ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (34)

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (34) 

Γ Ν Ω Μ Ι Κ Α

Μετάθες επί τα παρά φύσιν των εφ’ ημίν. (Απόφευγε όσα εκ των αντιβαινόντων προς την φύσιν εξαρτώνται από μας.) (ΕΠΙΚΤΗΤΟΥ Εγχειρίδιον Β 2)

                                                                *  *  *

Ουκ έστιν ηδέως ζην (δεν γίνεται να ζης ευχάριστα) άνευ του φρονίμως και καλως (ηθικώς) και δικαίως. (ΕΠΙΚΟΥΡΟΥ Διογ. ΛΑερτ. Βίοι φιλοσ. Χ, 140)

                                                                *  *  *

Τι δύσκολον; Το εαυτόν γνώναι (η αυτογνωσία.) (ΘΑΛΉ Διογ. Λαερτ. Βίοι φιλοσ.Α, Ι)  

                                                                 *  *  *

Μηδέν (Τίποτα) είναι των ανθρωπίνων βέβαιον. Ούτω γαρ (Έτσιι λοιπόν) ούτ’ ευτυχών έσει (θα είσαι) περιχαρής, ούτε δυστυχών περίλυπος. (ΙΣΟΚΡΑΤΟΥΣ Προς Δημόνικον 42) )

 
Κ Ε Ι Μ Ε Ν Α

 
(ΞΕΝΟΦΩΝΤΟΣ Κύρου Ανάβασις Γ Ι & 15-18)

Επεί δε συνήλθον (Όταν έγινε συνέλευσι) έλεξεν. Εγώ, ω άνδρες λοχαγοί, ούτε καθεύδειν (να κοιμάμαι) δύναμαι, ώσπερ οίμαι ουδ’ υμείς (όπως νομίζω ούτε και σείς) ούτε κατακεισθαι έτι (και κλινήρης ακόμα), ορών εν οίους εσμέν (βλέποντας μέσα σε ποιους είμαστε.)  Οι μεν γαρ πολέμιοι (αντίπαλοι) δήλον ότι (είναι φανερό ότι) ου πρότερον (ουχί προτού) προς ημάς  τον πόλεμον εξέφηναν (εξεδήλωσαν) πριν ενόμισαν καλώς τα εαυτών παρασευάσασθαι (προτού βεβαιώθηκαν ότι προετοιμάσθηκαν΄στα δικά των), ημών δε ουδείς ουδέν αντεπιμελείται (από μας όμως ουδείς αντιφροντίζει) όπως ως κάλλιστα αγωνιούμεθα (πώς το δυνατόν καλύτερα θα αγωνισθώμεν).

και μην (και όμως) ει υφησόμεθα (εάν ηττηθώμεν) και επί τωι βασιλεί γενησόμεθα (και υπόδουλοι θα περιέλθωμεν του βασιλέως των Περσών), τι οιόμεθα πείσεσθαι; (τι νομίζομε πώς θα πάθωμε; ος (ο οποίος) και του ομομητρίου αδελφού και τεθνηκότος ήδη (και νεκρού ήδη) αποταμών την κεφαλήν και την χείραν ανεσταύρωσεν (αποκόπτοντας την κεφαλή και το χέρι του εσταύρωσε ψηλά.)

Ημείς δε, οις (στους οποίους) κηδεμών ουδείς πάρεστιν (προστάτης ουδείς υπάρχει), εστρατεύσαμεν δε επ’ αυτόν ως δούλον αντί βασιλέως ποιήσοντες (για να τον κάνομε αντί για βασιλέα δούλο) και αποκτενούνες (να τον εξοντώσωμε ) ει δυναίμεθα (αν μπορούσαμε), τι αν οιόμεθα παθείν (τι νομίζομε ότι θα πάθωμε;) Αρ’ ουκ αν επί παν έλθοι ως ημάς (Άραγε δεν θα επέλθη με κάθε τρόπο εναντίον μας ώστε) τα έσχατα αικισάμενος (τα πιο σκληρά βασανιστήρια επιβάλλοντας σε μας) πάσιν ανθρώποις φόβον παράσχοι (σ΄όλους τους ανθρώπους να εμβάλει φόβον)  του στρατεύσαι ποτέ επ’ αυτόνς ( ώστε να μη εκστρατεύσουν ποτέ εναντίον του;) αλλ’ όπως τοι μη υπ’ εκείνω γενησόμεθα πάντα ποιητέον. (Αλλά να φροντίζωμε πρέπει ώστε να μη γίνωμε ποτέ υπόδουλοι εκείνου.)

 
΄(ΠΛΑΤΩΝΟΣ Αλκιβιάδης Β΄& 149-1 50)        

Ου γαρ οίμαι (Δεν νομίζω λοιπόν) τοιούτον εστί το των θεών (ότι τέτοιο είναι το φρόνημα των θεών) ώστε υπό δώρων παράγεσθαι (να παρακινούνται) οίον κακόν τοκιστήν (όπως ο πονηρός τοκογλύφος.) Αλλά και ημείς ευήθη (ανόητο) λόγον λέγομεν, αξιούντες Λακεδαιμονίων ταύτηι περιείναι (έχοντες την αξίωσι να υπερτερούμε των Λακεδαιμονίων σ’ αυτά.) Και γαρ αν δεινόν είη (φοβερό θα ήτο) ει (εάν) προς τα δώρα και τας θυσίας αποβλέπουσιν ημών οι θεοί αλλά μη προς την ψυχήν, αν τις (αν κανείς ) όσιος (ίσιος) και δίκαιος ων τυγχάνηι.

Πολλώι γε μάλλον (οι θεοί εκτιμούν τα της ψυχής) ή (παρά) προς τας πολυτελείς ταύτας πομπάς τε και θυσίας, ας ουδέν κωλύει (τις οποίες τίποτα δεν εμποδίζει ) πολλά μεν εις θεούς, πολλά δ’ εις ανθρώπους ημαρτηκότας (για τους έχοντας πολλά εις θεούς και ανθρώπους διαπράξει αδικήματα) και ιδιώτην και πόλιν έχειν αν’ έκαστον έτος τελείν (και για πόλι και για άτομο να μπορούν να εκτελούν κάθε χρόνο.)

Οι δε (θεοί), άτε ου δωροδόκοι όντες, (μη όντεςς δωρολήπται) καταφρονούσιν απάντων τούτων (περιφρονούν όλα αυτά)  ως φησίν (όπως αποφαίνεται) ο θεός και θεών προφήτης. Κινδυνεύει γουν (λοιπόν) παρά θεοίς και παρ’ ανθρώποις τοις νουν έχουσι (στους έχοντες νουν) δικαιοσύνη τε και φρόνησις διαφερόντως τετιμήσθαι (ότι δικαιοσύνη και φρόνησις αξιολογούνται διαφορετικά.) Φρόνιμοι δε και δίκαιοι ουκ έλλοι τινές εισίν (όχι κάποιοι άλλοι είναι) ή των ειδότων (παρά οι γνωρίζοντες) ά δει πράττειν και λέγειν (όσα πρέπει να πράττουν και να λέγουν) και προς θεούς και προς ανθρώπους. Βουλοίμην δ’ αν (Θα ήθελα λοιπόν) και σου πυθέσθαι (και από σε να πληροφορηθώ) ότι ποτ’ εν νω έχεις προς ταύτα (τι καθόλου έχεις κατά νουν ως προς αυτά.)