Διανύουμε την περίοδο του τέλους τού σιδηρούν (σάπιου) γένους των βροτών

ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :

Διανύουμε την περίοδο του τέλους τού σιδηρούν (σάπιου) γένους των βροτών 

《Ζεὺς δι’ ὀλέσει καί τοῦτο γένος τῶν μερόπων》 όπως ο Ησίοδος στην εσχατολογία του προφητεύει (”Αλλά ο Ζεύς και τούτο το γένος των θνητών, το σιδηρούν γένος, θα αφανίσει”). 

Το σιδηρούν δολερόν γένος, το γένος του ψεύδους, της απάτης και του Δόλου κλείνει οριστικά τον ιστορικό κύκλο του με το πέρασμα του ανθρώπου στην νέα εποχή, την εποχή του Υδροχόου με τις τελευταίες δύο χιλιετίες, τα πέτρινα χρόνια τού σκότους των Ιχθύων να σημαδεύουν τον άνθρωπο ανεξίτηλα, να αφήνουν βαθιά ουλή στο θλιβερό σαρκίο τού γένους, να μιαίνουν τον νου και την ψυχή τού ανθρώπου, να ποτίζουν την ενσάρκωση με το πιο θανάσιμο φαρμακό: το ψεύδος, το δόλο, την απάτη και την αδικία.

Εν αρχή ήν το χάος, είπε.

ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :

Εν αρχή ήν το χάος, είπε.

Τι μπορεί να πάθει κανείς διαβάζοντας Ησίοδο στην θάλασσα.  Περνάω, λέω, κάπως υποφερτά τους χειμώνες μου προσπαθώντας να απαντήσω στο ερώτημα πως από το φ του φόβου που προκαλεί, θα περνάω με μια δρασκελιά στα ρο του έρωτα. Μπας και δεν χαθεί πάλι και το επόμενο καλοκαίρι διαγράφοντας εικονικούς"φίλους" του χειμώνα, αυτούς που ποτέ δεν γνώρισα.

Και συνήθως ξεχνιέμαι έτσι μέσα στο χάος των σκέψεων που κάνουν αγώνα δρόμου, σαν κάτι καλοκαιρινά καράβια που παραβγαίνουν στο ποιο θα δέσει πρώτο σε κάποιον χειμερινό ντόκο σιγουριάς.