ΟΙ ΠΛΑΝΟΔΙΟΙ ΧΡΗΣΜΟΙ ΤΗΣ ΤΡΙΤΗΣ. (192)
(Ωδάρχης, Αρρίων, Μειδίας, Αγριμέδων)
Δημοκρατία, φόβητρό σου ή βούλησί σου;
Παιδιά ενός απροσάρμοστου αντιθεού. Ικανοί για μαρτύριο, ανίκανοι για ζωή.
Ένα ποίημα, δεκάξι μόλις θηλυκών στίχων, τράβηξε όλη την ομορφιά με το μέρος του.
Κάτι άστραψε τότε, σαν να σάστισε ο ήλιος.
Χρωστάμε στον ουρανό ένα μεγάλο ευχαριστώ και στην ζωή μια ωραία νίκη.
Υπήρχε ουράνια κάποτε επαφή με τον ιδιοκτήτη θεό της γης μας, χαμένη τώρα.
Πάνω στο γαλάζιο χώμα μιας προσευχής περπατούσαν αμέριμνα λευκοί θεοί.
Έθνος – θρησκεία οι παλαιοί πολιτισμοί και όχι θρησκεία –έθνος όπως οι παρακμιακοί.
Η ζωή αυτή μια ήπια κόλασις με διαλείμματα που θυμίζουν παράδεισο.
Όποιος πεθαίνει για την τιμή της πατρίδος θα έχει πατρίδα στον ουρανό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου