ΤΑ ΑΝΑΔΕΛΦΑ ΔΙΑ-ΒΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ. (Μέρος ¨θ¨ 26)
(Ωδάρχης, Αρρίων, Μειδίας, Αγριμέδων)
Πώς να δελεάσεις την αθανασία, να αγκαλιάσεις την αιωνίότητα; Να υπερβής την ποιότητα, να δοξάσης την φαντασία; Το καλοπροαίρετον δεν αρκεί. Χρειάζεται και τέχνη. Και το καλοκάγαθον ευγένειαν και προσωπικότητα. Ευπατρίδες και σοφοί χρειάζονται και όχι σοφισταί και αρνησιπάτριδες της ανωμάλου ψευδοπροόδου.
Και πρωτίστως χρειάζονται θεμελιώδεις βασικοί νόμοι , έστωσαν πέντε, εφ’ ών θα στηρίζονται όλοι οι ολιγότερο ή περισσότερο υποδεέστεροι αυτών. Θέλομε κράτος αυτοκυβέρνητο, με σύνταγμα αποτελεσματικό, δημοκρατικό και όχι διακοσμητικό.
Και θέλομε δημοκρατία με σαφή διάκρισι και αλληλοέλεγχο των τριών αριστοτελικών εξουσιών (δικαστική, νομοθετική, εκτελεστική) και όχι ανεξέλεγκτο βουλευτοκρατία ήτοι συγκεκαλυμμένη, οθωμανικού κοτσαμπασίδικου τύπου, ολιγαρχία. Και όχι φυσικά στην δημοκρατικού τύπου εθνική ευθανασία.
Χίλια ναι στην υγιά ελληνοπρεπή παιδεία, την πιο πειστική και εθνοκεντρική θρησκεία, τη σοβαρή νεολαία και πειθαρχημένη. Βουλευταί μιας μόνο θητείας, για να μη προάγουν την οικογενειοκρατία, εγγονοκρατία, την ευνοιοκρατία και αναξιοκρατία, συνταγματικός έλεγχος και όχι ασυλία και ατιμωρισία.
Δεν μας αξίζει η παρακμή, θέλομε δράσι που στον καθαρό ουρανό οδηγεί και καθοδηγεί. Τα άστρα τα διαισθάνονται και λογοδοτούν πρώτα Περνάμε σ’ άλλη, ίσως ολύμπια πάλι, διάστασι και φάσι.
2. Η ψυχή αναβαίνει ακολουθώντας και πατώντας τα σκαλιά της πνευματικής ανόδου. Ώραις-ώραις θέλει και γίνεται ο άνθρωπος επίγειος θεός, άλλαις θέλει και στέκεται στον πάτο.
Κι αν υπάρχουν στιγμαίς που ο άνθρωπος βαριέται μέχρι και τον ίσκιο του. και η ομορφιά μια δοξασμένη σκλαβιά και η εξησφαλισμένη ευτυχία μια ρουτίνα φαίνεται.
Πιστεύοντας εις την αιωνίαν μνήμην που κοσμεί την Ελλάδα, την Ελλάδα της δόξης, του ξεπεσμού, της θλίψεως και της εξεγέρσεως. Σε μια υπερβατική εμπειρία, σε μια μορφή του κακού ανοσίας, μια ουράνια παρουσία.
Λοιπόν; Πολύτροπος¨ Έλλην ή ¨μονότροπος¨ βάρβαρος; Εσύ θα επιλέξεις υποχρεωτικά τίνος παιδί είσαι. Του Λαβυρίνθου ή της Αριάδνης. Της δράσεως ή του παρητημένου αναχωρητισμού. Οδυσσέα ή Παϊσιο θες για οδηγό σου;
Και στα δυο ταμπλό συγχρόνως να παίζεις δεν γίνεται. Ένα πρέπει απαραιτήτως να θυσιάσεις. Θα το κάνεις με βαρειά καρδιά. Και αναλόγως στο επέκεινα της αιωνιότητος και της ανυπαρξίας σαν μια σπίθα ζωής θα περάσεις.











