ΤΑ ΑΝΑΔΕΛΦΑ ΔΙΑ-ΒΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ. (Μέρος ¨θ¨ 22)
(Ωδάρχης, Αρρίων, Μειδίας,
Αγριμέδων)
Αλλά τί είναι ο θεός μας τελικά; Γιατί πνεύμα τον λέει ο ένας, πομφόλυγες λέει ο άλλος, ένας και μοναδικός, ο δικός μου, τον μονοπωλεί ο έτερος, πολλοί θεοί, πάρε κόσμε, οι παράλλοι. Α, και αγάπη, όλο αγάπη είναι λέει κι ένας αγαπησιάρης πονηρός.
Θεός, ένας κατακλυσμός αγάπης, πανάκεια που συγχωρεί τους πάντες, ¨θεός σχωρέσοι τους ασυγχώρητους,¨ ούτως ειπείν, αρκεί να είσαι γραμμένος στο κόμμα και να πληρώνεις κανονικά για θρησκευτική τελετουργία και προστασία, κεριά, εράνους, κουπόνια… Ή όχι;
¨Μακαρίσαντες υμών το απειρόκακον ου ζηλούμεν το άφρον.¨όπως έγραφε ο Αθηναίος ιστορικός. Απλοϊκός και ανόητος, και ποτέ καλός ο έχων θρησκευτικό κόφτη στο μυαλό, ο μη εμβαθύνων στην ρίζ α του κακού που μιλά με το στόμα του θεού.
Πολλοί οι καλοί από αδυναμία και άλλοι τόσοι κακοί από δύναμι. Άλλος με φτωχό μυαλό και πλούσιο συναίσθημα, ¨ψυχούλα,¨ κι άλλος με πολύ μυαλό όσο και αναισθησία. Η κοινωνικότης χαράσσει δρόμους αλλά η μοναξιά ανοίγει Πύλας.
Αν δεν υπάρχει όμως αλήθεια, ούτε γνώσις ισχύει ούτε και αρετή. Γιατί ο νικητής δεν γράφει μόνο την ανθρώπινη ιστορία αλλά και την αυτοαγιοβιογραφία του. ακόμα και την βιογραφία, το βιβλίο του θεού. Το ψεύδος όλα τα συγχωρεί γιατι για όλα αδιαφορεί.
2. Η επίγνωσις του φόβου είναι η αρχή της απελευθερώσεως. Η αλήθεια πληγώνει αλλά είναι και η μόνο διέξοδος προς την υγεία και την ευδαιμονία. Η αλήθεια που αξίζει κάθε μάχη και κάθε αυτοθυσία.
Η αλήθεια και η ελευθερία όμως γεννά ευθύνη και αγώνα. Κι αν δεν είσαι αποφασισμένος αγωνιστής, μάτσια ζης, τα ίχνη του λέοντος κυνηγάς όχι τον λέοντα.
Πρέπει να μάθεις να ιχνηλατείς το κακό. Κυρίως το αόρατο κακό, το ύπουλο και εμφύλιο που ελλοχεύει και βασιλεύει εν ειρήνη και είναι το πιο επικίνδυνο. Δεν είναι σαν το κσκό που έρχεται σαν ξένος εισβολέας και είναι ορατό και πιο αντιμετωπίσιμο.
Το πλήθος ονομάζει θεό τον κάθε βιαστή του για να ξεπλένει την ενοχή του και την ντροπή του. και δεν αισχύνεται γιατί αυτό τού έχουν μάθει για σωστό και δίκαιο. Και είναι αυτό που βολεύει την οκνηρία και την δειλία του. Αλλά ποιος θεός αγαπά τους συμβιβασμένους;
Τι να βαφτίζεις το κρέας ψάρι και τί το ψέμα αλήθεια; το ίδιο ηθικό έγκλημα είναι. Κάπως έτσι δοξάζονται αι θρησκείαι, υβρίζεται ο αληθινός θεός, δικαιώνονται οι τύραννοι και οι ψεύται και εξευτελίζεται ο άνθρωπος.
3. Είσαι αξιολύπητος, άξιος της μοίρας σου όταν κάνεις θρησκεία σου αυτό επεβλήθη σ’ αυτό τον αρωστημένο κόσμο με δόλο στην καρδιά και το πιστόλι στον κρόταφο.
Μα όταν η ιστορία γίνεται πόρνη, η θρησκεία προαγωγός και η δκαιοσύνη δήμιος οι έσχατοι καιροί της Δϊκης είναι εγγύς. Ω Ελλάς! Το΄χει η μοίρα σου φαίνεται. πάντα να σε σώζουν οι καλύτεροί σου και να σε κυβερνούν οι χειρότεροί σου!