ΤΑ ΑΝΑΔΕΛΦΑ ΔΙΑ-ΒΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ. (Μέρος I 25)
ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ
Όταν πέφτει ο δανεικός τοίχος των ψευδαισθήσεων πώς θα φιλοξενήσεις τον άγριο χειμώνα; Πού θα βρεις τον χρόνο να πετάξεις όνειρα και φιλοδοξίες, τα έμβρυα των φαντασμάτων; Η ομορφιά σε πνίγει, η χαρά σε ταράσσει. Τα θαύματα σ’ έχουν καταδικάσει.
Περνώντας έξω απ’ τους οίκους του θεού, κάποιες άχρωμες Κυριακές, έχω υπάρξει και μέσα, σκέπτομαι πόσος κόσμος ψοφά για αυτοϊκανοποίησι, για αυτοπνωτισμό. Νάρκισσοι της ταπεινότητος, αντιήρωες της καθημερινότητος φυτοζωώντας στο περιθώριο της πραγματικότητος.
Και πόσοι (οι ολίγοι) ζώσι σε χρυσό κλουβί και πόσοι (οι πολλοί) σε τυφλό παράδεισο. Γιατί όπου λείπουν οι θεοί του μέτρου, του κάλλους και της αρμονίας το κενό των καλύπτουν απαίσιοι κακόκεφοι, οχληροί δαίμονες που διασκεδάζουν με τα παθήματα, τας φοβίας και τας αυτοκτονικάς μανίας των ανθρώπων.
Αντί γνώσις αντιγνώσις, το μέγα ψέμα που νικά όλα τα αλλα ψέματα καθώς αυτοανακηρύσσεται και λατρεύεται ως ο μοναδικός θεός. Είναι πολλά, ιλιγγιώδη, αμύθητα τα λεφτά, αστείρευτα κέρδη που ζαλίζουν και εξοργίζουν δαίμονας και θεούς επόπτας της ανθρώπινης απληστίας και ματαιοδοξίας.
Αυτοτραυματισμοί για να γίνουν πιστευτοί μάρτυρες του ανύπαρκτου. Επιδιώκοντες την αθανασία μετά πάσης ύβρεως και πέραν παντός μέτρου, το μόνο που κατορθώνουυ είναι το επισπεύδειν τον ατιμωτικό των θάνατο προσφέροντες άφθονο ιλαρότητα και γέλωτας εις τας αυλάς των επικυριάρχων.
2. Ένα γκρίζο φθινόπωρο βήχει στις πεδιάδες. Εκατόμβες οδοφραγμάτων στην Εθνική. Στους δρυμούς βροχερή επιφυλακή, αγριόχοιροι και αλεπούδες. τέκνα της γης που ήρθαν πολύ νωρίς για να χορτάσουν τον ήλιο. Της δόξης το γαύγισμα. Εισιτήρια για τον αγύριστο. Και τότε;
Αυτό που αγαπάς δεν το κατέχεις τόσο παρά μόνο, όσο και όταν είσαι έτοιμος για την ώρα που θα το στερηθής χωρίς γογγυσμό, χωρίς γυρισμό. Οι ήρωες το ξέρουν αυτό και ζουν γι αυτό χωρίς φιλοψυχία και περιορισμό. Το ανόητο νόημα.
Που βρίσκεται κρυμμένο το νόημα; Μακάριοι οι εκζητούντες ελευθέρως το αληθινό νόημα της ζωής, κρυμμένο στον ύπνο ενός αγέραστου θεού. Ξέροντας ότι δεν θα το βρουν ποτέ και πάντα θα κρύβεται πίσω τους και ποτέ εμπρός τους.
Έπειτα υπάρχουν και οι πονηροί της εξουσίας που βρίσκουν νόημα πουλώντας στους ανόητους το αφήγημά των για το αληθινότερο, το μοναδικό νόημα.
Το υψηλόν είναι το ελεύθερον, το ελεύθερον είναι και ωραίον. Και στο ωραίον καθρεπτίζεται το αιώνιον, στων ουρανών την ανάτασι που δεν υπάρχει δύσι, μόνο θεών αθανάτων χοροί, χοροί που έχουν πίσω τους οριστικώς τον χρόνο αφήσει.
3. Εάν δεχθώμεν ότι η ψυχή είναι αθάνατος αυτό σημαίνει ότι δεν μένει ούτε ταξιδεύει μόνη της εις το άπειρον κενόν του σύμπαντος αλλά ως εκ φύσεως έχουσα σύμφυτον αυτής το κοινωνικόν ατοιχείον πρέπει να περιστοιχίζεται και να συνομιλεί πάντα και από ένα ομόθυμον συγγενή κύκλο ψυχών.
Η κοινωνικότης άλλωστε είναι το βασικόν στοιχείον της νοήμονος ζωής, κεντρικό συστατικό της αρμονίας του σύμπαντος κόσμου αλλά και της ευδαιμονίας και εξελίξεως των εν αυτώ όντων,. πόσο μάλλον και της ψυχής.