ΤΑ ΑΝΑΔΕΛΦΑ ΔΙΑ-ΒΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ. (Μέρος ¨Ι¨ 1 )
(Ωδάρχης, Αρρίων, Μειδίας, Αγριμέδων)
Κοίτα και προσπέρνα. Όλα είναι αναλογικώς προϋπολογισμένα και σοφά μοιρασμένα.Τίποτα δεν αξίζει την απόλυτο πίστι, χαρά και λύπη του ανθρώπου, σ’ αυτό τον κόσμο. τίποτα δεν συγκρίνεται, τίποτα ισάξιο με το ανεκτίμητο πεπρωμένο του.
¨Και νυμφευμένος γάιδαρος κι ανύμφευτος μουλάρι, και αμφότερους στα τελικά ο διάολος θα μας πάρει!¨Μας άφησαν Έλληνες και μας ηύραν Τούρκους. Κόλασι τρέμε, ερχόμεθα ψάλλοντες. Τον κόσμο τούτο εστόλισαν θεοί και κατοικούν κακοποιοί.
Όσο γηράσκων κανείς τόσο μεγσλύτερες απώλειες μετρά. Και μόνο ο προώρως αποθνήσκων ζημίαν ουκ έχει έχων το πικρότερο κέρδος. Αλλά μήπως πεθαίνοντας εδώ ξυπνάμε κάπου αλλού; Σε μαγεμένα μέρη μας σέρνουν αμάραντες ελπίδες.
Το καλό μας χαιρετά και το κακό μας παρακολουθεί. Η ψυχή είναι το αρχείο του σύμπαντος. Θνητός ειμί, λέγε, άνθρωπος και στην γη πατώ, η ψυχή μου όμως στον τρισμέγιστο ακουμπά ουρανό και το πνεύμα μου τρέφει η δόξα του Υψίστου.
Οι ερωτήσεις ζητούν απαντήσεις και οι απαντήσεις γεννούν ερωτήσεις. Πίνω και μεθώ, τα βάσανα μετρώ. και για αλήθεια διψώ. Η θνητότης ένα βραχύβιον τραύμα της αθανασίας.
2. Και ¨κεραμεύς (κεραμοποιός) κεραμεί κοτέει ( με κεραμέα αντίζηλος) και τέκτονι τέκτων (και με κτίστη ο κτίστης.)¨ Ο πιο πνευματικός είναι και ο πιο φθονερός. Φθόνος ανέκαθεν ο πρωταθλητής Ελλάδος. Πολυνίκης παίζων χωρίς αντίπαλο.
Μόνο το παλαιό επειδή δεν ζη δεν προκαλεί φθόνο και τουναντίον εξαγνίζει μαγικά τα ανθρώπινα πάθη. Ξυπνά την νοσταλγία, την περιέργεια, τον θαυμασμό και την αγνή λατρεία. Λόγω που μεγάλη η απόστασι με τους ζώντας που το εγώ μας δεν απειλεί και δεν μειώνει
Μα τί έλεγαν τότε εκείνοι οι παλαιοί νυμφόληπτοι ποιηταί; Η γη είναι η μεγάλη θεά, έλεγαν, και η γεωργία η πιο αρχαία θρησκεία και η πιο βαθιά, με όλα του υιού της Πλούτωνος τα αγαθά! Ο γεωργός δε, ο πρώτος ιερεύς.
Γι αυτό, συμπλήρωναν, και το ¨αμύνεσθαι περί πάτρης¨είναι το κορυφαίο απ’ όλα τα ιδανικά. Και ο υπέρ πατρίδος θάνατος ο γλυκύτερος και πιο θεάρεστος εξ όλων θάνατος των ηρώων.
Ήταν η αθώα εκείνη η εποχή που οι καλοί άνθρωποι είχαν την ευλογία του καλού θεού των καλών πραγμάτων και πόθοι και πάθη μάταια δεν βάραιναν την αγνή ψυχή των. άδικο δε και άπληστο δεν εύρισκε μέσα των χώρο να εμβή.
3. Ο πρώτος ανθρώπινος ναός υπήρξε το τέμενος (εκ του ρ. τέμνω), ήτοι ένα υπαίθριον δενδροτομημένο κομμάτι του δάσους. και ο πρώτος βωμός (τομός - τόμος), ο μισοκομμένος κορμός δένδρου.
Κι όμως είχαν πολύ θεό μέσα των, τον θεό που αγαπά την αγνότητα και την απλότητα, έναντι των κατοπινών λαμπρών κτισμάτων που οι άνθρωποι ανύψωναν από τύψεις για να εξευμανίσουν τους ουρανούς, τόσο λαμπρότερους όσο περισσότερο απομακρύνοντο απ’ το πνεύμα των θεών.












