Στο πεδίο των Διεθνών Σχέσεων υπάρχει ακόμα μια ισχυρή θεωρία: Οι ηγεμονίες (δηλαδή τα μεγάλα, ισχυρά κράτη).
Αυτά, κατά αυτή την θεωρία, αναδύονται πάντα ως παραγωγικά κέντρα, εξελίσσονται σε εμπορικά κέντρα, τελικά γίνονται χρηματοπιστωτικά κέντρα και μετά παρακμάζουν. Αυτός ο κύκλος φαίνεται να αποτυπώνεται ιστορικά πολύ καλά στην άνοδο και την παρακμή της Ολλανδίας, μετά της Βρετανίας και τώρα των Ηνωμένων Πολιτειών, που ενδεχομένως να βρίσκονται ακόμα υπό την απειλή του 2ου τους Εμφυλίου ( ), ακριβώς λόγω αυτού.
Χαρακτηριστικό και των τριών αυτών "ηγεμόνων", είναι το ότι αναπτύχθηκαν σε "ναυτικά κράτη". Κράτη δηλαδή με ισχυρή αποικιοκρατική ή νεοαποικιοκρτική αντίληψη και πρακτικές, αυτές που επιβάλουν την ισχύ τους στις χώρες της περιφέρειας που ελέγχουν δια των όπλων, κυρίως των αεροναυτικών-διαστημικών σήμερα.
Ταυτόχρονα, μετά το 1990 έχουμε την ανάδειξη και τριών "χερσαίων" εθνικών κρατών, της Κίνας, της Ινδίας και της Ρωσίας (ως τροφοδότη των δυο σε ενέργεια και πρώτες ύλες) ως μια νέα ευρασιατική ηγεμονία. Αυτή ωρίμασε γρήγορα ως παραγωγικό κέντρο του πλανήτη και εξελίσσεται τώρα σε εμπορικό επί δύο σημαντικών αλληλοσυμπληρουμενων συνόλων έργων υποδομών, κυρίως μεταφορών, κόμβων και logistics. Κάποια υπό τον κωδικό One Belt Road Ανατολής -Δύσης που διευκολύνουν την εμπορική και πολιτική διείσδυση της Κίνας στον λεγόμενο Οικονομικό Νότο και ένα αντίστοιχο πλέγμα έργων Νότου -Βορρά, που στοχεύουν στην ανάπτυξη της Μόσχας ως το δυτικό μεγα-εμπορικο κέντρο αυτής της ζώνης, διασυνδέοντας την Ινδία, το Ιράν και την Τουρκία επί χερσαίων διαδρομών με όλες τις άλλες που ξεκινούν από την Κίνα.
Πρώτη συνέπεια: η αχρήστευση του Σουέζ ως του πλέον κρίσιμου σημείου του πλανήτη. (μία εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ανάλυση αυτής της ζώνης που ξεκινάει από τα εμπορικά κέντρα Σανγκάη και το Χονγκ-Κονγκ και καταλήγει στις παρυφές της ΕΕ μπορείς να διαβάσεις με google translate . ΕΔΩ )
Αυτή η θεώρηση από την οπτική των "μαθηματικών των συστημάτων" έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον. "Οι ποσοτικές μεταβολές οδηγούν σε ποιοτικές πάντα", όπως θα το έλεγαν ίσως παλιότερα οι θεωρητικοί του μαρξισμού. Όμως αυτή η "γραμμική" ανάγνωση δεν οδηγεί σε σωστά και παραγωγικά συμπεράσματα αν δεν επισημανθούν και ορισμένες πολύ σημαντικές "λεπτομέρειες":
