Γράφει ο ΑΡΡΙΩΝ :
Μέμνησθε και τούτου εν παρόδω, ω αεί παίδες οπαδοί του ενός θεού και του ενός βιβλίου: ότι ουκ έστι πρωθυπουργός άνευ υπουργών, και βασιλεύς άνευ συμβούλων αυλικών και ήλιος άνευ ακτίνων και πλανητών, ουρανός τε κενός αστερισμών και άνευ οργάνων οργανισμός!
Αλλά δια τι καθυστερούσιν οι θεοί και ουκ επεμβεβήκασιν εισέτι εις τα επί χείλους κρημνού ευρισκόμενα πράγματα των ανθρώπων; Μάλον επειδή ώσπερ σπόρον γεωργικόν εσπαρμένον θεωρούσι την ανθρωπότητα, αδυνάτου δε όντος του υπεράνω αυτής ανά πάσαν στιγμήν ίστασθαι, επισκέπτονται περιοδικώς και επιθεωρούσι αυτήν, τα ζιζάνια εκβάλλοντες, τα καλά λιπαίνοντες, εφόδια τε και οδηγίας τοις τοποτηρηταίς αυτών αφίνοντες και παραπέμποντες. Ότι αυτονόμους θέλουσιν και αυτοβούλους τα τέκνα αυτών είναι και μη άβουλα, νωθρά και δουλικά θεομαμμόθρεπτα. Ίσως δε πάλιν μια άλλη ανθρωπότης εις άλλον σημείον του σύμπαντος όπως και η γη κρίνουσι έχειν μείζονα ανάγκην της επεμβάσεως αυτών η ημείς. Αλλά και το εθέλειν δοκιμάσαι τας αντοχάς και αρετάς ημών των εν τη γη αυτή δημιουργημάτων αυτών ουκ αποκλείεται. Όπως και το χείριστον και τα μάλιστα απαίσιον δι’ ημάς ενδεχόμενον, -ο μη γένοιτο- το εθέλειν αφανίσαι το ημέτερον αποτυχημένον σιδηρούν γένος οπότε εγκαταλελοίπασι πολλού αυτό, ως και σήμερον έχει, εις την κακήν του μοίραν και κακοδαιμονίαν!
Μέμνησθε και τούτου εν παρόδω, ω αεί παίδες οπαδοί του ενός θεού και του ενός βιβλίου: ότι ουκ έστι πρωθυπουργός άνευ υπουργών, και βασιλεύς άνευ συμβούλων αυλικών και ήλιος άνευ ακτίνων και πλανητών, ουρανός τε κενός αστερισμών και άνευ οργάνων οργανισμός!
Αλλά δια τι καθυστερούσιν οι θεοί και ουκ επεμβεβήκασιν εισέτι εις τα επί χείλους κρημνού ευρισκόμενα πράγματα των ανθρώπων; Μάλον επειδή ώσπερ σπόρον γεωργικόν εσπαρμένον θεωρούσι την ανθρωπότητα, αδυνάτου δε όντος του υπεράνω αυτής ανά πάσαν στιγμήν ίστασθαι, επισκέπτονται περιοδικώς και επιθεωρούσι αυτήν, τα ζιζάνια εκβάλλοντες, τα καλά λιπαίνοντες, εφόδια τε και οδηγίας τοις τοποτηρηταίς αυτών αφίνοντες και παραπέμποντες. Ότι αυτονόμους θέλουσιν και αυτοβούλους τα τέκνα αυτών είναι και μη άβουλα, νωθρά και δουλικά θεομαμμόθρεπτα. Ίσως δε πάλιν μια άλλη ανθρωπότης εις άλλον σημείον του σύμπαντος όπως και η γη κρίνουσι έχειν μείζονα ανάγκην της επεμβάσεως αυτών η ημείς. Αλλά και το εθέλειν δοκιμάσαι τας αντοχάς και αρετάς ημών των εν τη γη αυτή δημιουργημάτων αυτών ουκ αποκλείεται. Όπως και το χείριστον και τα μάλιστα απαίσιον δι’ ημάς ενδεχόμενον, -ο μη γένοιτο- το εθέλειν αφανίσαι το ημέτερον αποτυχημένον σιδηρούν γένος οπότε εγκαταλελοίπασι πολλού αυτό, ως και σήμερον έχει, εις την κακήν του μοίραν και κακοδαιμονίαν!




















