ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟΝ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ (227)

ΕΛΛΗΝΟΜΑΘΕΙΑ-ΛΕΞΙΓΝΩΣΙΑ

Αρχή σοφίας ελληνικών ονομάτων επίσκεψις.

Η ελληνική γλώσσα ομιλείτο πολύ πριν από την 2α π.Χ. χιλιετία και ευρίσκετο σε υψηλό επίπεδο τελειότητας.

Είναι η βασίλισσα των Γλωσσών.

Είναι η γλώσσα των Θεών.

«Ει Θεοί διαλέγονται, την των Ελλήνων γλώττη χρώνται»

 (Κικέρων)

Όθεν άριστα λέγεται παρά τοις φιλοσόφοις

το τους μη μανθάνοντας ορθώς ακούειν ονομάτων

κακώς χρήσθαι και τοις πράγμασιν.

(Πλούταρχος) 

ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟΝ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ (227)

1) Ποια είναι η σχέσι καρδίας και Αρκαδίας και γιατί;  

2) επίρ. αυθημερόν: τα συνθετικά και η σημασία του.  

3) Ποια η διαφορά του ¨ευγενής¨και ¨ευφυής¨ (ο,η) και ποια απόκρυφη γνώσι υποδηλώνει το δεύτερο;  

4) επιθετικοποιημένα μετοχαί παρακειμένου: επανειλημμένα και κατειλημμένα: Τα συνθετικά και η σημασία των. 

5) ουσ. αγάπη (η): η ετυμολογία της. Γιατί στα αρχαιοελληνικά δεν είχε την μετέπειτα χριστιανική σημασία της. 

6) επιθ. ευερέθιστος και οξύθυμος: ποια η νοηματική των διαφορά; 

7) ουσ. κρεμμύδι: η ετυμολογία του. 

8) ουσ. βάλτος (ο): η ετυμολογία του.

Οι απαντήσεις από το προηγούμενο Νο (226) EΔΩ.

----------------------------------------------------------------------------------------------

Αι απαντήσεις του Λεξιθήρος;        

                                                                                                                                                                                                         1) Α (προσθετικό, πρβ. επιρ. ά-γαν) + καρδία (< αναγραμμ/ός εκ του -ρκαδία) = Αρκαδία. Η ορεινή Αρκαδία ωσεί καρδία-καρδιά της Πελοποννήσου.  
                                                                                                                                                                                                                                     2) αυθημερόν: αυτή+ ημέρα = την ίδια μέρα.  
                                                                                              
3) ευγενής < εύ + γένος = ο εκ γενετής καλός άνθρωπος της Δι-ός (δύ-ο φύλων) εποχής. ευφυής < ευ + φύομαι= ο καλός εκ φύτρας, ευ+ φυείς-φυτρώσας όπως επί εποχής του Κρόνου όταν οι άνθρωποι, κατά την ελληνική παράδοσι (Πλάτων) όπως και όλα τα ζώα εφύοντο όπως και τα φυτά εκ της γης εξ ού και η ποικιλομορφία των ήτοι άλλο το πρόβατο της Ευρώπης, άλλο το των Άνδεων (λάμα) ή της Αραβίας (καμήλα) όπως και η διαφοροποίησις αυτών κατά φυλάς των ανθρώπων αναλόγως του γεωκλίματος εις ό επρωτοβλάστησαν.
                                                                                                                                                                                  
4) επανειλημμένως και επανειλημμένα < επανανειληβμένα, ρ. επαναλαμβάνομαι (επί + ανά + λαμβάνομαι) = τα ξανά λαμβανόμενα, ξανά γιγνόμενα.  
                                                                             
5) αγάπη < άγαν + (επ)αφή- πά-θος) = η υπερβολική, σχεδόν πνιγηρά εις τινα περίπτυξις εις εκδήλωσιν λατρείας όπως η των σκύλων προς τους κυρίους των.
                                                             
6) ευερέθιστος < ευ + ερεθισμός = ο ευέξαπτος, ο που παίρνει αμέσως φωτιά, ο αναφλεγόμενος. Οξύθυμος < οξύς (= αιχμηρός) + θυμός (καρδιά) = ο επιθετικώς παρορμητικός.
     
7) κρεμμύδι < κρομμύδιον < κρόμμυον = κάρα (πρβ. κρανίον, κόρη οφθαλμού) + μυς ( = εξόγκωμα) = το ωοειδές εξόγκωμα, ο βολβός.
                                                                                                  
8) βάλτος < βαίνω + τέλμα = το εκεί που κολλάς πατώντας μέρος.