ΤΑ ΑΝΑΔΕΛΦΑ ΔΙΑ-ΒΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ. (Μέρος I 17 )
ΑΝΑΠΛΑΣΙΣ
Όταν η ελευθερία συναντά το κάλλος χτυπούν χαρμόσυνα όλοι οι κώδωνες των αστερισμών επειδή γεννάται μια νέα γεννεά και τάξις θεών. Η φωνή έχει ψυχή, ο λόγος ουράνια καταγωγή. Και τα σύννεφα αι ανάσαι των νεκρών.
Εις την μοίρα αυτής της γης, η ευτυχία δεν φθάνει για όλους. αντίθετα η δυστυχία φθάνει και περισσεύει. Οι καλύτεροι ψηφοφόροι και πιστοί οι αμόρφωτοι και οι δούλοι. Ώστε ενίοτε καλύτερα άπιστος παρά με κακή πίστι.
Η εβδόμη τέχνη διαφημίζει τους ηθοποιούς αστέρες της, η τέχνη τους μεγαλοφυείς της, η πολιτική τους δικούς της, ο αθλητισμός τους πρωταθλητάς του και θρησκεία τους αγίους της. Έτσι προκόβει επί γης το χρήμα και η δόξα.
Αλλά εάν αφαιρέσης τον πλούτο όλο το σύστημα, όλη αυτή η μαγεία και η αίγλη των ειδώλων αυτού οσονούπω φτωχαίνει και καταρρέει στην συνείδησι του κόσμου. Ο βασιλεύς των ψευδαισθήσεων κηδεύεται γυμνός δίνοντας τη θέσι στο νέο σύστημα, το νέο είδωλο. Εξουσία το περιμάχητον τρόπαιον του Διός.
Κάπως έτσι κατέρρευσαν κάποτε, από την μια στιγμή στην άλλη, και αι χιλιετιών εθνικαί θρησκείαι όταν ο επικρατήσας μονοθεϊσμός εσφετερίσθη τον τεράστιον πλούτον των εθνικών ναών και φιλοσοφικών σχολών. Τόσο ευτελής και ιδιοτελής, έρχεται και παρέρχεται, η δόξα του κόσμου τούτου.
2. Μολοντούτο ο κόσμος δεν μπορεί να διάγει μια ως επί το πολύ ανυπόφορη, ανυπόληπτο και ταπεινή ζωή χωρίς όραμα, χωρίς είδωλα, χωρίς θεούς, την προβολή αυτή των απωθημένων και αποτυχημένων του φιλοδοξιών και επιδιώξεων του ανθρώπου στον ουρανό.
Η δόξα είναι μια αργοπορία της ματαιότητος, η ανομία είναι ο καθεστωτικός τάφος και η θεσμική θρησκεία η ταφόπλακα του ορθού, φυσικού και αληθινού. Ο θεός και η μοίρα θέλει καλό και κακό αλληλένδετα και αλλεπάλληλα, αρμονικά και πειθαρχημένα.
Και αν η τέχνη έχει βαλτώσει και η θεσμική θρησκεία μουμιοποιηθή, αν έχουν γίνει αμφότεραι άντρον και άσυλον σατύρων, τοξικομανών και αρρωστημένων, ερωτικά κακοποιημένων ναρκισσιστών όπου εκεί αναζητούν καταφύγιο παρηγοριάς, μια τεχνητή αθανασία. Αν;
Ο θεός όταν έφτιαχνε τους πολλούς έφτιαχνε και τους Έλληνες, τους ήρωες και τους τολμηρούς. Και αν το δίλημμα είναι αφ’ ενός αβέβαια δόξα και αφ’ ετέρου βεβαία απώλεια της ψυχής, τότε η τέχνη γίνεται απωθητική, σαν να μυρίζεις σήψι και ούρα.
3. Ο φόβος είναι αδυναμία και θανάσιμος αμαρτία, ο φόβος του θεού η πιο μεγάλη. Ο κύκλος του κόκκινου κακού, το λευκό εγώ του θανάτου. Πίστις και ανδρεία χρειάζεται και η ευλογημένη ώρα θ’ αποφασίσει.
Ποτέ δεν ξεχνά ολότελα ο θεός. Η δε φύσις γέμει καλών τε και κακών. Ο σώφρων εστιάζει και πράττει το αγαθόν και καλλιεργεί το σωστούν. Αλλά πόσοι, παιδιά ενός αποτυχημένου θεού. έτοιμοι για το θρησκευτικό μαρτύριο και ανέτοιμοι για άθλους ζωής!
Θάρρος, Έλληνες αδελφοί, σπορά θεού ηρωική, θάρρος και προσοχή! Δεν μας προστατεύουν τα ξύλινα τείχη, ο μιξοβάρβαρος βυζαντινισμός, ο πότε ευνουχισμένος εθνικισμός του και πότε ανατολίτικος μηδενιστικός αναχωριστικός του. τροφή ψυχής πουλερικών.






















