Πως παίρνουμε αποφάσεις;; Και τι είναι η διαίσθηση

 

ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :

Πως παίρνουμε αποφάσεις;; Και  τι είναι η διαίσθηση ( και η e-λιθιότητα που προκύπτει από την μη χρήση της από μηχανές ΑΙ)

Τρεις είναι οι μέθοδοι λήψης αποφάσεων, όλες όλες:

 

Όταν ξέρουμε ακριβώς το αναμενόμενο αποτέλεσμα. Πχ πεινάω, αποφασίζω να φάω, ξέρω από πριν ότι θα πάψω να πεινάω.

 

Όταν ξέρουμε τις πιθανότητες των αναμενόμενων αποτελεσμάτων από την απόφαση που θα πάρουμε. Πχ θα μπώ σε εκείνο το εστιατόριο, ίσως (με μια πιθανότητα) θα βρω φαγητό που θα μου αρέσει και έτσι ίσως (με μια άλλη πιθανότητα) να χορτάσω. Για την λήψη τέτοιων πιθανοθεωρητικά στηριγμένων αποφάσεων, ο κάθε ένας χρησιμοποιεί κάποιο κριτήριο. Τα βασικότερα είναι 3 (αν και υπάρχουν και λεπτότερες παραλλαγές τους):

 

-To κριτήριο της μεγιστοποίησης του ελάχιστου κέρδους (maximin)

-Το κριτήριο της ελαχιστοποίησης της μέγιστης ζημιάς (minimax)

-To κριτήριο της ελαχιστοποίησης της χαμένης ευκαιρίας.

(,όταν σε τέτοιες αποφάσεις εμπλέκονται ανταγωνιστικά τουλάχιστον δυο, εμπλέκεται και η διάσημη τέχνη του game theory για να προβλέψει με ποια βέλτιστη στρατηγική αποφάσεων κάποιος θα κερδίσει η πότε θα έχουμε κάποια ισοπαλία).

 

Οι καταστάσεις (προβλήματα) όπου μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε μια από τις πιο πάνω 2 μεθόδους, είναι όμως πολύ σπάνιες, ελάχιστες! Συνήθως παίρνουμε αποφάσεις σε καθεστώς έλλειψης πληροφορίας (που μερικούς τους φοβίζει τόσο πολύ, ώστε να μην λαμβάνουν καμία απόφαση, αναθέτοντας αυτή την δουλειά σε τρίτους. Είναι οι πραγματικά δυστυχισμένοι). Παρ' όλα αυτά παίρνουμε καθημερινά αποφάσεις που κυρίως στηρίζονται στην:

 

Αποφάσεις που λαμβάνονται με την διαίσθηση. Πχ "κάτι μου λέει" ότι ο τάδε τελικά θα τα καταφέρει, και ψηφίζω ανάλογα. Ή κάτι μου λέει ότι εκείνο το κορίτσι στον απέναντι τοίχο είναι η αδελφή ψυχή που δεν βρήκα ακόμα.

 

Αλλά τι είναι η διαίσθηση;; Tι είναι αυτό το "κάτι" που μας τραβάει σαν μαγνήτης, και που τις περισσότερες φορές δεν κάνει λάθος;;

 

Για να απαντηθεί το ερώτημα, χρειαζόμαστε μερικά πολύ βασικά από τον χώρο των λεγόμενον νευροεπιστημών. Την διεπιστημονική δηλαδή προσπάθεια για την κατανόηση της λειτουργίας του εγκεφάλου.

 

Πριν πάρουμε μια οποιαδήποτε απόφαση, ο εγκέφαλος βιώνει μια συγκεκριμένη ισορροπία. Την στιγμή της απόφασης, η ισορροπία αυτή καταστρέφεται, για ελάχιστα μικροδευτερόλεπτα βιώνει κάτι ανάλογο με την παθολογία της σχιζοφρένειας! (αποδεικνύεται με ανάλυση εικόνων f-mri), αφού η προβολή στο μέλλον σημαίνει προβολή σε κάτι που δεν υπάρχει (και συνήθως δεν μπορεί να προβλεφτεί)!

ΘΑ ΣΤΕΛΝΑΤΕ ΑΥΡΙΟ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΣΑΣ ΝΑ ΔΙΔΑΧΘΕΙ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΑRTIFICIAL INTELLIGENCE ΚΑΘΗΓΗΤΗ;;

ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :

ΘΑ ΣΤΕΛΝΑΤΕ ΑΥΡΙΟ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΣΑΣ ΝΑ ΔΙΔΑΧΘΕΙ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΑRTIFICIAL INTELLIGENCE ΚΑΘΗΓΗΤΗ;;

Σύνοψη σεντονιού:

 

Η συντηρητική άποψή περί της εκπαίδευσης, αυτή δηλαδή που την θεωρεί ως τον χώρο μετάδοσης μόνο γνώσεων για την δημιουργία δεξιοτήτων, δεν θα είχε κανένα πρόβλημα να απαντήσει θετικά στο πιο πάνω ερώτημα. Ένας τέτοιος καθηγητής είναι φθηνότερος, δεν έχει απαιτήσεις, αξιολογείται αδιαμαρτύρητα και δεν κάνει λάθη, θα σου πει.

 

Αγνοώντας όμως ότι:

 

Το περιεχόμενο που δημιουργείται από AI αρχίζει να γεμίζει το διαδίκτυο και αυτό θα μπορούσε να είναι άσχημα νέα για τα μελλοντικά μοντέλα AI.

 

Τα μοντέλα γλώσσας όπως το ChatGPT εκπαιδεύονται χρησιμοποιώντας περιεχόμενο που βρίσκεται στο διαδίκτυο και καθώς η τεχνητή νοημοσύνη δημιουργεί πιο «συνθετικό» περιεχόμενο, θα μπορούσε να δημιουργήσει ένα μηχανολογικό πρόβλημα γνωστό ως «κατάρρευση μοντέλου».

 

Το φιλτράρισμα συνθετικών δεδομένων από μοντέλα εκπαίδευσης, που γίνεται ένας σημαντικός τομέας έρευνας και πιθανότατα θα αυξηθεί καθώς το περιεχόμενο AI αρχίζοντας να γεμίζει το Διαδίκτυο, δεν είναι αρκετό για να αποτρέψει την κατάρρευση αυτού του συστήματος που στηρίζεται στην υπερσυγκεντρωση δεδομένων.

 

Το σεντόνι:

 

Ο ουροβόρος είναι το διάσημο αρχαίο σύμβολο ενός φιδιού που καταβροχθίζει την ουρά του. Καθώς το περιεχόμενο που δημιουργείται από μοντέλα γλώσσας τεχνητής νοημοσύνης όπως το ChatGPT αρχίζει να γεμίζει το διαδίκτυο —συχνά προς απογοήτευση των πολύ ανθρώπινων συντακτών που εργάζονται σε αυτούς τους ιστότοπους ή στα επαγγέλματα που σχετίζονται με την δημιουργική γραφή — πολλά αποτελεσματα της δράσης της ΑΙ συνοδεύονται από πολλά σφάλματα.

 

Και αυτό είναι μεγάλο πρόβλημα, γιατί το Διαδίκτυο είναι το ίδιο το υλικό πηγής πάνω στο οποίο εκπαιδεύονται αυτά τα γλωσσικά μοντέλα, που στηρίζονται σε αλγόριθμους που επινοήθηκαν από μαθηματικούς την δεκαετία του 70 και του 80 (τα Petri-nets από Σοβιετικούς αρχικά και τα νευρωνικά δίκτυα αργότερα).

 

Με άλλα λόγια, η AI, που βρήκε την ευκαιρία να εκκολαφτεί μόνο όταν υπερσυγκεντρώθηκαν παράνομα πολλά δεδομένα από εταιρίες του web2.0 τυπου Facebook και Google, αφού εκκολαφτηκε, άρχισε ήδη να τρώει την ουρά της. 

 

Αυτό μπορεί να περιγραφεί καλύτερα με τις συνεχείς φωτοτυπίες επί της ίδιας φωτοτυπίας. Στο τέλος το αρχικό περιεχόμενο αλλοιώνεται τελείως., Με τον ίδιο τρόπο και η τεχνητή νοημοσύνη θα μπορούσε να αρχίσει να εκπαιδεύεται σε συνθετικά δεδομένα γεμάτα λάθη έως ότου το ίδιο το πράγμα που προσπαθούσε να δημιουργήσει γίνει η απόλυτη ασυναρτησία. Αυτό είναι που οι ερευνητές της τεχνητής νοημοσύνης αποκαλούν «κατάρρευση μοντέλου».

Πως παίρνουμε αποφάσεις;; Ή τι είναι η διαίσθηση.

ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :

Πως παίρνουμε αποφάσεις;; Ή τι είναι η διαίσθηση. (Όπως, λόγου χάριν, ποιον θα ψηφίσουμε ή με ποια/ποιόν θα πλαγιάσουμε)

Τρεις είναι οι μέθοδοι, όλες όλες:

 

1. Όταν ξέρουμε ακριβώς το αναμενόμενο αποτέλεσμα. Πχ πεινάω, αποφασίζω να φάω, ξέρω από πριν στο θα πάψω να πεινάω.

2. Όταν ξέρουμε τις πιθανότητες των αναμενόμενων αποτελεσμάτων από την απόφαση που θα πάρουμε. Πχ θα μπω σε εκείνο το εστιατόριο, ίσως (με μια πιθανότητα) θα βρω φαγητό που θα μου αρέσει και έτσι ίσως (με μια άλλη πιθανότητα) να χορτάσω. Για την λήψη τέτοιων πιθανοθεωρητικά στηριγμένων αποφάσεων, ο κάθε ένας χρησιμοποιεί κάποιο κριτήριο. Τα βασικότερα είναι 3 (αν και υπάρχουν και λεπτότερες παραλλαγές τους):

 

-To κριτήριο της μεγιστοποίησης του ελάχιστου κέρδους (maximin)

-Το κριτήριο της ελαχιστοποίησης της μέγιστης ζημιάς (minimax)

-To κριτήριο της ελαχιστοποίησης της χαμένης ευκαιρίας.

(,όταν σε τέτοιες αποφάσεις εμπλέκονται ανταγωνιστικά τουλάχιστον δυο, εμπλέκεται και η διάσημη τέχνη του game theory για να προβλέψει με ποια βέλτιστη στρατηγική αποφάσεων κάποιος θα κερδίσει η πότε θα έχουμε κάποια ισοπαλία).