Όταν η παιδεία ήταν διασκέδαση

ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :

Όταν είμασταν μικροί και  συναντήσαμε για πρώτη φορά την παγκόσμια λογοτεχνία.Μετά αφού την αγαπήσαμε την μελέτησαμε.Το δικό μας ... τάμπλετ.

 

Τρείς σειρές αγάπησα : Τον μικρό ήρωα, Το μικρό 'αναρχικό" χωριό κάπου στην Γαλατια και Τα κλασσικά εικονογραφημένα.Όταν η παιδεία ήταν διασκέδαση. Για αυτό και γίναμε αυτό που είμαστε σήμερα. Θυμάμαι το πρώτο που διάβασα ήταν το Τομ Σωγιερ. Πέντε - έξι φορές έτσι άρχισε ο εθισμός με τα κλασσικά.

ΤΟ ΠΡΕΖΟΚΟΥΝΟΥΠΟ.

ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :

'Αν υπάρχει ένας άνθρωπος (;) που να τον τσιμπάνε κουνούπια τον χειμώνα, αυτός είμαι εγώ. Σήμερα με τσίμπησε ένα μέσα στο ασανσέρ παρακαλώ.! Και τι θυμήθηκα.;;!

Θυμήθηκα μια σειρά κόμιξ που σχεδίαζα στο Λύκειο, με κεντρικό ήρωα το πρεζοκούνουπο.

Το concept ήταν το πρεζοκούνουπο, ένα ον εξουσιοδοτημένο από τις μυστικές υπηρεσίες το οποίο τσίμπαγε ανυποψίαστους πολίτες και τους έθιζε άθελά τους στην ηρωίνη και τους μετέτρεπε σε ζόμπι πρεζάκια. Δεν είχε κανένα έλεος, τσιμπούσε γέρους, νέους, παιδιά και τους μετέτρεπε όλους σε άβουλα υποτακτικά όντα της Αφέντρας Αράχνης, που ήταν το μεγάλο αφεντικό του Πρεζοκούνουπου που κινούσε ύπουλα τα νήματα της μεγάλης πλεκτάνης. Μέχρι που εμφανίστηκε ο ήρωας Βατραχάνθρωπος με τον βοηθό του Σαμιαμίδι και έσωσαν την ανθρωπότητα, μετά από τις πολλές παγίδες που τους έστησαν η συμμορία του Πρεζοκούνουπου και η Αφέντρα Αράχνη.