ΤΑ ΑΝΑΔΕΛΦΑ ΔΙΑ-ΒΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ.Μέρος(¨θ¨29)

ΤΑ ΑΝΑΔΕΛΦΑ   ΔΙΑ-ΒΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ. (Μέρος ¨θ¨ 29)   

(Ωδάρχης, Αρρίων, Μειδίας, Αγριμέδων)

 

Πολλούς πλανεύουν αι κατάπτυστοι των Σειρήνων ορμαί, οι παντοειδείς πομπώδεις πειρασμοί της φιληδονίας, και χάνουν καθ’ οδόν τον φάρο της ψυχής προς το αιθερικό βασίλειο, χάνουν τον μυστικό ιστό της ουράνιας μνήμης αυτόν που πλέκει δια νυκτός η σώφρων Πηνελόπη.

Πρόκειται για τον φάρο που συμβολίζει τον ηθικό προσανατολισμό από το μέσα μας αμόλυντο, κεντρικό εγώ, αυτό που σημαίνει συναγερμό και καλεί το έτερον ήμισύ του, το περιπλανώμενο οδυσσεϊκό εγώ στον συζυγικόν θρόνον της ιδανικής Ιθάκης.  

Κάπως έτσι καιί, ως έπος ειπείν, ο θεός έπλασε τον Έλληνα για να διδάξη το μέτρο και την αξία του εθνικού πολιτισμού, και τον Τούρκο για το τι σημαίνει σχιζοφρενική εθνική περιχαράκωσις. Επειδή την πορεία της ψυχής δεν περιορίζουν ούτε  και τα εθνοφυλετικά στεγανά και αι προκαταλήψεις.

Ανατροφή και αγωγή σε κάνουν Έλληνα ή βάρβαρο. Κρατική παιδεία και θρησκεία έχουν όλοι οι λαοί. Αλλά πόσοι πολιτική και θρησκευτική παιδεία και αγωγή; Ξεκίνα λοιπόν τον ηθικό σου αγώνα σκοτώνοντας τον βάρβαρο, το θηρίο μέσα σου.  

Αυτόφωτος υπήρξε εκείνος, ο δια πυρός και σιδήρου ακμάσας πολιτισμός των αρχαίων Ελλήνων προγόνων. Ετερόφωτος δε αυτός θεωρείται, ο των παρακμασάντων απογόνων αυτών, ο όλως παραδόξως εκ της αρχαιοελληνικώς δασκαλεμένης Δύσεως προελθών.   

 
2. Και όταν μιλάμε για εκπολιτισμό δεν εννοούμε την εκ του πονηρού εθνική αποπλάνησι, (πρώτα ο ιεραπόστολος, μετά ο στρατιώτης και μετά ο κεδοσκόπος έμπορος  με τα καθρεφτάκια.) αλλά την αβίαστο διεθνική φιλία και την συνεργατική μεταδοτικότητα.

Οι μεγαλόψυχοι λαοί αναπτύσσουν περίσσευμα δοτικότητος και αφθονία πνευματικότητος. Ξέρουν ότι τα της αρετής έργα είναι τα μόνα της ψυχής αιώνια κτήματα. τα δε υλικά εφήμερα, φευγαλέα. αποκτήματα.  

Η ποσότης σε βαραίνει και σε βυθίζει, μετ’ ου πολύ, στην πλήξι και την θλίψι. Το ιερόν όμως πάθος της γνώσεως και η  έρευνα της αλήθειας τρέφουν απολαυστικά την ψυχή, ενισχύουν το πνεύμα, γεμίζουν την ζωή και αδειάζουν τον θάνατο.  

Να είμαστε συγκεντρωμένοι μόνο στον εαυτό μας και στο πραγματοποιείν κνησμικώς την κτητική μας μανία μάς κάνει νοσηρά νάρκισσυς όπως τους ανθρώπους της εξουσίας.

Οι άνθρωποι της εξουσίας, όντες υπεράνω των νόμων, αντλούν την ψευδαίσθησι ότι οι ίδιοι είναι θεοί και οι λαοί είναι τα κτήνη των που χρησιμοποιούν κατά βούλησιν. Ακόμα και δια θανάτωσιν.

3. Δοκιμάζουν δε και απολαύιουν όλας τας καταχρήσεις της σαρκός σαν θεϊκό προνόμιο. Είναι οι παγκόσμιοι ηγέται πολιτικοί, θρησκευτικοί οικονομικοί τοιούτοι, οι  καθ΄έξιν παρά φύσιν, οι κοινώς λεγόμενοι ανώμαλοι, ήτοι νάρκισσοι του υπερθετικού βαθμού.

Από το πάθος της εξουσίας έχουν απωλέσει σταδιακά κάθε τι το ανθρώπινο πάνω τους, σ’ ένα δρόμο προς την κόλασι χωρίς μετάνοια και γυρισμό. Γιατί το ν’ αγαπάς εξάπαντος όλες τις επιθυμίες σου είναι απάνθρωπο και αργά ή γρήγορα αυτοκαταστροφικό.

Θέλουν να νιώθουν για πάντα θεοί αλλά ξέχασαν ότι είναι θνητοί και παίγνια της θνητής μοίρας καταλήγοντας τέρατα και λυκάνθρωποι. Έχουνε γαρ υπογράψει συμβόλαιο καθ’ έξιν διαστροφής με το κακό, έχουν γίνει αμετάκλητα πια στοιχεία του κολασμένου κακού.

Μάθε λοιπόν΄φίλε μου κι εσύ,  ν’ αγαπάς μόνο τον ανώτερο εαυτό σου αυτόν που κατοικεί στην υγεία και στην ειρήνη. Και κυρίως μέμνησο ότι είσαι θνητός. Και ως θνητός υπόλογος.

Γι αυτό άλλωστε και οι πειρασμοί. για να ασκείται το πνεύμα και να κολάζηται η ύβρις, το άκαιρον και άπληστον. Αι ηδοναί είναι το λίπος της ψυχής. Κι όπως ένας παθολογικά υπέρβαρος γίνεται αμετράτρεπτα δύσμορφος και δυσκίνητος έτσι δυστυχεί τελικά και η τρυφηλή ψυχή.

 
4. Στο χέρι πάντως του ανθρώπου είναι να εμπιστεύεται το καλόν σχεδιασμό του θεού και όχι στο σχέδιο της ανάγκης και της τύχης. Ο ιππεύων χρη γιγνώσκειν και αφιππεύειν.

Στην ημέρα κατοικούν τα θαύματα αλλά στην αμβροσία νύκτα τα ιερά μυστήρια. Η γυνή είναι το μυστήριο της νυκτός που έλκει τον ηλιακό άνδρα, το μέγα μυστήριον της μαγικής έλξεως του γυναικείου κάλλους προς αυτόν.

Ο γνωρίσας απλώς την γυναίκα κατά σάρκα, πολλώ δε μάλλον ο, ασεβάστως και ανοήτως, βεβηλώσας αυτήν, (από αρχαιοτάτων γαρ έρχεται χρόνων η ιερά γνώσις αυτή), δεν πρόκειται ποτέ τον ιερόν πέπλον αυτής, τον πέπλον της Ίσιδος  να ανασύρει.

Πρόκειται για το πέπλον με τον οποίον η θρησκευτική φιλοσοφία ως θεά είτε ως Ίσιδα, είτε Δήμητρα, είτε Αθηνά και Παναγία  έχει αυτήν την γυναίκα, κρυπτικώς και συμβολικώς, κατονομάσει και τιμήσει.

Η παλαιά σιδηρά ηθική ήθελε την γυναίκα θεά Εστία, του αντρός στήριγμα και των τέκνων αυστηρά παιδεία. Ο παντοδύναμος όμως λαϊκιστής, ο Εβραίος θεός του κέρδους, είχε άλλη περί αυτής κερδοσκοπική, ανήθικη γνώμη.