εις τα έλλογα όντα προκειμένου να ευημερήσουν και ευτυχήσουν και την αναλογική ισότητα, την ιεραρχική συνεργασία, το right man in the right place.

Οι Έλληνες εκείνοι είχαν μάθει το διαβλέπειν την ουσίαν και το κάλλος εις την κάθε των πραγμάτων παρουσίαν όπως και την των πάντων άυλον συνουσίαν εις κάθε απουσίαν, κατά έν το πάν και τα πάντα έν.   

 Ο παρών ημών βίος είναι σχολείον και εξεταστήριον. Όλα δε τα πράγματα απαιτούν ανθρώπινα καθήκοντα, τα μεν άριστα της συντηρήσεως, τα δε κακά της αποτροπής. Δια τούτο και όλβιος λέγεται ο ολοκληρώσας όλας τας τάξεις, όλους τους επιγείους βίους του επιτυχώς, ισόθεος και ολύμπιος γεγονώς.

Τα καλά δεν οδηγούν απαραίτητα εις το καλόν ενίοτε μας κάνουν υπερφύαλους, νάρκισσους, έκφυλους και τυράννους. Αντίθετα και παραδόξως, με τα κακά συνήθως γινόμαστε πιο μεμετρημένοι, φρόνιμοι, πιο άνθρωποι. Ώστε όλα υπηρετούν ηθικόν και παιδαγωγικόν σκοπόν και τα δεινά και τα κακά.

Γι αυτό και το δένεσθαι με τα πράγματα στον βαθμό που η στέρησις αυτών δεν θα μας συντρίβει ανεπανόρθωτα, είναι μια καλή, ψυχωφελής νουθεσία.   Όσο και αυτή, το να μη κοιτάς τι κάνουν οι άλλοι για σένα αλλά πρωτίστως τι κάνεις εσύ για για τον συνάνθρωπο και τον ανώτερο θεϊκό εαυτό σου.