ΧΙΛΙΟΙ ΕΚΛΑΜΠΡΟΤΑΤΟΙ ΗΛΙΟΙ (IV)

ΜΕΙΔΙΑΣ ο Συγγράφων :

 Αφιέρωται εις την εκλεκτήν του Ζ.Ε. σύγκλητον  

(ΦΙΛΟΙΣΙ KAI ΣΥΜΜΑΧΗΤΑΙΣΙ ΤΙΜΗΤΑΙ

ΚΑΙ ΑΥΤΟΙΣΙ ΑΕΙ   ΕΥΜΝΗΜΟΝΕΣ ΚΑΙ ΕΥΓΝΩΜΟΝΕΣ )


ΣΙΜΩΝΙΔΗΣ:  Ενθυμούμαι αυτό που μου έλεγε πάντοτε ο λόγιος πατήρ μου: Μακράν και εξ αποστάσεως μένε, τέκνον εμόν, καθ’ όσον δύνασαι, παπάδων και πολιτικών, εάν θέλης το ελεύθερος και ευδαίμων είναι. Επικινδυνότεροι γαρ ούτοι και των κακών ιατρών και των πονηρών δικηγόρων.     

ΣΩΚΡΑΤΙΔΗΣ: ¨Πόλεμος πάντων πατήρ.¨ Μαίνεται αέναος και αμείωτος εντάσεως ο ακήρυκτος και φανερός πόλεμος μεταξύ των δυνάμεων του φωτός και του σκότους.

ΣΙ: Και σε ποιο στάδιο είμαστε τώρα, καλέ μου διδάσκαλε;

ΣΩ: Δοκιμάζεται η κοσμικός πολιτισμός, η ταυτότης του κοσμικού εθνικού κράτους του ανθρωπισμού και της ελευθερίας, και εν όψει τεραστίων γεωπολιτικών και οικονομικών ανακατατάξεων.

ΣΙ: Και η άλλη πλευρά, ο επίδοξος αντικαταστάτης;

ΣΩ: Ο πολυπολιτισμός, μια απεθνικοποιημένη, άχρωμος και αγελαία κοινωνία χωρίς μόνιμη πατρίδα που μετακινείται όπως τα ποίμνια και οι δούλοι κατά την βούλησι και τα συμφέροντα των αφεντάδων και δουλεμπόρων τους. 

ΣΙ: Κοσμικισμός ελληνότροπος  άρα και ασιατική θεοδουλοκρατία, όπως παλαιά Έλληνες και βάρβαροι, αντίπαλοι σε νέα έκδοσι.

ΣΩ: Τον μεσαίωνα, οι τότε χριστιανόδουλοι και απεθνικοποιημένοι βόρειοι και δυτικοί ευρωλαοί εξώθησαν κι υπεχρέωσαν τον ραγδαίως επανεθνικοποιούμενο ελληνισμό του χριστιανικού Βυζαντίου να πάη πίσω και πάλι εις μίαν διπλήν θεοκρατικήν  βαρβαρότητα αυτήν της  θρησκευτικής συγκατοικήσεως της ορθοδοξίας με το βάρβαρο Ισλάμ. Κι αυτό σε μια στιγμή που οι ίδιοι αυτοί επωφελούντο, ανθρωπιστικώς και αναγεννησιακώς, υπό του μεταναστεύσαντος ελληνικού διαφωτιστικού πνεύματος εις την Δύσιν,  επανεθνικοποιηθέντες και σημειώσαντες αλματώδη πολιτικήν και επιστημονικήν πρόοδον, εκ παραλλήλου προς την οικονομικήν-βιομηχανικήν.

ΣΙ: Μόνο που εδώ ξεραϊλα. Το ελληνικό πνεύμα απαγορεύεται αυστηρώς στη χώρα που το γέννησε.

ΣΩ: Αυτά έχει η εθνική υποτέλεια. Την υποχρεωτική αποικιοκρατική παιδεία των απεθνικοποιημένων και υποτεταγμένων. Δοσιλογισμός, αριστερισμός, κομμουνισμός, αναρχία και Χόλυγουντ , διηνθισμένα μετά  πολλής δουλοπρεπούς θρησκείας και δεισιδαιμονίας, το καθημερινό ημών δημοκρατικό μενού. Και γαρ πρώην ¨Ελλάς¨ και νυν ΓΕ.Δ.Α.Χ. (Γερμανική, δημοκρατική, αποικία χρέους) είμαστε και τις οίδε και για πόσο ακόμα. Η ευρωδημοκρατία δεν βιάζεται ούτε έχει αδιέξοδα έχει αυτόματο πιλότο το ξενοκρατικό απόλυτο αδιέξοδο.   

ΔΙΑΣ ΛΑΘΡΑΙΟΣ

Γράφει ο ΜΕΙΔΙΑΣ :

(Ελληνικά σύνορα. (Λέμε… τώρα.)

                                             (ΔΙΑΣ – ΣΥΝΟΡΙΟΦΥΛΑΞ-ΕΡΜΗΣ) 

ΣΥΝΦ. Τα χαρτιά σας κύριε… Παπιέ, πέιπερς.

Δ.  Δεν έχω.

ΣΥΝΦ. (Χαιρετά μετά σεβασμού στρατιωτικά.) Λαθραίος; Επενδυτής VIP;

Δ. Όχι. Θεός.

ΣΥΝΦ. Πώς είπατε;,

Δ.  Θεός εν αποστρατία.

ΣΥΝΦ. (Χαλαρώνει.) Φασίστας δηλαδή.

Δ. Πώς, πώς  είπατε; 

ΣΥΝΦ. Δεν περνάτε κύριε.

Δ. Διαμαρτύρομαι. Ο άλλος γιατί πέρασε;

ΣΥΝΦ. Ποιος άλλος;

Δ. Ο γιος της Μαρίας. Μέχρι και ο Άη Βασίλης   Αυτός μέσα έξω δεν το έχει κάθε πρωτοχρονιά;

ΣΥΝΦ. Αυτός έχει πτυχίο λαθραίου όχι αριστοκράτου.

Δ. Κάποτε ήμουν θεός με τα όλα μου εδώ.

ΣΥΝΦ. Κάποτε.  Πάει καιρός από τότε.

Δ. Ήμασταν δυνατή ομάδα. Επροπονούμεθα γαρ καθ’ εκάστην εις Όλυμπον.

ΣΥΝΦ. Ολυμπιακός δηλαδή;

Δ. Τι ομάδα είναι αυτή;

ΣΥΝΦ. Ποδοσφαιρική.

ΜΕΙΔΙΑΙΣΩΠΙΟΙ ΜΥΘΟΙ ( 2 )

Γράφει ο ΜΕΙΔΙΑΣ :

    ΓΕΡΜΑΝΑΛΩΠΗΞ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΟΚΟΡΑΞ   (2) 

Κ. (Την αγκαλιάζει τρυφερά, παρηγορητικά.) Άλλο εκείνος, άλλο αυτή, γλυκειά μου. Μα αν έβλεπες πόσο δημοκρατικά μιλάει και τραγουδάει! 

Όλοι  αυτοί οι πολιτισμένοι Ευρωπαίοι, οι δημοκράτες, το έχουν αυτό.

Σ.Κ. (Φεύγει απ’ την αγκαλιά του.) Ποιο αυτό;

Κ. Να, αυτό το αριστοκρατικό, το δημοκρατικό των βορείων προαστίων. Αντιλαμβάνεσαι το πνεύμα των λόγων μου;

Σ.Κ. Αριστοκρατικό το δημοκρατικό; Κι εγώ το έλεγα αριστερό. Με μπερδεύεις μ’ αυτό το ¨πνεύμα των λόγων¨ σου.  

Κ.  Δεν πειράζει. Όταν ιδής θα πιστέψης, άπιστε Θωμά.

Σ.Κ. Και καλά, εκείνη η φέτα πού είναι;

Κ. (Βήχει αμήχανα.) Εεεεεεεε, καλά δεν άκουσες την Ψαρούδα-Μπενάκη, τότε που είπε με.... με εκείνο το αριστοκρατικό, 

το περιούσιο πατριωτικό ύφος, προσφωνούσα τον ΠτΔ. ότι θα δώσωμεν την εθνικήν κυριαρχίαν στην Γιουροβίζιον για το καλό μας;

ΜΕΙΔΙΑΙΣΩΠΙΟΙ ΜΥΘΟΙ

Γράφει ο ΜΕΙΔΙΑΣ :

  ΓΕΡΜΑΝΑΛΩΠΗΞ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΟΚΟΡΑΞ  

             (Ο κόραξ επί κλάδου δένδρου κρατών εις το ράμφος τεμάχιον φέτας , η αλώπηξ διερχομένη και λιμπιζομένη..) 

ΑΛΩΠΗΞ: (Μια κοιτάζουσα τον τυρόν και μια τον κόρακα )Τι ωραία δημοκρατική  φωνή έχεις, ω κόραξ. Όπου γης καλύτερη δεν υπάρχει. Καλά λένε ότι εδώ γεννήθηκε η δημοκρατική καλλιφωνία.  

(Ο κόραξ τεντώνει το αυτί του όλο ενδιαφέρον και υπερηφάνεια.)

ΑΛΩΠΗΞ: (Συνεχίζει με περισσότερη θέρμη κα πειθώ στο λόγο της.) Ε βέβαια αφού οι πρόγονοί σου ήσαν όλοι δημοκράτες πού αλλού;  το μήλο κάτω απ’ την μηλιά δεν λένε;

(Ο κόραξ σκύβει ν’ ακούσει καλύτερα. Το τυρί έτοιμο να πέσει.)

ΑΛΩΠΗΞ: (Συνεχίζει μετά βίας συγκρατούσα τα γέλια της.) Ευτυχώς περνούσα από δω. Θα μου είπης. Τι κυνηγός ταλέντων θα ήμουν, που είμαι, η καριόλα. Και μοιράζω και βραβεία, και προκαταβολές-δάνεια-μίζενς δίδω για διαγωνισμό της Γιουβίζιον...

ΚΟΡΑΞ: ( Αλλάζει θέσι και ξανατεντώνει τ’ αυτιά του.)

 ΑΛΩΠΗΞ: Ανατοκιζόμενα και πληρωτέα  δάνεια, φρέσκα  διαρκείας έως δευτέρας παρουσίας.

(Το τελευταίο ο κόραξ δεν ακούει κάνοντας κρα, ο τυρός (εθνικός πλούτος) πέφτει,

η σιελορροούσα λαμογιοαλεπού τον αρπάζει και φεύγει.