ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :
ΤΟ ΤΡΈΧΟΝ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΑΙΓΝΙΟ ΩΣ ΠΑΙΧΝΊΔΙ ΠΡΈΦΑΣ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΝΕΟΓΡΑΦΙΚΟΣ
Ίσως να μην είναι πλέον τόσο γνωστό το παιχνίδι "πρέφα". Ιδιαίτερα δημοφιλές στα καφενεία μέχρι την δεκαετία του 70, παρέμεινε σε υψηλή εκτίμηση στα τμήματα των Μαθηματικών, τις Ιατρικές σχολές και στα Πολυτεχνεία για μερικές δεκαετίες ακόμα, λόγω του πολύ "τεχνικού" χαρακτήρα του.
Παίζεται με 32 φύλλα τράπουλας από τρείς παίκτες, με στρατηγικό στόχο να μαζέψει ο τελικός νικητής περισσότερα "καπίκια" από τους
άλλους. Τους πόντους δηλαδή που ποντάρονται από τους παίχτες στα διαδοχικά ανταγωνιστικά μεταξύ τους στοιχήματα. Τα καπίκια είναι ένα είδος εσωτερικού κρυπτονομίσματος εντός του παιγνίου, αν με εννοείτε.
Δύσκολο παιχνίδι, αφού όπως είναι γνωστό και από άλλους κλάδους των φυσικών επιστημών, το πρόβλημα της πρόβλεψης επί της ισορροπίας ανάμεσα σε τρία σώματα είναι άλυτο! Μη επιλύσιμο με συμβατικά μαθηματικά, όπως ανάμεσα σε δύο σώματα, όπου γι αυτά αρκεί ο Νεύτωνας και η κλασσική μηχανική του. Αρκεί μια πολύ μικρή δύναμη, μια διακύμανση της πλάκας, όπως πχ ένα κακό επόμενο φύλλο ή ένα λάθος χτύπημα-στοίχημα για να τα κάνει όλα μπάχαλο. Και φτου και από την αρχή να μαζεύουν όλοι καπίκια. Το παιχνίδι έτσι μπορεί να μην τελειώσει ποτέ. Δύσκολο και συναρπαστικό συνάμα, αφού εμπεριέχει και μπλόφες και περίτεχνες στρατηγικές, από αυτές που δεν παίρνουν πρέφα τα παίγνια του Γιάνη (με ένα νι).
Οι παίκτες, με την εμπειρία, αυτό το πρόβλημα των τριών το ανακαλύπτουν γρήγορα και χωρίς πολλές θεωρίες των φυσικών επιστημών. Οπότε η στρατηγική που συνήθως διαμορφώνεται είναι να βάλουν οι δύο τον τρίτο παίχτη "στην μέση" και να του πάρουν, κατ' αρχάς, όλα του τα καπίκια. Μετά το παιχνίδι γίνεται απλό. Είτε ο ένας είτε ο άλλος θα βγεί νικητής.
Αν το καλοσκεφτείς, ένα παιχνίδι πρέφα παίζεται τις τελευταίες δεκαετίες και στο πολιτικό παίγνιο του φοβερά ανώριμου πολιτικού μας συστήματος, που ποτέ δεν πέρασε πραγματικά σε μία φάση ώριμης δημοκρατίας με συναινέσεις για κυβερνητικούς ή αντιπολιτευτικούς στόχους επί πολιτικών προγραμμάτων. Και με κόμματα που δεν έχουν χωνέψει τον Διαφωτισμό και την Δημοκρατία στις εσωτερικές τους διεργασίες. Παρέμεινε σταθερά στο επίπεδο του καφενείου με αντιπαραθέσεις και συμμαχίες που θυμίζουν έντονα ένα παιχνίδι πρέφας.
Σε αυτό όμως το παιχνίδι συνήθως ο "παίκτης στην μέση" μέχρι τώρα, είναι μία κεντρώα πολιτική δύναμη ανάμεσα σε μια καθυστερημένη δεξιά και μία πολυδιασπασμένη, συνήθως, καθυστερημένη αριστερά. Αυτό το "κέντρο" αποτελούσε πάντα την εύκολη και φτηνή λύση της διαπλοκής (που ακόμα καλά κρατάει τις ρίζες της στον κοτζαμπασισμό) για να μαζεύει όλα τα πολιτικά καπίκια συμβιβασμού με κάποιον από τους στους δύο άλλους παίκτες. Συνήθως με τον δεξιό, μέχρι τώρα.