ΤΑ ΑΝΑΔΕΛΦΑ ΔΙΑ-ΒΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ.Μέρος(¨θ¨27)

ΤΑ ΑΝΑΔΕΛΦΑ   ΔΙΑ-ΒΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ. (Μέρος ¨θ¨ 27)   

(Ωδάρχης, Αρρίων, Μειδίας, Αγριμέδων)

 

Όλα είναι σοφά υπολογισμένα και μοιρασμένα. Μόνο που για να γίνη αυτό ανθρωπίνως αντιληπτό χρειάζεται ένα βάθος τόσο χρόνου όσο και σκέψεως. Και το να βρίσκεις πάντα ένα λόγο για να μη σε καταβάλλη το άγχος και η θλίψι αλλά ούτε και να σε παρασύρη η χαρά είναι το μέγα της σοφίας ηθικό κέρδος.  

Όποιος δεν αναζητά την αλήθεια αλλά μόνο την θρησκεία της, όπως ο Αισώπειος εκείνος δρυοτόμος όχι τον λέοντα αλλά τα ακίνδυνα ίχνη του και μόνο, αυτόν ούτε ο φωτεινός θεός της αλήθειας θέλει αναζητήσει.

Επειδή τα μεγαλύτερα ποσοστά ανθρωπίνης υποκρισίας, ψεύδους και επικινδυνότητος ανιχνεύονται στο πιο ιερό αποκούμπι της ανθρωπίνης ψυχής, την θρησκεία, μια θρησκεία δυστυχώς επαγελματοποιημένη-εργαλειοποιημένη-πολιτικοποιημένη.

Εις τρόπον ώστε η πολιτικοοικονομική δύναμις αυτής της θρηακείας να είναι τόσο απόλυτος και τρομακτικά, θεϊκά πειστική ώστε οι λειτουργοί της να ίστανται σαν θεοί υπεράνω κάθε ιερού νόμου, ελέγχου και κριτικής, ο δε θεσμός αυτός να αποβαίνει δαιμονικά μαζύ και άσυλο του απόλυτου κακού.   

Έτσι εξηγείται και το γεγονός ότι αν και κρατική παιδεία και θρησκεία γίνονται όλο και πιο -ύποπτα - λαϊκαί και υποχρεωτικαί η ελεύθερη σκέψι, ο μόνος προς την αλήθεια και την αρετή δρόμος, τίθεται υπό διακριτικόν έως και απροκάλυπτον διωγμόν.

 
2. Δεδομένου ότι ακόμη και τα θαύματα, οι προφήται και οι Μεσσίαι, επιστρατεύονται αναιδώς σ’ αυτό το πνίξιμο της αλήθειας. Πολλοί γαρ οι θαυματόπληκτοι όσον και ασυλλόγιστοι τζογαδόροι του μεταφυσικού. Το εύκολο και άκοπο πολύ κέρδος της εξαπατήσεως.  

Έτσι έχομεν αντί για την αλήθεια το κόμμα της αλήθειας, αντί για θεό το κόμμα του θεού και αντί για φυσιολατρική θρησκεία το κόμμα της θρησκείας. Μια εγγραφή, ένα πολιτικό ή θρησκευτικό βάπτισμα και αυτό είναι όλο. Εύκολάκι.

Ο παράδεισος εκ προοιμίου σε περιμένει με ανοικτάς αγκάλας, ευκαιρία μεγάλη, εκεί όπως παν’ και οι τόσοι άλλοι. Ναι αλλά έτσι γίνεσαι συνένοχος και συνυπεύθυνος για τα άπειρα εγκλήματα και ψεύδη της θρησκευτικής απάτης και υποκρισίας.

Και τότε τί ψυχή θα παραδώσεις, απνευμάτιστε και γι αυτό έμφοβε και φανατικέ, καιροσκόπε,χωρίς προσωπική αλλά με ξένη και δανεική κρίσι και σκέψι;

Θα σού είπω, είπε ο σοφός, λόγια που δεν έχεις ποτέ ακούσει και διαβάσει.Τύποι, τυπικά, τελετουργικά, γραφειοκρατικά, χρήσιμα μεν ως κοινωνικά, αλλά από ένα σημείο και μετά, κτίζουν, μέσα κι έξω σου, μια αόρατη και αθόρυβη σκλαβιά.  

3. Πρέπει πράγματι να έχεις αναβή πολύ ψηλά, ως πνεύμα και συνείδησι, ώστε να θεωρείς πολύ φυσικό να πιστεύεις και να λατρεύεις τον άνθρωπο με την έμφυτο ανθρώπινη αγαθότητά του πιο πολύ κι απ’ τον θεό, να πιστεύεις ότι ακόμα και στην κόλασι μπορείς να συναντήσης καλούς ανθρώπους.

Αλλά σκλάβοι και υπάλληλοι δεν δικαιούνται ομιλείν περί θεού και θρησκείας. Ο εργοδότης γαρ ο ουσιαστικός αυτών θεός και κρατική εργοδοσία η θρησκεία των. α, και η υποκρισία το άγιο πνεύμα των.  Η ελευθερία είναι γαρ του πνεύματος το οξυγόνο και πρωτίστως η εθνική.   

Το ιερότερο εξ όλων η πατρίς. έθνος δε η του θεού επί του ανθρώπου ιδιαιτέρα σφραγίς. Κάθε έθνος γαρ και ιδιαίτερη  αποστολή. Όπως και το κάθε έθνος έχει τον δικό του ιερό χώρο εν ουρανοίς όπως επί γης. Φεύγει και επιστρέφει πάντα εκεί, στο άστρο των πατέρων του, εκεί όπου έχει η ψυχή του γεννηθή.

Η εθνοφυλετική ταυτότης είναι φυσική, ουράνια γι αυτό και αναφαίρετος. Η πολιτική και θρησκευτική του επίκτητος και μεταβλητή. Γι αυτό λέμε πρώτα το έθνος, η εθνοφυλή και μετά η θρησκεία εφ’ όσον το έθνος εξυπηρετεί.

Οι δε ήρωες του έθνους, καθώς το έθνος τίθεται υπεράνω της θρησκείας, ούτω και αυτοί ως έχοντες σπουδαιοτέραν της θρησκείας αποστολήν ας απολαύουν μείζονα των μαρτύρων της θρησκείας δόξαν και τιμήν.

 
4. Θάρρος και αφοβία,  η της ψυχής πρωτεύουσα αρετή. Και χρειάζεται προσοχή. Γιατί υπάρχει και μια πίστι πλανερή που ίσως σε βοηθά να πεθαίνεις, ταυτόχρονα όμως σ’ εμποδίζει να ζης. Γίνου αυτόσοφος λοιπόν, δαήμων, αυτοδαίμων.  Μπορείς; Όσο μπορείς.

Όσο για την αγάπη δεν βγαίνει αγάπη μόνο απ’ την αρετή αλλά κι από τον ακάθαρτο φόβο. και δεν είναι πάντως πανάκεια ούτε κατέχει του θεού αυτή το αλάθητο. Ακόμα και η θρησκεία της γίνεται, από ένα σημείο και πέρα, πάθος δηλαδή λάθος.

Η αγάπη έχει, εσκεμμένα ίσως, θρησκευτικά υπεραξιολογηθή και υπερεκτιμηθή όσο έχει και το κακό υπερδαιμονοποιηθή. Το κακό δεν υπάρχει ουσιαστικά ή μη ως σχήμα λόγου. Το κακό δεν αυτοκαθορίζεται, ετεροκαθορίζεται. Είναι απλά η απουσία και η αστοχία του αγαθού.

Έξάλλου το κακό έχει κι αυτό τα δικαιώματά του, την χρησιμότητά του στον κόσμο αυτό. Δοκιμάζει, διεγείρει και εξασκεί την ηθική ικανότητα και αντοχή του ανθρώπου του οποίου η φύσις ρέπει προς την νωχέλεια.

Όσο πιο κοντά στην αλήθεια και την πραγματικότητα κανείς περπατεί τόσο περισσότερος θεός μέσα του κατοικεί. Όσο πέραν του μέτρου τον θεό του μέτρου και της αλήθειας προσκυνάμε άλλο τόσο κατ’ ουσίαν μακριά του τραβάμε.