ΤΑ ΑΝΑΔΕΛΦΑ ΔΙΑ-ΒΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ.Μέρος(¨θ¨21)

ΤΑ ΑΝΑΔΕΛΦΑ   ΔΙΑ-ΒΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ. (Μέρος ¨θ¨ 21)   

(Ωδάρχης, Αρρίων, Μειδίας, Αγριμέδων)

 

Ο δρόμος για την σωτηρία είναι εστρωμένος με πολλά έωλα παραμύθια. Εμπρός! Η αναβολή είναι γεμάτη προφάσεις, αποφάσεις η δράσις. Προέχει η μυθική ανάγνωσις της πραγματικότητος. Το μεγαλύτερο ψέμα βουτηγμένο στο αίμα φορά τα ομορφότερα άμφια.

Η ιδέα είναι η ψυχή του όντως όντος. Ο δε λόγος είναι η ανάσα της ψυχής και η τροφή του πνεύματος. Η ψυχή όταν βγαίνει ανεβαίνει. Όταν ο θεός γίνεται κάλλος, δεν υπάρχει άλλος. Αλλά ουδείς λόγος μπορεί να περιγράψει την δράσι και να προδικάσει το αποτέλεσμά της.

Η ελευθερία κρύβει παγίδες, η ευκολία καταιγίδες, η ευτυχία πειρασμούς. Ο νάρκισσος βλέπει το κάλλος του όχι ως μύησι προς το ασύλληπτο και απερίγραπτο αλλά ως αναφαίρετο προνόμιο και εμπόρευμα. Γι  αυτό αποζητά ανταλλάγματα,  τιμή, αξιώματα, διαφήμισι.

Το τέλος του νάρκισσου είναι λιμνάζοντα αυτοκαταστροφικά νερά. Πνίγεται στο ίδιο του το ασγκράτητο εγωπαθές συναίσθημα και τα εξ αυτού απορρέοντα ακόρεστα πάθη.  

Οι πιο πολλοί δεν ζουν. Αποζούν. Τους  παρά φύσιν διαστροφικούς κυνηγούν αι χειρότεραι Ερινύες. Γι αυτό οι πλείονες εξ αυτών, δια το κακό, μολυσματικό κάρμα που μεταφέρουν, έχουν ένα αποτρόπαιο, εγκληματικό, έως και πρόωρο, τέλος.

 
2. Καλό να πιστεύεις αλλά το ιδανικότερον είναι να μη έχεις ανάγκη καμιά πίστι διότι στην πίστι υποκρύπτεται και η πιο ύπουλη και μεγάλη υποδούλωσι και εκμετάλλευσι. Άσε λοιπόν την πίστι για τους και συ ¨ταπεινά φρόνει.¨

Ο θεός άλλωστε δεν πιστεύει, μόνο αγαπά απλά σαν παιδιά του ό,τι γύρω του βλέπει.  Και είναι νόμος: Τίποτα δεν πάει χαμένο στην ζωή αυτή. Ανακυκλούται. Και ό,τι χάνεις ο ένας το κερδίζει και επωφελείται ένας άλλος.

Ο πλούτος συγγενεύει περισσότερο εξ όλων με το ψέμα και το έγκλημα. Η δε πενία είναι ο πιο αξιόπιστος σκληρός διδάσκαλος. Πατήρ εργοδοσία, θιός μισθοδοσία, άγιο πνεύμα ο μισθός. Αύτη η πραγματική αγία Τριάς, η μυστική θρησκεία της πενίας.

Όσοι με άγγιξαν δεν με ένιωσαν. Κι όσοι με άκουσαν δεν με κατάλαβαν τόνισε ο σοφός. Ανατολής θεοπάλαβοι παλαιοβάρβαροι και δυτικοί ωμοφάγοι νεοβάρβαροι.  Σαπίλα και ανατριχίλα και σατανοαριστερίλα.

 ¨Προσοχή! Κίνδυνος σοβαρός εθισμού και απώλειας ψυχών τε και περιουσιών.¨  αυτό θα έπρεπε υποχρεωτικά να αναγράφεται εις τας μετώπας των ιερών ναών όπως εις τα πακέτα τσιγάρων. Αλλά μιλάμε για μια τέλεια κοινωνία, φυσικά.  

3. Παραίτησι, απελπισία, κατάθλιψι, ισοδυναμούν  με ζωής και ψυχής προδοσία. Επειδή έτσι τρέφεις κι εμψυχώνεις τον εχθρό, το κακό που την προξενεί. Κι ακόμα δικαιώνεις και απενοχοποιείς το κακό και άδικο, γίνεσαι αθέλητα κολάσιμο μέρος τους.

Βίος πόλεμος, ζωή βρασμός. και όσο υπάρχει ουρανός , δεν υπάρχει τελικός, ουδείς ένοχος ή αθώος οριστικός. Το δε χρήμα πόλεμος εμφύλιος κι αυτός, ύπουλος πόλεμος ψυχρός. Η χειροτέρα μορφή πολέμου.

Αν και καμιά ανθρώπεια διαστροφή, κακία και ακολασία δεν συγκρίνεται με την αιμοδιψή φρίκη και απόγνωσι ενός γενικευμένου πολέμου. Όμως ανθρώπινα πάθη και αδυναμίαι είναι αυτό που οδηγεί σ’ αυτόν.

Η ηθική ικανοποίησις είναι ζήτημα βάθους ψυχικού περιεχομένου και όχι πλάτους κτητικού που συγκρούεται με ηθικούς νόμους και αξίας. Η φυσική μαγεία του λογικού και επιστημονικού είναι η ολύμπια πολιτεία των δικαίων.   

Η κοιλία είναι η του σώματος πλατεία. Όλα, πειρασμοί, αμαρτίαι και έρωτες ξεκινούν, αφετηρίαι από κει. Το ανθρώπινο μέτρο κινείται εις το κλίμα του αβέβαιου.  Ή βεβαιότης του ναντίον ξυπνά το εγωπαθές, το εριστικό, την βία, τον απύθμενο ναρκισσισμό και θεοφανατισμό μέσα μας.

 
4. Θεός, θεός αλλά ποιος θεός; Όχι πάντως ο προελθών απ’ την αρρωστημένη φαντασία πονηρών τυράννων και δούλων, ο βιαστών και βιασθέντων θεός.

Ο μοναδικός θεός, σού λέει ο άλλος. Μα όσο υπάρχουν άδικοι πλούσιοι και αδικημένοι πτωχοί, θα υπάρχουν, φυσικό δεν είναι;  αντίπαλοι και αμφιλεγόμενοι, τουλάχιστον δύο, θρησκείαι και θεοί.

Αμφιλεγόμενοι θεοί, αμφιλεγόμεναι θρησκείαι. Ο άνθρωπος έχει αισθήματα λατρείας και μίσους να εκδηλώσει που αν τα κρατήσει μέσα του, θα τον πνίξουν.

Η θρησκεία είναι για τους θεατρόφιλους, τους λάτρεις του μεταφυσικού. Ο μυστικισμός της χαμένος χρόνος και συναίσθημα.  Η αλήθεια της δογματίζουσα, αφοριστική, προβληματική. Η έρις αγαπά, και μας ξαλαφρώνει από, το μίσος.

Τώρα γιατί σπανιότατα εντοπίζονται και παρουσιάζονται οι όποιοι θεοί ενσαρκωμένοι σ’ αυτήν γη αφού παντοδύναμοι θεωρούνται; Ίσως γιατί η γη είναι ανίερη και μολυσμένη ή επειδή οι θνητοί θα γίνονταν έτσι πολύ χειρότεροι, κακομαθημένοι, αφηνόμενοι στην θείαν βούλησι και προστασία.