Επειδή πολύ κουβέντα γίνεται για την νέα φάση της επιθετικότητας της Τουρκίας απέναντι στην χώρα μας, αλλά και το "θάρρος" του Νετανιάχου να κτυπήσει την Τουρκία στην Συρία, ας ξεκαθαρίσουμε δυο πραγματάκια.
Ο πόλεμος είναι το τελευταίο χαρτί της διπλωματίας, η οποία με την σειρά της είναι το εργαλείο της εξωτερικής πολιτικής. Κατά συνέπεια οι ΕΔ αποτελούν μέρος της εξωτερικής πολιτικής μιας χώρας. Ισχυρές ΕΔ λειτουργούν σαν πολλαπλασιαστής διεκδικήσεων αλλά και αποτροπής. Γιατί ανέκαθεν αυτοί ήταν οι στόχοι της εξωτερικής πολιτικής. Η πολιτική της κανονιοφόρου μεσουρανεί και σήμερα, αιώνες μετά την εφαρμογή της.
Αντίθετα ανίσχυρες ΕΔ, οδηγούν σε συνεχή υποχωρητικότητα κι απώλεια κυριαρχικών δικαιωμάτων. Αφαιρούν από την όποια κυβέρνηση το χαρτί της διπλωματίας και την αναγκάζουν να αναζητεί προστάτες για να αποχαυνώσει την κοινή γνώμη. Γιατί προστάτες στην διεθνή σκηνή δεν υπάρχουν.
Υπάρχουν αφεντικά κι υποτελείς. Είναι τραγικό λάθος αυτό που πολλοί αποδέχονται γιατί τους βολεύει.Τους εφησυχάζει.Ότι δηλαδή ένα πακέτο εξοπλισμών με δανεικά, λύνει το πρόβλημα. Γιατί αν δεν υπάρχει εθνική ομοψυχία κι εθνική οικονομία, τότε το μόνο που λύνει είναι τα οράματα πλουτισμού αυτών που ψωνίζουν. Και σ αυτή την χώρα δεν υπάρχει ούτε εθνική οικονομία αλλά ούτε εθνική ομοψυχία.
Όχι μόνο δεν υπάρχει θέληση για υπηρεσία στις ΕΔ αλλά σημειώνεται κι ένα πρωτοφανές κύμα παραιτήσεων*. Κι αυτός ακόμη "ο μικρός στρατός" του θολωμένου εκατομμυριούχου οραματιστή, γίνεται ουτοπία. Και εξοπλισμοί χωρίς στρατά κι υποδομές ΔΕΝ έχουν σαν αντικείμενο την εθνική άμυνα μιας χώρας!




























