Μια ευχάριστη "παρεμβολή" και κάτι αιώνιοι δεσμοί.

  

ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :

H σημερινή ανάρτηση έχει να κάνει με τους αιώνιους δεσμούς και τις παρεμβολές που σου κάνουν όταν πρέπει.

Μου έγινε μια ευχάριστη "παρεμβολή" μετά από τις παρενέργειες που είχα από κάποιες ειδήσεις που διάβασα. Χρειάστηκαν αρκετά χρόνια για να καταφέρω αυτό που προσπαθούσα από τα 10, όταν άρχισα να βλέπω Τον Πόλεμο των Άστρων με την γιαγιά μου, όπου έβαζα μετά μια τρίχα στο τραπέζι της κουζίνας και προσπαθούσα να την μετακινήσω με την δύναμη της σκέψης. 

Χρειάστηκαν λοιπόν 

 

οι ειδήσεις των τελευταίων ημερών,

ένα κινητό (που διαβάζω τις ειδήσεις και το bluetooth ON)

και τα ασύρματα ακουστικά μου (που ανοίγουν χειροκίνητα όταν πατάς 5 δευτερόλεπτα το ΟΝ)

 

για να αρχίσω να “φορτώνω” ενεργειακά και να αλλάξω στιβάδα από την αγανάκτηση με αυτά που διάβαζα και έβλεπα, ώστε στο τέλος το μυαλό (ως παρεμβολή) να επικρατήσει της ύλης.

Αρχικά, και γραμμικά και πολύ σταθερά, φόρτωνα με αυτά που έγιναν στο Μετρό της Θεσσαλονίκης , μετά στην Ρόδο με τους δύο αστυνομικούς που βίαζαν τα παιδιά τους (όπου ακόμα και σήμερα αρνούμαι να το επεξεργαστώ),και μετά λογαριθμικά φορτώνω στο max με τον περιφερειάρχη Ιονίων στην Αμερική και τον Κοντό να φωτογραφίζεται δίπλα στο Δένδια και να λέει “Ενωμένοι καταφέρνουμε πολλά”.

 

Και εκεί αυθόρμητα (μετά τις τελευταίες δύο ειδήσεις), και στο max της παραγόμενης ενέργειας από ένα υποσυνείδητό και ακοντρολαριστο πια θυμό και ενόχληση, ακούω ξαφνικά “Power off” από τα ακουστικά μου (που ακούγεται μόνο όταν πατάς χειροκίνητα το κουμπί OFF για 5 δευτερόλεπτα) ενώ παράλληλα κλείνει και το bluetooth στο κινητό μου.

 

Σαστίζω και μένω με το στόμα ανοιχτό. Ενώ συγχρόνως μια γνώριμη πολύ οικεία παρουσία με περιβάλει. Με την συγκίνηση έντονη και με φωνή που τρέμει  ψιθυρίζω:

ΤΟ ΠΡΟΓΟΝΙΚΟ ΜΟΥ ΧΑΡΙΣΜΑ

  

ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :

ΤΟ ΠΡΟΓΟΝΙΚΟ ΜΟΥ ΧΑΡΙΣΜΑ

Αφορμή για αυτήν την ανάρτηση είναι κάτι που έγινε * πρόσφατα και μου θύμισε τις ικανότητες της γιαγιάς μου και της μητέρα αυτής. Δεν ήταν λίγοι αυτοί που τις θεωρούσαν Λευκές Μάγισσες. Είναι γνωστό στην οικογένεια μας ότι υπάρχει ένα " κληρονομικό χάρισμα" που κληρονομείται από γενιά σε γενιά.

Το ίδιο το σύμπαν είχε ανοίξει κρυφές πόρτες για να τις φανερωθούν πράγματα που κανείς άλλος στην οικογένεια δεν έβλεπε. Όλοι το ήξεραν και το δέχονταν, έτσι απλά χωρίς πολλές ερωτήσεις, και ήξεραν ότι θα τους προστάτευε για πάντα. 

 

Η γιαγιά μου λοιπόν (και η μητέρα αυτής) είχε την ικανότητα να βλέπει στο μέλλον. Κρυμμένη μέσα στο τεράστιο κήπο της άκουγε και έβλεπε πολύ μακριά.Όταν πέθανε, έκλαιγαν απαρηγόρητοι με μαύρο δάκρυ όλοι στην οικογένεια . Είχε μείνει όμως δίπλα μου μια εβδομάδα (μετά που πέθανε), καθισμένη σε μια καρέκλα απέναντι από το κρεβάτι μου, μέχρι να μου περάσει το κλάμα. Περίμενε να ηρεμήσω και μετά έφυγε.

 

Όταν πέθανε ο πατέρας μου χρόνια αργότερα, και άνοιξαν τον τάφο για να τους βάλουν μαζί, πάγωσαν όλοι. Ήταν ακριβώς όπως όταν την είχαν θάψει. Ο χρόνος του θανάτου και τα σκουλήκια δεν την είχαν πειράξει καθόλου.

 

Τα άλλα δίποδα σκουλήκια  γύρω μας, έψαχναν λίρες και έψαχναν θησαυρούς και μεγαλεία χαμένα (θαμμένα) στον κήπο της. Δεν είχαν καταλάβει ότι ο θησαυρός ήταν αυτή. “Πες στην μάνα σου ότι είμαι εδώ”, την άκουσα πριν λίγα χρόνια να μου ξανά λέει. Τις προάλλες πάλι την άκουσα τσαντισμένη να λέει “Δεν σε μεγάλωσα για να ασχολείσαι με βλακείες” και έκανε βόλτες θυμωμένη μέσα στο σπίτι.