ΤΑ ΑΝΑΔΕΛΦΑ ΔΙΑ-ΒΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ.Μέρος(¨θ¨26)

ΤΑ ΑΝΑΔΕΛΦΑ   ΔΙΑ-ΒΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ. (Μέρος ¨θ¨ 26)   

(Ωδάρχης, Αρρίων, Μειδίας, Αγριμέδων)

 

Πώς να δελεάσεις την αθανασία, να αγκαλιάσεις την αιωνίότητα; Να υπερβής την ποιότητα, να δοξάσης την φαντασία; Το καλοπροαίρετον δεν αρκεί. Χρειάζεται και τέχνη. Και το καλοκάγαθον ευγένειαν και προσωπικότητα. Ευπατρίδες και σοφοί χρειάζονται και όχι σοφισταί και αρνησιπάτριδες της ανωμάλου ψευδοπροόδου.

Και πρωτίστως χρειάζονται θεμελιώδεις βασικοί νόμοι , έστωσαν πέντε, εφ’ ών θα στηρίζονται όλοι οι ολιγότερο ή περισσότερο υποδεέστεροι αυτών. Θέλομε κράτος αυτοκυβέρνητο, με σύνταγμα αποτελεσματικό, δημοκρατικό και όχι διακοσμητικό.

Και θέλομε δημοκρατία με σαφή διάκρισι και αλληλοέλεγχο των τριών αριστοτελικών εξουσιών (δικαστική, νομοθετική, εκτελεστική) και  όχι ανεξέλεγκτο βουλευτοκρατία ήτοι συγκεκαλυμμένη, οθωμανικού κοτσαμπασίδικου τύπου, ολιγαρχία. Και όχι φυσικά στην δημοκρατικού τύπου εθνική ευθανασία.

Χίλια ναι στην υγιά ελληνοπρεπή παιδεία, την πιο πειστική και εθνοκεντρική θρησκεία, τη σοβαρή νεολαία και πειθαρχημένη. Βουλευταί μιας μόνο θητείας, για να μη προάγουν την οικογενειοκρατία, εγγονοκρατία, την ευνοιοκρατία και αναξιοκρατία, συνταγματικός έλεγχος και όχι ασυλία και ατιμωρισία.

Δεν μας αξίζει η παρακμή, θέλομε δράσι που στον καθαρό ουρανό οδηγεί και καθοδηγεί. Τα άστρα τα διαισθάνονται και λογοδοτούν πρώτα  Περνάμε σ’ άλλη, ίσως ολύμπια πάλι, διάστασι και φάσι.

 

2. Η ψυχή αναβαίνει ακολουθώντας και πατώντας τα σκαλιά της πνευματικής  ανόδου. Ώραις-ώραις θέλει και γίνεται ο άνθρωπος επίγειος θεός, άλλαις θέλει και στέκεται στον πάτο.

Κι αν υπάρχουν στιγμαίς που ο άνθρωπος βαριέται μέχρι και τον ίσκιο του. και η ομορφιά μια δοξασμένη σκλαβιά και  η εξησφαλισμένη ευτυχία μια ρουτίνα φαίνεται.

Πιστεύοντας εις την αιωνίαν μνήμην που κοσμεί την Ελλάδα, την Ελλάδα της δόξης, του ξεπεσμού, της θλίψεως και της εξεγέρσεως. Σε μια υπερβατική εμπειρία, σε μια μορφή του κακού ανοσίας, μια  ουράνια παρουσία.  

Λοιπόν; Πολύτροπος¨ Έλλην ή ¨μονότροπος¨ βάρβαρος; Εσύ θα επιλέξεις υποχρεωτικά τίνος παιδί είσαι. Του Λαβυρίνθου ή της Αριάδνης. Της δράσεως ή του παρητημένου αναχωρητισμού. Οδυσσέα ή Παϊσιο θες για οδηγό σου;

Και στα δυο ταμπλό συγχρόνως να παίζεις δεν γίνεται. Ένα πρέπει απαραιτήτως να θυσιάσεις. Θα το κάνεις με βαρειά καρδιά.  Και αναλόγως στο επέκεινα της αιωνιότητος και της ανυπαρξίας σαν μια σπίθα ζωής θα περάσεις.

3. Στην ανασκόπησι της οδύσσειας της φτωχής ζωής μου, εγώ εσένα είχα πάντα, ω πατρίς μου, στοργικό θεό, τιμή μου και αναψυχή μου. Θάρρος, ω φίλοι, θάρρος βασικά στην ζωή αυτή χρειάζεται, όπως και στην άλλη αν υπάρχει.

Κόλασις μείζων της ντροπής και του φόβου δεν υπάρχει. Υπομονή δε, καλοσύνη, δύναμις αυτή η των χαλεπών καιρών σωτηρία σύστασις.

Η ματαιοδοξία έχει πατέρα τον ατομισμό, μητέρα την πλεονεξία και κόρη την αυτολύπησι. Κι έπειτα υπάρχουν μύθοι και μύθοι. Μύθοι εξουσίας και μύθοι εξ ουρανού. Δύσκολη αμφοτέρων η διάκρισι όσο και η μη πολιτικοοικονομική αυτών εκμετάλλευσις.

Απιστία υπάρχει τόσον γόνιμος όσον και άγονος. Η πρώτη είναι τόσο σπουδαία όσον και η γενναία, η ευγενής πίστις. Η άλλη, η άγονος, είναι τρόφιμος της απέλπιδος βίας, της παράνοιας και της διαλυτικής αναρχίας.

 Δείγμα ευγενείας, ανθρωπιάς, πολιτισμού και ηθικοπνευματικής υγείας είναι  να πιστεύεις ειλικρινά και βαθειά στην καλοσύνη του ανθρώπου και όχι στην θηριώδη αιμοβορία του. Στο σωκρατικό εκείνο  ¨ουδείς εκών κακός.¨

 

4. Το ανωτέρω αυτό έχει μεγαλύτερη και και ποιο απτή, αποδείξιμη, πνευματική και κυρίως ηθική αξία από μια εγωιστική και φανατική πίστι σ’ ένα αμφιλεγόμενο θεό. Ο οποίος με την αοριστία του διχάζει και σπέρνει το μίσος και τον πόλεμο στούς ανθρώπους με τις ιδιοτελείς, παντοδύναμες και ανταγωνιζόμενες πολιτικές θρησκείες του.

Απεναντίας η ισόθεος πίστι στον άνθρωπο της καλοσύνης είναι μια πίστι στα ηθικά μέτρα του ανθρώπου που τον εξημερώνει από τα κατακτητικά του πάθη και δεν αφήνει πολλά περιθώρια στην ταπείνωσι και εκμετάλλευσι του ανθρώπου από άνθρωπο.

Ο άνθρωπος πρέπει πρωτίστως να μάθει ότι η ευδαιμονία του δεν είναι θέμα θρησκευτικό αλλά πολιτικό. Όσο πιο συγκεντρωτική  η πολιτική δύναμις και εξουσία τόσο και πιο επιρρεπής στην ανθρώπινη κατάχρησί της. Όσο δε πιο μοιρασμένη, ευνομούμενη, τόσο προοδευτικός  πολιτισμός και ευδαιμονούσα κοινωνία.

Οι άνθρωποι είναι σε γενικαίς γραμμαίς εξίσου επιρρεπείς στην διαφθορά.Όσο δε πιο ψηλά κανείς πετά τόσο τους χειρότερους έχει πειρασμούς και συμβούλους. Και αν το κακό και άδικο υπερισχύειν φαίνεται στον ημέτερο κόσμο δια της βίας, του φόβου και του ψεύδους.

γιατί μια ευγενής και αγαθή ψυχή να μη παρηγορείται πιστεύοντας σ’ ένα άλλο ανώτερο ηθικό κόσμο προ του οποίου ο ημέτερος μοιάζει με φυλακή; Κόσμος εξ ού προήλθομεν και ημείς εδώ, τιμωρητικώς και διδακτικώς, ίνα δια του αγαθού βίου και συμπεριφοράς μας εκεί κάποτε επανέλθωμεν;