ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (37)

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (37) 

ΓΝΩΜΙΚΑ

(Δημοκρίτου.)

 
Άνθρωποι τον θάνατον φεύγοντες διώκουσι.  (Ορισμένοι άνθρωποι προσπαθωντας ν’ αποφύγουν τον θάνατον τον επισπεύδουν)

Λύπην αδέσποτον ψυχής ναρκώσης λογισμώ έκκρουε. (Την αναρχικήν λύπην της ναρκωμένης ψυχής δια του λογισμού πολέμα).

Ο γέρων νέος εγένετο (υπήρξεν), ο δε νέος άδηλον (άγνωστο) ει εις γήρας αφίξεται… (θα φθάσει)

Ισχύς και ευμορφίη νεότητος αγαθά γήραος δε σωφροσύνη άνθος.

Ήν (Εάν) μη πολλών επιθυμέης, τα ολίγα τοι πολλά δόξει (θα σου φανούν.). ,

Ει τις υπερβάλλοι (θα υπερβαίνει) το μέτρον τα επιτερπέστατα (τα πιο ευχάριστα) ατερπέστατα αν γίγνοιτο. (σε πιο δυσάρεστα θα καταλήξουν.)      

Πατρός σωφροσύνη μέγιστον τέκνοις παράγγελμα (παρακαταθήκη.)

Ανοήμονες (Οι ανόητοι) βιούσι (έχουν βίον) ου τερπόμενοι βιοτήν (μη απολαμβάνοντες τα του βίου των.)

Κρείσσονες εισίν (Ανώτερες είναι) αι των πεπαιδευμένων ελπίδες ή των αμαθών πλούτος.

Η τέκνοις (για τα τέκνα ) άγαν χρημάτων συναγωγή (υπερβολική χρημάτων συγκέντρωσι) πρόφασις εστί φιλαργυρίης.

 
 ΚΕΙΜΕΝΑ

ΠΛΆΤΩΝΟΣ  (Αλκιβιάδης Β΄& 147 α)

Δει άρα και πόλιν και ψυχήν την μέλλουσαν βιώσεσθαι (που θα επιβιώσουν) ταύτης της επιστήμης αντέχεσθαι (αυτήν επιστήμη να κατέχουν), ατεχνώς ώσπερ (εντελώς όπως περίπου) ασθενούντα (για τον ασθενή) ιατρού (την ικανότητα του ιατρού) ή τινος κυβρνήτου (ή του καραβοκύρη) τον ασφαλώς μέλλοντα πλείν (όσον αφορά τον μέλλοντα να διαπλεύσει.) Άνευ γαρ ταύτης, όσω πέραν λαμπρότερον επουρίση (όσο κι αν έχει καθαρό ουρανό και ούριο άνεμο), το της τύχης ή περί χρημάτων κτήσιν ή σώματος ρώμην (τύχη ή κέρδος ή σωματική αντοχή) ή και άλλο τι των τοιούτων (ή ό,τι άλλο εξ αυτών), τοσούτω μείζω αμαρτήματα ( τόσο περισσότερα ατυχήματα) απ’ αυτών αναγκαίον εστί, ως έοικε γίγνεσθαι (απ’ αυτά κατ’ ανάγκην θα προκύψουν).

ο δε την καλουμένην πολυμαθίαν και πολυτεχνίαν κεκτημένος (εφοδιασμένος), ορφανός δεν ών ταύτης της επιστήμης (στερημένος δε αυτής γνώσεως), αγόμενος δε υπό μιας εκάστης των άλλων (οδηγούμενος από κάθε μια εκ των άλλων γνώσεων) , άρ’ ουχί τω όντι δικαίως, πολλώ χειμώνι χρήσεται (άραγε δεν θα αντομετωπίσει δικαίως πολλές φουρτούνες), άτ’ οίμαι άνευ κυβερνήτου διατελών εν πελάγει (χωρίς καπετάνιο όπως νομίζω ευρισκόμενος στο πέλαγος), χρόνον ου μακρόν βίου θέων (διατρέχων λίγες πιθανότηες επιβιώσεως); ώστε συμβαίνειν μοι δοκεί και ενταύθα (ώστε συμβαίνει εδώ) (ώστε συμβαίνει εδώ)το του ποιητού, ό λέγει κατηγορών που τινος (το οποίο λέγει αναφερόμενος κάπου σε κάποιον, ως άρα πολλά μεν ηπίστατο έργα (έγνώριζε πράγματα), κακώς δε φησίν (σημειώνει), ηπίστατο πάντα (τα ήξερε όλα.).        

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (36)

 

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (36)

ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΛΥΡΙΚΟΊ

 
ΘΕΟΓΝΙΣ

Ουδέν φίλτερον (πιο εράσμιο) πάτρης (από την πατρίδα).

 
Ήλθον μεν γαρ έγωγε και ες Σικελήν ποτέ γαίαν,

Ήλθον δ’ Ευβοίης αμπελόεν πεδίον

Σπάρτην τ’ Ευρώτα δονακοτρόφου (του καλαμογόνου Ευρώτα) αγλαόν (λαμπρόν) άστυ

Και μ’ εφίλευν (εφίλευαν) προφρόνως (προθύμως) πάντες επερχόμενον   

Αλλ’ ου τι μοι τέρψις επί φρένας (στα στήθη μου) ήλθον εκείνων.

ούτως ουδέν αρ’ ήν φίλτερον άλλο πάτρης.

 
ΦΙΛΙΠΠΟΣ

Εις Φειδίαν ποιήσαντα (απεικονήσαντα) τον Ολύμπιον Δϊα.

 
Ή θεός ήλθε επί γην (κατέβηκε) εξ ουρανού εικόνα δείξων (την εικόνα του να δείξει),

Φειδία, ή συ γ’ έβης (ανέβηκες ψηλά) θεόν οψόμενος (τον θεό ν’ αντικρύσεις).

 
ΠΑΛΛΑΔΑΣ

Συμβολήν προς υπομονήν.

 
Ει το το φέρον (πεπρωμένο) σε φέρει (μεταφέρει), φέρε (υπόφερε) και φέρου (προσαρμόζου). Ει δ’ αγανακτείς,

και σ’ αυτόν λυπείς και το φέρον σε φέρει.

 
ΣΑΠΦΩ

ΕΙς ωραίον κόρην ακόμα ανύπανδρον

 
Οίον το γλυκύμαλον (γλυκύμηλον) ερεύθεται (ερυθρένεται) άκρω επί ύσδω (άκρο κλώνου)

Άκρωι επ’ ακροτάτωι (στο ακρότατο άκρο) λελάθοντο δε μαλοδρόπηες (και το είχαν λάθέψει οι μηλοσυλλέκται),

Ου μην εκλελάθοντ’ (Όχι μόνο το λάθεψαν), αλλλ’ ουκ  εδύναντ’ επίκεσθαι (δεν μπορούσαν να φθπασουν).

 
Κ Ε Ι Μ Ε Ν Α

(Πλάτωνος Λάχης & 188)

Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΑΡΜΟΝΙΑ ΛΌΓΩΝ ΚΑΙ ΕΡΓΩΝ   

Απλούν το γ’ εμόν, ω Νικία, περί λόγων εστίν, ει δε βούλει (αν θες), ουχ απλούν αλλά διπλούν. Και γαρ ει δόξαι μοι τωι (και επειδή για κάποιον μου φαίνεται) φιλόλογος (λόγιος) είναι και αυ (πάλι) μισόλογος (εχθρός του λόγου). Όταν μεν γαρ ακούω ανδρός περί  αρετής διαλεγομένου (συζητούντος) ή περί τινος σοφίας ως αληθώς όντος ανδρός και αξίου των λόγων ών λέγει (επειδή είναι αληθώς άνδρας και ισάξιος των λόγων που εκφέρει), χαίρω υπερφυώς (υπερβολικά) θεώμενος άμα (βλέποντας συνάμα) τον λέγοντα και τα λεγόμενα ότι πρέποντα αλλήλοις και αρμόττοντα εστί (ότι σύμφωνα μεταξύ των και αρμοστικά είναι).

Και κομιδή μοι δοκεί (Και γενικά μου φαίνεται) μουσικός ο τοιούτος είναι αρμονίαν καλλίστην ηρμοσμένος ( έχοντας συνθέσει) ου λύραν ουδέ παιδιάς (διασκεδάσεως) όργανα, αλλά τωι όντι αυτός αυτού τον βίον σύμφωνον τοις λόγοις προς τα έργα, ατεχνώς δωριστί (εντελώς με δωρικόν ρυθμόν) αλλ’ ουκ ιαστί (αλλά όχι ιωνικόν), οίομαι δε (και κατά την γνώμη μου) ουδέ φρυγιστί (κατά φρυγικόν) ουδέ λυδιστί (κατά τον λυδικόν), αλλ’ είπερ μόνη Ε λ λ η ν ι κ ή   εστί α- ρ μ ο ν ί α, ο μεν ουν τοιούτος χαίρειν με ποιεί ( με χαροποιεί) φθεγγόμενος (ομιλώντας) και δοκείν ότωι ουν φιλόλογον είναι (και με κάνει για τον καθένα να τον θεωρώ λόγιον) – ούτω σφόδρα (τόσο δυνατά) αποδέχομαι παρ’ αυτού τα λεγόμενα – ο δε ταναντία τούτων πράττων λυπεί με όσω αν δοκή άμεινον λέγειν (όσο και να φαίνεται ωραία να ομιλεί), τοσούτον μάλλον, και ποιεί αυ δοκείν είναι μισόλογον (και με κάνει να τον θεωρώ εχθρόν του λόγου).

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (35)

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (35) 

Γ Ν Ω Μ Ι Κ Α

Χαλεπόν άρχεσθαι υπό χείρονος (Ανυπόφορο να άρχεσαι από χειρότερό σου). 

(Δημοκρίτου, Ανθ. Στοβ. ΜΕ 27).

                                                                                                  *  *  *
Ο υ  π ε ρ ί  π ο λ ι τ ε ί α ς   ε ι σ ι ν  α ι  π ρ ο ς  α λ λ ή λ ο υ ς  δ ι α φ ο ρ α ί  (Δεν είναι για το πολίτευμα αι μεταξύ μας διαφοραί) α λ λ ά  π ε ρ ί  τ ω ν  ι δ ί α   σ υ μ φ ε ρ ό ν τ ω ν  ε κ ά σ τ ο υ (αλλά για τα προσωπικά συμφέοντα του καθενός.)  (Λυσίου Περί δήμου καταλύσεως απολογία 10) .

                                                                                                 *  *  *
Το της πόλεως όλης ήθος ομοιούται (εξομοιούται) τοις άρχουσιν (προς αυτό των αρχόντων). (Ισοκράτους Προς Νικοκλέα, 31)

                                                                                              *  *  *
Ουχ ήμισυ την αρχήν είναι του παντός, αλλά και προς το τέλεος διατείνειν (αλλά και το τέλος προδιαγράφει.) (Πολυβίου Ιστορία V, 32, 1)

                                                                                              *  *  *
Σώματος κάλλος ζωώδες, ην μη νους παρήι (παρευρίσκεται.) (Δημοκρίτου ΙΙ,163)

                                                                                    
Κ Ε Ι Μ Ε Ν Α

(ΘΟΥΚΙΔΊΔΟΥ Β΄65 & 6-9)

Και επειδή (όταν) (Περικλής) απέθανε, επί πλέον έτι εγνώσθη (έγινε κατανοητή) η πρόνοια αυτού ες τον πόλεμον. Ο μεν γαρ ησυχάζοντάς (έχοντας ειρήνη οι Αθηναίοι) τε και το ναυτικόν θεραπεύοντας (συντηρούντες) και αρχήν μη επικτωμένους εν τωι πολέμωι (και την ηγεμονίαν μη επιχειρούντες με πόλεμο) μηδέ τηι πόλει κινδυνεύοντας (ούτε και διακινδυνεύοντας για την πόλι) έφη περιέσεσθαι (είπε ότι θα κυριαρχήσουν)) Οι δε (Αθηναίοι) ταύτα τε πάντα ες τουναντίον έπραξαν (όλα αυτά έπραξαν αντίθέτως) και άλλα δοκούντα έξω του πολέμου δοκούντα είναι (και άλλα θεωρούμενα ότι είναι μη εμπόλεμα) κατά τας ιδίας φιλοτιμίας και ίδια κέρδη (για προσωπικάς φιλοδοξίας και ιδιωτικά κέρδη) κακώς ες τε σφάς αυτούς και τους συμμάχους επολίτευσαν (κακώς για τους ίδιους και τους συμμάχους των εφέρθησαν), ά (τα οποία) κατορθούμενα μεν τοις ιδιώταις τιμή και ωφελία (αξία και ωφέλεια) μάλλον ήν (ήταν), σφαλέντα δε (αποτυγχάνοντα δε) τηι πόλει ες τον πόλεμον βλάβη καθίστατο (ζημίαν επέφερε.)

Αίτιον δ’ ήν ότι εκείνος (ο Περικλής) μεν δυνατός ών τωι τε αξιώματι και τηι γνώμηι χρημάτων τε διαφανώς αδωρότατος (και χρημάτων ολοφάνερα αδωροδόκητος) γενόμενος κατείχε (ήλεγχε) το πλήθος ελευθέρως και ουκ ήγετο (οδηγείτο) μάλλον υπ’ αυτού ή αυτός ήγε (παρά αυτός το οδηγούσε), δια το μη κτώμενος εξ ού προσηκόντων (δια το μη αποκτώντας ανάρμοστα την δύναμιν) προς ηδονήν τι λέγειν (ώστε να κολακεύει), αλλ’ έχων επ’ αξιώσει (αλλά αξιώνοντας) και προς οργήν τι αντειπείν (και οργισμένα να διαφωνεί). Οπότε γουν αίσθοιτό τι (καταλάβαινε κάτι) αυτούς (τους Αθηναίους) παρά καιρόν ύβρει θαρσούντας (άκαιρα παραθαρρεύοντας), λέγων, κατέπλησσε επί το φοβείσθαι (ομιλώντας ενέβαλλε εις αυτούς φόβον), και δεδιότας αύ αλόγως (φοβισμένους πάλιν χωρίς λόγο) αντικαθίστη πάλιν επί το θαρσείν (επανέφερε εις αυτούς το θάρρος.) Ε γ ί γ ν ε τ ό  τ ε  λ ό γ ωι  μ ε ν  δ η μ ο κ ρ α τ ί α ,  έ ρ γ ωι  δ ε  υ π ό  τ ο υ  π ρ ώ τ ο υ  α ν δ ρ ό ς  α ρ χ ή.

 
( ΔΗΜΟΣΘΕΝΟΥΣ Περί ειρήνης & 11 12)

Ταύτα τοίνυν άπανθ’ όσα φαίνομαι βελτίων των άλλων προορών (Αυτά λοιπόν όσα φαίνομαι προβλέπων καλύτερα από τους άλλους) ουδ’ εις μίαν, ω άνδρες Αθηναίοι, ούτε δεινότητα ούτ’ αλαζονείαν επανοίσω (ούτε ικανότητα ούτε αλαζονεία θα επικαλεσθώ) ουδέ προσποιήσομαι ουδέν άλλο γιγνώσκειν και προαισθαίνεσθαι πλην δι’ ά αν υμίν είπω δύο (εκτός από τα δυο που θα σας ειπώ.)

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (34)

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (34) 

Γ Ν Ω Μ Ι Κ Α

Μετάθες επί τα παρά φύσιν των εφ’ ημίν. (Απόφευγε όσα εκ των αντιβαινόντων προς την φύσιν εξαρτώνται από μας.) (ΕΠΙΚΤΗΤΟΥ Εγχειρίδιον Β 2)

                                                                *  *  *

Ουκ έστιν ηδέως ζην (δεν γίνεται να ζης ευχάριστα) άνευ του φρονίμως και καλως (ηθικώς) και δικαίως. (ΕΠΙΚΟΥΡΟΥ Διογ. ΛΑερτ. Βίοι φιλοσ. Χ, 140)

                                                                *  *  *

Τι δύσκολον; Το εαυτόν γνώναι (η αυτογνωσία.) (ΘΑΛΉ Διογ. Λαερτ. Βίοι φιλοσ.Α, Ι)  

                                                                 *  *  *

Μηδέν (Τίποτα) είναι των ανθρωπίνων βέβαιον. Ούτω γαρ (Έτσιι λοιπόν) ούτ’ ευτυχών έσει (θα είσαι) περιχαρής, ούτε δυστυχών περίλυπος. (ΙΣΟΚΡΑΤΟΥΣ Προς Δημόνικον 42) )

 
Κ Ε Ι Μ Ε Ν Α

 
(ΞΕΝΟΦΩΝΤΟΣ Κύρου Ανάβασις Γ Ι & 15-18)

Επεί δε συνήλθον (Όταν έγινε συνέλευσι) έλεξεν. Εγώ, ω άνδρες λοχαγοί, ούτε καθεύδειν (να κοιμάμαι) δύναμαι, ώσπερ οίμαι ουδ’ υμείς (όπως νομίζω ούτε και σείς) ούτε κατακεισθαι έτι (και κλινήρης ακόμα), ορών εν οίους εσμέν (βλέποντας μέσα σε ποιους είμαστε.)  Οι μεν γαρ πολέμιοι (αντίπαλοι) δήλον ότι (είναι φανερό ότι) ου πρότερον (ουχί προτού) προς ημάς  τον πόλεμον εξέφηναν (εξεδήλωσαν) πριν ενόμισαν καλώς τα εαυτών παρασευάσασθαι (προτού βεβαιώθηκαν ότι προετοιμάσθηκαν΄στα δικά των), ημών δε ουδείς ουδέν αντεπιμελείται (από μας όμως ουδείς αντιφροντίζει) όπως ως κάλλιστα αγωνιούμεθα (πώς το δυνατόν καλύτερα θα αγωνισθώμεν).

και μην (και όμως) ει υφησόμεθα (εάν ηττηθώμεν) και επί τωι βασιλεί γενησόμεθα (και υπόδουλοι θα περιέλθωμεν του βασιλέως των Περσών), τι οιόμεθα πείσεσθαι; (τι νομίζομε πώς θα πάθωμε; ος (ο οποίος) και του ομομητρίου αδελφού και τεθνηκότος ήδη (και νεκρού ήδη) αποταμών την κεφαλήν και την χείραν ανεσταύρωσεν (αποκόπτοντας την κεφαλή και το χέρι του εσταύρωσε ψηλά.)

Ημείς δε, οις (στους οποίους) κηδεμών ουδείς πάρεστιν (προστάτης ουδείς υπάρχει), εστρατεύσαμεν δε επ’ αυτόν ως δούλον αντί βασιλέως ποιήσοντες (για να τον κάνομε αντί για βασιλέα δούλο) και αποκτενούνες (να τον εξοντώσωμε ) ει δυναίμεθα (αν μπορούσαμε), τι αν οιόμεθα παθείν (τι νομίζομε ότι θα πάθωμε;) Αρ’ ουκ αν επί παν έλθοι ως ημάς (Άραγε δεν θα επέλθη με κάθε τρόπο εναντίον μας ώστε) τα έσχατα αικισάμενος (τα πιο σκληρά βασανιστήρια επιβάλλοντας σε μας) πάσιν ανθρώποις φόβον παράσχοι (σ΄όλους τους ανθρώπους να εμβάλει φόβον)  του στρατεύσαι ποτέ επ’ αυτόνς ( ώστε να μη εκστρατεύσουν ποτέ εναντίον του;) αλλ’ όπως τοι μη υπ’ εκείνω γενησόμεθα πάντα ποιητέον. (Αλλά να φροντίζωμε πρέπει ώστε να μη γίνωμε ποτέ υπόδουλοι εκείνου.)

 
΄(ΠΛΑΤΩΝΟΣ Αλκιβιάδης Β΄& 149-1 50)        

Ου γαρ οίμαι (Δεν νομίζω λοιπόν) τοιούτον εστί το των θεών (ότι τέτοιο είναι το φρόνημα των θεών) ώστε υπό δώρων παράγεσθαι (να παρακινούνται) οίον κακόν τοκιστήν (όπως ο πονηρός τοκογλύφος.) Αλλά και ημείς ευήθη (ανόητο) λόγον λέγομεν, αξιούντες Λακεδαιμονίων ταύτηι περιείναι (έχοντες την αξίωσι να υπερτερούμε των Λακεδαιμονίων σ’ αυτά.) Και γαρ αν δεινόν είη (φοβερό θα ήτο) ει (εάν) προς τα δώρα και τας θυσίας αποβλέπουσιν ημών οι θεοί αλλά μη προς την ψυχήν, αν τις (αν κανείς ) όσιος (ίσιος) και δίκαιος ων τυγχάνηι.

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (33)

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (33) 

Γ Ν Ω Μ Ι Κ Α

 
Δειλήι δη και ανελευθέρωι φύσει (επειδή σε δειλή και δουλική φύσι) φιλοσοφίας αληθινής, ως έοικεν (καταφανώς), ουκ αν μετείη (δεν γίνεται). (ΠΛΑΤΩΝΟΣ Πολιτεία 486 Β)

Ψευδέσιν  (με ψεύτικες) ηδοναίς τα πολλά οι πονηροί χαίρουσιν, οι δ’ αγαθοί των ανθρώπων αληθέσιν. (με αληθινές) ( ΠΛΑΤΩΝΟΣ Φίληβος 40 C ).

 Τοσούτου άξιος (Τόσο άξιος) έκαστος εστίν (κανείς είναι), όσου άξια εστί ταύτα, περί ά (για τα οποία)εσπούδακεν. (ΜΑΡΚΟΥ ΑΥΡΗΛΙΟΥ Τα εις εαυτόν Ζ, 3)

Ερωτηθείς (ο Αντισθένης) τι αυτώ περιγέγονεν εκ φιλοσοφίας (τι τού προσέφερε η φιλοσοφία), έφη, ¨ το δύνασθαι εαυτώ ομιλείν (το να δύναται να έχει τον εαυτό του συνομιλητή) .¨ (ΔΙΟΓΕΝΟΥΣ ΛΑΕΡΤΙΟΥ Βίοι φιλοσόφων . VI,6)     

Κ Ε Ι Μ Ε Ν Α

ΑΓΗΣΙΛΑΟΣ ΙΣΩΣ Ο ΜΕΓΑΛΎΤΕΡΟΣ ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ.

(Ξενοφώντος Αγησίλαος Α΄& 6).

Όσα γε μην εν τη βασιλεία διεπράξατο νύν ήδη διηγήσομαι. υπό γαρ των έργων και τους τρόπους αυτού (διότι από τα έργα του και οι τρόποι του)κάλλιστα νομίζω καταδήλους έσεσθαι (ξεκάθαροι θα είναι). Αγησίλαος τοίνυν έτι μεν νέος ών έτυχε της βασιλείας (ανέλαβε το βασιλικό αξίωμα). Άρτι δε όντος αυτού εν τηι αρχήι (Με το που ήλθε αυτός στην εξουσία) εξηγγέλθη βασιλεύς ο Περσών αθροίζων (συγκεντρώνων) και ναυτικόν και πεζόν πολύ στράτευμα ως επί τους Έλληνας(για επίθεσι στους Έλληνες.) Βουλευομένων δε περί τούτων (Στη σύσκεψι δε επ’ αυτού)Λακεδαιμονίων και των συμμάχων, Αγησίλαος υπέστη (υπεσχέθη), εάν δώσιν αυτώι τριάκοντα μεν Σπαρτιατών, δισχιλίους δε νεοδαμώδεις (είλωτες πολιτογραφημένους), εις εξακισχιλίους δε το σύνταγμα (το σύνολον) των συμμάχων, διαβήσεσεσθαι (να περάση) εις την Ασίαν και πειράσασθαι (να προσπαθήσει) ειρήνην ποιήσαι (να κάμει), ή, αν πολεμείν βούληται (θέλει) ο βάρβαρος, ασχολίαν αυτώ παρέξειν στρατεύειν (παρενόχλησι να τού προξενήσει να εκστρατεύει) επί τους Έλληνας.

 Ευθύς μεν ουν πολλοί πάνυ ηγάσθησαν αυτό τούτο το επιθυμήσαι (πολλοί παρακινήθηκαν πολύ το ίδιο αυτό να  επιθυμήσουν) , επειδή (ο Πέρσης) πρόσθεν (προτού ) επί την Ελλάδα διέβη, αντιδιαβήναι επ’ αυτόν (να αντιδιαβούν εναντίον του), το τε αιρείσθαι επιόντα μάλλον (και να επιλέξουν μάλλον εκεί επιτιθέμενον να συγκρουσθούν) ή υπομένοντα μάχεσθαι αυτώ (ή αμυνόμενον να μαχονται μ’ αυτόν) , και τω τακείνου δαπανώντα βούλεσθαι μάλλον (και να προτιμούν εκείνου τα εδάφη να καταστρέφουν) ή τα των Ελλήνων πολεμείν (παρά να πολεμούν σε ελληνικό έδαφος), κάλλιστον δε πάντων εκρίνετο το μη περί της Ελλάδος, αλλά περί της Ασίας τον αγώνα καθιστάναι (τον πόλεμο να διεξάγουν.) . 

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (32)

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (32) 

Γ Ν Ω Μ Ι Κ Α

(Ο θεός ) ούτω δη (τοιουτοτρόπως δηλαδή) παν όσον ήν ορατόν (το παν όσο ήτο ορατόν) παραλαβών ουχ ησυχίαν άγον (μη ησυχάζον) αλλά κινούμενον πλημμελώς (ασύμμετρα) και ατάκτως, εις τάξιν αυτό ήγαγε (οδήγει) εκ της αταξίας. (ΠΛΑΤΩΝ Τίμαιος 30 Α)

                                                                   *  *  *

Οι μεν παλαιοί κρείττονες ημών (ανώτεροι ημών)  και εγγυτέρω θεών οικούντες (και πλησιέστερα των θεών κατοικούντες) , ταύτην φήμην παρέδοσαν, ως εξ ενός μεν και εκ πολλών όντων (υπαρχόντων) των αεί λεγομένων είναι (αυτών που λέγονται ότι αιωνίως είναι), πέρας δε και απορίαν (άπειρον) εν αυτοίς (εντός αυτών) ξύμφυτον (σύμφυτον) εχόντων. (ΠΛΑΤΩΝ Φίληβος 16 Ε)

                                                                   *  *  *

Λεύκιππος, Επίκορος, Δημόκριτος … τα μεν άτομα άπειρα πλήθει το δε κενόν άπειρον τω μεγέθει. (ΑΕΤΙΟΣ ΙΙ σελ. 75)

                                                                 *  *  *

Νόμω … γλυκύ, (βάσει νόμου ορισμένον το γλυκύ) νόμω πικρόν, νόμω θερμόν, νόμω ψυχρόν, νόμον χροιή (χρώμα) , ετεή δε (πραγματικά δε) άτομα και κενόν. (Ηρακλείτου, απόσπμα 9)

                                                                 *  *  *

Άφθαρτος και ακαταπόνατος (ακαταπόνητος) ο κόσμος διαμένει τον άπειρον αιώνα. ούτε γαρ έντοσθεν άλλα τις αιτία δυναμικοτέρα αυτάς (ισχυροτέρα αυτής)  ευρεθήσεται ούτ’ έκτοσθεν φθείραι αυτόν δυναμένα. (ούτε άλλη έξωθεν που να μπορεί να τον φθείρει) (Φιλολάου Ντίλς Ι, σελ 417) ,       

Νόμος βιοτικός (ζωτικός) εστίν ούτος, το ακόλουθον (το σύμφωνον) τηι φύσει πράττειν. (ΕΠΙΚΤΗΤΟΣ, Διατριβαί ι, ΧΧΧVI, i)

                                                               *  *  *

¨ Σώφρονος απιστίας (Της λογικής απιστίας) ουκ έστι ουδέν χρησιμώτερον βροτοίς¨ (στους ανθρώπους.)¨

                                                              *  *  *

Και γαρ ει πένης έφυν / ούτοι το γ’ ήθος αγενές παρέξομαι. (Και λοιπόν; αν και πτωχής καταγωγής, δεν θα παρουσιασθώ και στο ήθος ευτελής)  (Ευρ. Ηλέκτρα, 362-3)

                                                             *  *  *

Ουδέν ήδιον (Τίποτα το γλυκύτερον)  πατρί γέροντι (σε πατέρα γέροντα) θυγατρός (από την θυγατέρα) / αρσένων δε μείζονες ψυχαί ( ισχυρότεραι μεν αι ψυχαί των αγοριών) / γλυκείαι δ’ ήττον εις θωπεύματα¨ (λιγότερο γλυκές όμως στα χαϊδέματα.) (Ευρ. Ικέτιδες.)

                                                           *  *  *
 

Είη δε, (Ας είηναι λοιπόν) το κατ’ εμέ, χάρις μετρία, πόθοι τε όσιοι.

                                                           *  *  *

¨Ημείς μεν ούν δούλοι τε κάσθενείς ίσως αλλ’ οι θεοί σθένουσι (είναι δυνατοί) χώ (και ο) κείνων κρατών (επικρατών) νόμος. ΝΟΜΟΥΣ ΓΑΡ ΤΟΥΣ ΘΕΟΥΣ ΗΓΟΥΜΕΘΑ (θεωρούμεν) και ζώμεν άδικα και δίκαι’ ωρισμένοι (και δια τα άδικα και τα δίκαια δια των θεών-νόμων καθωρισμένοι.)  (Ευρ. Εκάβη, 798-802)

                                                          *  *  *
Νυκτικόραξ (Το στριγκλοπούλι) άδει θανατηφόρον (άσμα που επιφέρει θάνατον). Aλλ’ όταν άση (αδήση) / Δημόφιλος θνήσκει καυτός ο νυκτικόραξ. (Ευτράπελον Eπίγραμμα Παλατίνης Ανθολογίας  XL 186)

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (31)

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (31) 

Γ Ν Ω Μ Ι Κ Α

Κόσμον τόνδε, τον αυτόν απάντων, ούτε τις θεών ούτε ανθρώπων εποίησεν , αλλ’ ήν (ήτο) αεί και έσται (έσεται) πυρ αείζωον  απτόμενον και σβεννύμενον μέτρα.

Την κακίστην δουλείαν οι ακρατείς (οι μη εγκρατείς) δουλεύουσι. (Ξενοφώντος, Απομνημονεύματα Δ, V, 5)

Αυτός αυτού (Ο αυτός του εαυτού του) κόλαξ έκαστος ών (υπάρχων) πρώτος και μέγιστος.   

Πατρίς γαρ εστι πάσ’ ίν’  (η πάσα όπου) αν πράττη τις ευ (κανείς θα ευτυχεί.)   

Το χείριστον εν τοις παρεληλυθόσι (για τα παρελθόντα), τούτο προς τα μέλλοντα βέλτιστα (χρησιμότατα ) υπάρχει.

 
Κ Ε Ι Μ Ε Ν Α

 
(Ο ΟΡΚΟΣ ΤΩΝ ΘΕΏΝ)

Ός κεν την επίορκον απολλείψας επομόσση (Όποιος λοιπόν πλένοντας τα χέρια του με στύγειο νερό φανή επίορκος)

αθανάτων, οί λέχουσι κάρη νιφόεντος Ολύμπου, (εκ των αθανάτων που εδρεύουν στις κορυφές του χιονοσκεπούς Ολύμπου)

κείται νήυτμος τετελεσμένος εις ενιαυτόν. (απομένει άπνους ορισμένως για ένα έτος )

ουδέ ποτ’ αμβροσίης και νέκταρος έρχεται άσσον (ούτε ποτέ αμβροσία και νέκταρ λαμβάνει)

 βρώσιος αλλά κείται ανάπνευστος και άναυδος (ως τροφή αλλά κείται χωρίς πνοή και ομιλία)

στρωτοίς εν λεχέεσι, κακόν δε έ κώμα καλύπτει. (σε οριζόντιο κρεβάτι, ολέθριο δε κώμα τον κυριεύει)

Αυτάρ επεί νούσον τελέση μέγα εις ενιαυτόν, (Αλλά όταν εις τον μέγα ενιαυτόν (24 χιιλ. Έτη) την νόσον-ποινήν εκτίση)

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (30)

  

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (30)  

 

ΓΝΩΜΙΚΑ  

Ιατρική νόσους σώματος ακέεται (ιαίνει), σοφίη δε ψυχήν παθών αφαιρέεται (αποκόπτει.) (ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΥ, Ντιλς, ΙΙ, σελ. 152)

Πειρώ (Προσπάθει) τωι σώματι (σωματικά) μεν είναι φιλόπονος, τηι δε ψυχηί (ψυχικά δε) φιλόσοφος. (ΙΣΟΚΡΑΤΟΥΣ, Προς Δημόνικον 40.) 

Μεγαλοψυχία δε εστί αρετή ψυχής, καθ’ ήν δύναται φέρειν (να φέρει) ευτυχίαν και δυστυχίαν και τιμήν και ατιμίαν. (ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ, Ανθ. Στοβ. Α, 18)  

Όθεν ουτ’ οικία πολυτελής, ούτε χρυσίου πλήθος ουτ’ αξίωμα γένους ούτε μέγεθος αρχής (εξουσίας), ου λόγου χάρις ή δεινότης (δύναμι) ευδίαν (ηρεμίαν) παρέχει βίωι (στον ανθρώπινο βίο) και γαλήνην τοσαύτην (τόσο πολλή) όσην ψυχή καθαρεύουσα (απηλλαγμένη) πραγμάτων και βουλευμάτων (λογισμών) πονηρών και την του βίου πηγήν (και την του βίου αρχήν) το ήθος (κατά το ήθος) ατάραχον έχουσα και αμίαντον (καθαρόν). (ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΥ Ηθικά 477 Α) 

Υφ’ ών κρατείσθαι την ψυχήν αισχρόν (Εξ όσων να κυριαρχείται η ψυχή αιχχρόν είναι) εγκράτειαν άσκει (να ασκείς) πάντων, κέρδους, οργής, ηδονής, λύπης. (ΙΣΟΚΡΑΤΟΥΣ Προς Δημόνικον 21).

Χρη ψυχήν λιπείν (Πρέπει να αφήνεις μόνη την ψυχή) μηδ’ ανιάζειν (μήτε να την στενοχωρείς) δακρύοις και θρήνοις. (Σωκράτης, Ανθ. Στοβ. ΡΙΗ 24)  

 

ΚΕΙΜΕΝΑ

Αλλά μην προς γε το τοις πολλοίς συμφέρειν (προς το συμφέρον των πολλών) τους νόμους πράους (οι νόμοι επιεικείς) και μετρίους (μετριοπαθείς) είναι (για να είναι) τάδε χρή σκοπείν (αυτό χρειάζεται να έχετε υπ’ όψιν). Έστιν, ω, άνδρες Αθηναίοι, δύ’ είδη περί ών εισίν (είναι) οι νόμοι κατά πάσας τας πόλεις. Ών (Των οποίων νόμων) το μεν εστιν (το μεν είναι), δι’ ών (νόμων) χρώμεθα αλλήλοις (μεταχειριζόμεθα μεταξύ μας) και συναλλάττομεν (συναλλασσόμεθα) και περί των ιδίων ά χρη ποιείν διωρίσμεθα (και για τα ιδιωτικά μας τι να κάνωμε κανονιζόμεθα) και ζώμεν όλως ως προς ημάς αυτούς (και ζώμεν το ατομικόν μας βίον),

το δε, (το δε είναι) όν τρόπον δεί (με ποιον τρόπον πρέπει), τωι κοινώι (στο σύνολο) της πόλεως έν’ έκαστον ημών χρήσθαι (έκαστος εξ ημών να φέρεται), αν πολιτεύεσθαι βούληται (αν θέλη να πολιτεύεται) και φη κήδεσθαι της πόλεως (και αποφασίζη να κηδεμονεύει την πόλι.) Εκείνος μεν τοίνυν τους νόμους τους περί των ιδίων (ιδιωτικών υποθέσεων) ηπίως κείσθαι (να θέτη) και φιλανθρώπως υπέρ των πολλών εστιν (είναι.) τούσδε δε τους περί των προς το δημόσιον τουναντίον ισχυρώς και χαλεπώς (αυστηρώς) έχειν (να έχη) υπέρ υμών εστί (είναι.) ούτω γαρ αν ήκιστ’ (το ολιγότερο δυνατόν) οι πολιτευόμενοι (οι πολιτικοί)τους πολλούς υμάς αδικοίεν (τους πολλούς εσάς θα αδικούν). Όταν δε τούτωι τωι λόγωι χρήται (χρησιμοποιή τούτο το επιχείρημα ο Τιμοκράτης)), επί ταύτ’ απαντάτε (γι αυτά ν’ απαντάτε), ότι τους νόμους ουκ εκείνους τους υπέρ υμών πράους ποιεί (δεν καθιστά επιεικείς), αλλά τουσδ’ οι (αλλά αυτούς οι οποίοι) τοις πολιτευομένοις (στους ασκούντας την διοίκησι της πόλεως) φόβον παρέχουσιν.             

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (29)

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (29) 

(Πλάτωνος Επιατολή Ζ 324b – 325)

Νέος εγώ ποτε ών πολλοίς ταυτόν (το ίδιο) έπαθον. ωήθην (ενόμισα), ει θάττον (εάν όσο πιο γρήγορα) εμαυτόν γενοίμην κύριος (θα είχα αποκτήσει αυτοκυριαρχία), επί τα κοινά της πόλεως ευθύς ιέναι (εις την πολιτικήν ευθύς να προσχωρήσω.) Και μοι τύχαι τινες (και κάποιες συμπτώσεις) των της πόλεως πραγμάτων τοιαίδε παρέπεσον (τέτοιες μεσλάβησαν σε μένα.) υπό πολλών γαρ της τότε πόλεως λοιδορουμένης (επειδή η τότε πόλις αποδοκιμαζόταν για πολλά) μεταβολή (πραξικόπημα) γίγνεται, τριάκοντα δε πάντων άρχοντες κατέστησαν αυτοκράτορες (δικτάτορες.) τούτων δε τινες οικείοι τε όντες και γνώριμοι ετύγχανον εμοί, και δη και παρεκάλουν (προσκαλούσαν) ευθύς εις τα προσήκοντα (πρέποντα εις εμέ) πράγματά (αξιώματα) με και εγώ ουδέν θαυμαστόν έπαθον υπό νεότητος (και εγώ δεν έπαθα κάτι το αξιοθαύματο λόγω νεότητος.) ωήθην (Εθεώρησα) γαρ αυτούς εκ τινος αδίκου βίου επί δίκαιον τρόπον άγοντας (οδηγώντας) διοικήσειν δη την πόλιν, ώστε αυτοίς σφόδρα προσέχειν τον νουν (να παρακολουθώ αυτούς στενά), τι πράξειεν (τι θα πράξουν.)

Και ορών δήπου τους άνδρας εν χρόνω ολίγωι  χ ρ υ σ ό ν  α π ο δ ε ί ξ α ν α τ α ς  την έμπροσθεν πολιτείαν (το προηγούμενο πολίτευμα) – τα τε άλλα (και προς τούτοις) και φίλον άνδρα εμοί πρεσβύτερον Σωκράτη, όν (τον οποίον) εγώ σχεδόν ουκ αν αισχυνόμην ειπών (δεν θα εντρεπόμουν ειπείν) δικαιότατον είναι των τότε, επί τινα των πολιτών (σε κάποιον πολίτη) μεθ’ ετέρων έπεμπον (μαζύ με αλλον έπεμπαν οι τριάκοντα), βία άξοντα (να οδηγήσουν δια της βίας) ως αποθανούμενον (προς εκτέλεσιν), ίνα δη μετέχοι των πραγμάτων αυτοίς (ώστε να συνεργαζόνταν, ο Σωκράτης μαζύ των), είτε βούλοιτο (οικοθελώς) είτε μη. ο δε ουκ επείθετο, παν δε παρεκινδύνευσεν παθείν πριν (προτού) ανοσίων αυτοίς έργων γενέσθαι κοινωνός (αποβή συνεργός των εγκλημάτων μ’ αυτούς)  -  ά δη πάντα καθορών (όλα αυτά λοιπόν παρατηρώντας) και ει τιν’ άλλα τοιαύτα ου σμικρά, εδυσχέρανά (έγινα δύσπιστος) τε και αυτόν επανήγαγον (απoστασιοποιήθην της πολιτικής) υπό των τότε κακών (λόγω των τότε κακουργημάτων).                


                                                                                            *  *  *

 

ΗΣΙΟΔΟΥ: Έργα και Ημέραι: (760-764)

 

Δεινήν (κακήν) δε βροτών (υπό των ανθρώπων) υπαλεύετο (να φυλάγεσαι) φήμην.

Φήμη γαρ τε κακή πέλεται (πλησιάζει), κούφη μέν αείραι (και όπως κάτι άδειο μεν να την σηκώσεις)

ρεία μάλ’ (πανεύκολο), αργαλέη δε φέρειν (αλλά δύσκολα την υποφέρεις), χαλεπή (πολύ δύσκολα) δ’ αποθέσθαι (και να την αποφορτωθής).

Φήμη δ’ ου εις πάμπαν απόλλυται (δεν αποσβέννυται τελείως), ήντινα πολλοί /

λαοί φημίξωσι (εάν πολλοί την διαδώσουν.) θεός νυ τις (ένας θεός) έστι και αυτή.

 

                                                                         *  *  *

 

(ΗΣΙΟΔΟΥ: Έργα και ημέραι (825-8)

Άλλοτε μητρυιή (μητριά) πέλει (πλησιάζει) ημέρη, άλλοτε μήτηρ.

Τάων (Από αυτά) ευδαίμων τε και όλβιος (τέλειος) ός (όποιος) τάδε πάντα / ειδώς (ξΈροντας) εργάζηται αναίτιος αθανάτοισιν (μη παραβσίονοντας το θέλημα των αθανάτων θεών),

/ όρνιθας κρίνων (τους οιωνούς των πτηνών συμβουλευόμενος)  και υπερβασίας αλεείνων (και την ύβριν αποφεύγοντας).

 
                                                                                 *  *  *

 
 ( ΗΣΙΟΔΟΥ: ΗΟΙΩΝ 35, 82)   (Όταν οι θεοί ήσαν επί γης;)

 

Ξυναί (κοιναί) γαρ τότε δαίτες έσαν (αι εστιάσεις ήσαν), ξυνοί δε θόωκοι (κοινοί και οι θρόνοι) / αθανάτοισι θεοίσι (για τους αθάνατους ουράνιους θεούς) καταθνητοίς τ’ ανθρώποις (και τους επίγειους θνητούς ανθρώπους.) .

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (28)

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (28) 

Πολλοί πολυμαθέες (πολυμαθείς) νουν (ενεργητικόν νουν) ουκ έχουσι.

(Δημοκρίτου, Ντιλς, ΙΙ σελ. 158)

 
Ανάπαυλα της σπουδής (Διάλειμμα της μελέτης) γίγνεται ενίοτε η παιδιά (οι αστεϊσμοί.)

(Πλάτωνος Φίληβος 30. Ε)

 
Ουδείς όν (όποιον) φοβείται φιλεί (κάνει φίλο.)

( Αριστοτέλους, ρητορική τέχνη 13, 81  β)

 
Καιρών μεταβολαίς (Σε μεταβολές των καιρών) οι σφόδρα δυνατοί των ασθενεστέρων ενδεείς (κατώτεροι) γίγνονται.   ( Αισώπου Μύθοι 206)

 
Συμβουλή ιερόν πράγμα είναι.

( Πλάτωνος Θεάγης 122 b )

 
Εν τηι ανθρωπίνηι φύσει και άλλων ενόντων (μεταξύ των άλλων) εφ’ οίς βιαζόμεθα άδικοι γενέσθαι (για όσα αναγκαζόμεθα να γίνωμε άδικοι), τα κέρδη μεγίστην ανάγκην έχειν (τα κέρδη αναγκάζουν ως επί το πλείστον.). (Παυσανίου, Μεσσηνιακά 4)

 
Αυτός αυτού κόλαξ ών (ο εαυτός του εαυτού του κόλαξ) πρώτος και μέγιστος.

(Πλουτάρχου Ηθικά 49 Α)

 
Των μεν αγρίων θηρίων τον τύρανον κάκιστον είναι (ότι εκ των αγρίων θηρίων ο τύραννος είναι ο χειρότερος), των δ’ ημέρων τον κόλακα (εκ των ημέρων δε ο κόλαξ.)

(Πλουτάρχου, Συμπόσιον των επτά σοφών. 147Β)

 
Κ Ε Ι Μ Ε Ν Α

(ΠΛΑΤΩΝΟΣ Νόμων Δ΄,  715b – d )

Ταύτας δήπου φαμέν ημείς νυν (Αυτά κανονικά λέμε τώρα εμείς) ούτ’ είναι πολιτείας (ούτε είναι του πολιτεύματος), ούτ’ ορθούς νόμους (ούτε ορθοί νόμοι) όσοι μη συμπάσης της πόλεως ένεκα του κοινού ετέθησαν (όσοι δεν ετέθησαν για την κοινότητα όλης της πόλεως). Οι δ’ ένεκα τινων (Όσοι δε νόμοι ένεκα ορισμένων) στασιώτας αλλ’ ου πολίτας τούτους φαμέν (στασιωτικούς και μη πολίτας τούτους θεωρούμεν) και τα τούτων δίκαια ά φασίν είναι, μάτην ειρήσθαι (και τα όσα ισχυρίζονται ότι είναι δίκαιά των ματαίως έχουν λεχθή.) Λέγεται δε τούδ’ ένεκα ταύθ’ ημίν (Λέγονται δε αυτά από μας γι αυτό,) ως ημείς τηι σηι πόλει (επειδή εμείς στην πόλι σου) αρχάς ούθ’ ότι πλούσιος εστίν τις δώσωμεν (δεν θα δώσωμε εξουσία ούτε επειδή κάποιος είναι πλούσιος), ούθ’ ότι των τοιούτων άλλο ουδέν κεκτημένος (ούτε επειδή  άλλο παρόμοιο κατέχει), ισχύν ή μέγεθος ή τι γένος (δύναμι, περιουσία ή καταγωγή).

Ός δ’ αν εν τοις τεθείσι νόμοις ευπειθέστατος τε ήι ( Αλλά όποιος είναι ευπειθέστος στους τεθειμένους νόμους) και νικά ταύτην την νίκην εν τηι πόλει (και επιτύχει αυτήν την νίκην  εις την πόλι), τούτωι φαμέν (σ’ αυτόν προτείνομε) και την θεών υπηρεσίαν δοτέον είναι ( και τα ιερατικά αξιώματα αποδοτέα) την μεγίστην (τα ανώτατα) τωι πρώτωι, και δευτέραν (και τα δεύτερα) τωι τα δεύτερα κρατούντι (στον δεύτερο επικρατέστερο), και κατά λόγον ούτω τοις εφεξής (και κτά τον ίδιο λόγο στους υπολοίπους)  τα μετά ταύθ’ έκαστα αποδοτέον είναι (τα ακόλουθα αξιώματα  στον καθένα αποδοτέα) τους δ’ άρχοντας λεγομένους (τους δε αποκαλούμένους άρχοντας) νυν υπηρέτας τοις νόμοις εκάλεσα ούτι καινοτομίας ονομάτων ένεκα (όχι ένεκα πρωτοτυπίας του ονόματος), αλλ’ ηγούμαι (νομίζω) παντός μάλλον είναι παρά τούτο σωτηρίαν τε πόλει(προ πάντων τούτο είναι σωτήριον και για την πόλι) και τουναντίον, εν ήι μεν γαρ αρχόμενος ήι και άκυρος νόμος (γιατί σε όποια πόλι ο νόμος είναι ανίσχυρος για τους άρχοντες και ανεφάρμοστος), φθοράν ορώ τηι τοιαύτηι ετοίμην ούσαν (διαβλέπω κατάπτωσιν επεικείμενη μεγάλη σε μια τέτοια πόλι).       

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (27)

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (27) 

 

ΓΝΩΜΙΚΑ  (Η ΦΥΣΙΣ ΩΣ ΠΡΟΤΥΠΟ)

Νόμος βιοτικός έστιν ούτος, το ακόλουθον τηι φύσει πράττειν.  (Νόμος ζωτικός είναι αυτός, το κατά φύσιν πράττειν.)                                                                                          

(ΕΠΙΚΤΗΤΟΥ Διατριβαί Ι ΧVI, I)

Η φύσις και η διδαχή παραπλήσιον εστί. Και γαρ η διδαχή μεταρυσμοί (μεταρρυθμίζει) τον άνθρωπον, μεταρυσμούσα (μεταρρυθμίζουσα) δε φυσιοποιεί (ποιεί φυσολογικόν.)               

 (ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΥ Ντίλς ΙΙ , σελ. 153)

 
Χρηστηριασαμένου αυτού τι κρείττον άριστα βιώσεται, (Λαμβάνοντας χρησμό ως προς το πώς θα ζήσει καλύτερα)   αποκρίνεσθαι τον θεόν (έλεγεν ότι απεκρίθη ο θεός) ει συγχρωτίζοιτο τοις νεκροίς (εάν κάνει παρέα με τους νεκρούς.) όθεν ξυνέντα (εξ ού συνεπέρανε το) τα των αρχαίων (συγγραφέων) αναγιγνώσκειν.

(ΔΙΟΓ. ΛΑΕΡΤΙΟΥ: Βίοι φιλοσόφων Vii, 2)      

 
Ορθώς δ’ έχει και το καλείσθαι (το να αποκαλείται) την φιλοσοφίαν επιστήμην της αληθείας (η φιλοσοφία επιστημονική έρευνα της αληθείας.)  

( ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ, Μετά τα φυσικά Α 993b)

 
ΚΕΙΜΕΝΑ

 
(ΛΥΣΙΟΥ Επιτάφιος, & 77-80)

Αλλά γαρ ουκ οίδ’ (δεν ξέρω) ότι δει τοιαύτα ολοφύρεσθαι. (ότι πρέπει για τέτοια ο θρήνος) ου γαρ ελανθάνομεν ημάς αυτούς (αφού δεν μας διαφεύγει)  άπαξ όντες θνητοί (άπαξ θνητοί όντες) ώστε τι δει ά πάλαι προσεδοκώμεν πείσεσθαι (τι πρέπει για όσα ήδη αναμέναμε να υποστούμε), υπέρ τούτων νυν άχθεσθαι λίαν βαρέως τούτο φέρειν (γι αυτά τώρα να βαρυγκομούμε στο να τα φέρομεν βαρέως) επί ταις της φύσεως συμφοραίς (για τις συμφορές της φύσεως), επισταμένους (γνωρίζοντας) ότι ο θάνατος κοινός και τοις βελτίστοις και τοις χειρίστοις. Ούτε γαρ τους πονηρούς υπερορά (παραβλέπει) ούτε τους αγαθούς θαυμάζει, αλλά ίσον εαυτόν παρέχει πάσιν.                                           

Ει μεν γαρ οίον τε ήν(Αν λοιπόν ήτο δυνατόν) τους εν τωι πολέμωι κινδύνους διαφυγούσιν (για τους διαφυγόντας τον θάνατον) αθανάτους είναι τον λοιπόν χρόνον (να είναι αθάνατοι τον υπόλοιπον χρόνον), άξιον ήν τοις ζώσιν (θα άξιζε για τους ζώντας) τον άπαντα χρόνον πενθείν τους τεθνεώτας (όλο τον καιρό να πενθούν τους θανόντες.)                                       Νυν δε η τε φύσις ( η ανθρωπίνη φύσις) και νόσων ήττων και γήρως (κατωτέρα έρχεται των νόσων και του γήρατος), ό τε δαίμων ο την ημετέραν μοίραν ειληχώς (έχων διαλέξει) απαραίτητος (αδάμαστος), ώστε προσήκει τούτους ευδαιμονεστάτους ηγείσθαι (ώστε τούτους ευδαιμονεστάτους να θεωρούμε), οίτινες (οι οποίοι) περί των μεγίστων και καλλίστων κινδυνεύσαντες (αφού κινδύνευσαν) ούτω τον βίον ετελεύτησαν, ουκ επιτρέψαντες περί αυτών τη τύχηι (μη αφήνοντας τους εαυτούς των στην τύχηι,) ουδ’ αναμείναντες τον αυτόματον θάνατον (ούτε περιμένοντας τον απότομον θάνατον), αλλ’ εκλεξάμενοι τον κάλλιστον (επιλέξαντες τον καλύτερο.)  

            
(ΞΕΝΟΦΩΝΤΟΣ Απομνημονεύματα: Δ΄, Ι & 3-4)

Ου τον αυτόν δε τρόπον επί πάντας ήει (Το ίδιο δεν συμπεριφέρονταν σε όλους), αλλά τους μεν οιομένους φύσει αγαθούς είναι (τους μεν νομίζοντας ότι είναι αγαθοί κατά φύσιν), μαθήσεως δε καταφρονούντας ( την μάθησι όμως περιφρονούντας) εδίδασκεν ότι αι άρισται δοκούσαι είναι φύσεις (αι φύσεις αι εμφανιζόμεναι άρισται) μάλιστα παιδείας δέονται (περισσότερο έχουν ανάγκην παιδείας)  επιδεικνύων των τε ίππων τους ευφυεστάτους (φέροντας ως παράδειγμα τους ίππους τους πιο ευγενείς) θυμοειδείς τε και σφοδρούς όντας (τους ατίθασσους και ορμητικούς όντας), ει μεν εκ νέων δαμασθείεν (εάν από μικράς ηλικίας ήθελον δαμασθή), ευχρηστοτάτους και αρίστους γενομένους ( χρησιμότατους και τέλειους να γίνονται), ει δε αδάμαστοι γένοιντο (εάν δε αγύμναστοι θα αφήνονταν,) δυσκαθεκτοτάτους και φαυλοτάτους (δυσκατάβλητους και απροσάρμοστους στον μέγιστο βαθμό) και των κυνών των ευφυεστάτων φιλοπόνων τε ουσών (και έναντι των σκυλιών που είναι ευφυέστατα και μαχητικότατα) και επιθετικών τοις θηρίοις (και επιθετικά στα θηρία),

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (26)

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (26) 

Παραφράζοντες τα αρχαία ημών ελληνικά οξύνομεν τον νουν, εμπλουτίζομε την σύγχρονη  γλώσσα μας που δεν έχει άλλη συγγενική, διευρύνομε το γνωστικό μας πεδίο και καλλιεργούμε ιδανικά ψυχή και πνεύμα. (Δεδομένου ότι κυκλοφορεί  ευρέως και Αλτσχάιμερ.)  

Κ Ε Ι Μ Ε Ν Ο Ν

 
Πάντων δε μέγιστον κακόν ανθρώποις τοίς πολλοίς (το χειρότερο κακό για τους πολλούς ανθρώπους) έμφυτον εν ταις ψυχαίς εατιν, ού πας (του οποίου ο καθείς) αυτώ συγνώμην έχων (συγχωρώντας τον εαυτό του) αποφυγήν ουδεμίαν μηχανάται (σχεδιάζει.) Τούτο γ’ εστι ό λέγουσι (το οποίο λέγουν) ως φίλος αυτώι πας άνθρωπος φύσει τ’ εστίν (ότι φίλος προς τον εαυτό του κάθε άνθρωπος είναι εκ φύσεως) και ορθώς έχει το δειν είναι τοιούτον (και ορθόν το να πρέπει να είναι τοιούτος.)  Το δε αληθεία γε (Στην πραγματικότητα όμως) πάντων αμαρτημάτων (όλων των ελαττωμάτων) δια την σφόδρα εαυτού φιλίαν (δια την υπερβολικήν του εαυτού του φιλίαν) αίτιον εκάστω γίγνεται εκάστοτε (αιτία γίνεται κάθε φορά.)

 Τυφλούται γαρ (Διότι τυφλώνεται )περί το φιλούμενον ο φιλών (γι αυτό που του είναι προσφιλές ο φιλικός), ώστε τα δίκαια και τα αγαθά και τα καλά κακώς κρίνει, το αυτού προ του αληθούς αεί τιμάν δειν ηγούμενος (το δικό του θέλημα θεωρώντας ότι πρέπει πάντοτε να προτιμά έναντι του αληθούς) ούτε εαυτόν ούτε τα εαυτού χρη (ούτε τον εαυτό του ούτε τα δικά του πρέπει) τον γε μέγα άνδρα εσόμενον στέργειν (αυτός που θα γίνη σπουδαίος άνδρας να προτιμά), αλλά τα δίκαια, εάν τε παρ’ αυτώι (Και εάν στον ίδιο) εάν τε παρ’ άλλωι μάλλον πραττόμενα τυγχάνει (και εάν από άλλο τυγχάνει να διαπράττονται.)

Εκ ταυτού δε αμαρτήματος τούτου (Από το ίδιο λοιπόν τούτο σφάλμα) και το την αμαθίαν την παρ’ αυτώι σοφίαν είναι γέγονε πάσιν (και η αμάθεια και η συναφής μ’ αυτό σοφία έχει σε όλους υπάρξει.) Όθεν ουκ ειδότες (Ως εκ τούτου μη γνωρίζοντας) ως έπος ειπείν ουδέν (τίποτα που λέει ο λόγος), οιόμεθα τα πάντα ειδέναι (νομίζομε ότι ξέρομε τα πάντα) ουκ επιτρέποντες δε άλλους ά μη επιστάμεθα πράττειν ( μη επιτρέποντας δε ατους άλλους όσα αγνοούμε εμείς να πράττουν αυτοί), αναγκαζόμεθα αμαρτάνειν ημείς πράττοντες (κατ’ ανάγκην σφάλλομεν εμείς διαπράττοντας.) Διο πάντα άνθρωπον χρή φεύγειν φιλείν αυτόν, ( Γι αυτό κάθε άνθρωπος πρέπει ν’ αποφεύγει την φιλαυτία) τον δ’ εαυτού βελτίωι διώκειν αεί (και τον εαυτό του συνεχώς να επιδιώκει να βελτιώνει), μηδεμίαν αισχύνην επί τωι τοιούτωι πρόσθεν ποιούμενον (τίποτα το ντροπιαστικό από αυτά τα προηγούμενα διαπράττοντας.)                                                                                                                                           

(Πλάτωνος, Νόμοι Ε 731d  - 732b)


                                                                                      *  *  *         

Γενομένης δε ισχυράς της ναυμαχίας και πολλών νεών αμφοτέροις και ανθρώπων απολομένων (και καθώς πολλά πλοία κατεστράφησαν κι απ’ τους δυο πλευρές) οι Συρακόσιοι και οι ξύμμαχοι επικρατήσαντες (νικήσαντες) τα τε ναυάγια και τους νεκρούς ανείλοντο (ανέσυραν), και αποπλεύσαντες προς την πόλιν τροπαίον έστησαν οι δ’ Αθηναίοι υπό μεγέθους των παρόντων κακών(λόγω του μεγέθους της συμφοράς)  νεκρών μεν πέρι και ναυαγίων ουδ’ επενόουν αιτήσαι αναίρεσιν (για νεκρούς και ναυάγια ούτε κάν διενοούντο να ζητήσουν περισυλλογή), της δε νυκτός (κατά την διάρκεια δε της νυκτός) εβούλοντο αναχωρείν. Δημοσθένης (στρατηγός) δε Νικία προσελθών γνώμην εποιείτο (εξέφραζε την γνώμην) πληρώσαντας έτι τας λοιπάς των νεών βιάσασθαι (επανδρώνοντας τα υπόλοιπα πλοία να επισπεύσουν), ήν δύνωνται (αν μπορέσουν), άμα έω τον έκπλουν (με το χάραμα του ηλίου τον απόπλουν)

λέγων ότι πλείους έτι αι λοιπαί εισί νήες χρήσιμοι σφίσιν (περισσότερα εις αυτούς υπολείπονται χρήσιμα πλοία) ή τοις πολεμίοις (παρά στους εχθρούς.) ήσαν γαρ τοις μεν Αθηναίοις περίλοιποι (υπόλοιπα) ως εξήκοντα, τοις δε εναντίοις (στους δε αντιπάλους) ελάσσους ή πεντήκοντα (λιγότερα από πενήντα.) Και ξυγχωρούντος Νικίου τηι γνώμηι (Κι ενώ ο Νικίας αποδεχόταν την γνώμη του Δημοσθένους) και βουλομένων πληρούν αυτών (και ήθελαν την επάνδρωσι των πλοίων αυτών) οι ναύται ουκ ήθελον εισβαίνειν δια το καταπεπλήχθαι τε τηι ήσσηι (και επειδή είχαν καταταραχθή από την ήττα) και μη αν έτι οίεσθαι κρατήσαι (και επί προσέτι δεν ενόμιζαν ότι θα κατορθώσουν τον απόπλουν.)

(Θουκυδίδου   Ζ & 72)    

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (25)

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (25) 

Παραφράζοντες τα αρχαία ημών ελληνικά οξύνομεν τον νουν, εμπλουτίζομε την σύγχρονη  γλώσσα μας που δεν έχει άλλη συγγενική, διευρύνομε το γνωστικό μας πεδίο και καλλιεργούμε ιδανικά ψυχή και πνεύμα. (Δεδομένου ότι κυκλοφορεί  ευρέως και Αλτσχάιμερ.)   

 
Γ Ν Ω Μ Ι Κ Α

Ένα έκαστον εαυτού άρχοντα (Ο καθένας κυρίαρχος του εαυτού του)… σώφρονα όντα και εγκρατή αυτόν εαυτού (όντας ο ίδιος σώφρων και εγκρατής του εαυτού του), των ηδονών και επιθυμιών άρχοντα των εν εαυτώι(των ηδονών και επιθυμιών του αυτοκυρίαρχος.)                                                                                                                                                               

(ΠΛΑΤΩΝΟΣ Γοργίας 491D, E)

 
Έχω και ουκ έχομαι. (Ελέγχω-κατέχω τα πράγματα και δεν ελέγχομαι-κατέχομαι.)                                                                                              

ΑΡΊΣΤΙΠΠΟΣ Ορατίου επιστολαί Ι, Ι 18)

 
Το νικάν αυτόν αυτόν (Να νικάς ο ίδιος τον εαυτό σου) πασών των νικών πρώτη τε και αρίστη, το δε ηττάσθαο αυτόν υφ’ εαυτού (το να ηττάσαι δε ο ίδιος από μόνος σου) πάντων (από όλα) αίσχιστόν τε και κάκιστον.                  

(ΠΛΑΤΩΝΟΣ Νόμοι 626 F)  

 
Δει τον ευ φρονούντα (Πρέπει ο έχων υγιείς φρένας) τον λογισμόν αεί (την λογικήν του πάντοτε) των επιθυμιών κρείττω πειράσθαι ποιείν. ( να προσπαθεί να υπερισχύει ο συλλογισμός του των επιθυμιών του.)                                                   

(ΔΗΜΟΣΘΕΝΟΥΣ Προοίμια ΚΗ΄2)

 
Ουδέ το καλόν αν ίδοι (Ούτε το ωραίον θα ιδεί) ψυχή μη καλή γενομένη (ψυχή που δεν έγινε ωραία.) Γενέσθω δη πρώτον (Ας γίνει λοιπόν πρώτα ) θεοειδής πάς και καλός πάς (θεόμορφος ο καθένας και ωραίος), ει μέλλει θεάσασθαι (αν θέλει να ιδή) θεόν τε και καλόν (τον θεόν και το ωραίον.)                                                                                                    

(ΠΛΩΤΙΝΟΥ Εννεάδες Α, VI,9)

 
Σοφούς νόμιζε … τους μέτρια περί αυτών λέγοντας… και μη διαταραττομένους εν ταις του βίου μεταβολαίς, αλλά καλώς και μετρίως (όμορφα και μετρημένα) και τας συμφοράς και τας ευτυχίας φέρειν επισταμένους (όσους ξέρουν και συμφορές και ευτυχίες να αντιμετωπίζουν.)

(ΙΣΟΚΡΑΤΟΥΣ Προς Νικοκλέα 39)     

Ανοήμονες ρυσμούνται (Οι ανόητοι κανονίζονται) τοίσι της τύχης κέρδεσι (από τα ωφελήματα της τύχης), οι δε των τοιώνδε δαήμονες τοίσι της σοφίης (αλλά οι γνώσται των τοιούτων (ωφελημάτων) από τα αυτά (τα ωφελήματα) της σοφίας.)

(ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΥ Ανθ. Στοβ. Δ 73)

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (24)

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (24)

 

Παραφράζοντες τα αρχαία ημών ελληνικά οξύνομεν τον νουν, εμπλουτίζομε την σύγχρονη  γλώσσα μας που δεν έχει άλλη συγγενική, διευρύνομε το γνωστικό μας πεδίο και καλλιεργούμε ιδανικά ψυχή και πνεύμα. (Δεδομένου ότι κυκλοφορεί  ευρέως και Αλτσχάιμερ.)   

( Θουκυδίδου    Α  & 102) 

Γ Ν Ω Μ Ι Κ Α

 
Ουδέν ήδιον (Τίποτα γλυκύτερον)  πατρί γέροντι (σε πατέρα γέροντα) θυγατρός (από την θυγατέρα.) /     αρσένων δε μείζονες ψυχαί (ισχυρότεραι μεν αι ψυχαί των αρρένων) /                                                          γλυκείαι δ’ ήττον εις θωπεύματα (λιγότερο όμως γλυκές στα χαϊδέματα.)

(Ευρ. Ικέτιδες.)

                                                                      * * *

Οι δυστυχούντες εξ ετέρων χείρονα πασχόντων παραμυθούνται (από άλλους που πάσχουν χειρότερα παρηγορούνται)   (Αισώπου μύθοι 191)

                                                                     * * *

Ω δόξα δόξα, μυρίοισι δη βροτών/ ουδέν γεγώσιν βίοτον ώγκωσας μέγαν. (Ω φήμη, φήμη, για μυριάδες ανθρώπους που δεν ήταν για τίποτα διώγκωσες τον βίο τους εις το μέγιστον.)                                (Ευριπίδου Ανδρομάχη 319 -320)

                                                                     * * *
 

Οι φθονεροί δυστυχέστεροι των άλλων… και γαρ προς τοις ευτών κακοίς (γιατί στα δικά των κακά) και επί τοις άλλων αγαθοίς (και για των άλλων τα καλά) λυπούμενοι διατελούσι (ζούνε στην λύπη.)              (Θεοφράστου  Ανθ. Στοβ. ΑΗ, 43.)

                                                                      * * *

Ισχύς και ευμορφίη νεότητος αγαθά, γήρατος δε σωφροσύνης άνθος. (Δημοκρίτου Ανθ. Σροβ. ΡΙΕ 19)

                                                                      * * *

Είς φρονών (Ένας με φρόνησι) μυρίων μη φρονούντων κρείττων εστί. (μυρίων ανοήτων είναι επικρατέστερος)  (Πλάτωνος Γοργίας  490 Α)

                                                                      * * *

Αιδώς ουκ αγαθή κεχρημένωι ανδρί παρείναι. (Η ντροπή καλό δεν είναι άνθρωπο της ανάγκης να συνοδεύει.)    (Όμήρου Οδύσσεια, Ρ 347)

                                                                     * * *

Τα καλά γνωρίζουσι και ζηλούσι οι ευφυέες (γεννημένοι) προς αυτά. ( Δημοκρίτου Ντιλς. ΙΙ 157)

                                                                     * * *

Εν τηι ανθρωπίνηι φύσει και άλλων ενόντων εφ’ οίς βιαζόμεθα άδικοι γενέσθαι (και για άλλα για τα οποία αναγκαζόμαστε να γινόμαστε άδικοι), τα κέρδη μεγίστην ανάγκην έχειν. (το κέρδος έχει την πιο μεγάλη προτεραιότητα.) (Παυσανίου, Μεσσηνιακά. 4.)                                                                                                                                                                      

                                                                    * * *

Τα περί την εσθήτα (ενδυμασία) φιλόκαλος (καλαίσθητος να είσαι) , αλλά μη καλλωπιστής (εξεζητημένος).   (Ισοκράτου Προς Δημόνικον 27)

                                                                   * * *
 

Μέμνησο δ’ είκειν. (Να θυμάσαι και το υποχωρείν)  (Αισχύλου Ικέτιδες 202)

                                                                   * * *

Ουδείς όν φοβείται φιλεί.  (Ουδείς αγαπά όποιον φοβαται.)  ( Αριστοτέλους, Ρητορική τέχνη 1381 β).

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (23)

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (23)

 

Παραφράζοντες τα αρχαία ημών ελληνικά οξύνομεν τον νουν, εμπλουτίζομε την σύγχρονη  γλώσσα μας που δεν έχει άλλη συγγενική, διευρύνομε το γνωστικό μας πεδίο και καλλιεργούμε ιδανικά ψυχή και πνεύμα. (Δεδομένου ότι κυκλοφορεί  ευρέως και Αλτσχάιμερ.)   

( Θουκυδίδου    Α  & 102)

     ΄       
Λακεδαιμόνιοι δε, ως αυτοίς (καθώς σ’ αυτούς) προς τους εν Ιθώμηι εμηκύνετο (παρατείνοταν) ο πόλεμος, άλλους τε επεκαλέσαντο ξυμμάχους και Αθηναίους. οι δ’ (οι δε Αθηναίοι) ήλθον (προσήλθαν) Κίμωνος στρατηγούντος (με τον στρατηγό Κίμωνα) πλήθει ουκ ολίγωι(αριθμητικά ουκ ολίγοι) Μάλιστα δ’ αυτούς επεκαλέσαντο ότι τειχομαχείν (στην τειχομαχία) εδόκουν (εθεωρούντο) δυνατοί είναι, της δε πολιορκίας μακράς καθεστηκυίας (και έχοντας η πολιορκία παραταθή) τούτου ενδεά (ανεπαρκής η Σπάρτη γι αυτό) εφαίνετο. Βία γαρ αν είλον το χωρίον (Γιατί με βίαια μέσα θα κυρίευαν την περιοχή) και διαφορά (και η διάστασις) εκ ταύτης της στρατείας πρώτον (για πρώτη φορά) Λακεδαιμονίοις φανερά εγένετο.

Οι γαρ Λακεδαιμόνιοι επειδή το χωρίον βία ουχ ηλίσκετο (δεν κυριευόταν), δείσαντες (φοβηθέντες)των Αθηναίων το τολμηρόν (αποφαστικόν) και την νεωτεροποιίαν (και την μεταβλητότητα) και αλλοφύλους άμα ηγησάμενοι (και επί πλέον θεωρώντας τους αλλοφύλους) μη τι (μήπως κατά κάποιο τρόπο) ήν παραμείνωσι (αν παραμείνουν) , υπό των εν Ιθώμηι πεισθέντες νεωτερίσωσι (θ’ αλλάξουν γνώμη), μόνους των ξυμμάχων απέπεμψαν (απεμάκρυναν), την μεν υποψίαν ου δηλούντες (μη ομολογώντας), ειπόντες δε (και λέγοντας) ότι ουδέν προσδέονται αυτών έτι ( δεν τους χρειάζονται καθόλου πια.) Οι δ’ Αθηναίοι έγνωσαν ουκ επί τωι βελτίονι λόγωι (όχι για καλό λόγο είναι) αποπεμπόμενοι, αλλά τινός υπόπτου γενομένου (αλλά κάτι ύποπτο είχε συμβή), και δεινόν ποιησάμενοι (και φοβερό αξιολογώντας αυτό) και ουκ αξιώσαντες υπό Λακεδαιμονίων τούτο παθείν, ευθύς επειδή (αφού) ανεχώρησαν, αφέντες (αφήνοντας) την γενομένην επί τωι Μήδωι ξυμμαχίαν προς αυτούς Αργείοις τοις εκείνων εναντίοις (με τους Αργείους αντιπάλων εκείνων των Λ.) ξύμμαχοι εγένοντο.

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (22)

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (22)

Παραφράζοντες τα αρχαία ημών ελληνικά οξύνομεν τον νουν, εμπλουτίζομε την σύγχρονη  γλώσσα μας που δεν έχει άλλη συγγενική, διευρύνομε το γνωστικό μας πεδίο και καλλιεργούμε ιδανικά ψυχή και πνεύμα. (Δεδομένου ότι κυκλοφορεί  ευρέως και Αλτσχάιμερ.)   


Πλάτωνος Μενέξενος  (& 237 e d )

Έστι δε αξία η χώρα και υπό πάντων ανθρώπων επαινείσθαι ( αξίζει να επαινείται), οι μόνον υφ’ υμών, πολλαχή μεν και άλληι ((όχι μόνο από σας, και για πολλούς λόγους) πρώτον δε και μέγιστον ότι τυγχάνει θεοφιλής. μαρτυρεί δε ημών τωι λόγωι η των αμφισβητησάντων περί αυτής (η διαφωνία γι αυτήν) θεών έρις τε (και η φιλονικία) και κρίσις. Ήν δη (την οποία δηλαδή) θεοί επήνεσαν πώς ουχ υπ’ ανθρώπων γε ξυμπάντων δικαία επαινείσθαι (πώς δεν δικαιούται να επαινείται απ’ όλους τους ανθρώπους;)

Δεύτερος δε έπαινος δικαίως άν αυτής είη, ότι εν εκείνω τωι χρόνωι, εν ώ η πάσα γη * ανεδίδου και έφερε (παρήγαγε) ζώα παντοδαπά (παντοειδή), θηρία τε βοτά (θηρία σαρκοφάγα και φυτοφάγα), εν τούτωι η ημετέρα  (η δική μας γη)     θηρίων μεν αγρίων άγονος και καθαρά (άγονος και απηλλαγμένη) εφάνη, εξελέξατο δε των ζώων (επέλεξε δε μεταξύ των ζώων) και εγέννησε άνθρωπον, ό συνέσει τε (το οποίο και στην σύνεσι) υπερέχει των άλλων και δίκην και θεούς μόνον νομίζει (αναγνωρίζει). μέγα δε τεκμήριον  και τούτωι τωι λόγωι (και δια τον λόγον αυτόν) ότι ήδε έτεκεν (αυτή γέννησε) η γη τους των δε τε και τους ημετέρους (εκείνους και τους δικούς μας) προγόνους. Παν γαρ το τεκόν (Διότι κάθε τι που γεννά) τροφήν έχει (διαθέτει) επιτηδείαν ώ αν τέκηι. (κατάλληλον για ό,τι θα γεννήση).  ό δη (το οποίον δηλαδή) και η ημετέρα γη τε και μήτηρ ικανόν (πειστικόν) τεκμήριον (είναι) ως ανθρώπους γεννησαμένη (ότι γέννησε ανθρώπους). μόνη γαρ εν τωι τότε και πρώτη τροφήν ανθρωπείαν ήνεγκε (παρήγαγε) τον των πυρών και κριθών καρπόν (τον καρπόν σίτου και κριθής),  ώι (δια του οποίου) κάλλιστα και άριστα τρέφεται (διατρέφεται) το ανθρώπειον γένος.  

·  (Σ.τ. σ.) Η ανωτέρω αναφορά υπαινίσσεται την μυθολογικήν παράδοσιν των πανάρχαιων Αθηναίων που υπονοεί ην αστροβιολογική προέλευσι των πρώτων ζώων και του πρώτου ανθρώπου (εποχή του Κρόνου) ότε η γένεσις αυτών (περισσότερα εις το β΄ Βιβλίον των ¨Πολιτικών¨του Πλάτωνος) ήτο όπως και των φυτών αυτόματος εκ της γης. και όχι εκ του σπέρματος όπως σήμερον (εποχή του Δ-ιός ήτοι των δ-ύο φύλων αναπαραγωγής των ζώων), οφειλομένη εις το πιο αξιοθαύμαστον αστρονομικόν φαινόμενον, την ανά δεκαχιλιετίαν περίπου εναλλασσομένην αντιστροφή των πόλων του σύμπαντος, με συνέπειαν υπερκατακλυσμούς, εκρήξεις ηφαιστείων, ολικούς σχεδόν αφανισμούς των ζώντων πλασμάτων έως και ολοκλήρων ηπείρων, με συνέπειαν και την αλλαγήν της γενετήσιας συμπεριφοράς των εναπομεινάντων ζώων ως και του ανθρώπου. Τα ανωτέρω ήσαν κοινή πεποίθησις των αρχαίων Ελλήνων, (ή των αρχαίων Αθηναίων τουλάχιστον, που επίστευον εις την αυτοχθονίαν των) όπερ αποτελεί και το ύπατον ελληνικόν μυστήριον, μυστήριον επιστημονικόν το οποίον σήμερον σχεδόν παντελώς αγνοείται (εκτός ίσως υπό της Ν.Α.Σ.Α.)… ή και αποσιωπάται δια σοβαρούς πολιτικοθρησκευτικούς λόγους λόγω της κοσμογονικής ανατρεπτικής του βαρύτητος, (μια κυριολεκτικώς γνωσιακή ατομική βόμβα…) όπως και ο Μύθος, ο σκοτεινός Αρκάδιος Μύθος, της Λυκανθρωπίας (παράβαλλε και Λίστα Επστάιν...) ΕΔΩ.


Θουκυδίδου ( ΣΤ &  24)         (Περί Σικελικής εκστρατείας)

Ο μεν Νικίας τοιαύτα είπεν νομίζων τους Αθηναίους τωι πλήθει των πραγμάτων (λόγω των πολλών δυσχερειών) ή αποτρέψειν ή ει (ή εάν) αναγκάζοιτο στρατεύεσθαι, μάλιστ’ αν ούτως ασφαλώς εκπλεύσαι (να εκπλεύσουν έτσι τα μάλιστα εκ του ασφαλούς). οι δε το μεν επιθυμούν του πλου ούκ εξηρέθησαν (αυτοί δε δεν παρητήθησαν από την επιθυμίαν του έκπλου) υπό του οχλώδους της παρασκευής (λόγω της κοπιαστικής προετοιμασίας) , πολύ δε μάλλον ώρμηντο και τούναντίον περιέστη αυτώι (και το αντίθετο απέβη σ’ αυτόν). εύ τε γαρ παραινέσαι έδοξε (τους φάνηκε και σαν παρώθησι) και ασφάλεια νυν δη και πολλή έσεσθαι (θα υπάρξει.).

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (21)

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ  (21)

 

Παραφράζοντες τα αρχαία ημών ελληνικά οξύνομεν τον νουν, εμπλουτίζομε την σύγχρονη  γλώσσα μας που δεν έχει άλλη συγγενική, διευρύνομε το γνωστικό μας πεδίο και καλλιεργούμε ιδανικά ψυχή και πνεύμα. (Δεδομένου ότι κυκλοφορεί  ευρέως και Αλτσχάιμερ.)   


(Π λ ά τ ω ν ο ς  Μ έ ν ω ν  & 80 )

Ω Σώκρατες, ήκουον πριν γε και συγγενέσθαι σοι (πριν σε συναντήσω) ότι συ ουδέν άλλο ή αυτός τε απορείς και τους άλλους ποιείς απορείν και νυν ως γ’ εμοί δοκείς (και τώρα όπως μου φαίνεται), γοητεύεις με και φαρμάττεις και (με μαγεύεις με φίλτρα) και ατεχνώς (κυριολεκτικώς) κατεπάδεις (με ναρκώνεις με την μαγική μουσική των λόγων σου) ώστε μεστόν απορίας γεγονέναι (ώστε να γίνομαι εξ ολοκλήρου ανόητος.) Και δοκείς με παντελώς (και μου φαίνεσαι τελείως) , ει δει τε και σκώψαι, (αν μπορώ και να αστειευθώ) ομοιότατος είναι (ότι είσαι) το τε είδος (μορφή) και τάλλα ταύτηι τηι πλατεία (την λεία) νάρκηι (μουδιάστρα) τηι θαλαττεία (την θαλασσινή.).

Και γαρ αύτη τον αεί πλησιάζοντα και απτόμενον (τον αγγίζοντα) ναρκάν ποιεί (ναρκώνει), και συ δοκείς μοι νυν εμέ τοιούτον τι πεποιηκέναι (και συ το ίδιο μου φαίνεσαι ότι με κάνεις.)  αληθώς γαρ έγωγε και την ψυχήν και το σώμα ναρκώ,  και ουκ έχω τι αποκρίνωμαί σοι.  καίτοι μυριάκις (μύριες φορές) γε περί αρετής παμπόλους λόγους είρηκα (έχω εκφωνήσει) και προς πολλούς, και πάνυ ευ,(και πολύ εύστοχα)  ως γε εμαυτώι εδόκουν (όπως ενόμιζα μέχρι τώρα.) Νυν δε ουδ’ ότι εστίν το παράπαν έχω ειπείν. (και τώρα δεν έχω να προσθέσω τίποτα επίπλέον.) και μοι δοκείς, εύ βουλεύεσθαι (ότι καλά κάνεις) ουκ εκπλέων ενθένδε ουδ’ αποδημών (μη αποπλέοντας από δω και ούτε ξενιτευόμενος.) Ει γαρ ξένος εν άλληι πόλει (Γιατί αν σε άλλη πόλι ως ξένος) τοιαύτα ποιοίς (τέτοια να κάνοις) , ταχ’ αν ως γόης απαχθείης. (αμέσως για μάγος θα σερνόσουν στα δικαστήρια.)         

 
( Ξ ε ν ο φ ώ ν τ ο ς   Κ ύ ρ ο υ  Α ν ά β α σ ι ς   Δ,  IV  &  12 - 16)

Ελείποντο δε (Υπελείποντο, καθυστερούσαν λοιπόν )  των στρατιωτών οι τε διεφθαρμένοι υπό της χιόνος τους οφθαλμούς (οι στους οφθαλμούς βεβλαμμένοι) οι τε υπό του ψύχους τους δακτύλους των ποδών αποσεσηπότες. (και οι σαπισμένοι στα δάκτυλα των ποδών λόγω του ψύχους.)  Ήν (Ήτο) δε τοις μεν οφθαλμοίς επικούρημα (βοηθητικόν) της χιόνος ει τις μέλαν προ των οφθαλμών έχων ( αν ένας έχοντας κάτι μαύρο μπροστά στα μάτια) επορεύετο, των δε ποδών ει τις κινοίτο και μηδέποτε ησυχίαν έχοι (και δεν σταματούσε ποτέ) και εις την νύκτα υπολύετο (ξεποδενόταν). Όσοι δε υποδεδεμένοι (ποδεμένοι) εκοιμώντο, εισεδύοντο (εισέδυον) εις τους πόδας οι ιμάντες  και τα υποδήματα περιεπήγνυντο (γύρω-γύρω πάγωναν.) και γαρ ήσαν επειδή επέλιπε (και αυτό επειδή είχαν αχρηστευθή) τα αρχαία υποδήματα, πεποιημένα υπό νεοδάρτων βοών.

Δια τας τοιαύτας ουν ανάγκας  υπελείποντο τινες των στρατιωτών (καθυστερούσαν κάποιοι στρατιώτες). Και ιδόντες μέλαν τι χωρίον (κάποιο μαύρο χωρίο) δια το εκλελοιπέναι αυτόθι την χιόνα (επειδή είχε εκλείψει το χόνι) είκαζον τετηκέναι. (ενόμιζαν ότι είχε λιώσει.) και ετετήκει δια κρήνην τινα είχε (και είχε λιώσει λόγω κάποιας πηγής που είχε το χωρίον) ή πλησίον ήν ατμίζουσα εν κοιλάδι (ή ήταν κοντά στην κοιλάδα βγάζοντας ατμό.) ενταύθ’ εκτραπόμενοι ξεμακραίνοντας) εκάθηντο και ουκ έφασαν πορεύεσθαι (και είπαν να μη προχωρήσουν). Ο δε Ξενοφών έχων οπισθοφύλακας ως ήσθετο (μόλις το έμαθε), εδείτο αυτών (τους παρεκάλει) πάσηι τέχνηι και μηχανήι (δια παντός τρόπου και μέσου) μη απολείπεσθαι (να μη καθυστερούν.)

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (20)

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ  (20)

Παραφράζοντες τα αρχαία ημών ελληνικά οξύνομεν τον νουν, εμπλουτίζομε την σύγχρονη  γλώσσα μας που δεν έχει άλλη συγγενική, διευρύνομε το γνωστικό μας πεδίο και καλλιεργούμε ιδανικά ψυχή και πνεύμα. (Δεδομένου ότι κυκλοφορεί  ευρέως και Αλτσχάιμερ.)     

(Θ ο υ κ υ δ ί δ ο υ  Γ  10  &  1- 5)

(Οι εκ Λέσβου πρέσβεις εξηγούν τους λόγους της αποστασίας των από την αθηναϊκή συμμαχία.)

Περί γαρ του δικαίου και της αρετής πρώτον άλλωστε και ξυμμαχίας δεόμενοι (και παράλληλα έχοντας ανάγκη συμμαχίας) ) τους λόγους ποιησόμεθα (θα εξηγήσωμε τους λόγους), ειδότες (ξέροντας ότι) ούτε φιλίαν βέβαιον ιδιώταις γιγνομένην (ούτε βεβαία φιλία μεταξύ ατόμων γίνεται) ούτε κοινωνίαν πόλεσιν εις ουδέν (ούτε κοινωνική ζωή στις πόλεις καθόλου ) ει μη μετ’ αρετής δοκούσης ες αλλήλους γίγνοιντο (αν δεν θα διεξήγοντο με σμοιβαία  εμπιστοσύνη) και τάλλα ομοιότροποι είεν (και δεν θα ήσαν γενικά της ίδιας νοοτροπίας.) Εν γαρ τωι διαλλάσσοντι της γνώμης (Επειδή λόγω διαφορετικής αντιλήψεως) και αι διαφοραί των έργων καθίστανται (προκύπτουν και αι διαφοραί των πράξεων.).

ημίν δε και Αθηναίοις (σε μας και τους Αθηναίους) ξυμμαχία εγένετο πρώτον απολιπόντων μεν υμών (αφού εσείς μεν κατά πρώτον αφήσατε) εκ του Μηδικού πολέμου (τον Περσικό πόλεμο), παραμεινάντων δε εκείνων εις τα υπόλοιπα των έργων (ενώ παρέμειναν εκείνοι για την πολεμική ολοκλήρωσι.). Ξύμμαχοι μέντοι εγενόμεθα ουκ επί καταδουλώσει των Ελλήνων Αθηναίοις (όχι για την υποτέλειαν των Ελλήνων στους Αθηναίους) αλλ’ επ’ ελευθερώσει  των Μήδων τοις Έλλησιν (αλλά για την απελευθέρωσι των Ελλήνων από τους Πέρσας.). Και μέχρι μεν από του ίσου ηγούντο προθύμως ειπόμεθα (και όσο μεν η ηγεμονία των ήτο μεταξύ ίσων προθύμως ακολουθούσαμε.) . Επειδή δε εωρώμεν αυτούς την μεν Μήδων έχθραν ανιέντας (Όταν βλέπαμε όμως την έχθραν των Αθηναίων προς τους Πέρσας να εκλείπει) την δε των ξυμμάχων δούλωσιν επαγομένους (στην δε υποδούλωσι των συμμάχων να καταλήγουν) ουκ αδεείς έτι ήμεν (δεν ήμασταν πια ήσυχοι.). αδύνατοι δε όντες καθ’ έν γενόμενοι (όντες δε αδύνατοι ο καθενας χωριστά) δια πολυψηφίαν αμύνεσθαι (δια πλειοψηφίας να επικρατήσωμε) οι ξύμμαχοι εδουλώθησαν πλην ημών και Χίων. Ημείς δε αυτόνομοι (ανεξάρτητοι)  δη όντες και ελεύθεροι τωι ονόματι (κατ’ όνομα μόνο) ξυνεστρατεύσαμεν (επολεμήσαμε με τους Χίους)).

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (19)

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ  (19) 

Παραφράζοντες τα αρχαία ημών ελληνικά οξύνομεν τον νουν, εμπλουτίζομε την σύγχρονη  γλώσσα μας που δεν έχει άλλη συγγενική, διευρύνομε το γνωστικό μας πεδίο και καλλιεργούμε ιδανικά ψυχή και πνεύμα.    

 
ΣΙΜΩΝΙΔΗΣ Ο ΚΕΙΟΣ

(επιτύμβιον επίγραμμα)

 
Ει το καλώς θνήσκειν (αν το πεθαίνοντας όμορφα) αρετής μέρος εστί μέγιστον (το κυριότερον)

ημίν εκ πάντων τοδ’ (Σε μας απ’ όλους αυτό) απένειμε Τύχη.

Ελλάδι γαρ σπεύδοντες (Για την Ελλάδα επειδή σπεύδοντας) ελευθερίαν περιθείναι (να προστατεύσωμε)

κείμεθ’ αγηράτωι χρώμενοι ευλογίη. (κειτόμεθα έχοντας αγήρατο καλή φήμη.)

 

(Ξ ε ν ο φ.  Α π ο μ ν η μ. Γ΄, 9 & 1-4)

Πάλιν δε ερωτώμενος η ανδρεία πότερον είη (τι εκ των δύο είναι), διδακτόν ή φυσικόν, οίμαι (νομίζω) μεν έφη ώσπερ (όπως περίπου) σώμα σώματος ισχυρότερον προς τους πόνους φύεται (γίνεται εκ φύσεως) ούτω και ψυχήν ψυχής ερρωμενεστέραν (ισχυροτέραν) προς τα δεινά φύσει γίγνεσθαι. ορώ γαρ εν τοις αυτοίς νόμοις και έθεσι (τους στα ίδια, νόμους και ήθη,) τρεφομένους (ανατρεφομένους) πολύ διαφέρεσθαι αλλήλων (κατά πολύ να διαφέρουν μεταξύ των.)  Νομίζω μέντοι (λοιπόν) πάσαν φύσιν μαθήσει και μελέτηι προς ανδρείαν αύξεσθαι (ότι αυξάνεται). δήλον (φανερόν) μεν ότι Σκύθες και Θράκες ουκ αν τολμήσειαν (δεν θα αποτολμούσαν) ασπίδας και δόρατα λαβόντες Λακεδαιμονίους διαμάχεσθαι. Φανερόν δ’ ότι Λακεδαιμόνιοι ούτ’ αν Θραξί (ούτε και οι Λακ. τους Θράκες) πέλταις και ακοντίοις ούτε Σκύθαις (τους Σκύθας) τόξοις εθέλοιεν αν διαγωνίζεσθαι (θα ήθελαν να διαμάχονται) .

Ορώ δ’ έγωγε (Και βλέπω εγώ τουλάχιστον) και επί των άλλων πάντων ομοίως (και το ίδιο σε όλα τα άλλα ) και φύσει διαφέροντας αλλήλων τους ανθρώπους (και που εκ φύσεως διαφέρουν οι άνθρωποι) και επιμελεία πολύ επιδιδόντας (και πολλή επιμέλεια να επιδεικνύουν σ’ αυτά.) εκ δε τούτων δήλον εστί  (Ολοφάνερο απ’ αυτά προκύπτει) ότι πάντας χρή (ότι όλοι πρέπει) και τους ευφυεστέρους και τους αμβλυτέρους  (ασθενεστέρους) την φύσιν εν οίς αν αξιόλογοι βούλονται γενέσθαι (σε ότι είναι κατά την φύσι των να γίνουν) , ταύτα και μανθάνειν και μελετάν (αυτά να μανθάνουν και να μελετούν.)   

 
( Ι σ ο κ ρ ά τ ο υ ς,   π ε ρ ί  ε ι ρ ή ν η ς  ι α΄,  34-36)

Ορώ γαρ τους μεν την αδικίαν προτιμώντας και το λαβείν τι των αλλοτρίων (ξένων πραγμάτων) μέγιστον αγαθόν νομίζοντας όμοια πάσχοντας (ότι παθαίνουν το ίδιο) τοις δελεαζομένοις των ζώων (με τα δελεζόμενα ζώα) και κατ’ αρχάς μεν απολαύοντας , ών αν λάβωσι (όσα αρπάξουν), ολίγον δ’ ύστερον εν τοις μεγίστοις κακοίς όντας (στις μέγιστες συμφορές να περιπίπτουν) , τους δε μετ’ ευσεβείας και δικαιοσύνης ζώντας εν τε τοις παρούσι χρόνοις ασφαλώς διάγοντας και περί του σύμπαντος αιώνος ηδίους (γλυκυκυτέρας) τας ελπίδας έχοντας (να διατηρούν.)

Και ταυτ’ ει μη κατά πάντων (αν όχι σε όλα) ούτω είθισται συμβαίνειν (τοιουτοτρόπως είθισται να συμβαίνει) αλλά το γ’ ως επί το πολύ κατά τούτον τον τρόπον. Χρή δε τους ευ φρονούντας (Χρειάζεται δε για τους σώφρονας)), επειδή το μέλλον αεί συνοίσειν (ότι πάντα θα ωφελήσει) ου καθορώμεν (δεν διακρίνομεν), το πολλάκις ωφελούν (ωφέλιμο) τούτο οίεσθαι προαιρουμένους (τούτο να θεωρούμε ότι προτιμούμε) .

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (18)

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ  (18) 

Θ ά ν α τ ο ς     Σ ω κ ρ ά τ ο υ ς.

Προ της ανατολής του ηλίου πολλοί των μαθητών του συνηθροισμένοι ήσαν εν τωι προ της φυλακής χώρωι.

Σωκράτης δ’ εκείνης της νυκτός ανεπέπαυτο ( είχε αναπαυθή) λαμπρώς και ουδόλως ετετάρακτο (είχε ταραχθή).  Άμα δε τηι ημέρα εισήλθον δια της προς βορράς τετραμμένης (εστραμμένης) πύλης πολλοί, μεταξύ δε και οί παίδες κεκομισμένοι (αφιγμένοι)  ήσαν . Σωκράτης δε προς τους ηθροισμένους (συγκεντρωμένους) έλεγεν. « Άνδρες φίλοι, άπαντα τον βίον πεπολίτευμαι σωφρόνως και αξίως της πόλεως. Διδάσκων τους νέους και προάγων (προωθών) αυτούς επ’ αρετήν ουδεπώποτε πέπραγμαι (έχω λάβει) μισθόν αυτούς νομίζων (θεωρώντας) ούτω τα υπό των θεών τεταγμένα μοι (τα διατασσόμενα σε μένα) πράττειν. Ησθανόμην δ’ ότι ουδενί τρόπω (με κανένα τρόπο) αποτετραμμένος αν είην τούτου (θα αποτρεπόμουν απ’ αυτό). Διό και υμείς μηδέποτε παύσεσθε πολιτευόμενοι δικαίως. Εάν γαρ ούτω πεπαιδευμένοι ήτε (είστε διαπαιδαγωγημένοι), ωφέλιμοι τηι πολιτεία έσεσθε.» Ταύτα αυτοίς είπεν             

Κληθείς δε μετά τούτο έλεξεν (είπε). « Αλλ’ Κρίτων, ενεγκέτω τις (ας φέρει κάποιος) το φάρμακον, ει τέτριπται (εάν έχει τριφθή)». Και ο άνθρωπος εν κύλικι (σε ποτήρι) το φάρμακον τετριμμένον ήνεγκε (έφερε) τωι Σωκράτηι. Και ούτος μεν εξέπιε ηρέμα τούτο, πολλοί δε των παρόντων εγκεκαλυμένοι το πρόσωπον (έχοντας καλύψει το πρόσωπο) ταις χερσίν (με τις παλάμες) απέκλαιον. Ο δ’ επειδή τα σκέλη ησθάνετο βαρυνόμενα, ύπτιος κατεκλίνετο. Ο δ’ άνθρωπος (δήμιος) διατρίψας συχνόν χρόνον (περιμένοντας για λίγο) εξεκάλυψεν αυτόν (τον ξεσκέπασε)--- ενεκεκάλυπτο γαρ (γιατί είχε σκεπασθή)---

Κρίτων δ’ ιδών αυτόν νεκρόν συνέκλεισε το στόμα και τους οφθαλμούς.

 
Η ρ α κ λ ή ς   έ φ η β ο ς.

Ηρακλής έφηβος γενόμενος εν απορία ήν  (ήτο) ποίαν οδόν επί τον βίον τράποιτο (να τραπή). Την δι’ αρετήν ή την δια κακίαν. Εγένετο ούν έξω της πόλεως και ενταύθα τωι Διί ηύχετο λέγων. « Ζεύ πάτερ, γενού βοηθός , ίνα την αρίστην τράπωμαι και ωφέλιμος τοις ανθρώποις γένωμαι «  Αίφνης επιφαίνεται γυνή τα μάλιστα κεκαλλωπισμένη. Αύτη προσγενομένη (προσεγγίζοντας) τωι Ηρακλεί λέγει. « Επυθόμην (Επληροφορήθην), ω Ηράκλεις, ότι εν απορία εί (είσαι), εις ποίαν οδόν επί τον βίον τράπη (στην ζωή σου να τραβήξης). Εάν έλη (προτιμήσης) εμέ και επίσπη μοι (και μ’ ακολουθήσης), έξω σε (θα έχω δια σε) την ηδίστην και ράστην (την πιο ευχάριστη και εύκολη) οδόν. Πάντα δε τάγαθά έξεις (θα έχεις) απονώτατα (ακοπότατα). Ουδείς δε φόβος μη γένηται (μη συμβή)  ποτέ απορία τούτων (στέρηση τούτων).  Παρέχω (Επιτρέπω) γαρ τοις συνούσιν εμοί (στους οπαδούς μου) την εξουσίαν (την δύναμιν) ευρίσκεσθαι τα αγαθά πανταχόθεν (να αποκτούν τα αγαθά από παντού) και δια κλοπής».