ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (37)

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (37) 

ΓΝΩΜΙΚΑ

(Δημοκρίτου.)

 
Άνθρωποι τον θάνατον φεύγοντες διώκουσι.  (Ορισμένοι άνθρωποι προσπαθωντας ν’ αποφύγουν τον θάνατον τον επισπεύδουν)

Λύπην αδέσποτον ψυχής ναρκώσης λογισμώ έκκρουε. (Την αναρχικήν λύπην της ναρκωμένης ψυχής δια του λογισμού πολέμα).

Ο γέρων νέος εγένετο (υπήρξεν), ο δε νέος άδηλον (άγνωστο) ει εις γήρας αφίξεται… (θα φθάσει)

Ισχύς και ευμορφίη νεότητος αγαθά γήραος δε σωφροσύνη άνθος.

Ήν (Εάν) μη πολλών επιθυμέης, τα ολίγα τοι πολλά δόξει (θα σου φανούν.). ,

Ει τις υπερβάλλοι (θα υπερβαίνει) το μέτρον τα επιτερπέστατα (τα πιο ευχάριστα) ατερπέστατα αν γίγνοιτο. (σε πιο δυσάρεστα θα καταλήξουν.)      

Πατρός σωφροσύνη μέγιστον τέκνοις παράγγελμα (παρακαταθήκη.)

Ανοήμονες (Οι ανόητοι) βιούσι (έχουν βίον) ου τερπόμενοι βιοτήν (μη απολαμβάνοντες τα του βίου των.)

Κρείσσονες εισίν (Ανώτερες είναι) αι των πεπαιδευμένων ελπίδες ή των αμαθών πλούτος.

Η τέκνοις (για τα τέκνα ) άγαν χρημάτων συναγωγή (υπερβολική χρημάτων συγκέντρωσι) πρόφασις εστί φιλαργυρίης.

 
 ΚΕΙΜΕΝΑ

ΠΛΆΤΩΝΟΣ  (Αλκιβιάδης Β΄& 147 α)

Δει άρα και πόλιν και ψυχήν την μέλλουσαν βιώσεσθαι (που θα επιβιώσουν) ταύτης της επιστήμης αντέχεσθαι (αυτήν επιστήμη να κατέχουν), ατεχνώς ώσπερ (εντελώς όπως περίπου) ασθενούντα (για τον ασθενή) ιατρού (την ικανότητα του ιατρού) ή τινος κυβρνήτου (ή του καραβοκύρη) τον ασφαλώς μέλλοντα πλείν (όσον αφορά τον μέλλοντα να διαπλεύσει.) Άνευ γαρ ταύτης, όσω πέραν λαμπρότερον επουρίση (όσο κι αν έχει καθαρό ουρανό και ούριο άνεμο), το της τύχης ή περί χρημάτων κτήσιν ή σώματος ρώμην (τύχη ή κέρδος ή σωματική αντοχή) ή και άλλο τι των τοιούτων (ή ό,τι άλλο εξ αυτών), τοσούτω μείζω αμαρτήματα ( τόσο περισσότερα ατυχήματα) απ’ αυτών αναγκαίον εστί, ως έοικε γίγνεσθαι (απ’ αυτά κατ’ ανάγκην θα προκύψουν).

ο δε την καλουμένην πολυμαθίαν και πολυτεχνίαν κεκτημένος (εφοδιασμένος), ορφανός δεν ών ταύτης της επιστήμης (στερημένος δε αυτής γνώσεως), αγόμενος δε υπό μιας εκάστης των άλλων (οδηγούμενος από κάθε μια εκ των άλλων γνώσεων) , άρ’ ουχί τω όντι δικαίως, πολλώ χειμώνι χρήσεται (άραγε δεν θα αντομετωπίσει δικαίως πολλές φουρτούνες), άτ’ οίμαι άνευ κυβερνήτου διατελών εν πελάγει (χωρίς καπετάνιο όπως νομίζω ευρισκόμενος στο πέλαγος), χρόνον ου μακρόν βίου θέων (διατρέχων λίγες πιθανότηες επιβιώσεως); ώστε συμβαίνειν μοι δοκεί και ενταύθα (ώστε συμβαίνει εδώ) (ώστε συμβαίνει εδώ)το του ποιητού, ό λέγει κατηγορών που τινος (το οποίο λέγει αναφερόμενος κάπου σε κάποιον, ως άρα πολλά μεν ηπίστατο έργα (έγνώριζε πράγματα), κακώς δε φησίν (σημειώνει), ηπίστατο πάντα (τα ήξερε όλα.).        

 

ΘΟΥΚΥΔΙΔΟΥ (ΣΤ & 9)

Και ο Νικίας μρν ηρημένος άρχειν (εκλελεγμένος δια την στρατηγίαν(, νομίζων την πόλιν ουκ ορθώς βεβουλεύσθαι (έχει διαβουλευθή) αλλά προφάσει βραχεία και ευπρεπεί (αλλά δια προφάσεως συντόμου και ευσχήμου) της Σικελίας απάσης μεγάλου έργου, εφίεσθαι (για κατάληψι ολόκληρης της Σικελίας, μεγάλης επιχειρήσεως να προχωρούν) παρελθών (από του βήματος) αποτρέψαι εβούλετο (ήθελε να αποτρέψει) και παρήνει τοις Αθηναίοις τοιάδε (και παραινούσε τους Αθηναίους ως εξής.

Η μεν εκκλησία (λαΙκή συνέλευσις) περί παρασκευής της ημετέρας ξυνελέγη (για την πολεμικήν προετοιμασία μας συνήλθε), καθ’ ότι χρή ες Σικαλίαν εκπλείν (καθ’ ότι πρόκειται να εκπλεύσωμε εις Σικελίαν). Εμοί μεντοι  δοκεί και περί αυτού τούτου έτι χρήναι σκέψασθαι (Η προσωπική μου πάντως γνώμη είναι ότι και γι αυτό επιβάλλεται να σκεφθήτε), ει άμεινον εστίν εκπέμπειν τας ναυς (αν προτιμότερο το να στείλωμε πλοία), και μη ούτω βραχεία βουλή (και όχι χωρίς δεύτερη σκέψι) περί μεγάλων πραγμάτων (επιχειρήσεων) ανδράσιν αλλοφύλοις πειθομένους (σε αλλόφυλους δίνοντας βάσι) πόλεμον ου προσήκοντα άρασθαι. (πόλεμον ακατάλληλον να επωμισθώμεν.)

Καίτοι έγωγε και τιμώμαι εκ του τοιούτου και ήσσων ετέρων (και κατώτερος άλλων) περί το εμαυτού σώματι ορωδώ ( για την ζωή μου τρέμω) νομίζων ομοίως αγαθόν πολίτην είναι ( θεωρών ότι εξί σου καλός πολίτης είναι) ός αν και του σώματος τι και της ουσίας προνοήται (όποιος και της ζωής και της περιουσίας προνοεί.) Μάλιστα γαρ αν ο τοιούτος (Επειδή κυρίως ο τοιούτος) και τα της πόλεως δι’ εαυτόν βούλοιτο ορθούσθαι (και τα της πατρίδος του προς όφελός του θα ήθελε να πηγαίνουν καλά.) Όμως δε ούτε εν τω προτέρω χρόνω δια το προτιμάσθαι είπον παρά γνώμην (όμως ούτε προηγουμένως επειδή με εξελέξατε ως στρατηγόν αντίθετα με την γνώμη μου ) ούτε νυν, αλλ’ ή αν γιγνώσκω βέλτιστα, ερώ (αλλά αν πράγματι καλύτερα γνωρίζω, θα αναφέρω.)