ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :
Το Γεωπολιτικό Πόκερ της AI και το Ψηφιακό «Σουέζ» της Δύσης για μια virtual κηδεμονία.
Η
παγκόσμια σκακιστική σκακιέρα της Τεχνητής Νοημοσύνης (AI) παίζεται
πλέον πάνω σε ένα τραπέζι του πόκερ. Βρισκόμαστε σε ένα οριακό σημείο,
με τις δύο όχθες του Ατλαντικού να ακολουθούν εκ διαμέτρου αντίθετες,
αλλά εξίσου εγκλωβισμένες στρατηγικές.
Η
σύγκριση ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Ευρωπαϊκή Ένωση αποκαλύπτει μια βαθιά
φιλοσοφική ασυμμετρία: η μία πλευρά στοιχηματίζει στην απόλυτη
ελευθερία της ισχύος, ενώ η άλλη στην προστασία των δικαιωμάτων και τη
γραφειοκρατία.
Από
τη μία πλευρά, οι ΗΠΑ παίζουν ένα επιθετικό «all-in» βασισμένο στην ωμή
επιχειρηματική και υπολογιστική ισχύ των κολοσσών της Silicon Valley.
Για την Ουάσιγκτον, η AI είναι το απόλυτο εργαλείο για τη διατήρηση της
παγκόσμιας κυριαρχίας. Οι Αμερικανοί επενδυτές ρίχνουν δισεκατομμύρια
δολάρια με τη λογική: «χτίζουμε πρώτα, κυριαρχούμε παγκοσμίως και
αντιμετωπίζουμε τις συνέπειες αργότερα», αδιαφορώντας για τις
παρενέργειες στη δημοκρατία και την ενημέρωση.
Από
την άλλη πλευρά, η Ευρωπαϊκή Ένωση πάσχει από ένα δομικό παράδοξο: ένα
«κενό εξυπνάδας γεμάτο από κανονιστική αυταρέσκεια».
Οι
Βρυξέλλες πιστεύουν λανθασμένα ότι η παραγωγή νόμων, όπως το AI Act,
ισοδυναμεί με την παραγωγή τεχνολογικής ισχύος. Η ΕΕ συμπεριφέρεται σαν
τον αρχιτέκτονα που σχεδιάζει την τέλεια, αντισεισμική πόλη στα χαρτιά,
αλλά αρνείται να λερώσει τα χέρια του για να τη χτίσει. Έτσι, αναγκάζει
τους πολίτες της να νοικιάζουν πανάκριβα, ετοιμόρροπα διαμερίσματα στις
ψηφιακές παραγκουπόλεις των αμερικανικών Big Tech.
Αν η Ευρώπη* δεν επενδύσει σε δικά της αυτόνομα δίκτυα, μέσα κοινωνικής
δικτύωσης, ΑΙ κλπ,, θα μετατραπεί οριστικά σε μια τεχνολογική αποικία
—μια ήπειρος-μουσείο με τους καλύτερους νόμους, αλλά χωρίς κανένα δικό
της δεδομένο.
Την
ίδια ώρα, οι νέες υπερδυνάμεις της Ανατολής κάθονται στο ίδιο τραπέζι
παίζοντας διαρκώς «πάσο» ή «είμαι έξω» (I am out). Περιμένουν
υπομονετικά να εξαντληθούν οι δύο δυτικοί αντίπαλοι στο μεταξύ τους
γεωπολιτικό παιχνίδι τύπου Τέξας πόκερ, για να παίξουν στο τέλος τα δικά
τους χαρτιά πάνω στην ίδια ακριβώς μπλόφα.
Διότι
η μεγάλη κρυμμένη αλήθεια είναι ότι όλα τα σημερινά συστήματα της AI
είναι εγγενώς ανάπηρα λόγω της στοχαστικής τους αρχιτεκτονικής.
Αδυνατούν να στηρίξουν οποιαδήποτε ουσιαστική ανθρώπινη εξέλιξη!
Αν δεν αλλάξει κάτι άμεσα μέσω ενός ριζικού paradigm shift —που ίσως
γεννηθεί από κάποιο «άσημο» εργαστήριο παραγωγής νέων ιδεών—, το
παιχνίδι είναι προδιαγεγραμμένο.
Στο
τέλος, όλες οι μεγάλες δυνάμεις που θα έχουν απομείνει στο τραπέζι δεν
θα κρατούν τίποτα χειροπιαστό. Θα ανταλλάσσουν διαρκείς μπλόφες με αέρα
κοπανιστό, μέχρι να εξαντληθούν και οι τελευταίες τους μάρκες (chips).
Και
τότε, θα βρεθούμε όλοι μαζί στριμωγμένοι μέσα σε Κακά Στενά στενών σε
μια κατάσταση ιστορικής ασφυξίας όπως εκείνη του Σουέζ παλιότερα ή του
Ορμούζ σήμερα.



















