ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (38)

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (38)

Γ Ν Ω Μ Ι Κ Α

(Δημοκρίτου)

Μη δια φόβον, αλλά δια το δέον (πρέπον) απέχεσθαι (να απέχομεν) αμαρτημάτων.

Οι εκούσιοι πόνοι την των ακουσίων υπομονήν ελαφροτέραν παρασκευάζουσι (προεοιμάζουν.)

Μάθε δε πολύ των άλλων σεαυτόν αισχύνεσθαι ( να αισχύνεσαι)

Γαμπρού ο μεν επιτυχών (όποιος μεν επέτυχε) εύρε υιόν, ο δ’ αποτυχών απώλεσε και θυγατέρα.

Αλογιστίη )Παραλογισμός)  μη ξυγχωρέειν ( το μη υποχωρείν( ταις κατά τον βίον ανάγκαις.

Ου δοκεί μοι παίδας κτάσθαι (δεν συμφωνώ παιδιά ν’ αποκτάμε):  ενορώ (διαβλέπω) γαρ εν παίδων κτήσει πολλούς μεν και μεγάλους κινδύνους, πολλάς δε λύπας.

Γήρος ολόκληρος εστί πήρωσις. (Το γήρας είναι ολοκληρωτική αναπηρία.)

Πενίην (Την φτώχεια) επιεικέως (αξιοπρεπώς) φέρειν ( να υποφέρεις) σωφρονέοντος (δείγμα είναι σωφρονούντος) .

 
Κ Ε Ι Μ Ε Ν Α

(ΙΣΟΚΡΑΤΟΥΣ Αρχίδαμος, & 97-92)

Α΄ χρή διαλογισαμένους (Τα οποία συλλογιζόμενοι πρέπει)  μη φιλοψυχείν (μη ολιγοψυχείν) , μηδ’ ακολουθείν ταις των συμμάχων γνώμαις, ών ηγείσθαι πρότερον αξιούμεν(των οποίων έχομε την αξίωσι να είμαστε ηγέται), αλλ’ αυτούς σκεψαμένους ελέσθαι (αλλά αυτούς σκεπτόμενοι να επιλέξωμε) μη το τούτοις ράστον (μη το άριστον γι αυτούς), αλλ’ ό πρέπον έσται (αλλά ό,τι θα είναι το πρέπον) τηι Λακεδαίμονι (για την Σπάρτη) και τοις πεπραγμένοις ημίν (και των κατορθωμάτων μας.) περί  γαρ των αυτών των πραγμάτων ουχ ομοίως άπασι βουλευτέον, (διότι περί των ιδίων πραγμάτων δεν πρέπει να αποφασίσωμε όμοια για όλους) αλλ’ ως αν εξ αρχής έκαστοι του βίου ποιήσονται την υπόθεσιν )αλλά όπως εξ αρχής έκαστοι θα κανονίσουν την υπόθεσι του βίου των). Επιδαυρίοις ουν και Κορινθίοις και Φλαιασείοις ουδείς αν επιπλήξειεν (ουδείς θα επιπλήξει), ει μηδενός άλλου φροντίζοιεν ή του διαγενέσθαι και περιποιείσαι σφας αυτούς (εάν δεν φροντίζουν τίποτ’ άλλο παρά να ενδιαφέρονται κι ασχολούνται για τους ίδιους) Λακεδαιμονίους δ’ ουχ οίον εστί (Για τους Λακεδαιμονίους όμως είναι ανεπίπτρεπτον) εκ παντός τρόπου  (παντοιοτρόπως) ζητείν την σωτηρίαν (να επιζητούν την επιβίωσι), αλλ’ αν μη προσή το καλώς τωι σώζεσθαι (αλλ’ αν δεν συνυπάρχει το καλώς στο επιβιώνειν), τον θάνατον ημίν μετ’ ευδοξίας  αιρετέον εστί (τον εύφημπν θάνατον πρέπει να προτιμάμε) της γαρ αρετής αμφισβητούσιν (επειδή για τους φροντίζοντας για την αρετή) υπέρ ουδενός ούτω σπουδαστέον (για τίποτα δεν πρέπει να φροντίζουν τόσο) ως υπέρ του μηδέν αισχρώς φανήναι πράττοντας. (όσο για να μη φανούμε σε τίποτα πράττοντες ντροπιαστικά/) Εισί δ’ αι κακίαι (τα ελαττώματα) των πόλεων καταφανείς ουχ ήττον εν τοις τοιούτοις βουλεύμασιν (όχι λιγότερο σε τέτοιες αποφάσεις) ή τοις εν τω πολέμω κινδύνοις (όσο στους πολεμικούς κινδύνους.). Των μεν γαρ εκεί γιγνομένων το πλείστον μέρος τηι τύχηι μέτεστι (της τύχη μετέχει), το δ’ ενθάδε γνωσθέν (το ενταύθα δε διαπιστωθέν) αυτής της διανοίας σημείον εστί (αυτού του σκεπτικού είναι ένδειξις.)      

     

(ΛΥΣΙΟΥ Επιτάφιος & 17- 19)

Πολλά μεν ούν υπήρχε τοις ημετέροις προγόνοις μια γνώμηι χρωμένοις (μια γνώμη έχοντας) περί του δικαίου διαμάχεσθαι (για το αγωνίζεσθαι για το δίκαιο.) Ή τε γαρ αρχή (το ξεκίνημα ήταν) του βίου δικαία. Ου γαρ ώσπερ οι πολλοί, πανταχόθεν συνειλεγμένοι και ετέρους εκβαλόντες την αλλοτρίαν (ξένη) γη ώκησαν (κατοίκησαν.) αλλ’ αυτόχθονες όντες την αυτήν εκέκτηντο μηυέρα και πατρίδα. πρώτοι δε και μόνοι εν εκείνω τωι χρόνωι εκβαλόντες τας παρά σφίσιν αυτοίς δυναστείας (εκδιώκοντες την εις αυτούς τυραννίαν) δημοκρατίαν κατεστήσαντο, ηγούμενοι την πάντων ελευθερίαν ομόνοιαν είναι μεγίστην, κοινάς δ’ αλλήλοις (κοινάς μεταξύ των) τας των κινδύνων ελπίδας ποιήσαντες ελευθέραις ταις ψυχαίς επολιτεύοντο (ήσαν ελεύθεροι πολίται), νόμωι τους αγαθούς τιμώντες και τους κακούς κολάζοντες, ηγησάμενοι (θεωρώντας) θηρίων μεν έργον (συμπεριφορά) είναι υπ’ αλλήλων βία κρατείσθαι (ο ένας από τον άλλον δια της βίας να υποτάσσεται), ανθρώποις  δε προσήκειν (ότι αρμόζει) νόμωι μεν ορίσαι (με νόμω να καθορίζει) το δίκαιον, λόγω δε πείσαι (με λόγον δε να πείσει), έργωι δε τούτοις υπηρετείν (εμπράκτως δε να τηρούμε τούτους τους νόμους), υπό νόμου μεν βασιλευομένους (ημάς), (βάσει νόμου να βασιλευόμεθα) υπό λόγου δε διδασκομένους (υπό του λόγου δε να διδασκόμεθα.)        .