Η ΑΜΥΝΤΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΓΑΛΛΙΑΣ-ΕΛΛΑΔΑΣ BEHIND THE SCENES TOY TI ΠΑΙΖΕΤΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΗΝ ΑΦΡΙΚΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΥΤΙΚΗ ΑΣΙΑ

ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :

Η ΑΜΥΝΤΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΓΑΛΛΙΑΣ-ΕΛΛΑΔΑΣ BEHIND THE SCENES TOY TI ΠΑΙΖΕΤΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΗΝ ΑΦΡΙΚΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΥΤΙΚΗ ΑΣΙΑ

Σαχέλ λέει, και ψάχνεις να βρεις τι είναι αυτό και γιατί εμπλέκεται τώρα στα δικά μας μέσω της αμυντικής συμφωνίας Γαλλίας-Ελλάδας.
Αν είσαι περίεργος/η, γράφε:

Με πρόφαση την "ενίσχυση της αντι-γκιουλενιστικής εκστρατείας" του Ερντογάν, η προσέγγιση της Άγκυρας στις χώρες του Σαχέλ στην υπο-Σαχάρια Αφρική (Μαυριτανία, Μάλι, Νίγηρας, Μπουρκίνα Φάσο, και Τσάντ) έχει γεωστρατηγικής στόχους, καθώς η Τουρκία προσπαθεί να ξεπεράσει τη Γαλλία και να αντιμετωπίσει έως και να εκτοπίσει τα ΗΑΕ στη Δυτική Αφρική, για λογαριασμό του Κατάρ και της Ρωσίας.

Αυτή η περιοχή είναι και ο κύριος λόγος της έντασης στην Λιβύη, και λόγω της γειτνίασης με τις χώρες αλλά και λόγω κρίσιμων αγωγών εφοδιασμού φυσικού αερίου από εκεί προς την Ιταλία (που εν γενεί ψάχνεται προς αναζήτηση γεωστρατηγικών ερεισμάτων, πολλές φορές τυχοδιωκτικά υπό την Μελόνι για να αποκτήσει πάλι αποικιοκρατικό προφίλ).

Η επιθυμία της Τουρκίας να αμφισβητήσει τα συμφέροντα της Γαλλίας, παρά τις ασυμμετρίες στρατιωτικής δύναμης μεταξύ των δύο χωρών στην περιοχή, αποκαλύφθηκε από την αντίδραση της στο πραξικόπημα στο Μάλι πριν πέντε χρόνια. Σε πλήρη αντίθεση με τις καταδίκες της Γαλλίας για το πραξικόπημα του Μάλι και την αντίθεση της Άγκυρας στην ανατροπή του προέδρου Μοχάμεντ Μόρσι το 2013 στην Αίγυπτο, η Τουρκία τόνισε την ανάγκη αποκατάστασης της δημοκρατίας και συμμετείχε σε διάλογο με τις μεταβατικές αρχές του Μάλι, που είναι δικής της επιρροής.

Καθώς οι αντιγαλλικές διαμαρτυρίες στο Μάλι ξέσπασαν μετά το πραξικόπημα, λόγω της σταθερής ευθυγράμμισης της Γαλλίας με τον πρόσφατα ανατραπέντα πρόεδρο Ιμπραήμ Μπουμπακάρ Κεϊτά, ο Τσαβούσογλου συναντήθηκε με μέλη της Εθνικής Επιτροπής για τη Σωτηρία του Λαού, η οποία ενορχήστρωσε το πραξικόπημα του Μάλι στις 9/9/21. Αυτό το γεγονός πυροδότησε το επιτακτικό της υπογραφής της αμυντικής συνεργασίας Αθήνας-Παρισιού, που πήγαινε-ερχόντανε από το 2017.

Ακολούθησε το Σουδάν, όπου συνεχίζεται ένας εμφύλιος ανάμεσά για στους εγκάθετους του Πουτιν και του Ερντογάν με φιλο-Εμιρατικούς αντιπροσώπους για τον έλεγχο των νερών του Νείλου (12 εκ πρόσφυγες) και η σύγκρουση Σομαλία-Σομαλάνδης ατό Κέρας της Αφρικής ανάμεσα στην Άγκυρα και το Ισραήλ (άλλα 2εκ πρόσφυγες στις γύρω χώρες) για τον έλεγχο των περασμάτων προς το Σουέζ.

Και τότε χτύπησαν συναγερμοί σε πολλά δυτικά επιτελεία των δυνάμεων που είχαν πάντα παραδοσιακούς δεσμούς με την Αφρική λόγω του αποικιοκρατικού ή του νεοαποικιοκρτατικού παρελθόντος τους (Γαλλία, ΗΠΑ, και σε μικρότερο βαθμό Μ. Βρετανία και η Γερμανία)!

Πρώτη ενέργεια: η συμφωνία AUKUS για να εποπτεύσει και την Ανατολική Αφρική και τον Ινδικο Ωκεανό (χωρίς την συμμετοχή της Ινδίας ή κάποιας δύναμης της ΕΕ), μπας και ανακοπεί η διείσδυση της Κίνας στην περιοχή.

Καραμπόλα όλων αυτών, η ΕλληνοΓαλλική συμφωνία και κάτι φρεγάτες και Ραφαλ, που έρχεται για να ξανατοποθετήσει την Γαλλία στον χάρτη λόγω των αμυντικών συμφωνιών 3+1 (Ελλαδα-Κυπρου-Ισραηλ +ΗΠΑ) στην Ανατολική Μεσόγειο και την συμφωνία των Τέκνων του Αβραάμ, μέσω της οποίας σχεδιάζεται η ενεργειακή και εμπορική διασύνδεση της Ινδίας με την Ελλάδα και την ΕΕ μέσω χερσαίων διαδρομών που περνάνε από το Ισραήλ.

Οι διπλωματικής αυτές κινήσεις, που έχουν βγάλει από τα ρούχα του τον Ερντογάν επειδή του χαλάνε τα σχέδια για μια νέα Οθωμανία στα όρια της παλιάς, δίνουν και ένα προσωρινό πολιτικό διέξοδο στον Μακρόν για να αντέξει στην πίεση της Γαλλικής δεξιάς, που ποτέ δεν συγχώρησε την αναγνώριση των αποικιοκρατικών κινήσεων της Γαλλίας, που έκανε ο Μακρόν, επιδιώκοντας ένα Γαλλικό come back στο Σαχελ σε συνεργασία με τον Πουτιν και τον Ερντογάν.

Εκτός από την αξιοποίηση της μειωμένης πολιτικής επιρροής της Γαλλίας στο Μάλι, οι επιθέσεις της Τουρκίας εκεί επηρεάζουν τον τομέα εξόρυξης του Νίγηρα και επιδιώκουν να υπονομεύσουν την εμπορική ηγεμονία της γαλλικής εταιρείας πυρηνικής ενέργειας Areva, η οποία εξαρτά σε πολύ μεγάλο βαθμό τις υποδομές των πυρηνικών εργοστασίων ηλεκτροπαραγωγής της Γαλλίας από τα κοιτάσματα ουρανίου που εκμεταλλεύεται στην περιοχή,.

Η Τουρκία επωφελήθηκε από την ανησυχία μεταξύ των κρατών μελών του Οργανισμού Ισλαμικής Συνεργασίας (OIC) σχετικά με την αντιτρομοκρατική εκστρατεία της Γαλλίας το 2013 στο Μάλι. Τότε ο Ερντογάν διέκρινε τις πολιτικές της Τουρκίας από τη «γαλλική νεοαποικιοκρατία» στο Νίγηρα την ίδια χρονιά, προχωρώντας στην οξύτερη πρόκληση της Άγκυρας στην επιρροή του Παρισιού στη Δυτική Αφρική πριν λίγες ημέρες.

Τα ΗΑΕ βλέπουν επίσης την αυξανόμενη επιρροή της Τουρκίας στο Σαχέλ με τρόμο. Μια έκθεση της 24ης Αυγούστου του 22. που δημοσιεύτηκε από το Emirates Policy Center, ένα κορυφαίο think tank με έδρα το Αμπού Ντάμπι, προειδοποίησε ότι η διευρυμένη παρουσία της Τουρκίας στη Δυτική Αφρική που «θα μπορούσε να επιδεινώσει τις εντάσεις στην περιοχή» και εξέφρασε ανησυχία για τη δήθεν χορηγία της Τουρκίας στην τρομοκρατία στο Σαχέλ, που θίγουν και δικές του επενδύσεις στην περιοχή, ανταγωνιστικές με αντίστοιχες του Κατάρ.

Αν και η ικανότητα της Τουρκίας να ασκεί γεωπολιτική επιρροή στο φτωχό Sahel σε σύγκριση με τις καθιερωμένες μεγάλες δυνάμεις, όπως οι ΗΠΑ, η Γαλλία και η Κίνα, και οι αναδυόμενες δυνάμεις όπως η Ρωσία, και η Ινδία στην Δυτική Αφρική είναι πιθανό να γίνει ένας ολοένα και πιο σημαντικός φορέας της ηπειρωτικής στρατηγικής της Άγκυρας.
Συνήθως, εμφανίζει τις νεο-οθωμανικές της βλέψεις για να εξυπηρετήσει κάποια συμφέροντα τρίτων.

Στην συγκεκριμένη περιοχή, έπαιξε υπέρ της Γερμανίας και της Ρωσίας που θέλουν να ελέγξουν τα πυρηνικά καύσιμα της Γαλλίας. Άρα και την δυνατότητα να παίξει η Γαλλία κάποιον σημαντικό ρόλο στην μετα-Μερκελ εποχή στα της ΕΕ.

Έτσι οι εκεί "καραμπόλες" επηρεάζουν όλους τους συσχετισμούς από το Σαχέλ μέχρι και την Κεντρική Ευρώπη, ιδιαίτερα λόγω της ενεργειακής κρίσης της ΕΕ και τις μετατοπίσεις συσχετισμών πού όλα αυτά επιφέρουν στο σε "σχεδόν εκτός ισορροπίας, οικοδόμημα της ΕΕ, ιδιαίτερα μετά και τις ενεργειακές κρίσεις λόγω του Ουκρανικού και του Ιρανικού πολέμου.

Υπάρχει όμως και άλλος λόγος, πέραν των ενεργειακών, που καθιστούν την Αφρική πεδίο σύγκρουσης συμφερόντων πολλών παλαιών και των νέων παικτών στην εποχή της μετα-παγκροσμιοποίηση (στον χάρτη (Κινα- πράσινο, Ρωσία-πορτοκαλί, Ινδία-μπλε, Τουρκία-κόκκινο) εμφανίζονται με διαφορετικά χρώματα οι στρατιωτικές ή οικονομικές σοβαρές διεισδύσεις της Τουρκίας, Ρωσίας, Κίνας και Ινδίας στην προσπάθεια να εκτοπιστούν οι "παλιοί" αππικιοκράτες για να αναλάβουν οι νέοι).

Γιατί?
Η ολοένα και μεγαλύτερη αποσάθρωση των Ευρωπαϊκών γαιών από τις πρακτικές των εντατικών εκτατικών καλλιεργειών και της χρήσης μεταλλαγμένων και φυτοφαρμάκων, θα την στρέψουν αργά η γρήγορα στην αναζήτηση πρώτων υλών από την Αφρική! Η ΕΕ μετά το 30-40 θα τρέφεται, κυριολεκτικά, από πρώτες ύλες αγροτοδιατροφικών που θα παράγονται στην Αφρική. Και που ένα πολύ μεγάλο μέρος τους, θα περάσει από εδώ. Από την Ελλάδα προς τα Βαλκάνια και από εκεί στις αγορές της Κεντρικής Ευρώπης.

Και εμείς τι πρέπει να κάνουμε σε όλο αυτό? Θα ρωτήσεις εύλογα.

Η στρατηγική της εξωτερικής πολιτικής του Μητσοτάκη, θεωρεί παντα την χώρα ως εξάρτημα συμφερόντων τρίτων (με κανένα κοκαλάκι σε κανένα τοπικό τζάκι για να κάνει τον καραγωγέα, ξερωγώ). Και τον παθητικό καταναλωτή οπλικών συστημάτων. Προφανώς και ΕΞΑΡΤΗΜΑ των τουρκικών συμφερόντων λόγω των εν ισχύ δογμάτων συνεκμετάλλευσης και συντονισμού συμφερόντων με την ψευτο-νεο-αποικιακή Οθωμανία που μας έτυχε για γείτονας. Αχταρμάς δηλαδή.

Η άλλη, η αντίπαλη, πρέπει να λέει "πολύπλευρες και δυναμικές σχέσεις ειρήνης και με στόχο την ενδογενή μας ανάπτυξη. Μακριά από τους νέους κινδύνους που δημιουργούνται στην Α. Μεσόγειο, ως καραμπόλα των πολύ ευρύτερων μετατοπίσεων ή συγκρούσεων που καλύπτει και όλη σχεδόν της Αφρική, εκτός από την Μέση Ανατολή, άντε και λίγο την Κεντρική Ασία όπως μέχρι τώρα. Αλλά και με τις νέες ευκαιρίες που δυναμικά διαμορφώνονται από όλο αυτό το πολύπλοκο νέο σκηνικό.

Έτσι οι εντάσεις μεταξύ Τουρκίας, Γαλλίας και ΗΑΕ θα συνεχίσουν να αυξάνονται στην ανατολική Μεσόγειο και τη Βόρεια Αφρική και Κεντρική. Που σημαίνει ότι πλέον έχουμε πολλούς λόγους για να πρέπει να παρακολουθούμε στενά την εξάπλωση αυτών των εχθροπραξιών τους επόμενους μήνες και στο τι κάνει η Τουρκία από εκεί μέχρι την Συρία, τον Καύκασο και το Πακιστάν.