ΟΙ ΠΛΑΝΟΔΙΟΙ ΧΡΗΣΜΟΙ ΤΗΣ ΤΡΙΤΗΣ. (191)
(Ωδάρχης, Αρρίων, Μειδίας, Αγριμέδων)
Καταχρήσεις, απληστία, λαϊκή λατρεία πόσο ν’ αντέξει δηλαδή μια καλλιτεχνική ψυχή!
Ξενύχτια πολλά πανηγυρικά, οι μεν ξεφαντώνουν και τους δε αργοσκοτώνουν.
Το ζην εστί άσκησις θανάτου. Κατάθλιψις η φιλήσυχος μουσική του θανάτου.
Η ψυχή ο ολογραμμικός άσπιλος ουρανός μέσα μας.
Ήμουν κι εγώ κάποτε εκεί, στις κοιλάδες των Φαραώ, στους πρόποδες της ευδαιμονίας.
Ανοίγουν τα σχολεία, θρηνούν τα δρομάκια, καλή στραβωμάρα, πρωτάκια!
Ναοί ενοριών όπως σταθμοί πρώτων βοηθειών.
Φιλούν το χέρι του παπά με το ίδιο δέος όπως το του πολιτικού και του σταρ του σινεμά.
Όχι μόνο να στέκεσαι όρθιος αλλά και υψιμέτωπος, με το κεφάλι ψηλά.
Μα ο θεός δεν μας θέλει αγίους, προσεκτικούς μας θέλει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου