ΤΑ ΑΝΑΔΕΛΦΑ ΔΙΑ-ΒΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ. (Μέρος I 17 )

ΤΑ ΑΝΑΔΕΛΦΑ ΔΙΑ-ΒΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ. (Μέρος I 17 ) 

ΑΝΑΠΛΑΣΙΣ 

Όταν η ελευθερία συναντά το κάλλος χτυπούν χαρμόσυνα όλοι οι κώδωνες των αστερισμών επειδή γεννάται μια νέα γεννεά και τάξις θεών. Η φωνή έχει ψυχή, ο λόγος ουράνια καταγωγή. Και τα σύννεφα αι ανάσαι των νεκρών.

Εις την μοίρα αυτής της γης, η ευτυχία δεν φθάνει για όλους. αντίθετα η δυστυχία φθάνει και περισσεύει. Οι καλύτεροι ψηφοφόροι και πιστοί οι αμόρφωτοι και οι δούλοι. Ώστε ενίοτε καλύτερα άπιστος παρά με κακή πίστι. 

Η εβδόμη τέχνη διαφημίζει τους ηθοποιούς αστέρες της, η τέχνη τους μεγαλοφυείς της, η πολιτική τους δικούς της, ο αθλητισμός τους πρωταθλητάς του και θρησκεία τους αγίους της. Έτσι προκόβει επί γης το χρήμα και η δόξα.

Αλλά εάν αφαιρέσης τον πλούτο όλο το σύστημα, όλη αυτή η μαγεία και η αίγλη των ειδώλων αυτού οσονούπω φτωχαίνει και καταρρέει στην συνείδησι του κόσμου. Ο βασιλεύς των ψευδαισθήσεων κηδεύεται γυμνός δίνοντας τη θέσι στο νέο σύστημα, το νέο είδωλο. Εξουσία το περιμάχητον τρόπαιον του Διός.  

Κάπως έτσι κατέρρευσαν κάποτε, από την μια στιγμή στην άλλη, και αι χιλιετιών εθνικαί θρησκείαι όταν ο επικρατήσας μονοθεϊσμός εσφετερίσθη τον τεράστιον πλούτον των εθνικών ναών και φιλοσοφικών σχολών. Τόσο ευτελής και ιδιοτελής, έρχεται και παρέρχεται, η δόξα του κόσμου τούτου.

 
2. Μολοντούτο ο κόσμος δεν μπορεί να διάγει μια ως επί το πολύ ανυπόφορη, ανυπόληπτο και ταπεινή ζωή χωρίς όραμα, χωρίς είδωλα, χωρίς θεούς, την προβολή αυτή των απωθημένων και αποτυχημένων του φιλοδοξιών και επιδιώξεων του ανθρώπου στον ουρανό.

Η δόξα είναι μια αργοπορία της ματαιότητος, η ανομία είναι ο καθεστωτικός τάφος και η θεσμική θρησκεία η ταφόπλακα του ορθού, φυσικού και αληθινού. Ο θεός και η μοίρα θέλει καλό και κακό αλληλένδετα και αλλεπάλληλα, αρμονικά και πειθαρχημένα.

Και αν η τέχνη έχει βαλτώσει και η θεσμική θρησκεία μουμιοποιηθή, αν έχουν γίνει αμφότεραι άντρον και άσυλον σατύρων, τοξικομανών και  αρρωστημένων, ερωτικά κακοποιημένων ναρκισσιστών όπου εκεί αναζητούν καταφύγιο παρηγοριάς, μια τεχνητή αθανασία. Αν;

Ο θεός όταν έφτιαχνε τους πολλούς έφτιαχνε και τους Έλληνες, τους ήρωες και τους τολμηρούς. Και αν το δίλημμα είναι αφ’ ενός αβέβαια δόξα και αφ’ ετέρου βεβαία απώλεια της ψυχής, τότε η τέχνη γίνεται απωθητική, σαν να μυρίζεις σήψι και ούρα.  

 
3. Ο φόβος είναι αδυναμία και θανάσιμος αμαρτία, ο φόβος του θεού η πιο μεγάλη. Ο κύκλος του κόκκινου κακού, το λευκό εγώ του θανάτου. Πίστις και ανδρεία χρειάζεται και η ευλογημένη ώρα θ’ αποφασίσει.  

Ποτέ δεν ξεχνά ολότελα ο θεός. Η δε φύσις γέμει καλών τε και κακών. Ο σώφρων εστιάζει και πράττει το αγαθόν και καλλιεργεί το σωστούν. Αλλά πόσοι, παιδιά ενός αποτυχημένου θεού. έτοιμοι για το θρησκευτικό μαρτύριο και ανέτοιμοι για άθλους ζωής!   

Θάρρος, Έλληνες αδελφοί, σπορά θεού ηρωική, θάρρος και προσοχή! Δεν μας προστατεύουν τα ξύλινα τείχη, ο μιξοβάρβαρος βυζαντινισμός, ο πότε ευνουχισμένος εθνικισμός του και πότε ανατολίτικος μηδενιστικός αναχωριστικός του. τροφή ψυχής πουλερικών.

Αλλά  έχει κι ένα δίκαιο ο δισταγμός σας. Δεν είδατε ποτέ τι σημαίνει Ελλάς γιατί δεν είναι Ελλάς αυτό που βλέπετε, καιρός τώρα. Εκπαιδευτικοί της κακιάς ώρας, κουφιοκέφαλοι αριστερούληδες και τρομοκρατημένοι χριστιανούληδες, ακαδημαΙκοί του μεγάλου εθνικού ύπνου.

Αναξιοκρατία, οικογενειοκρατία και ανομία παντού. Καινοτομία μόνο στην απάτη, την προδοσία και την προστυχιά. Πολιτικοί αρπακτικά, ποιηταί της πλάκας, buon pour l’ Orient, και φιλόσοφοι ανορεκτικοί. ξενοκρατία των χειρίστων και ψευδοδημοκρατία των ολιγαρχών. Έλεος!  

 
4. Τίποτα το χειρότερον από μια ψυχή ρημαγμένη και μια ζωή λεηλατημένη που δεν μπορεί να διασώσει καμιά φιλανθρωπία. Ενώ άλλοι σκάνε απ’ την πολλή δυστυχία κι άλλοι απ’ την πολλή ευτυχία.

Μέτρια, θνητά και εις δόσεις πράγματα αντέχει ο άνθρωπος.  Η ελευθερία είναι το άλμα του θεού και η πατρίς ο βωμός του. Και θα καταπιή του ουράνιου θυμού η καταιγίδα όσους δεν ταξιδεύουν με ελληνική πυξίδα.

Υπάρχει κι αυτή η αλήθεια αλλά ποιος μπορεί να την σηκώσει; Ο ανομολόγηυος θεός του ανθρώπου είναι η αθανασία,  των ουρανών η υγεία. Αυτήν κυνηγά ανέκαθεν είτε με την δύνσμι της επιστήμης είτε με την μυστηριακή μαγεία της θρησκείας. Αλλά εκεί ελλοχεύουν και οι πιο μεγάλοι κίνδυνοι και παγίδες.

Ο Μεσσίας μίλησε για ανθρώπους υιούε θεού αλλά αυτό εκ του πονηρού αποσιωπάται.  και προβάλλεται ως υπερτάτη αξία το  μαρτύριο, ο μαρτυρικός υπέρ θρησκείας θάνατος έναντι της αναντικατάστατης και ανεκτίμητης ζωής αυτής που ζώμεν. Επειδή αυτό αποφέρει, δυστυχώς, κέρδη στην παντοδύναμη θρησκεία και σκλαβιά και φόβο στον ιερό άνθρωπο.  

Δεν υπάρχει θάνατος. Αλλά υπάρχει διαρκής ανάπλασις, αναδημιουργία, ζωδιακή ανακύκλωσις. Το όμοιον θα επιστρέψει στο όμοιον, το καθαρόν στο καθαρό, το ακάθαρτο στο ακάθαρτο, το ελαφρύ καλό άνω και το βαρύ κακό κάτω.  Και κάθε ανθρώπινη ψυχή στην εθνική ουράνια γειτονιά  - φωλεά της. Νόμος.