ΣΧΟΛΙΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ : Εθνική Αποτρεπτική Στρατηγική από υποτονικούς, κατευναστικούς, φοβικούς υπηρέτες ξένων συμφερόντων, δεν δύναται να χαραχθεί πολλώ δε μάλλον να υλοποιηθεί. Εδώ σπαράζει και οδύρεται σύσσωμο σχεδόν το μεταπολιτευτικό συνονθύλευμα από την αριστερή ως τη δεξιά πτέρυγα του στην είδηση της παραίτησης του ζαεφ, αντί να προτάξει έστω την εσχάτη αυτή στιγμή το Εθνικό συμφέρον της ακύρωσης της αντεθνικής συμφωνίας των Πρεσπών. Αναμένει το ανάξιο πολιτικό προσωπικό "μας" ως από μηχανής θεό το VMRO να δώσει λύση!
Παναγιώτης Ήφαιστος
Πρώτον, απαιτείται να κατανοήσει κάποιος ότι ο
πόλεμος μαζί και τα ηγεμονικά κράτη είναι οι βαθύτερες διαμορφωτικές
δυνάμεις της γνωστής ιστορίας πέντε περίπου χιλιετιών. Συνεχίζουν να
είναι σήμερα και όπως όλα δείχνουν τα ίδια θα ισχύουν και στα βάθη του
μακρινού ορίζοντα. Ο εξορκισμός ενός τόσο σημαντικού φαινομένου δεν
ενδείκνυται καθότι αποπροσανατολίζει επικίνδυνα την κρατική στρατηγική.
Δεύτερον, ο πόλεμος δεν είναι μόνο η άσκηση στρατιωτικής βίας. Είναι μια μεγάλη αλυσίδα με πολλούς κρίκους και η στρατιωτική βία είναι ο τελευταίος κρίκος. Η μεγάλη τέχνη είναι να κερδίζεται ο πόλεμος χωρίς μάχη και ως προς τούτο η Τουρκία κερδίζει, ενώ η Ελλάδα χάνει.
Τρίτον, όποιος γνωρίζει τι είναι πόλεμος τότε γνωρίζει ότι στην εποχή του πολιτικού πολιτισμού πέντε περίπου χιλιετιών, «ο πόλεμος είναι η συνέχεια της πολιτικής με άλλα μέσα». Αυτό εδραιώνει η γνωστή και κοινώς αποδεκτή φράση του Κλαούζεβιτς. Ως ένα μόνιμο φαινόμενο δεν είναι μόνο ενταγμένο στους σκοπούς της κρατικής πολιτικής και περιορίζεται ή υποτάσσεται στους σκοπούς αυτής, αλλά περιορίζεται μέχρι εκεί που τους εκπληρώνει. Η δολοφονία αμάχων και αιχμαλώτων είναι βαρβαρότητα, θηριωδία και αντιβαίνει στον ανθρώπινο πολιτισμό. Μας επαναλαμβάνει ο Κλαούζεβιτς κάτι που στην κλασική εποχή ήταν εδραιωμένη παραδοχή.
Στο περί πολέμου κεφάλαιο, ο Martin Wight, ένας από τους σημαντικότερους αναλυτές της ιστορικής διαχρονίας και της σύγχρονης διεθνούς πολιτικής, έγραψε: «Μπορεί κανείς να αξιολογήσει την εμβρίθεια και την οξυδέρκεια ενός θεωρητικού των διεθνών σχέσεων, μελετώντας την άποψή του για τον πόλεμο». Εν μέσω πολλαπλασιασμού των συρράξεων στα ανατολικά μας σύνορα πολλά γράφτηκαν για το φαινόμενο του πολέμου και τις στρατηγικές των εμπλεκομένων κρατών.Ποιες είναι οι ποιοτικές βαθμίδες αυτών που ακούσαμε ή διαβάσαμε; Ποια βαθμολογούνται με 10, ή τουλάχιστον πάνω από 5 και πόσα μηδέν; Στο σύντομο κείμενο που ακολουθεί θα αναφερθούν επιγραμματικά μερικά στοιχειώδη και ουσιώδη.
Δεύτερον, ο πόλεμος δεν είναι μόνο η άσκηση στρατιωτικής βίας. Είναι μια μεγάλη αλυσίδα με πολλούς κρίκους και η στρατιωτική βία είναι ο τελευταίος κρίκος. Η μεγάλη τέχνη είναι να κερδίζεται ο πόλεμος χωρίς μάχη και ως προς τούτο η Τουρκία κερδίζει, ενώ η Ελλάδα χάνει.
Τρίτον, όποιος γνωρίζει τι είναι πόλεμος τότε γνωρίζει ότι στην εποχή του πολιτικού πολιτισμού πέντε περίπου χιλιετιών, «ο πόλεμος είναι η συνέχεια της πολιτικής με άλλα μέσα». Αυτό εδραιώνει η γνωστή και κοινώς αποδεκτή φράση του Κλαούζεβιτς. Ως ένα μόνιμο φαινόμενο δεν είναι μόνο ενταγμένο στους σκοπούς της κρατικής πολιτικής και περιορίζεται ή υποτάσσεται στους σκοπούς αυτής, αλλά περιορίζεται μέχρι εκεί που τους εκπληρώνει. Η δολοφονία αμάχων και αιχμαλώτων είναι βαρβαρότητα, θηριωδία και αντιβαίνει στον ανθρώπινο πολιτισμό. Μας επαναλαμβάνει ο Κλαούζεβιτς κάτι που στην κλασική εποχή ήταν εδραιωμένη παραδοχή.
