ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (20)

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ  (20)

Παραφράζοντες τα αρχαία ημών ελληνικά οξύνομεν τον νουν, εμπλουτίζομε την σύγχρονη  γλώσσα μας που δεν έχει άλλη συγγενική, διευρύνομε το γνωστικό μας πεδίο και καλλιεργούμε ιδανικά ψυχή και πνεύμα. (Δεδομένου ότι κυκλοφορεί  ευρέως και Αλτσχάιμερ.)     

(Θ ο υ κ υ δ ί δ ο υ  Γ  10  &  1- 5)

(Οι εκ Λέσβου πρέσβεις εξηγούν τους λόγους της αποστασίας των από την αθηναϊκή συμμαχία.)

Περί γαρ του δικαίου και της αρετής πρώτον άλλωστε και ξυμμαχίας δεόμενοι (και παράλληλα έχοντας ανάγκη συμμαχίας) ) τους λόγους ποιησόμεθα (θα εξηγήσωμε τους λόγους), ειδότες (ξέροντας ότι) ούτε φιλίαν βέβαιον ιδιώταις γιγνομένην (ούτε βεβαία φιλία μεταξύ ατόμων γίνεται) ούτε κοινωνίαν πόλεσιν εις ουδέν (ούτε κοινωνική ζωή στις πόλεις καθόλου ) ει μη μετ’ αρετής δοκούσης ες αλλήλους γίγνοιντο (αν δεν θα διεξήγοντο με σμοιβαία  εμπιστοσύνη) και τάλλα ομοιότροποι είεν (και δεν θα ήσαν γενικά της ίδιας νοοτροπίας.) Εν γαρ τωι διαλλάσσοντι της γνώμης (Επειδή λόγω διαφορετικής αντιλήψεως) και αι διαφοραί των έργων καθίστανται (προκύπτουν και αι διαφοραί των πράξεων.).

ημίν δε και Αθηναίοις (σε μας και τους Αθηναίους) ξυμμαχία εγένετο πρώτον απολιπόντων μεν υμών (αφού εσείς μεν κατά πρώτον αφήσατε) εκ του Μηδικού πολέμου (τον Περσικό πόλεμο), παραμεινάντων δε εκείνων εις τα υπόλοιπα των έργων (ενώ παρέμειναν εκείνοι για την πολεμική ολοκλήρωσι.). Ξύμμαχοι μέντοι εγενόμεθα ουκ επί καταδουλώσει των Ελλήνων Αθηναίοις (όχι για την υποτέλειαν των Ελλήνων στους Αθηναίους) αλλ’ επ’ ελευθερώσει  των Μήδων τοις Έλλησιν (αλλά για την απελευθέρωσι των Ελλήνων από τους Πέρσας.). Και μέχρι μεν από του ίσου ηγούντο προθύμως ειπόμεθα (και όσο μεν η ηγεμονία των ήτο μεταξύ ίσων προθύμως ακολουθούσαμε.) . Επειδή δε εωρώμεν αυτούς την μεν Μήδων έχθραν ανιέντας (Όταν βλέπαμε όμως την έχθραν των Αθηναίων προς τους Πέρσας να εκλείπει) την δε των ξυμμάχων δούλωσιν επαγομένους (στην δε υποδούλωσι των συμμάχων να καταλήγουν) ουκ αδεείς έτι ήμεν (δεν ήμασταν πια ήσυχοι.). αδύνατοι δε όντες καθ’ έν γενόμενοι (όντες δε αδύνατοι ο καθενας χωριστά) δια πολυψηφίαν αμύνεσθαι (δια πλειοψηφίας να επικρατήσωμε) οι ξύμμαχοι εδουλώθησαν πλην ημών και Χίων. Ημείς δε αυτόνομοι (ανεξάρτητοι)  δη όντες και ελεύθεροι τωι ονόματι (κατ’ όνομα μόνο) ξυνεστρατεύσαμεν (επολεμήσαμε με τους Χίους)).

( Λ υ σ ί ο υ,  δ ή μ ο υ  κ α τ α λ ύ σ ε ω ς  α π ο λ ο γ ί α  & 19-21)

Σκοπείν δε χρη και εκ τώνδε (Να σκέπτεσθε δε και εξ αυτών ), άνδρες δικασταί. Πάντες γαρ επίστασθαι (διαπιστώνετε) ότι εν τηι προτέρα δημοκρατία, των τα της πόλεως πραττόντων (εκ των διαχειριζομένων τα της πόλεως) πολλοί μεν τα δημόσια έκλεπτον , ένιοι δε επί τοις υμετέροις (ορισμένοι δε και δικούς σας δικαστάς) εδωροδόκουν, οι δε (ενώ άλλοι) συκοφαντούντες τους συμμάχους αφίστασαν (απεμάκρυναν). Και ει μεν οι τριάκοντα (τύραννοι) αυτούς μόνους ετιμωρούντο, άνδρας αγαθούς και υμείς αν αυτούς ηγείσθαι (θα θεωρούσατε και σεις αυτούς άνδρες εναρέτους). νυν δε ότι υπέρ των εκείνοις ημαρτημένων το πλήθος κακώς ποιείν ηξίουν (τώρα δε δια το ότι είχαν την αξίωσι (οι τριάκοντα) εξ αιτίας των παραβατικών εκείνων να κακοποιούν τον λαό), ηγανακτείτε ηγούμενοι (αγανακτούσατε πιστεύοντας) δεινόν είναι (ότι είναι τυραννικό) τα (των) ολίγων αδικήματα κοινά τηι πόλει γίγνεσθαι (τα αδικήματα των ολίγων να αποδίδονται σε όλους τους πολίτας). ου τοίνυν άξιον χρήσθαι τούτοις (μη αξιοπρεπές λοιπόν είναι το να εφαρμόζετε), οίς εκείνους εωράτε εξαμαρτάνοντας (εκείνα για όσα θεωρούσατε ότι εκείνοι (οι τριάκοντα)  παρανομούν), ουδέ ά πάσχοντας άδικα ενομίζετε πάσχειν (ούτε όσα θεωρούσατε άδικα να παθαίνετε), όταν ετέρους ποιήτε, δίκαια ηγείσθαι, (όταν σε άλλους τα κάνετε δίκαια να τα θεωρείτε) αλλά την αυτήν κατελθόντες (επανερχόμενοι εκ της εξορίας) περί αυτών γνώμην έχετε, ήνπερ φεύγοντες  περί υμών αυτών είχετε (την οποία για σας τους τους ίδιους τότε εν εξορία είχατε.) Εκ τούτων γαρ και ομόνοιαν πλείστην ποιήσετε, και η πόλις έσται (θα γίνει) μεγίστη, και τοις εχθροίς ανιαρότατα ψηφιείσθε (και για τους εχθρούς της τα πιο δυσάρεστα θα ψηφίσετε.).          

 
Ι σ ο κ ρ ά τ ο υ ς   π ε ρ ί   α ν τ ι δ ό σ ε ω ς  & 253-6)

Τοις μεν άλλοις, οίς έχομεν (Στα άλλα που έχομε), ουδέν των ζώων (σε τίποτα από τα ζώα δεν) διαφέρομεν, αλλά πολλών και τωι τάχει και τηι ρώμη (και στο τάχος και στην ρώμη) και ταις άλλαις ευπορίαις (και στις άλλες δεξιότητες) καταδεέστεροι (κατώτεροι) τυγχάνομεν όντες. Εγγενομένου δ’ ημίν (και καθώς είναι σύμφυτο με μας) του πείθειν αλλήλους και δηλούν προς ημάς αυτούς, (το να αλληλοπειθόμεθα και να εξηγούμεθα μεταξύ μας) περί ών αν βουληθώμεν( για όσα θέλομε) , ου μόνο του θηριωδώς ζην απηλλάγημεν, αλλά και συνελθόντες (συγκεντρωθέντες) και πόλεις ωκίσαμεν (κατοικίσαμε) και νόμους εθέμεθα και τέχνας εύρομεν και σχεδόν άπαντα τα δι’ ημών μεμηχανημένα (τα επινενοημένα) λόγος εστιν ημίν ο συγκατασκευάσας . ούτος (ο λόγος) γαρ και περί των δικαίων και των αδίκων και των καλών και των αισχρών ενομοθέτησεν, ών μη διαταχθέντων (τα οποία αν δεν κανονίσθηκαν) ουκ αν οίοι τ’ ήμεν (δεν θα είμεθα ικανοί) οικείν μετ’ αλλήλων (το συγκατοικείν) . Τούτωι (Με τούτο τον λόγο) και τους κακούς εξελέγχομεν και τους αγαθούς εγκωμιάζομεν. Δια τούτου τους τ’ ανοήτους παιδεύομεν και τους φρονίμους δοκιμάζομεν. Το γαρ λέγειν ως δει (Επειδή το ομιλείν πρεπόντως) του φρονείν ευ (της φρονήσεως) μέγιστον σημείον ποιούμεθα (θεωρούμε το σημαντικότρο χαρακτηριστικό) και λόγος αληθής και νόμιμος (και σύννομος) και δίκαιος ψυχής αγαθής και πιστής ( συγκροτημένης) είδωλον (εικόνα) εστίν.