ΤΑ ΑΝΑΔΕΛΦΑ ΔΙΑ-ΒΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ.Μέρος(¨θ¨28)

ΤΑ ΑΝΑΔΕΛΦΑ   ΔΙΑ-ΒΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ. (Μέρος ¨θ¨ 28)   

(Ωδάρχης, Αρρίων, Μειδίας, Αγριμέδων)

 

Ήταν η οργή του Προμηθέως: Σας προσέφερα το πνευματικόν πυρ της γνώσεως που κατακαίει τον φόβο του θανάτου και κατασβέννυσι την έωλον λαγνείαν. κι εσείς τί; το εκάματε φως αγ(ρ)ιότητος που διώκει την ελευθερίαν και θεοποιεί την απόλυτο εξουσία.

Γερά πατούν οι θεοί στον ουρανό. Αμήχανα οι θνητοί παραπατούν στην γη. Ο θεός δεν πιστεύει σε καμιά θρησκεία. Αι  θρησκείαι είναι σπασμέναι γέφυραι του ουρανίου χάους. Με αγιοποιήσεις, αθλητικά ρεκόρ και καλλιτεχνικά βραβεία μόνο η ψυχή δεν σώζεται και η μέσα έρημος μεγαλώνει.

Η ημέρα λιώνει, ο ήλιος παγώνει, το πνεύμα μένει. Οι ήρωες, είτε αφανείς  είτε δοξασμένοι, ζουν για ένα ανώτερο εθνικό και πνευματικό σκοπό. Αυτόν και όχι για το αναπαράγειν της κάθε ωραίας Ελένης ή θρησκείας τον ηθικό και πνευματικό ζυγό.

Η ομορφιά είναι το λίπασμα του πόθου. Και είναι δίκοπο, αμφίστομο μαχαίρι όταν δεν την συνοδεύει προστάτης νους και τύχη αγαθή. Αφού δεν υπάρχουν πιο ύπουλα και κολασμένα πράγματα από τα γενετήσια του ανθρώπου πάθη.

Τραγικό κι αυτό: να πιάνεσαι γέρων τε και κορόιδο συνάμα. Οι δειλοί πνίγονται στα θαύματα. Το μαθείν φέρειν τας ατυχίας και μη φέρεσθαι υπ’ αυτών ανεκτίμητος και ανεξαγόραστος έρχεται αυτό σοφία και πείρα.

 
2. Δεν πείθουν πια οι σωτήρες. Εμπόριο σωμάτων και ψυχών  παλεύουν για την δική τους κατά βάθος ν’ ανεβάσουν αυτοεκτίμησι παρά τους άσωτους να σώσουν. Αυθυποβολή και ψευδαίσθησι τους ξεπερνούν.

Πάνω στα αιώνια της ιδέας αρχέτυπα βαδίζουν οι αιώνες. Έγειρα στα σύννεφα κι εξάπλωσα στα κύματα, δεξιά του ονείρου. Η ψυχή είναι απόσπασμα της αιωνιότητος που την ζωή διαιωνίζει. Σπονδή στο άαπτον άπειρον.

Εις την προδημιουργική αιωνιότητα της ανυπαρξίας ονειρεύονται τα μέλλοντα όντα. Η αιωνιότης ίσως δεν είναι άλλο από μια αιώνια αναμονή, αναμονή που την αξίζουν μόνο αθάνατοι θεοί που με την συμπυκνωμένη πυρηνική σοφία των ανακαινίζουν τον χρόνο.

Ζήτει το βάθος της ποιότητος και το ύψος της πνευματικότητος που χαριτώνει τα όντα! Παμμάκαρ ο τερματίζων τον βίον αυτού, εν επιγνώσει ότι δεν βεβίωκεν επί ματαίω, ότι απ’ την αναλαμπή αυτή της ζωής περνώντας θα γνωρίσει στο τέλος του και το ανέσπερον φως.  

Ο θεός έχει ένα σχέδιο για τον καθένα μας. Κοίτα αυτόν! Τον κυριεύει ένα χαροποιό προαίσθημα ότι τον περιμένει περαιτέρω κάτι πολύ μεγάλο, τόσο μεγάλο που δεν έχει όνομα. επειδή στην ζωή αυτή όπως την ζουν οι θνητοί αυτό το μεγάλο δεν χωρά, ίσως και μόνο στην αθανασία.

 
3. Άλλο να σε καλημερίζει μια τεχνητή νοημοσύνη και άλλο μια ανθισμένη μητρική αγκαλιάή μια πλειάς θεών. Και μη φοβού τον πειρασμό που η δεισιδαιμονία εξαγριώνει, τον δαιμονοποιεί άλλά ο πράος σοφός λόγος τον επεξηγεί, τον εξημερώνει και τον ακυρώνει.  

Παιδί του ουρανού αυτουνου που πότε γελά και πότε κλαίει και ο ιερός άνθρωπος, όπως και παιδί της γης που γεννά και άγρια και ήμερα, και ωφέλιμα και βλαπτικά.  Γι αυτό τον λόγο και η ψυχή του, το ίδιο, φέρει ανάμεικτα και καλά και κακά.

Να λοιπόν γιατί γεννήθηκε στην φύσι αυτή ο άνθρωπος. Πρέπει να μάθει να καλλιεργεί το καλό, μέσα κι έξω του, εκριζώνοντας το κακό,. Μαθητής, καλός γεωργός στον βίο αυτό, καλλιεργητής ίσως και μετά των θεών κατόπιν και στον ουρανό.

Αφού τι άλλο δίνει νόημα και κίνητρον ιερόν σ’ αυτήν την σύντομη γηίνη ύπαρξί μας; Τι άλλο από το να σκεπτόμαστε ότι από τας επιδόσεις μας εδώ και την συμπεριφορά μας, απ’ το κατά πόσον την αλήθεια υπηρετήσαμε, μέλλομεν υπό των ουρανίων κριθήναι και αξιολογηθήναι;

Ν’ αξιολογηθούμε αν μας αξίζει μεταθανάτια είτε η προαγωγή μας εις ανώτερα ουράνια επίπεδα υπάρξεως, είτε η οδυνηρά παράτασι της εδώ παραμονής μας ή και κάπου, ακόμα χαμηλότερα, τιμωρητικά.     

 
4. Και ιδού ο θεός, αυτός που μας σκοτώνει στο τέλος όλους, ο ίδιος να μη συγχωρεί τους ανόσιους φόνους και τους παράνομους έρωτες. Ο δε θεός του άφρονος ανθρώπου να γίνεται δήμιος, τροχοπέδη του. Η ψυχή πρέπει να είναι φωτεινών θεών ναός, και όχι ξενοδόχος τυφλών παθών.

Δεν γίνεται αλλιώς. Προέχει η πίστι στην ζωή, στον ελεύθερο άνθρωπο και τον θεό του. Και όχι αυτή η τυφλή αγελαία πίστι που ριζώνει στην αμάθεια, την βία και τον φανατισμό. Στο μεγαλύτερο ψέμα, το βουτηγμένο στο αίμα. Η θηριώδης πίστι του θρησκευτικού φανατισμού.

Ευχής έργον και τύχης αγαθής όταν το θρησκευτικόν πνεύμα συμπίπτει ευγενώς με το δίκαιον, το κοινωνικόν και εθνικόν αγαθόν. Όταν η θρησκεία φιλοσοφεί ευτυχούν οι λαοί όπως τότε οι αρχαίοι ελληνικοί. Όταν όμως η φιλοσοφία θρησκοληπτεί, μεροληπτεί και λαοί δυστυχούν.

Η αποθεωτική κορύφωσις της ανθρωπίνης αρετής λέγεται αβίαστος, αυθαίρετος αυτοθυσία. Είναι αυτή που ο ήρως επιλέγει ¨σαν έτοιμος από καιρό¨ την κρίσιμο στιγμή. Όταν φιλανθρώπως μεγαλόφρων, υψηλόφρων και μεγαλοπρεπής, αποσύρεται ανυποχώρητος απ’ το γήινο σκηνικό.

Αποσύρεται λαμπρώς ως επιτελέσας ευγενώς το ηράκλειο έργο του και σκοπό χωρίς απόγνωσι και παραίτησι και χωρίς βογγητά και κλαψουρίσματα σε κανένα πατέρα θεό, θαρεττά προσβλέπων υψιπετής με το έτερο μισό του, τον αστροθεό του, να ενωθή.