Όταν παρελθόν και μέλλον αλληλο-καθορίζονται (σε συνεχή επικοινωνία=στο ταξίδι στο χρόνο της ζωής), και εσύ πολεμάς μετά μανίας (από απληστία) τον γεωσκωληκα που σε έφτιαξε, κάποια στιγμή θα διαλυθείς

ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :

Οι νεκροί μας (και μπορεί να ισχύει και για τους αγέννητους μας) δεν μας κοιτάνε από τον ουρανό ψηλά ή από την κόλαση κάτω.
 
Οι νεκροί μας είναι απλά η επίγνωση (η συνείδηση, η αντίληψη, η συναίσθηση, η γνώση, η αυτεπίγνωση, η αίσθηση) μέσα στην οποία θα εμφανιστεί η αμέσως επόμενη σκέψη μας.

Και αυτό, γιατί ο θάνατος είναι σαν μια μετατόπιση της “επίγνωσης" αυτής από το φυσικό σώμα (αυτό που χρησιμοποιούμε στην Γη, τάδε γονίδια και τάδε γραμμές αίματος καταχωρημένα σε μια κβαντική βάση δεδομένων) στο μη τοπικό ενεργειακό μας σώμα. Ίσως ένα πνευματικό κβαντικό πεδίο, κάπου αλλού. Ίσως εκεί που βρίσκεται ο Δημιουργός. Ο Θεός. Οι Θεοί του Ολύμπου. Η κρυφή βάση των πολέμων των Άστρων. Η κβαντική αποκέντρωση.
 
Η επίγνωση, κάτι σαν τα δεδομένα του υπολογιστή, δεν είναι ένας υπολογιστής που χάλασε και τον πετάμε στο τέλος, αλλά είναι οι εμπειρίες μας, οι μνήμες μας, οι εργασίες μας, η δουλειά μας, η πορεία μας, τα βιώματα μας στο πλανήτη Γη. Και κάπου μένει. Πες με αιθέρα. Πες με μυστική βάση της κβαντικής αλήθειας. Πες με κβαντικό σκληρό δίσκο. Και επιστρέφει μετά πάλι στην Γη η επίγνωση αυτή.

Ίσως πάει στον επόμενο ξενιστή, που καθορίζει η γραμμή αίματος ή ίσως πάει και αλλού, σε ανθρώπους που εμφανίζονται ξαφνικά στην ζωή μας (για καλό ή για κακό) και είναι σαν τους ξέραμε από πάντα. Κάπως έτσι διαιωνίζονται τα μισή και πάθη, και οι βεντέτες.

Στην Γη πάνω, είναι ο χωροχρόνος λοιπόν που καθορίζει τα πάντα. Ακόμα και το ίδιο το φυσικό μας σώμα (τον ξενιστή της εκάστοτε επίγνωσης).
 
Είναι οι 3 διαστάσεις του χώρου που περιπλέκονται με τον χρόνο (την τέταρτη διάσταση, δηλαδή παρελθόν, παρόν και μέλλον) και φτιάχνουν την πραγματικότητα μας. Και είναι ο παρατηρητής/ μετρητής του χώρου και του χρόνου που ανάλογα με τα " μάτια” που έχει βλέπει, μετράει και κρίνει (καθορίζει) το αποτέλεσμα. Και αυτός επίγνωση είναι, αλλά με άλλο επεξεργαστή από αυτόν πχ κάποιου άλλου.

Στο τέλος όλοι εμείς φτιάχνουμε την πραγματικότητα μας. 

«Ορατών τε πάντων και αοράτων» . Ένα αιώνιο παιχνίδι μεταξύ ενεργειακών και φυσικών σωμάτων, μια διπλή παρτίδα μεταξύ φυσικού και μεταφυσικού κόσμου, που καθορίζει την εξέλιξη όλων σε αυτό το παιχνίδι. Και όπου η αδικία όταν συσπειρώνεται κάνει αντί-θαύματα.

Όταν παρελθόν και μέλλον αλληλο-καθορίζονται (σε συνεχή επικοινωνία=στο ταξίδι στο χρόνο της ζωής), και εσύ πολεμάς μετά μανίας (από απληστία) τον γεωσκωληκα που σε έφτιαξε, κάποια στιγμή θα διαλυθείς  .