ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :
Διάβασε μαυρούλα μου τα έπη. Τα έπη δεν είναι κόμικς της Μάρβελ!!!
Και θα μάθεις για το πως υμνεί ο Όμηρος τις γυναίκες.
Η εκστρατεία ξεκίνησε με την Ελένη και τελείωσε με την Πηνελόπη.
Ενδιάμεσα
υπήρξε η Ιφιγένεια, η Βρησιίδα, η Ανδρομάχη, η Εκάβη, , η Ναυσικά, η
Αθηνά, η Ηρα, η Αφροδίτη, η Άρτεμις, η Θέτις, η Δήμητρα, η Περσεφόνη, η
Καλυψώ, η Κίρκη
Χωρίς Ελένη δεν
υπάρχει πόλεμος. Χωρίς Ιφιγένεια δεν θα υπήρχε θυσία, χωρίς Πηνελόπη
δεν υπάρχει επιστροφή, χωρίς Κίρκη και Καλυψώ δεν υπάρχει περιπλάνηση.
Από την Πηνελόπη ως την Ελένη, από την Ανδρομάχη ως την Κίρκη, οι
γυναίκες του Ομήρου συνθέτουν ένα σύμπαν όπου η θηλυκότητα είναι δύναμη,
μνήμη, μοίρα, ηθική και τραγικότητα.
Από
θεές-δυνάμεις κοσμικής τάξης έως θνητές γυναίκες που ενσαρκώνουν
ιδανικά, φόβους, κοινωνικούς ρόλους και αντιφάσεις του μυκηναϊκού
κόσμου. Το έργο του Ομήρου δεν είναι απλώς πολεμικό και ανδροκεντρικό,
είναι βαθιά εξαρτημένο από τις γυναίκες, οι οποίες συχνά κινούν την
πλοκή, καθορίζουν την ηθική οικονομία των επών και λειτουργούν ως
καθρέφτες της ανδρικής ηρωικής ταυτότητας.
Είναι συνάμα και ένας ύμνος για την γυναίκα
Στην Ιλιάδα η Ελένη είναι ταυτόχρονα αιτία πολέμου και αυτοκριτική μορφή. Η ομορφιά της γίνεται πολιτικό γεγονός.
Η
Ανδρομάχη ενσαρκώνει την οικιακή αρετή, την τρυφερότητα και τον φόβο
της απώλειας. Η σκηνή του αποχαιρετισμού της με τον Έκτορα είναι από τις
πιο ανθρώπινες στιγμές της Ιλιάδας.
Η Εκάβη παρουσιάζεται ως βασίλισσα που χάνει τα πάντα. Είναι η φωνή της συλλογικής τραγωδίας της Τροίας.
Η
Πηνελόπη η πιστή σύζυγος, αλλά και πολύπλοκη στρατηγός του οίκου και
του βασιλείου που ο Όμηρος την κατέστησε ως έναν από τους πιο
σύγχρονους χαρακτήρες της αρχαίας λογοτεχνίας.
Η Ναυσικά αγνή, ευγενική, με νεανική απλότητα. Λειτουργεί ως γέφυρα μεταξύ του κόσμου των Φαιάκων και του Οδυσσέα.
Η Κίρκη και η Καλυψώ. Η γοητεία και η εξουσία.
Στην Οδύσσεια οι δύο αυτές μορφές συνδυάζουν την μαγεία, την ερωτική δύναμη, την αυτονομία, την ικανότητα να καθορίζουν την τύχη του Οδυσσέα
Ο
Όμηρος χρησιμοποιεί τις γυναίκες ως καθρέφτες της ανδρικής αρετής. Η
Πηνελόπη καθρεφτίζει τον Οδυσσέα, η Ανδρομάχη τον Έκτορα, η Ελένη τον
Μενέλαο και τον Πάρη. Η Αθηνά και η Ήρα δείχνουν ότι ο κόσμος των επών
είναι βαθιά εξαρτημένος από τη γυναικεία θεϊκή βούληση.
















