ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (21)
Παραφράζοντες τα αρχαία ημών ελληνικά οξύνομεν τον νουν, εμπλουτίζομε την σύγχρονη γλώσσα μας που δεν έχει άλλη συγγενική, διευρύνομε το γνωστικό μας πεδίο και καλλιεργούμε ιδανικά ψυχή και πνεύμα. (Δεδομένου ότι κυκλοφορεί ευρέως και Αλτσχάιμερ.)
(Π λ ά τ ω ν ο ς Μ έ ν ω ν & 80 )
Ω Σώκρατες, ήκουον πριν γε και συγγενέσθαι σοι (πριν σε συναντήσω) ότι συ ουδέν άλλο ή αυτός τε απορείς και τους άλλους ποιείς απορείν και νυν ως γ’ εμοί δοκείς (και τώρα όπως μου φαίνεται), γοητεύεις με και φαρμάττεις και (με μαγεύεις με φίλτρα) και ατεχνώς (κυριολεκτικώς) κατεπάδεις (με ναρκώνεις με την μαγική μουσική των λόγων σου) ώστε μεστόν απορίας γεγονέναι (ώστε να γίνομαι εξ ολοκλήρου ανόητος.) Και δοκείς με παντελώς (και μου φαίνεσαι τελείως) , ει δει τε και σκώψαι, (αν μπορώ και να αστειευθώ) ομοιότατος είναι (ότι είσαι) το τε είδος (μορφή) και τάλλα ταύτηι τηι πλατεία (την λεία) νάρκηι (μουδιάστρα) τηι θαλαττεία (την θαλασσινή.).
Και γαρ αύτη τον αεί πλησιάζοντα και απτόμενον (τον αγγίζοντα) ναρκάν ποιεί (ναρκώνει), και συ δοκείς μοι νυν εμέ τοιούτον τι πεποιηκέναι (και συ το ίδιο μου φαίνεσαι ότι με κάνεις.) αληθώς γαρ έγωγε και την ψυχήν και το σώμα ναρκώ, και ουκ έχω τι αποκρίνωμαί σοι. καίτοι μυριάκις (μύριες φορές) γε περί αρετής παμπόλους λόγους είρηκα (έχω εκφωνήσει) και προς πολλούς, και πάνυ ευ,(και πολύ εύστοχα) ως γε εμαυτώι εδόκουν (όπως ενόμιζα μέχρι τώρα.) Νυν δε ουδ’ ότι εστίν το παράπαν έχω ειπείν. (και τώρα δεν έχω να προσθέσω τίποτα επίπλέον.) και μοι δοκείς, εύ βουλεύεσθαι (ότι καλά κάνεις) ουκ εκπλέων ενθένδε ουδ’ αποδημών (μη αποπλέοντας από δω και ούτε ξενιτευόμενος.) Ει γαρ ξένος εν άλληι πόλει (Γιατί αν σε άλλη πόλι ως ξένος) τοιαύτα ποιοίς (τέτοια να κάνοις) , ταχ’ αν ως γόης απαχθείης. (αμέσως για μάγος θα σερνόσουν στα δικαστήρια.)
( Ξ ε ν ο φ ώ ν τ ο ς Κ ύ ρ ο υ Α ν ά β α σ ι ς Δ, IV & 12 - 16)
Ελείποντο δε (Υπελείποντο, καθυστερούσαν λοιπόν ) των στρατιωτών οι τε διεφθαρμένοι υπό της χιόνος τους οφθαλμούς (οι στους οφθαλμούς βεβλαμμένοι) οι τε υπό του ψύχους τους δακτύλους των ποδών αποσεσηπότες. (και οι σαπισμένοι στα δάκτυλα των ποδών λόγω του ψύχους.) Ήν (Ήτο) δε τοις μεν οφθαλμοίς επικούρημα (βοηθητικόν) της χιόνος ει τις μέλαν προ των οφθαλμών έχων ( αν ένας έχοντας κάτι μαύρο μπροστά στα μάτια) επορεύετο, των δε ποδών ει τις κινοίτο και μηδέποτε ησυχίαν έχοι (και δεν σταματούσε ποτέ) και εις την νύκτα υπολύετο (ξεποδενόταν). Όσοι δε υποδεδεμένοι (ποδεμένοι) εκοιμώντο, εισεδύοντο (εισέδυον) εις τους πόδας οι ιμάντες και τα υποδήματα περιεπήγνυντο (γύρω-γύρω πάγωναν.) και γαρ ήσαν επειδή επέλιπε (και αυτό επειδή είχαν αχρηστευθή) τα αρχαία υποδήματα, πεποιημένα υπό νεοδάρτων βοών.
Δια τας τοιαύτας ουν ανάγκας υπελείποντο τινες των στρατιωτών (καθυστερούσαν κάποιοι στρατιώτες). Και ιδόντες μέλαν τι χωρίον (κάποιο μαύρο χωρίο) δια το εκλελοιπέναι αυτόθι την χιόνα (επειδή είχε εκλείψει το χόνι) είκαζον τετηκέναι. (ενόμιζαν ότι είχε λιώσει.) και ετετήκει δια κρήνην τινα είχε (και είχε λιώσει λόγω κάποιας πηγής που είχε το χωρίον) ή πλησίον ήν ατμίζουσα εν κοιλάδι (ή ήταν κοντά στην κοιλάδα βγάζοντας ατμό.) ενταύθ’ εκτραπόμενοι ξεμακραίνοντας) εκάθηντο και ουκ έφασαν πορεύεσθαι (και είπαν να μη προχωρήσουν). Ο δε Ξενοφών έχων οπισθοφύλακας ως ήσθετο (μόλις το έμαθε), εδείτο αυτών (τους παρεκάλει) πάσηι τέχνηι και μηχανήι (δια παντός τρόπου και μέσου) μη απολείπεσθαι (να μη καθυστερούν.)
( Ξ ε ν ο φ ώ ν τ ο ς Κ ύ ρ ο υ Α ν ά β α σ ι ς 3, 2 & 10 )
Ετύγχανον λέγων (Έτυχε λέγοντας τότε ) ότι πολλαί και καλαί ελπίδες ημίν είεν (θα είναι) σωτηρίας. πρώτον μεν γαρ ημείς εμπεδούμεν (τηρούμε) τους των θεών όρκους . οι δε πολέμιοι επιορκίκασι (έχουν επιορκίσει) και τε και τας σπονδάς παρά τους όρκους λελύκασιν (και έχουν παρασπονδίσει παραβαίνοντας τους όρκους). Ούτω δ’ εχόντων (κατά συνέπειαν λοιπόν) εικός (εύλογον) τοις μεν πολεμίοις εναντίους είναι τους θεούς (για τους θεούς να είναι αντίθετοι προς τους αντιπάλους μας), ημίν δε συμμάχους (σε μας όμως σύμμαχοι) , οίπερ (θεοί οι οποίοι) ικανοί και τους μεγάλους ταχύ (σύντομα) μικρούς ποιείν και τους μικρούς κάν εν δεινοίς ώσι (κι ας είναι σε δύσκολη θέσι) σώζειν ευπετώς (να διασώζουν εύκολα) όταν βούλωνται.
έπειτα δε αναμνήσω γαρ υμάς (εξ άλλου δε, θα σας υπενθυμίσω) και τους των προγόνων των ημετέρων κινδύνους, ίνα ειδήτε ως ότι αγαθοίς τε υμίν προσήκει είναι (ότι αρμόζει σε σας να είστε γενναίοι) σώζονταί τε συν τοις θεοίς και εκ πάνυ δεινών οι αγαθοί (και συν θεοίς διασώζονται από πολλά δεινά οι γγενναίοι.) Ελθόντων γαρ Περσών και των συν αυτοίς παμπληθεί στόλωι (με όλο τον στόλον των) ως αφανιούντων τας Αθήνας (για να καταστρέψουν την Αθήνα), υποστήναι αυτοί Αθηναίοι τολμήσαντες (τολμώντας ν’ αντιμετωπίσουν μόνοι των οι ί0000000000διοι οι Αθηναίοι) ενίκησαν αυτούς. (172)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου