ΕΝΑ ΚΑΛΑ ΚΡΥΜΜΈΝΟ ΨΕΜΜΑ ΣΤΗΝ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΜΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :

ΕΝΑ ΚΑΛΑ ΚΡΥΜΜΈΝΟ ΨΕΜΜΑ ΣΤΗΝ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΜΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ 

Η διαμάχη των κυβερνήσεων Ελλάδας-Κύπρου για ένα καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης καθυστέρησε την υλοποίηση του επί των ΑΟΖ Ελλάδας και Κύπρου με προφάσεις του εδώ γκουβέρνου. Αφού αυτή η διαμάχη λύθηκε με γαλλική παρέμβαση, την γκρίνια την συνέχισε ο Ερντογάν αυτοπροσώπως. Το εν λόγω ηλεκτρικό καλώδιο, λέει, του χαλάει το σχέδιο "Γαλάζια Πατρίδα", που θέλει θαλάσσιες εξόδους της Τουρκίας προς τις ΑΟΖ κρατών της Βόρειας Αφρικής (Λιβύης και Αιγύπτου) και της Μέσης Ανατολής.

Στην πραγματικότητα όλα αυτά έγιναν λόγω των δεσμεύσεων του Μητσοτάκη στον Ερντογάν να αφήσει το πεδίο ελεύθερο για την ανάπτυξη των "σχεδίων συνεκμετάλλευσης", που αμφισβητούν εθνικά δικαιώματα στην περιοχή που δεν ορίστηκε ως χωροθετημένη μας ΑΟΖ από την συμφωνία Ελλάδας-Αιγύπτου, κάνοντας έτσι έξαλλη (με το δίκιο της) την κυβέρνηση της Λευκωσίας.

Κανένας όμως κουμπάρος δεν σκέφτηκε να τρίψει στην μούρη των εδώ οσφυοκαμπτών στον Σουλτάνο το γεγονός ότι το υποθαλάσσιο σύστημα οπτικών ινών Kimonas-ιδιοκτησιας της Κυπριακής Cyta, που συνδέει την Κύπρο και την Ελλάδα, είναι σε λειτουργία από τα τέλη του 2015, δημιουργώντας δεδικασμένο και μάλιστα χωρίς αντιδράσεις της Αγκυρας!. Συνδέει τον σταθμό της Cyta στο Πεντάσκινο της Κύπρου με τον σταθμό MedNautilus στα Χανιά της Κρήτης και έχει την ίδια όδευση με τον Eastmed και το καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης Κύπρου-Ελλάδας, δημιουργώντας έτσι ένα γεωπολιτικό δεδομένο χρονικής διάρκειας 11 χρονών

ΤΙ ΠΑΙΖΕΙ ΤΩΡΑ ΕΚΕΙ ΕΞΩ

ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :

ΤΙ ΠΑΙΖΕΙ ΤΩΡΑ ΕΚΕΙ ΕΞΩ 

 Όλα τα συστήματα του πλανήτη (ενέργεια, logistics, τράπεζες, νομισματικά, άμυνα) βρίσκονται από το 2021 σε μια βίαιη "μετάβαση". Η παλιά αρχιτεκτονική κατέρρευσε μαζί με την παγκοσμιοποίηση, όταν τελείωσε η απόλυτη κυριαρχία δύο εργαλείων της:

Ο νεοφιλελευθερισμός (ως μέθοδος οργάνωσης)
Το δολάριο (ως ρόπαλο της Ουάσινγκτον)

​Το '21 συνειδητοποίησαν ότι το μοντέλο πετάει χαρταετό. Το outsourcing στον "Τρίτο Κόσμο" έφερε ανάπτυξη σε λάθος ελίτ, τα στεγανά έσπασαν και ξεκίνησε το μεγάλο επαναμοίρασμα.

​Μόνο που οι πολιτικοί (ως μαριονέτες) που υποτίθεται ότι διαχειρίζονται αυτές τις μεταβάσεις, ξέρουν να παίζουν εντελώς διαφορετικά παιχνίδια :

​ Ο Μπάιντεν ήξερε μόνο Τέξας poker. Στην προσπάθεια να συμβιβαστεί με την G7, το γύρισε σε σκάκι όπου κάθε κίνηση προέκυπτε από ρίξιμο ζαριού. Δεν του βγήκε τίποτα.

​ Ο Πούτιν ξέρει μόνο judo. Πώς να στρέφει τη δύναμη του αντιπάλου υπέρ του. Το εφάρμοσε μαγικά μετά τις κυρώσεις για την Ουκρανία — μια μελετημένη κίνηση στον νομισματικό πόλεμο που έστηνε από το '18.

​ Στην ΕΕ ξέρουν μόνο το "περνάει περνάει η μέλισσα...". Βρέθηκε να είναι ο ηλίθιος τρίτος παίκτης σε μια παρτίδα πρέφας ανάμεσα στους ενεργειακούς της προμηθευτές, που της πήραν μέχρι και τα σώβρακα, εκτός από τα καπίκια.

​ Ο Τράμπ παίζει μόνο Monopoly και Real Estate (Γροιλανδία, Γάζα, Παναμάς). Ως τραπεζίτης με "monopoly money", ελπίζει να χρεοκοπήσει τους πάντες. Ο κίνδυνος; Να μείνει μόνος του με μια αγκαλιά fake money. Τρέχει τώρα να τα κάνει ψηφιακά stablecoins μπας και τα σώσει μέσω Wall Street.

​ Η Κίνα παίζει αιώνες το Γκο. Κατάληψη χώρου, υπομονή και χρόνος. Διαθέτει και από τα δύο άφθονα.

​ Ο Ερντογάν θέλει κι αυτός να παίξει Γκο, αλλά είναι ανυπόμονος. Ακόμα νομίζει ότι Γκο σημαίνει "να είσαι ψηλός".

​ Ο δικός μας ξέρει μόνο να χτίζει παλάτια στην άμμο, πληρωμένα από μίζες των βολεμένων. Με το πρώτο πρωτοβρόχι εξαφανίζονται, αλλά C'est la vie.

​Έτσι, με τόσα διαφορετικά παιχνίδια πάνω στο ίδιο τραπέζι, είπαν να ζητήσουν τη βοήθεια της Artificial Intelligence.
​Μόνο που η AI —που ξεκίνησε στα 50s ως drosophila (το γνωστό πειραματόζωο μυγάκι) στα σκακιστικά παίγνια του Ψυχρού Πολέμου— έχει ένα μικρό θέμα:

​Τα OpenAI, DeepSeek κλπ δεν μπορούν να λύσουν ούτε ένα μέτριο Sudoku. Η "γνώση" τους είναι η συνισταμένη τόνων ηλιθιότητας και fake news που παράγουν όλοι και ελέγχουν 5-6 Big Tech τεχνοφεουδάρχες.

​Υποφέρουν και από "παραισθήσεις" γιατί ισοπεδώνουν την ιστορία που κουβαλάει κάθε λέξη. Καταλαβαίνουν άλλα 'ντ' άλλων και απαντούν άλλα 'ντ' άλλων. Ασθένεια που δεν θεραπεύεται όσα Data Centers κι αν κάψουν στους ναούς της παγκόσμιας e-λιθιότητας.

​ Ποιος θα κερδίσει τελικά;

Σαουδική Αραβία, Συρία και η νέα οθωμανική εμπορική αυτοκρατορία του Ερντογάν.

ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :

Σαουδική Αραβία, Συρία και η νέα οθωμανική εμπορική αυτοκρατορία του Ερντογάν.
(Άρθρο γνώμης σε μορφή γεωμετρικής κατασκευής)

Ανάλυση:
Καθώς το Ριάντ υπογράφει μια ιστορική συμφωνία σιδηροδρομικού διαδρόμου με την Άγκυρα και οι τουρκικές τράπεζες ετοιμάζονται να ανοίξουν σε όλη τη Συρία, οι εχθροί του Ισραήλ δεν είναι οι μόνοι που αναδιαμορφώνουν τη Συρία.

Ενώ η ισραηλινή αεροπορία αποσυναρμολογούσε την πυρηνική υποδομή του Ιράν και οι Ισραηλινές Άμυνες πολεμούσαν σε πολλαπλά μέτωπα, ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν πέρασε τους ίδιους μήνες κάνοντας αυτό που κάνει καλύτερα: μετατρέποντας την περιφερειακή καταστροφή σε προσωπικό στρατηγικό κέρδος.

Την Τρίτη στο Ριάντ, ο Σαουδάραβας υπουργός Μεταφορών Σαλέχ Αλ-Τζάσερ και ο Τούρκος ομόλογός του υπέγραψαν ολοκληρωμένα μνημόνια κατανόησης για έναν νέο χερσαίο σιδηροδρομικό διάδρομο. Ο δηλωμένος στόχος είναι πρακτικός:

Παράκαμψη του σχεδόν κλειστού Στενού του Ορμούζ, μείωση του χρόνου διέλευσης φορτίου από τριάντα και πλέον ημέρες δια θαλάσσης σε λιγότερο από δύο εβδομάδες δια ξηράς και διάσωση των αλυσίδων εφοδιασμού του Κόλπου που έχουν στραγγαλιστεί από την έναρξη του πολέμου ΗΠΑ-Ιράν και η παράκαμψη και του παλιού checkpoint της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, του Σουέζ.

Έτσι διαμορφώνεται δυναμικά μια άλλη αρχιτεκτονική για την ευρύτερη Μέση Ανατολής Βόρεια Αφρική και Δυτική Ασία με τον άξονα Τουρκίας-Ιραν-Πακιστάν να παίζει τον ρόλο που είχε το Ισραήλ στην ίδια περιοχή στα προηγούμενα 70 χρόνια.

Ο διάδρομος εκτείνεται από την Κωνσταντινούπολη μέσω της Συρίας μετά την πτώση του Άσαντ, κατεβαίνοντας την Ιορδανία και καταλήγοντας στο υπάρχον σιδηροδρομικό δίκτυο της Σαουδικής Αραβίας στο συνοριακό πέρασμα Χαντίθα, με φιλοδοξίες να φτάσει τελικά στο Ομάν και τον Ινδικό Ωκεανό. Το εκτιμώμενο κόστος επένδυσης ανέρχεται σε περίπου πεντέμισι δισεκατομμύρια δολάρια, με την Ασιατική Τράπεζα Επενδύσεων Υποδομών να έχει ήδη δεσμεύσει 750 εκατομμύρια δολάρια για την κατασκευή τουρκικών σιδηροδρομικών υποδομών κατά μήκος της διαδρομής.

Κάθε πόλη σε αυτόν τον χάρτη είναι σκόπιμη και καμία από αυτές δεν είναι ισραηλινή.

Τον Σεπτέμβριο του 2023, ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν ανακοίνωσε τον Οικονομικό Διάδρομο Ινδίας-Μέσης Ανατολής-Ευρώπης, γνωστό ως IMEC, στη σύνοδο κορυφής της G20 στο Νέο Δελχί. Αυτός ο διάδρομος είχε σχεδιαστεί για να μεταφέρει εμπορεύματα από ινδικά λιμάνια μέσω των ΗΑΕ, της Σαουδικής Αραβίας, της Ιορδανίας και του Ισραήλ, και στη συνέχεια προς την Ευρώπη. Ήταν, μεταξύ άλλων, ένα έμμεσο στοίχημα ότι οι διασυνδέσεις του Ισραήλ με τις Συμφωνίες του Αβραάμ μετέτρεπαν το εβραϊκό κράτος στον απαραίτητο εμπορικό κόμβο του εμπορίου της Μέσης Ανατολής.

Ο Ερντογάν ήταν έξαλλος. Η Τουρκία, η γεωγραφική γέφυρα μεταξύ Ασίας και Ευρώπης για αιώνες, είχε παρακαμφθεί εντελώς. Το είπε αυτό δυνατά και επανειλημμένα.

Η IMEC ως μονόδρομος πέθανε όμως τον Οκτώβριο του 2023 με την επίθεση της Χαμάς, που είχε τότε τις πλάτες και του Πουτιν, σε ένα rave party στο Ισραήλ. Δεν έχει ανακάμψει αυτό ακόμη. Ο διάδρομος Σαουδικής Αραβίας-Τουρκίας που ανακοινώθηκε αυτή την εβδομάδα είναι η άμεση αντικατάστασή του και ο Ερντογάν διακήρυξε αυτή τη φορά ότι η Τουρκία δεν είναι η χώρα που παραλείπεται. Δεν είναι απλώς πίσω από τον χάρτη. Είναι ο χάρτης, λέει.

Η γεωπολιτική αρχιτεκτονική που έχει συγκροτήσει ο Ερντογάν αξίζει ιδιαίτερης προσοχής από την Ιερουσαλήμ, επειδή έχει κατασκευαστεί σχεδόν εξ ολοκλήρου κατά την περίοδο που το Ισραήλ έχει καταναλωθεί από τον πόλεμο με τους  εχθρούς του.

Ξεκινήστε με τη Συρία, η οποία αποτελεί πλέον τη ραχοκοκαλιά του διαδρόμου. Η κυβέρνηση που υποστηρίζει ο Ερντογάν στη Δαμασκό προέκυψε από την Χαγιάτ Ταχρίρ αλ-Σαμ, μια οργάνωση που η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι Ηνωμένες Πολιτείες συνεχίζουν να χαρακτηρίζουν ως τρομοκρατική ομάδα. Ο Ερντογάν τους αποκαλεί απελευθερωτές. Έχει περάσει τους μήνες που ακολούθησαν την πτώση του Άσαντ τοποθετώντας την Τουρκία ως τον αναντικατάστατο οικονομικό προστάτη της Δαμασκού, με τουρκικές εταιρείες να λειτουργούν ήδη στο Χαλέπι, τουρκικές τράπεζες να προετοιμάζονται να ανοίξουν υποκαταστήματα σε όλη τη συριακή επικράτεια και έναν διμερή εμπορικό στόχο δέκα δισεκατομμυρίων δολαρίων έως το 2030.

Στη Σύνοδο Κορυφής Οικονομικών Πόλεων της Ανατολίας αυτή την εβδομάδα στο Γκαζιαντέπ, ακριβώς απέναντι από τα σύνορα με τη βόρεια Συρία, ο Τούρκος υπουργός Εμπορίου Ομέρ Μπολάτ ανακοίνωσε το επικείμενο άνοιγμα της σιδηροδρομικής διέλευσης Ισλαχιγιέ μεταξύ Τουρκίας και Συρίας, ενώ ο υπουργός Οικονομίας της Συρίας κάλεσε τους Τούρκους επενδυτές να αντιμετωπίσουν τη χώρα του όχι ως αγορά προς εκμετάλλευση, αλλά ως εταίρο προς κατασκευή.

Ο διάδρομος κωδικοποιεί αυτή την εξάρτηση μόνιμα. Κάθε εμπορευματικό τρένο που κάνει το ταξίδι από την Κωνσταντινούπολη προς τη Σαουδική Αραβία θα διασχίζει το Χαλέπι και τη Δαμασκό, πράγμα που σημαίνει ότι ολόκληρη η ευρασιατική χερσαία γέφυρα περνάει από έδαφος που ουσιαστικά αποτελεί οικονομικό προτεκτοράτο της Άγκυρας. Ο Ερντογάν έχει εξασφαλίσει μια σφαίρα επιρροής που εκτείνεται από τον Βόσπορο μέχρι την Ερυθρά Θάλασσα, με μια ισλαμιστικά κυβερνώμενη Συρία ως επιχειρησιακή ραχοκοκαλιά της.

Για το Ισραήλ, οι στρατηγικές επιπτώσεις επιδεινώνονται έτσι ραγδαία.

Ο νέος διάδρομος έχει σχεδιαστεί ρητά ως εναλλακτική λύση στις θαλάσσιες διαδρομές που διαταράσσονται από τη σύγκρουση ΗΠΑ-Ιράν. Αλλά έχει επίσης σχεδιαστεί ρητά ως εναλλακτική λύση στην αρχιτεκτονική της IMEC που θα συνέδεε το εμπόριο του Κόλπου με τις ισραηλινές υποδομές διαμετακόμισης. Η Σαουδική Αραβία, η οποία πλησίαζε αργά προς τη δική της πιθανή συμφωνία με την Ιερουσαλήμ, τώρα υπέγραψε μια ιστορική συμφωνία εφοδιαστικής με την Τουρκία του Ερντογάν. Το μήνυμα από το Ριάντ δεν είναι εχθρικό προς το Ισραήλ. Αλλά δεν είναι ούτε καθησυχαστικό όσο παραμένει και στα εκεί παλάτια το δίλημμα:

Η Σαουδική Αραβία θα κάνει αναχαίτιση ή διανομή?

Το βασίλειο έχει δύο ακτές, στην Ερυθρά Θάλασσα και στον Αραβικό Κόλπο, γεγονός που το καθιστά φυσικό κόμβο logistics ανεξάρτητα από το ποιον διάδρομο υποστηρίζει. Με το Ισραήλ σε πόλεμο και την αμερικανική προσοχή να εκτείνεται σε πολλαπλά θέατρα, το Ριάντ έκανε μια ρεαλιστική επιλογή να κατασκευάσει την υποδομή που είναι διαθέσιμη και λειτουργική σήμερα.

Οι πραγματιστικές επιλογές στη Μέση Ανατολή έχουν έναν τρόπο να σκληραίνουν σε μόνιμες στρατηγικές ευθυγραμμίσεις. Τα δισεκατομμύρια που θα ρέουν μέσω του σιδηροδρομικού δικτύου της Τουρκίας, οι τουρκικές τράπεζες που θα λειτουργούν στη Δαμασκό και τα σαουδαραβικά εμπορεύματα που θα διασχίζουν τη σφαίρα επιρροής του Ερντογάν δεν είναι ουδέτερες οικονομικές συναλλαγές.

Είναι τα θεμέλια μιας πιθανής περιφερειακής τάξης της επόμενης δεκαετίας.
Υπάρχει ένα επίπεδο σκόπιμου ιστορικού θεάτρου σε όλα αυτά που ο Ερντογάν σκηνοθετεί συνειδητά. Ο νέος διάδρομος πλαισιώνεται από τους υποστηρικτές του ως αναβίωση του σιδηροδρόμου Χετζάζ, της γραμμής της οθωμανικής εποχής που εκτεινόταν από την Κωνσταντινούπολη στη Μεδίνα και τη Μέκκα από το 1908 και μετά, συνδέοντας την αυτοκρατορική πρωτεύουσα με τις ιερές πόλεις του Ισλάμ όταν η Κωνσταντινούπολη κυβερνούσε ακόμα τον αραβικό κόσμο.

Καταστράφηκε κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, εν μέρει από την αραβική εξέγερση και εν μέρει από βρετανικά σαμποτάζ.
Για τον Ερντογάν, ο οποίος έχει αφιερώσει δύο δεκαετίες στην ανακατασκευή του οθωμανικού συμβολισμού με κάθε διαθέσιμη ευκαιρία, το πλαίσιο αυτό δεν αποτελεί τυχαίο μάρκετινγκ.

Η Ιερουσαλήμ θα πρέπει να κατανοήσει τι σημαίνει αυτή η σταδιοποίηση με συγκεκριμένους όρους, αν ποτέ και αυτό ξεπεράσει τα όρια της πολιτικής τύφλωσης που κυριαρχεί στην πολιτική του.

Μια Τουρκία που παρουσιάζεται ως ο φυσικός θεματοφύλακας της εφοδιαστικής που συνδέει τον Κόλπο με την Ευρώπη, που κυβερνά τη χερσαία γέφυρα μέσω του Χαλεπίου και της Δαμασκού, που ελέγχει τόσο τη διέλευση του Βοσπόρου όσο και τον κόμβο των Σαουδαράβων στα σύνορα, διαθέτει επιρροή στις περιφερειακές υποθέσεις που υπερβαίνει κατά πολύ τη χωρητικότητα των εμπορευμάτων και τα τέλη διέλευσης.

Ο Ερντογάν κατασκευάζει την υποδομή της κεντρικής θέσης της οθωμανικής εποχής στη Μέση Ανατολή μετά τον πόλεμο του Ιράν, και το κάνει με το εμπορικό βάρος της Σαουδικής Αραβίας, τη συριακή γη και το κενό που δημιουργήθηκε από τους απαραίτητους αλλά καταναλωτικούς πολέμους του Ισραήλ.

Τίποτα από αυτά δεν έχει φυσικά ολοκληρωθεί ακόμα. Οι τεχνικές μελέτες για τον πλήρη διάδρομο παραμένουν ημιτελείς. Η χρηματοδότηση έχει εξασφαλιστεί μόνο, από το Ριαντ, και αυτή εν μέρει. Και το ισραηλινό λόμπι συνεχίζει να είναι πανίσχυρο στην Ουάσιγκτον, και μάλιστα εν όψει εκλογών τον Νοέμβριο.

Ο κόμβος στο Ιράκ που θα καθιστούσε τον διάδρομο πραγματικά διηπειρωτικό είναι ακόμη θεωρητικός. Και η αξιόπιστη διέλευση εμπορευμάτων μέσω της μεταπολεμικής Συρίας θα απαιτήσει σταθερότητα την οποία η ισλαμιστική διακυβέρνηση στη Δαμασκό δεν έχει ακόμη αποδείξει ότι μπορεί να διατηρήσει.

Αλλά η κατεύθυνση είναι αδιαμφισβήτητη και ο ρυθμός επιταχύνεται. Ενώ το Ισραήλ επικεντρωνόταν στην καταστροφή των φυγοκεντρητών στο Φορντόου και στην υποβάθμιση του IRGC, ο Ερντογάν έθετε τα οικονομικά θεμέλια της επόμενης στρατηγικής εποχής της περιοχής. Η Σαουδική Αραβία και η Συρία είναι τώρα οι δίδυμοι πυλώνες της φιλοδοξίας του: ο ένας παρέχει εμπορικό προορισμό και οικονομικό βάρος, ο άλλος παρέχει γη και διέλευση.

Ο Ερντογάν δεν νίκησε το Ισραήλ. Απλώς περίμενε να ασχοληθεί το Ισραήλ και μετά άρχισε να χτίζει την αυτοκρατορία του ενώ κανείς δεν τον παρακολουθούσε. Το για ποιόν θα δουλεύει πραγματικά είναι και το μεγάλο ζητούμενο των επόμενων εβδομάδων μέχρι την επίσκεψη του Τραμπ στην Αθήνα.

Σύνθεση:

Έτσι, μπροστά στην νέα αρχιτεκτονική της περιοχής και με αναπάντητα πολλά ερωτήματα για το ποιοί είναι οι πραγματικοί παίκτες πίσω από αυτές τις θεαματικές γεωπολιτικές ανακατατάξεις, το μόνο που δείχνει ως ρεαλιστικό είναι ένας αναγκαίος συμβιβασμός.

Το Γεωπολιτικό Πόκερ της AI και το Ψηφιακό «Σουέζ» της Δύσης για μια virtual κηδεμονία .

ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :

Το Γεωπολιτικό Πόκερ της AI και το Ψηφιακό «Σουέζ» της Δύσης για μια virtual κηδεμονία.

Η παγκόσμια σκακιστική σκακιέρα της Τεχνητής Νοημοσύνης (AI) παίζεται πλέον πάνω σε ένα τραπέζι του πόκερ. Βρισκόμαστε σε ένα οριακό σημείο, με τις δύο όχθες του Ατλαντικού να ακολουθούν εκ διαμέτρου αντίθετες, αλλά εξίσου εγκλωβισμένες στρατηγικές.

Η σύγκριση ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Ευρωπαϊκή Ένωση αποκαλύπτει μια βαθιά φιλοσοφική ασυμμετρία: η μία πλευρά στοιχηματίζει στην απόλυτη ελευθερία της ισχύος, ενώ η άλλη στην προστασία των δικαιωμάτων και τη γραφειοκρατία.

​Από τη μία πλευρά, οι ΗΠΑ παίζουν ένα επιθετικό «all-in» βασισμένο στην ωμή επιχειρηματική και υπολογιστική ισχύ των κολοσσών της Silicon Valley.

Για την Ουάσιγκτον, η AI είναι το απόλυτο εργαλείο για τη διατήρηση της παγκόσμιας κυριαρχίας. Οι Αμερικανοί επενδυτές ρίχνουν δισεκατομμύρια δολάρια με τη λογική: «χτίζουμε πρώτα, κυριαρχούμε παγκοσμίως και αντιμετωπίζουμε τις συνέπειες αργότερα», αδιαφορώντας για τις παρενέργειες στη δημοκρατία και την ενημέρωση.

​Από την άλλη πλευρά, η Ευρωπαϊκή Ένωση πάσχει από ένα δομικό παράδοξο: ένα «κενό εξυπνάδας γεμάτο από κανονιστική αυταρέσκεια».

Οι Βρυξέλλες πιστεύουν λανθασμένα ότι η παραγωγή νόμων, όπως το AI Act, ισοδυναμεί με την παραγωγή τεχνολογικής ισχύος. Η ΕΕ συμπεριφέρεται σαν τον αρχιτέκτονα που σχεδιάζει την τέλεια, αντισεισμική πόλη στα χαρτιά, αλλά αρνείται να λερώσει τα χέρια του για να τη χτίσει. Έτσι, αναγκάζει τους πολίτες της να νοικιάζουν πανάκριβα, ετοιμόρροπα διαμερίσματα στις ψηφιακές παραγκουπόλεις των αμερικανικών Big Tech.

Αν η Ευρώπη* δεν επενδύσει σε δικά της αυτόνομα δίκτυα, μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ΑΙ κλπ,, θα μετατραπεί οριστικά σε μια τεχνολογική αποικία —μια ήπειρος-μουσείο με τους καλύτερους νόμους, αλλά χωρίς κανένα δικό της δεδομένο.

​Την ίδια ώρα, οι νέες υπερδυνάμεις της Ανατολής κάθονται στο ίδιο τραπέζι παίζοντας διαρκώς «πάσο» ή «είμαι έξω» (I am out). Περιμένουν υπομονετικά να εξαντληθούν οι δύο δυτικοί αντίπαλοι στο μεταξύ τους γεωπολιτικό παιχνίδι τύπου Τέξας πόκερ, για να παίξουν στο τέλος τα δικά τους χαρτιά πάνω στην ίδια ακριβώς μπλόφα.

​Διότι η μεγάλη κρυμμένη αλήθεια είναι ότι όλα τα σημερινά συστήματα της AI είναι εγγενώς ανάπηρα λόγω της στοχαστικής τους αρχιτεκτονικής. Αδυνατούν να στηρίξουν οποιαδήποτε ουσιαστική ανθρώπινη εξέλιξη!

Αν δεν αλλάξει κάτι άμεσα μέσω ενός ριζικού paradigm shift —που ίσως γεννηθεί από κάποιο «άσημο» εργαστήριο παραγωγής νέων ιδεών—, το παιχνίδι είναι προδιαγεγραμμένο.

​Στο τέλος, όλες οι μεγάλες δυνάμεις που θα έχουν απομείνει στο τραπέζι δεν θα κρατούν τίποτα χειροπιαστό. Θα ανταλλάσσουν διαρκείς μπλόφες με αέρα κοπανιστό, μέχρι να εξαντληθούν και οι τελευταίες τους μάρκες (chips).

Και τότε, θα βρεθούμε όλοι μαζί στριμωγμένοι μέσα σε Κακά Στενά στενών σε μια κατάσταση ιστορικής ασφυξίας όπως εκείνη του Σουέζ παλιότερα ή του Ορμούζ σήμερα.

ΠΟΣΟ ΠΙΘΑΝΗ ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ USSR ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΡΩΣΙΑ;

ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :

ΠΟΣΟ ΠΙΘΑΝΗ ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ USSR ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΡΩΣΙΑ;

Όσο πιθανό είναι ένα reunion των Beatles!

Απόδειξη:

Η εμφάνιση του Λαβρόφ στην περσινή σύνοδο ΗΠΑ–Ρωσίας στην Αλάσκα με t-shirt USSR, προκάλεσε κύμα ενθουσιασμένων «αναλύσεων» περί επιστροφής της Ρωσίας σε σοβιετικά πρότυπα. Για ακόμη μία φορά, η σημειολογία κατέλαβε τη θέση της ουσίας.

Όμως η σημερινή Ρωσία του Πούτιν δεν κινείται προς ανασύσταση της Σοβιετικής Ένωσης. Αντίθετα, εξελίσσεται σε ένα υβριδικό μοντέλο νεο-τσαρικού εθνικισμού, ολιγαρχικού καπιταλισμού και κρατικού αυταρχισμού, με έντονα γεωπολιτικά χαρακτηριστικά.

Μετά τη διάλυση της προηγούμενης φάσης της παγκοσμιοποίησης και την εισβολή στην Ουκρανία, διαμορφώνεται ένα νέο ρωσικό σύστημα ισχύος με ορισμένα βασικά χαρακτηριστικά:

Οι ξένοι επενδυτές της περιόδου Γιέλτσιν αντικαταστάθηκαν σταδιακά από ένα πλέγμα παλιών και νέων ολιγαρχών στενά συνδεδεμένων με το καθεστώς Πούτιν. Η οικονομική αναδιάρθρωση δεν οδήγησε σε επιστροφή στον σοβιετικό κρατισμό, αλλά σε μια μορφή «εθνικοποιημένης ολιγαρχίας», όπου στρατηγικοί τομείς της οικονομίας λειτουργούν ως ζώνες επιρροής ισχυρών οικονομικών κέντρων.

Το ρωσικό οικονομικό μοντέλο παραμένει βαθιά συνδεδεμένο με τον χρηματοπιστωτικό και ενεργειακό καπιταλισμό. Παρά τις αναφορές σε έναν «πολυπολικό κόσμο» και τα ανοίγματα προς BRICS+, Κίνα και Ευρασία, δεν διαφαίνεται καμία ουσιαστική αμφισβήτηση της εξουσίας των οικονομικών ελίτ ή του τραπεζικού συστήματος. Αντίθετα, η συγκέντρωση ισχύος ενισχύεται.

Η αυξανόμενη σύνδεση νομισματικής ισχύος και ενεργειακών εμπορευμάτων ενδέχεται να εντείνει διεθνείς ανταγωνισμούς γύρω από πρώτες ύλες, ενέργεια, τρόφιμα και νερό, με σοβαρές κοινωνικές και οικολογικές συνέπειες.

Στο πεδίο της ψηφιακής οικονομίας, το μοντέλο παραμένει έντονα συγκεντρωτικό. Ο έλεγχος δεδομένων, πληροφοριών και ψηφιακών υποδομών ακολουθεί περισσότερο τη λογική κρατικού και εταιρικού ελέγχου παρά κάποιας δημοκρατικής αποκέντρωσης.

Σε γεωπολιτικό επίπεδο, η χρήση ιδιωτικών στρατιωτικών μηχανισμών τύπου Wagner και η διείσδυση σε περιοχές της Αφρικής και της Μέσης Ανατολής παραπέμπουν περισσότερο σε νεο-αυτοκρατορική πολιτική επιρροής παρά σε οποιαδήποτε μορφή «αντιιμπεριαλισμού».

Παράλληλα, δεν διακρίνεται κάποιο σοβαρό σχέδιο συμμετοχικής δημοκρατίας ή κοινωνικής αποκέντρωσης της εξουσίας. Τα σοβιετικά σύμβολα επιστρέφουν επικοινωνιακά, όχι όμως και οποιαδήποτε μορφή λαϊκής πολιτικής συμμετοχής ή κοινωνικού ελέγχου της οικονομίας.

Υπό αυτό το πρίσμα, οι λεγόμενες «Λαϊκές Δημοκρατίες» στην Ουκρανία μοιάζουν περισσότερο με γεωπολιτικά προτεκτοράτα παρά με πολιτικά εγχειρήματα κοινωνικής αυτοδιάθεσης. Η χρήση σοβιετικής αισθητικής λειτουργεί κυρίως ως εργαλείο συμβολικής νομιμοποίησης και εσωτερικής κατανάλωσης.

Το φαινόμενο αυτό δεν περιορίζεται στη Ρωσία. Ένα ευρύτερο ρεύμα εθνικιστικής πολιτικής αναπτύσσεται διεθνώς, από τον Όρμπαν έως τη Λεπέν και από τον τραμπισμό έως διάφορες ευρωπαϊκές εκδοχές. Εδώ φαίνεται ότι θα εκφραστεί από δήθεν απολιτικ νέα προσωποπαγή πολιτικά κόμματα χρηματοδοτο5μενα από γνωστούς ή αφανείς υποστηρικτές του Πουτινισμού, όπως πχ ο Σάββιδης ως άτυπος οικονομικός Περιφερειαρχης-ολιγαρχης Βορείου Ελλαδσς.
Παρά τις μεταξύ τους διαφορές, οι τάσεις αυτές συχνά συγκλίνουν:
στην ενίσχυση εκτελεστικών εξουσιών,
στη συμμαχία με οικονομικά συμφέροντα,
στον έλεγχο πληροφορίας,
και στην εργαλειοποίηση της κοινωνικής δυσαρέσκειας.

Η ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΜΑΣ ΩΣ ΠΡΟΑΓΓΕΛΟΣ ΤΟΥ ΟΠΕΚΕΠΕ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΔΕΙΝΩΝ ΜΑΣ

  

ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ .

Η ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΜΑΣ ΩΣ ΠΡΟΑΓΓΕΛΟΣ ΤΟΥ ΟΠΕΚΕΠΕ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΔΕΙΝΩΝ ΜΑΣ (Με αφορμή της επετείου του Εάλω) 

Όταν οι Μεγάλες Δυνάμεις έσωζαν την Ελληνική Επανάσταση και επέτρεπαν την ίδρυση του Ελληνικού Κράτους, το έκαναν μόνο για να υπάρχει ένα προχωρημένο φυλάκιο τους στην εδώ γειτονιά, για την αντιμετώπιση του τότε αποκαλούμενου "εξ Ανατολών Ασθενή": την Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Αυτή, μετά από 5 αιώνες ακμής, είχε χάσει το αρχικό της νεοτερικό σφρίγος της λόγω του ανοίγματος νεων θαλασσιων διαδρομων, που έκαναν αχριαστους τους ελεγχουε στα περάσματα των καραβανιών απο την Ανατολή. Το σφρίγος που ειχε αποκτήσει επιτρέποντας πονηρά την διατήρηση του μικρού κλήρου έναντι μιας φορολογίας μέσω τοπικών εγκάθετων-κοτζαμπάσηδων, που την ψιλό έκλεβαν ως προαγγελοι του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Εάλω τότε η Πολις αφού οι μικροκληρούχοι αγρότες αποδεχθηκαν ως πιο συμφέρουσα την μωαμεθανική "νέα τάξη πραγμάτων", έναντι της φεουδαρχίας που κάλπαζε στην Δύση. Το Βυζάντιο, που καθυστέρησε, δεν κατάφερε ποτέ να αντιδράσει ή να προσαρμοστεί και είχε ήδη μπει σε φάση παρακμής, έχοντας χάσει πριν και τον έλεγχο όλων των θαλάσσιων οδών στην Μεσόγειο μετά από 4 σταυροφορίες. Ο σόλιδος, το βυζαντινό δολάριο του Μεσαίωνα, έχασε την σημασία του, οδηγώντας στην εμφάνιση και νέων νομισμάτων και σε νέες μεθόδους τραπεζικής, με ιδρυτές τότε τα τάγματα καθολικών μοναχών. Ροδόσταυροί, Ναίτες κλπ δυνάμεις έθεσαν τις προδιαγραφές και της σύγχρονης τραπεζικής, όπου δεν ανέρχεσαι στην ιεραρχία της αν δεν έχεις εγγραφεί σε κάποια στοά -κατάλοιπο εκείνων των σκοτεινών χρόνων.

Έχασε έτσι όμως και η Οθωμανία την εξέλιξη της φεουδαρχίας, για να δημιουργήσει τις υλικές προϋποθέσεις για το πέρασμά της και αυτή στον πρώιμο καπιταλισμό, εμμενοντας στις ίδιες πολιτικές που την δημιούργησαν. Βαριά ασθενής ο Εξ Ανατολών, συνεχιζε όμως να έχει υπό τον έλεγχο του τις περιοχές με το ανερχόμενο είδος ενέργειας, που θα αντικαθιστούσε οσονούπω το κάρβουνο, που κινούσε την τότε φάση της βιομηχανικής επανάστασης. Το πετρέλαιο του Βορείου Ιράκ. Και έτσι, αποφάσισαν "οι Μεγάλες Δυνάμεις" να σώσουν την Ελληνική Επανάσταση, επιτρέποντας την δημιουργία του Ελληνικού Κράτους με την συνθήκη του Λονδίνου το 1830.

Φυσικά φρόντισαν αμέσως ναι φορτώσουν με χρέη το νέο Ελληνικό κράτος από την αρχή (χρεοκοπία το 1828 και το 1836), για να μην το παρακάνουν οι κατσαπλιάδες επαναστάτες και γίνουν ανεξέλέγκτοι βάζοντας φωτιά στα Βαλκάνια. Με υποθήκη τα περισσότερα και καλύτερα κτήματα, πρώην ιδιοκτησίες Τούρκων, τις "εθνικές γαίες" που παρέμεναν ανεκμετάλλευτες μέχρι το 1863 (όταν μας φόρεσαν τους Γλύξκμπουργκ για επόπτες τους, μας τα έδωσαν "δώρο" για να τους δεχτούμε). Άρα και οικονομικά εξαρτημένους μέσα στην υπανάπτυξη, ικανούς μόνο να συντηρούμε ένα σχετικά καλά οργανωμένο στρατό για την αστυνόμευση του Ασθενή στα Ανατολικά.

Προσπάθησε και αυτός μετά να εκσυγχρονιστεί προσπαθώντας να δημιουργήσει αρον αρον φεουδαρχικού μεγέθους εκμεταλλεύσεις για να περάσει στον βιομηχανικό καπιταλισμό, που κάλπαζε ακάθεκτος. Με τους Νεότουρκους, που το έκαναν πολύ χειρότερο, τόσο που διαλύθηκε η Αυτοκρατορία μετά από δύο Βαλκανικούς πολέμους, χάνοντας όλες τις κτήσεις του στην πετρελαιοφόρο Μέση Ανατολή και την Βόρεια Αφρική.
Γνωστά αυτά, και ας μην τα λένε ακριβώς έτσι τα σχολικά βιβλία. Γνωστή και η συνέχεια. Μικρασιατική καταστροφή, Συνθήκη Λωζάνης, ανταλλαγές πληθυσμών, Κύπρος, τα ξέρετε.

Μέχρι που πάλι στις μέρες μας προέκυψε νέα ασθένεια στον Εξ Ανατολών Ασθενή.
Τώρα δεν είναι το πετρέλαιο που ενδιαφέρει, αλλά το φυσικό αέριο και οι αγωγοί του προς την διψασμένη ΕΕ. Ο έλεγχος στις βάνες τους και στα περάσματα των αγωγών, μέγα θέμα γεωπολιτικής, όσο και να επιμένουν για το αντίθετο οι έμποροι της Πράσινης Ανάπτυξης, τα Γερμανά και οι Αμερικανοί, μπας και ξεπουλησουν καμία άνεμογεννήτρια ή καμιά καραβιά LNG παραπάνω, με τροφή για Πράσινα Αλόγατα

Θυμήθηκε ο Ερντογάν τα παλιά τα μεγαλεία, που διηγώντας τα κλαίει, και βάλθηκε να γίνει ξανά Οθωμανία. Παίζοντας όμως τώρα ως κομπάρσος στα ενεργειακά και νομισσματικα παιχνίδια τρίτων. Στην αρχή του Κατάρ και της Ρωσίας στην Συρία και την Αφρική και μετά της Μερκελ και του Ιράν στην Ανατολική Μεσόγειο και την Λιβύη, μετά με τους Αζερους εναντίον του Ιράν σε συνεργασία με τον Πούτιν. Και μετά με το Ιράν και τον Πούτιν εναντίον του Ισραήλ και την Ινδία. Για να ελέγχει βάνες. Και ότι του κάτσει!

Όμως εκείνη η Συνθήκη της Λωζάνης που υπέγραφε ο Κεμάλ, τότε που οι δικοί του δεν έβαζαν ούτε τα πόδια στην θάλασσα, αυτή που διάλυσε την πρώην Οθωμανική Αυτοκρατορία, του έρχεται στενός βραχνάς. Τίποτα δεν μπορεί να κάνει υπό αυτή για να ελέγχει τις ροές της ενέργειας ή τίποτα κοιτάσματα νότια από το Καστελόριζο, για να έχει τρόπους να εισπράττει διαβατικούς φόρους.

Και άρχισε τους τσαμπουκαδες, μόλις κατάλαβε ότι ο τωρινός Μητσοτάκης υπηρεσίας, απουσία στρατηγικής, θα κάνει ότι του είχε πει ο μπαμπάς του. Και η Μέρκελ, που κρατούσε το φανάρι του επισπεύδοντα μπας και γλυτώσει την κρισάρα του Ερντογάν και τις επενδύσεις της Γερμανίας στην από εκεί πλευρά του Αιγαίου. Υπό το brand name Turkagean, o στόχος του είναι τώρα η θάλασσα νότια του Καστελόριζου και μια διαπραγμάτευση "εφ όλης της ύλης" μετά από κανένα θερμό επεισόδιο, πχ στα Ίμια., μπας και αναθεωρηθεί η Συνθήκη της Λωζάνης μέσω δύο συμφώνων. Ένα, το Τουρκολυβικό με τους εκεί εγκάθετους της Άγκυρας τις πλάτες του Πουτιν και την ανοχή της Μελονι, κόβει τελικά και το Αιγαίο στα δύο. Το άλλο, με την Χαμας, ακυρώνει την ΑΟΖ της Κύπρου.

"Ή μου τα δίνετε όλα ή θα πάω να κάνω τον κολαούζο της Κίνας" (που θέλει τώρα να χτίσει 4 πυρηνικά εργοστάσια στην Ανατολική Θράκη, πάνω στο Ρήγμα της Ανατολίας), είναι το νέο μότο στα τουρκικά σίριαλ που θα παίζει ο SKAIς και τα εδώ παπαγαλάκια της Αγκυρας..

Και μπροστά σε αυτή την κατάσταση του Ασθενή , που συνοδεύεται και με κρίση αφραγκίας και από τις δύο πλευρές του Αιγαίου και σε ρεκόρ πληθωρισμού στην μια, έχει τεθεί σε όλο το πολιτικό μας φάσμα "οριζόντια" σε όλα ανεξαρτήτως τα κόμματα (πλην του σε αφασία ΚΚΕ), ένα δίλημμα:

Είχαμε προειδοποιήσει για αυτό το χτύπημα 2 εβδομάδες ΠΡΙΝ γίνει.

 

🚨 BREAKING

Drone strike hits Fujairah Oil Industry Zone, UAE. 3 Indian nationals critically injured in the attack, rushed to hospital as massive fire rages.

Emergency teams battling blaze at key petroleum hub.#Fujairah #UAE #BreakingNews https://t.co/e8GdzZr7KD pic.twitter.com/Efw2qeBkeY

— Public News X (@PublicNewsX) May 4, 2026

 

ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :

Ώστε το Ιράν χτύπησε τις εγκαταστάσεις πετρελαίου στην  Φιτζαΐρα, στα ΗΑΕ. Τι λέγαμε εμείς ΕΔΩ πριν 13 μέρες ;; Ποιοί ήταν οι στόχοι του Ιραν;;

"Οι στόχοι, σύμφωνα με αυτήν την Τρίτη Πηγή:

- Ο αγωγός Yanbu στη Σαουδική Αραβία 

- Οι εγκαταστάσεις πετρελαίου Fujairah στα ΗΑΕ

 - Πλήρες κλείσιμο του στενού Bab el-Mandeb από τους Houthi .

Η Fujairah είναι ένας από τους μεγαλύτερους κόμβους ανεφοδιασμού στον κόσμο. Τα bunkers είναι αυτό που αποκαλούν εγκαταστάσεις αποθήκευσης πετρελαίου. Το Yanbu είναι η αρτηρία που συνδέει τα πετρελαιοπηγεία της Σαουδικής Αραβίας με την Ερυθρά Θάλασσα. ".

Η ΑΜΥΝΤΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΓΑΛΛΙΑΣ-ΕΛΛΑΔΑΣ BEHIND THE SCENES TOY TI ΠΑΙΖΕΤΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΗΝ ΑΦΡΙΚΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΥΤΙΚΗ ΑΣΙΑ

ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :

Η ΑΜΥΝΤΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΓΑΛΛΙΑΣ-ΕΛΛΑΔΑΣ BEHIND THE SCENES TOY TI ΠΑΙΖΕΤΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΗΝ ΑΦΡΙΚΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΥΤΙΚΗ ΑΣΙΑ

Σαχέλ λέει, και ψάχνεις να βρεις τι είναι αυτό και γιατί εμπλέκεται τώρα στα δικά μας μέσω της αμυντικής συμφωνίας Γαλλίας-Ελλάδας.
Αν είσαι περίεργος/η, γράφε:

Με πρόφαση την "ενίσχυση της αντι-γκιουλενιστικής εκστρατείας" του Ερντογάν, η προσέγγιση της Άγκυρας στις χώρες του Σαχέλ στην υπο-Σαχάρια Αφρική (Μαυριτανία, Μάλι, Νίγηρας, Μπουρκίνα Φάσο, και Τσάντ) έχει γεωστρατηγικής στόχους, καθώς η Τουρκία προσπαθεί να ξεπεράσει τη Γαλλία και να αντιμετωπίσει έως και να εκτοπίσει τα ΗΑΕ στη Δυτική Αφρική, για λογαριασμό του Κατάρ και της Ρωσίας.

Αυτή η περιοχή είναι και ο κύριος λόγος της έντασης στην Λιβύη, και λόγω της γειτνίασης με τις χώρες αλλά και λόγω κρίσιμων αγωγών εφοδιασμού φυσικού αερίου από εκεί προς την Ιταλία (που εν γενεί ψάχνεται προς αναζήτηση γεωστρατηγικών ερεισμάτων, πολλές φορές τυχοδιωκτικά υπό την Μελόνι για να αποκτήσει πάλι αποικιοκρατικό προφίλ).

Η επιθυμία της Τουρκίας να αμφισβητήσει τα συμφέροντα της Γαλλίας, παρά τις ασυμμετρίες στρατιωτικής δύναμης μεταξύ των δύο χωρών στην περιοχή, αποκαλύφθηκε από την αντίδραση της στο πραξικόπημα στο Μάλι πριν πέντε χρόνια. Σε πλήρη αντίθεση με τις καταδίκες της Γαλλίας για το πραξικόπημα του Μάλι και την αντίθεση της Άγκυρας στην ανατροπή του προέδρου Μοχάμεντ Μόρσι το 2013 στην Αίγυπτο, η Τουρκία τόνισε την ανάγκη αποκατάστασης της δημοκρατίας και συμμετείχε σε διάλογο με τις μεταβατικές αρχές του Μάλι, που είναι δικής της επιρροής.

Καθώς οι αντιγαλλικές διαμαρτυρίες στο Μάλι ξέσπασαν μετά το πραξικόπημα, λόγω της σταθερής ευθυγράμμισης της Γαλλίας με τον πρόσφατα ανατραπέντα πρόεδρο Ιμπραήμ Μπουμπακάρ Κεϊτά, ο Τσαβούσογλου συναντήθηκε με μέλη της Εθνικής Επιτροπής για τη Σωτηρία του Λαού, η οποία ενορχήστρωσε το πραξικόπημα του Μάλι στις 9/9/21. Αυτό το γεγονός πυροδότησε το επιτακτικό της υπογραφής της αμυντικής συνεργασίας Αθήνας-Παρισιού, που πήγαινε-ερχόντανε από το 2017.

Ακολούθησε το Σουδάν, όπου συνεχίζεται ένας εμφύλιος ανάμεσά για στους εγκάθετους του Πουτιν και του Ερντογάν με φιλο-Εμιρατικούς αντιπροσώπους για τον έλεγχο των νερών του Νείλου (12 εκ πρόσφυγες) και η σύγκρουση Σομαλία-Σομαλάνδης ατό Κέρας της Αφρικής ανάμεσα στην Άγκυρα και το Ισραήλ (άλλα 2εκ πρόσφυγες στις γύρω χώρες) για τον έλεγχο των περασμάτων προς το Σουέζ.

Και τότε χτύπησαν συναγερμοί σε πολλά δυτικά επιτελεία των δυνάμεων που είχαν πάντα παραδοσιακούς δεσμούς με την Αφρική λόγω του αποικιοκρατικού ή του νεοαποικιοκρτατικού παρελθόντος τους (Γαλλία, ΗΠΑ, και σε μικρότερο βαθμό Μ. Βρετανία και η Γερμανία)!

Πρώτη ενέργεια: η συμφωνία AUKUS για να εποπτεύσει και την Ανατολική Αφρική και τον Ινδικο Ωκεανό (χωρίς την συμμετοχή της Ινδίας ή κάποιας δύναμης της ΕΕ), μπας και ανακοπεί η διείσδυση της Κίνας στην περιοχή.

Καραμπόλα όλων αυτών, η ΕλληνοΓαλλική συμφωνία και κάτι φρεγάτες και Ραφαλ, που έρχεται για να ξανατοποθετήσει την Γαλλία στον χάρτη λόγω των αμυντικών συμφωνιών 3+1 (Ελλαδα-Κυπρου-Ισραηλ +ΗΠΑ) στην Ανατολική Μεσόγειο και την συμφωνία των Τέκνων του Αβραάμ, μέσω της οποίας σχεδιάζεται η ενεργειακή και εμπορική διασύνδεση της Ινδίας με την Ελλάδα και την ΕΕ μέσω χερσαίων διαδρομών που περνάνε από το Ισραήλ.

Οι διπλωματικής αυτές κινήσεις, που έχουν βγάλει από τα ρούχα του τον Ερντογάν επειδή του χαλάνε τα σχέδια για μια νέα Οθωμανία στα όρια της παλιάς, δίνουν και ένα προσωρινό πολιτικό διέξοδο στον Μακρόν για να αντέξει στην πίεση της Γαλλικής δεξιάς, που ποτέ δεν συγχώρησε την αναγνώριση των αποικιοκρατικών κινήσεων της Γαλλίας, που έκανε ο Μακρόν, επιδιώκοντας ένα Γαλλικό come back στο Σαχελ σε συνεργασία με τον Πουτιν και τον Ερντογάν.

Εκτός από την αξιοποίηση της μειωμένης πολιτικής επιρροής της Γαλλίας στο Μάλι, οι επιθέσεις της Τουρκίας εκεί επηρεάζουν τον τομέα εξόρυξης του Νίγηρα και επιδιώκουν να υπονομεύσουν την εμπορική ηγεμονία της γαλλικής εταιρείας πυρηνικής ενέργειας Areva, η οποία εξαρτά σε πολύ μεγάλο βαθμό τις υποδομές των πυρηνικών εργοστασίων ηλεκτροπαραγωγής της Γαλλίας από τα κοιτάσματα ουρανίου που εκμεταλλεύεται στην περιοχή,.

Η ΤΣΙΓΓΙΝΗ ΚΟΥΡΤΙΝΑ

ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :

Η ΤΣΙΓΓΙΝΗ ΚΟΥΡΤΙΝΑ (Τι κρύβεται πίσω από την αντιπαράθεση BRICS+/G8 εναντίον των θραυσμάτων των NATO/G7, τώρα στα Στενά του Ορμούζ)

Μια φορά κι έναν καιρό λοιπόν, υπήρχε ένα Σιδηρούν Παραπέτασμα που χώριζε την ήπειρο της Ευρώπης. Επινοήθηκε ως όρος από τον πρώην πρωθυπουργό της Βρετανίας Ουίνστον Τσόρτσιλ και αναφερόταν στις προσπάθειες της τότε Σοβιετικής Ένωσης να δημιουργήσει ένα φυσικό και ιδεολογικό όριο με τη Δύση. Η τελευταία, από την πλευρά της, ακολούθησε μια πολιτική περιορισμού κατά της εξάπλωσης και της επιρροής του κομμουνισμού συντηρώντας και τον όρο και τους περιορισμούς.

Από τότε όμως μέχρι σήμερα έχουν ανατραπεί τα πάντα! Αντί για το Σιδηρούν παραπέτασμα έχουμε μια τσίγκινη κουρτίνα.

Από την μία πλευρά της έχουμε την "Δύση", που στην δύση της καριέρας της παγιδεύεται νοσταλγικά με απαρχαιωμένες πολιτικές «περιορισμού» του παλαιού της εχθρού. Μόνο που αυτή την φορά όλα, σε πρώτη ανάλυση, δείχνουν ότι τα νέα τείχη που προσπαθεί να σηκώσει πάλι είναι τσίγκινα, κλειδώνοντας τον εαυτό της έξω από την ολοκλήρωση του Παγκόσμιου Νότου.

Στην σύγχρονη εποχή, που πολλοί θα την ήθελαν να οδεύει ακάθεκτη προς μια τεχνοφεουδαρχία, το "τσίγκινο παραπέτασμα" είναι αυτό που προσπαθούν να κατασκευάσουν μεθοδικά στην πρώην "συλλογική Δύση" οι κυρίαρχες ελίτ της, μέσω της G7 και του υπό διάλυση αμερικανοκρατούμενο ΝΑΤΟ: Αυτή την φορά όμως το αποτέλεσμα δείχνει σαν μία απελπισμένη προσπάθεια για να περιορίσει ουσιαστικά την ενοποίηση και τεχνολογική/οικονομική ωρίμανση του Παγκόσμιου Οικονομικού Νότου. Ή αν δεν τα καταφέρει, αυτή η "κουρτίνα " να κρύψει (τουλάχιστον) από την θέα της Δύσης όλα όσα θα συμβαίνουν πίσω της.

Αυτό το μέγα στρατηγικό λάθος το αξιοποιεί ο Πούτιν, ο άτυπος επιταχυντής αυτής της διαμόρφωσης του πολυ-πολικού κόσμου, πίσω από την βολική, και για τον ίδιο και τις επιδιώξεις των εθνικών του ελίτ που τον στηρίζουν. Μια τσίγγινη κουρτίνα, το τσίγκινο νέο δήθεν σιδηρούν παραπέτασμα.

Το "αφήγημα" του Πούτιν, που στηρίζει την από εκεί πλευρά αυτής της κουρτίνας, στηρίζεται στους πιο κάτω άξονες:

Οι χώρες BRICS και το G8 διευθύντρια τους είναι εναντίον των G7.

Η Ρωσία δεν ευθύνεται για την ενεργειακή και επισιτιστική κρίση πού εντάθηκε μετά την εισβολή της στην Ουκρανία. Και είναι έτοιμη να διαθέσει τους πολύτιμους ενεργειακούς πόρους, σιτηρά και μέταλλα στις χώρες του Νότου, και μάλιστα και με έκπτωση στα δάνεια που διαθέτει η Κίνα για να αγοραστούν.

Ένα νέο εναλλακτικό χρηματοπιστωτικό σύστημα θα στηρίξει τα πιο πάνω με ένα νέο ψηφιακό παγκόσμιο αποθετικό νόμισμα, που θα διαμορφώνεται από ένα "καλάθι" εθνικών fiat νομισμάτων όσων συμμαχούν και εμπορευμάτων (που όλα όλως τυχαίως, είναι αυτά που την διατηρούν οικονομικά ως παγκόσμια δύναμη). Και από δίπλα τους, ένα νέο ΔΝΤ, υπό την Κίνα, που ελπίζει μέσω αυτού να πετύχει και τις δικές της στρατηγικές επιδιώξεις. Να συνεχίσει να επεκτείνει την εμπορική της διείσδυση, κυρίως προς τις χώρες του Νότου και την ΕΕ, χωρίς εμπόδια.

Επαναορισμός του όρου «διεθνή κοινότητα;»
Προβάλλεται ότι στην τρέχουσα φάση οι BRICS/G8 αντιπροσωπεύουν το 40 τοις εκατό του παγκόσμιου πληθυσμού, το 25 τοις εκατό της παγκόσμιας οικονομίας, το 18 τοις εκατό του παγκόσμιου εμπορίου και συμβάλλουν πάνω από το 50 τοις εκατό στην παγκόσμια οικονομική ανάπτυξη. Όλοι οι δείκτες είναι σε ανοδική πορεία.

Oι επτά της G7 λειτουργούν εναντίον του κόσμου όταν κάνει σταυροφορία «ενάντια στον ιμπεριαλισμό του Πούτιν», με στόχο την διατήρηση της παντοκρατορίας του δολαρίου ως του αδιαμφισβήτητου παγκόσμιου αποθετικού νομίσματος.

Η ΕΕ είναι εκτός ελέγχου και ανίκανη να παίξει τον ρόλο της ως εναλλακτική δύναμη εξισορρόπησης ανάμεσα στις δύο πλευρές τις τσίγκινης κουρτίνας που υψώνεται. (Γι αυτήν την αδιαμφισβήτητη αλήθεια, το ρωσικό "αφήγημα" αποφεύγει να κατηγορήσει ως βασική αιτία του Ευρωπαϊκού γεωπολιτικού "νανισμού" την δομή και του σημερινού ευρώ ή τις προνομιακές σχέσεις που διατηρούσε με την γερμανική κυβέρνηση, ιδιαίτερα με τις αμειβόμενες θέσεις "παρκινγκ"/συντακιοδοτησης που πρόσφεραν οι ενεργειακοί της κολοσσοί στα ΔΣ τους σε πολιτικούς προς απόσυρση. Η Γερμανία ως κινητήριος δύναμη του ευρωσυστήματος, αναπτύχθηκε λόγω των προνομιακών τιμών -30% που απολάμβανε στο φυσικό αέριο, σε σχέση με όσα πλήρωνε γι αυτό ο Νότος της ΕΕ).

Η κατηγορία του Πούτιν εστιάζει μόνο στην συμμετοχή τριών μελών της ΕΕ ως μέλη και της G7. H ενεργειακή τους φτώχεια, τώρα και ανασφάλεια, τις καθιστά αυτόματα ως τούς "αδύναμους κρίκους της αλυσίδας" της G7.
Aλλα πλέον και της ΕΕ, αφού η ατολμία και εθνικές τους βιομηχανικές ή άλλες πολιτικές, ευθύνονται και για το πολύ πλαδαρό και άκρως γραφειοκρατικό και δυσκίνητο σύστημα διακυβέρνησης της Ένωσης, που κινείται ως έρμαιο εκτός τόπου και χρόνου.

. Οι BRICS/G8 ανοίγουν το δρόμο προς τα εμπρός ξεπερνώντας το ιδεολόγημα περί του πολέμου των πολιτισμών" του Χάρντιγκτον, πάνω στο οποίο στηρίχθηκαν όλες οι επεμβάσεις ( αποφεύγει να πει "ρύθμισης της τιμής του πετρελαίου") από την δεκαετία του 90 μέχρι σήμερα.

Η ανάπτυξη των αναπτυσσόμενων χωρών θα έρθει μέσω τής δυνατότητας άρνησης πληρωμής των συσσωρευμένων χρεών τους αυτόματα, με την πρόσδεση τους στο νέο νομισματοπιστωτικό σύστημα των BRICS/G8. Νέα δάνεια σε Unit (το υπό ανάπτυξη νέο αντιδολάριο των BRICS+) θα είναι, λέει, διαθέσιμα στις σημερινές υπερχρεωμένες χώρες του Νότου χωρίς να λαμβάνονται υπόψη τα Credit scores των δυτικών οίκων αξιολόγησης.

Το ποιο πάνω "αφήγημα" δείχνει ελπιδοφόρο, μιας και όλες οι πιο πάνω αιτιάσεις του φαίνονται σωστές. Όμως....

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΛΉΡΕΙΣ! ΛΕΕΙ ΤΗΝ ΜΙΣΉ ΑΛΉΘΕΙΑ.

Αποφεύγονται να τονιστούν σε αναλύσεις τιμίων προθέσεων μεν, αλλά με περιορισμένη ορατότητα στην γεωπολιτική/γεωοικονομική ανάλυση ή με πολιτικες του τύπου "λέμε ψέματα λέγοντας την μισή αλήθεια", και ο Πουτιν αποκρύπτει ότι:

Το εγχείρημα "ΒRICS" ξεκίνησε το 2003 από την γνωστή Goldman Sachs σαν μία προσπάθεια διάσωσής του παγκόσμιου τραπεζικού συστήματος! Οι μέχρι σήμερα και του τρόπου παραγωγής του χρήματος.
Η μέχρι τώρα πρόοδος του ΔΕΝ αμφισβητεί ούτε και στο ελάχιστο αυτόν τον στόχο, όταν στις ΗΠΑ προσλάβει το σκιώδες παρατραπεζικό σύστημα των funds για να το αντικαταστήσει επί ενός πιο άγριου νεοφιλελευθερισμού νο2.

Η νέα διακυβέρνηση του πλανήτη από τους G8 που προτείνεται, δεν διαφέρει σε τίποτα από την σημερινή των G7. Πόσο μάλλον όταν σε αυτή φιγουράρουν και χώρες όπως η υποψήφια Τουρκία, το Πακιστάν ή το Ιράν, που κυβερνώνται από ακραία  αυταρχικά καθεστώτα, ενώ δεν λείπουν και οι μεταξύ τους αντιπαλότητες με τις υπόλοιπες.

Η χρήση χρηματιστηριακών εμπορευμάτων, όπως το σιτάρι ή το φυσικό αέριο, στην σύνθεση τού νέου αντι-δολαριου, το καθιστούν μεν λίγο πιο σταθερό, αλλά καθόλου άτρωτο από τις οικονομικές κρίσεις. Επιπρόσθετα διαμορφώνουν και συνθήκες ανάπτυξης πρακτικών "κρατικού μαυραγοριτισμού", που καθόλου δεν διαφέρει από τον τρέχοντα που διενεργούν funds και μια χούφτα ελίτ που κερδίζουν απίστευτα ποσά ποντάροντας (!) στην προοπτική της επισιτιστικής κρίσης και της πείνας μεγάλων περιοχών του πλανήτη.

Το νέο νομισματοπιστωτικό σύστημα Unit, παρά την τεχνολογική του καινοτομία να είναι ψηφιακό (άρα και απλούστερα και φθηνότερα τα αντίστοιχα συστήματα SWIFT κλπ που απαιτεί για να λειτουργήσει), δεν παύει να στηρίζεται σε νομίσματα που συνεχίζουν να παράγονται μόνο από δάνεια. Όπως και όλα της Δυσης μετά το 71 και το Colpo grosso του Νίξον, που έκανε το δολάριο ανεξάρτητο από τον κανόνα του χρυσού. Και το νέο σύστημα Unit θα συνεχίζει να αποζητάει νέα δάνεια και να παράγει, μέσω των εμπορικών τραπεζών, νέες φούσκες τοξικών προϊόντων/παραπροϊόντων των δανείων.

Ο τεχνοφεουδαρχισμός δεν αποκλείεται στο νέο σύστημα των G8. Η Κίνα μάλιστα τον αναπτύσσει το ίδιο επικίνδυνα με τις ΗΠΑ και με τον ίδιο στόχο. Την συνέχιση της χειραγώγησης των λαών σε βάρος κάθε έννοιας δημοκρατίας ή ατομικών δικαιωμάτων.

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΠΟΛΕΜΟΥ ΣΕ ΗΠΑ ΚΑΙ ΙΡΑΝ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑΝ ΤΗΝ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ δηλαδή ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ.

ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :

Ο Τραμπ Κηρύσσει Ολικό Αποκλεισμό: Στο Αμερικανικό Ναυτικό Δίνεται Εντολή να Αναχαιτίσει Όλη την Κίνηση στο Ορμούζ.

Και φτάσαμε εδώ: αφού απέτυχε να αναγκάσει το Ιράν να επαναλειτουργήσει το Στενό του Ορμούζ, ο Αμερικανός Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ διέταξε ολικό αποκλεισμό της θαλάσσιας οδού, που επεκτείνεται ακόμη και σε ιρανικά δεξαμενόπλοια.

Αν εφαρμοστεί πλήρως, το σχέδιο κινδυνεύει να ρίξει την ενεργειακή υποδομή των Κρατών του Κόλπου πίσω στην «Λίθινη Εποχή». Η αποτυχία των διαπραγματεύσεων στο Ισλαμαμπάντ είναι πλέον επίσημη, καθώς ο Τραμπ έχει διατάξει το Αμερικανικό Ναυτικό να «ξεκινήσει τη διαδικασία αποκλεισμού οποιουδήποτε και όλων των πλοίων που προσπαθούν να εισέλθουν, ή να φύγουν, το Στενό του Ορμούζ.».

Στην πράξη, η εφαρμογή αυτής της αμερικανικής στρατηγικής θα επιδεινώσει μόνο την τρέχουσα παγκόσμια  ενεργειακή κρίση καθώς το Ιράν θα ανταποκριθεί με τον ίδιο τρόπο, κλιμακώνοντας επιθέσεις κατά της υποδομής των κρατών του Κόλπου. 

Ο ενεργειακός πόλεμος μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν φαίνεται να εντείνεται τις επόμενες εβδομάδες, αποσταθεροποιώντας περαιτέρω έναν κόσμο που ήδη ταλανίζεται από την ενεργειακή κρίση.

------------------------------------------------------------------------------------------------

Ο Όμηρος έθεσε πρώτος τις βάσεις και της Γεωστρατηγικής.Στην σκληρή εποχή μας λοιπόν όλα τα κράτη χωρίζονται στους δύο Ομηρικούς ήρωες, στον ορμητικό Αχιλλέα και στον τολμηρό Οδυσσέα. Έτσι λοιπόν εντοπίζουμε τις αιώνιες τάσεις.Έχουμε μιλήσει πολλές φορές από αυτό το ιστολόγιο ΕΔΩ για Αχίλλειες Δυνάμεις και Οδύσσειες Δυνάμεις. Ότι ουδέποτε Οδύσσειες ναυτικές δυνάμεις (ΗΠΑ/Δύση) θα νικήσουν Αχίλλειες χερσαίες δυνάμεις (Κίνα/Ρωσία/Ιράν) αν δεν έχουν για σύμμαχο τους Αχίλλειες δυνάμεις που η συνορεύουν, η είναι αρκετά κοντά με την αντιμαχόμενη Αχίλλεια δύναμη.  Σε γενικές γραμμές η Ασία, η Κεντρική Ευρώπη και η Αφρική ανήκουν στην παλάμη του Αχιλλέως, ενώ η Αμερικάνικη ήπειρος, η παραθαλάσσια Ευρώπη, και η Αυστραλία ανήκουν στην χείρα του Οδυσσέως.

Θα μπορούσαμε να γράψουμε αναφορικά ότι η πρώτη αποβίβαση πεζοναυτών έγινε στο λιμάνι της Κολχίδος, κατά την Αργοναυτική εκστρατεία, η πρώτη μεγάλη καταδρομική επιχείρηση έλαβε χώρα στην Ιλιάδα με τον περίφημο Δούρειο Ίππο, ενώ ο πρώτος ελιγμός μάχης έγινε στην μάχη του Μαραθώνα.

Ουδέποτε στην ιστορία Οδύσσεια (ΗΠΑ)ναυτική δύναμη έχει νικήσει Αχίλλειο χερσαία δύναμη σε κατά μέτωπο μάχη, σε στεριά, αέρα, η θάλασσα. Εκτός αν ο πολυμήχανος Οδυσσέας χρησιμοποιήσει την τέχνη του Αχιλλέα, δηλαδή να κάψει τα πλοία του, να βγει στην στεριά και να πολεμήσει.

Το υπερόπλο που εχει η Ε.Ε και δεν το χρησιμοποιεί.

  

ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :

H EE, αν είχαν οι ανόητοι ηγετίσκοι της λίγο κουκούτσι μυαλό, θα μπορούσε να σταματήσει αμέσως τον τρέχοντα παράνομο πόλεμο στον Κόλπο, μαζί και με κάθε μελλοντικό ανατολικότερα και στην Αφρική, χρησιμοποιώντας το μόνο υπερόπλο που διαθέτει ακόμα (επισημάνθηκε έγκαιρα ΕΔΩ).

Είναι θετικό το ότι μεγάλες χώρες της κινούνται ήδη στο να απαγορεύσουν την χρήση των αμερικανικών ψηφιακών stablecoins εντός της ΕΕ, που κάνουν bypass τα Στενά του Swift από τον κάθε πλυντηριάκια, αλλά αυτό δεν φτάνει αν:

 

Δεν σταματήσει και η ροή του μαύρου χρήματος μέσω του συστήματος offshores-Παρθένες Νήσοι- City του Λονδίνου (απ όπου γίνονται σήμερα το 56% (!) των παγκόσμιων συναλλαγών

 

Δεν επιβάλει το νομικό καθεστώς της MICA (και το αντίστοιχο της προστασίας των χρηστών του διαδικτύου από τους τεχνοφεουδάρχες Ανατολής και Δύσης) σε κάθε χώρα που υπογράφει μαζί της εμπορικές συμφωνίες για να ξεπεράσει τις συνέπειες των δασμών και των Trumpeconomics, που την συνθλίβουν μαζί με την μόνη συγκολλητική κόλλα που διαθέτει: