ΤΑ ΑΝΑΔΕΛΦΑ ΔΙΑ-ΒΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ.Μέρος (¨θ¨20)

ΤΑ ΑΝΑΔΕΛΦΑ   ΔΙΑ-ΒΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ. (Μέρος ¨θ¨ 20)   

(Ωδάρχης, Αρρίων, Μειδίας, Αγριμέδων)

 

Ένα μέρος του παρελθόντος ζη στο παρόν, ένα μέρος του κάθε παρόντος είναι παρελθόν και ένα άλλο μέλλον. Το κορμί είναι η παχεία σκιά της ψυχής. Και κάθε ατομική ψυχή είναι ένα συμπαντικό ολόγραμμα της προς αποθέωσιν εξελισσομένης  πορείας της.

Πόλεμος παντού, πόλεμος και ο του ανθρώπου, αμφιμέτωπος, έξω και μέσα του.  κοπιωδέστερος ο δεύτερος του πρώτου. Πόλεμος, πόλεμος και για μια πανανθρώπινη μεγάλη Ελλάδα, της ελευθερίας και του ανθρωπισμού λαμπάδα.

Ω Ελλάς, ω πατρίς των πατρίδων και η ελπίς των ελπίδων. Έμαθες τον άνθρωπο να ζη και να πεθαίνει σαν άνθρωπος, τού δίδαξε και του πολιτισμού το άλφα και ωμέγα, την φιλοπατρία, φιλοπατρία που φθάνει έως την ηρωική αυτοθυσία.

Τι κι αν γεύθηκε, αντ’ αυτού, εν πολλοίς, μίσος, αχαριστία και προδοσία; Τα έχει αυτά η ζωή και η ανθρώπινη αδυναμία. Ο άνθρωπος γαρ γαλουχείται με το βέβαιον και ωριμάζει με το αβέβαιον. Η ζωή είναι μια ακροβασία. Το χείρον έχει, κάθε φορά, τις ίδιες πιθανότητες να συμβή με το βέλτιον.

Να διάγεις, όσο γίνεται, εύθυμα, να γηράσκεις όμορφα και να γλεντάς περίφημα της ζωής το στοίχημα. Τα εμπόδια δεν είναι για να κολλάμε αλλά για να τα ξεπερνάμε. Η ζωή άλλωστε δεν έχει νόημα και σκοπό χωρίς αυτά. Με ποιο τρόπο; Τρόποι όσοι και οι γενναίοι και αποφασισμένοι.

 
2. Η ελευθερία δεν είναι τυπολατρία, μια υποχρεωτική στρατιωτική και πολεμική θητεία εθνικού καθήκοντος, με ημερομηνία λήξεως. Αλλά είναι βίος και πολιτεία και προς θέωσιν ηρωική πορεία. Σκοπεύει την αλήθεια και τον θεό. Όπου ελευθερία αλήθεια. και όπου αλήθεια ελευθερία.

Ο άνθρωπος είναι ίσως εν δυνάμει θεός, ο άγνωστος θεός, καταδικασμένος να γίνη σε ένα πλήρωμα χρόνου ενεργός θεός.  Προωρισμένος για ένα ουράνιο πεπρωμένο. Πρόκριμα η ελευθερία, κάλλος και αλήθεια ο δρόμος.

Όσο για την ελευθερία, χαλεπώτερον η διατήρησι παρά η απόκτησί της. Ο καλός άνθρωπος είναι κάτι αρκετά αόριστο και σχετικό.  Ανάλογα με το επίπεδο πολιτισμού ενός λαού πάει κι αυτό το πρότυπο. Ο καλός, κατ’ αρχάς, δεν θέλει οπαδούς, δεν είναι ανθρωπάρεσκος και λαϊκιστής.

Ο καλός δεν επιδιώκει τον συμβατικό και ωφελιμιστικό εν πολλοίς έπαινο των συνανθρώπων του.  Αλλά ούτε και το πλήθος ακολουθεί τον δρόμο του από σεβασμό και φόβο για την ακεραιότητά του.

Η καλοσύνη έχει και μειονεκτήματα. Ενέχει και μια δόσι παθητικότητος και εκλεκτικισμού έως και αναχωρητισμού που η κάθε εξουσία έχει συμφέρον να προβάλλει ως αρετές. Ο όντως καλός όμως πρέπει να ίσταται υπεράνω του καλού και του κακού.  Και όχι για το ίδιο λόγο φυσικά.

 
3. Προφανώς ο καλός μεν, καλλιεργημένος δε, δεν είναι και φίλος της θρησκευτικής τυπολατρίας επειδή απεχθάνεται την θεατρική υποκρισία, την πλουτομανία και την εξουσιομανία που βασιλεύει εκεί. σιχαίνεται δε το μεταφυσικό εμπόριο της φιλανθρωπίας και του θεού.      

Ως προς δε την δημοκρατία αγαπά το πνεύμα της, την ισονομία, και όχι το είδωλό της, το λαϊκίστικο όνομά της. Προς τούτοις δεν συμπαθεί κι ένα κράτος που κλέφτες αφού το ελευθέρωσαν αρχικλέφτες ξενόδουλοι ευρωδημοκράται να το κυβερνάνε.

Κι όμως πέπρωται νομοτελειακά, όπως οι θρύλοι λένε, να αναγεννηθή και πάλι σ’ ένα τέτοιο κράτος, το μοναδικό εκείνο που δοξάσθηκε κάποτε, το μεταμορφωτικό, σωτήριο, μεγάλο. (δι’ ό και η αρχαία του εθνική θρησκεία υπήρξε η πιο προχωρημένη, η δε νυν της παρακμής η ολιγότερον πονηρεμένη και διεφθαρμένη.)

Πάντα οι Έλληνες,  οι στο καλό εκ φύσεως πρωτοπόροι και στο κακό ατάλαντοι βραδυπόροι. Και πάντα ριγμένοι. Γι αυτό και να πεθάνουν οι τωρινοί, και η ζωή των να σβήση, θα τους αναστήση κάποτε η ανθρώπινη νοσταλγία, λατρεία και προσμονή, του ανθρώπου η θεόζηλος φύσι.

Άνθρωπος σημαίνει έχω και δίνω λόγο για όλα. Ο έρως αγαπά τα ποιήματα, η ζωή τα διλήμματα και τα αινίγματα. Αλλά γιατί να βλέπωμε την ζωή πόσο είναι μικρή όταν έχομε δυστυχώς αρκετά μεγαλώσει!

 
4. Αλλά υπάρχει εξαπάτησι και στον ενθουσιασμό. Αυτοί οι ουράνιοι έρωτες, οι  πνευματικοί, αυτοί οι θεοί και τα παιδιά των με τα λαμπρά των τρισένδοξα ονόματα… έχουν κάνει στον άνθρωπο μεγάλη ζημιά, έχουν σπείρει διαχρονικώς τους χειρότερους πολέμους.

Και συνεχίζουν. Είναι σαν να σε ανεβάζουν ψηλά μόνο και μόνο για να σε συντρίψουν αφήνοντάς σε μετά να πέσεις κάτω. Άραγε μήπως και στον ουρανό πρέπει να κρατάμε μικρό καλάθι; Το ¨θνητά φρόνει¨ τότε είναι το άριστον μέτρον.  

Ταπεινά. Επειδή ο ταπεινόφρων δεν αναζήτησε ποτέ ουράνιους τόκους. κι ο ελευθερόφρων ζη σε μια απλότητα, φυσικότητα και ησυχασμό που την ζηλεύει κι αυτός ο ουρανός. Λένε οι σοφοί πως ό,τι ζη εδώ, έχει πεθάνει αλλού, και ό,τι έχει πεθάνει αλλού, ζη εδώ.

Όλα ατελή σ’ αυτή την φύσι. Και ο λόγος ακόμα, αυτό το οιονεί φάντασμα της ιδέας, αδυνατεί οδηγείν τους ανθρώπους στις ίδιες πράξεις, ανεπαρκής του μεταμορφώσαι παραδεισένια τον άνθρωπο.. Αληθεύει όταν τον χειρίζονται ορθά, ψεύδεται δε όταν πονηρά...

Αλλά όποιος δίνει ψυχή, εδώ στην γη, θα γεύεται νέα, αθάνατη ψυχή απ’ τον ουρανό. Εύχου υγείαν έχειν και τα βασικά, και μη παίρνεις τα υπόλοιπα στα σοβαρά. Φθόνο, απληστία και μήνιν κράτα μακριά. Και τότε θ’ απολαύεις του θεού τα δεδομένα και της ευχής τα ευλογημένα.