ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :
Πίσω από την φανερά “αχρείαστη” κουβέντα που άνοιξε για ένα λυμένο θέμα όπως είναι οι αμβλώσεις, υποβόσκει ένα άλλο ζήτημα που είναι κοινώς αποδεκτό ότι αποτελεί δυναμίτη στα θεμέλια της Ελληνικής πολιτείας. ΤΟ ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ.
Κάθε παιδί που γεννιέται και εργάζεται στην Ελλάδα επιστρέφει στο κράτος, σε βάθος χρόνου, εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ σε φόρους και ασφαλιστικές εισφορές.Πρόκειται για καθαρή λογιστική πραγματικότητα, όχι για θεωρία.Με μέσους όρους, ένας εργαζόμενος αποδίδει στο κράτος από €650.000 έως €800.000 κατά τη διάρκεια του εργασιακού του βίου.
Απέναντι σε αυτό το νούμερο, το κόστος στήριξης της γέννησης και της πρώτης παιδικής ηλικίας είναι ελάχιστο έως ανύπαρκτο.Συζητάμε για μια εμπρόσθια επένδυση της τάξης των €30-50.000, η οποία επιστρέφεται πολλαπλάσια.Καμία άλλη δημόσια πολιτική δεν προσφέρει τέτοια "απόδοση".
Όμως, ενώ η άρνηση χρηματοδότησης της γέννησης παρουσιάζεται ως «δημοσιονομική σοβαρότητα», στην πραγματικότητα, είναι καταστροφή μελλοντικών εσόδων.Το ασφαλιστικό δεν καταρρέει στο μέλλον.Καταρρέει ήδη.Το ελληνικό ασφαλιστικό σύστημα βασίζεται σε μια απλή αρχή: οι σημερινοί εργαζόμενοι πληρώνουν τις σημερινές συντάξεις. Για να λειτουργεί στοιχειωδώς, απαιτείται αναλογία τριών εργαζομένων προς έναν συνταξιούχο.
Σήμερα βρισκόμαστε περίπου στο 1,5 προς 1. Το σύστημα διατηρείται όρθιο μόνο χάρη σε διαρκείς κρατικές επιχορηγήσεις. Με τις γεννήσεις κάτω από τις 70.000 ετησίως, οι προβολές των επόμενων δεκαετιών δείχνουν ότι η αναλογία θα πλησιάσει το 1,1 προς 1.
Αυτό σημαίνει ένα πράγμα: οι συντάξεις παύουν να είναι συντάξεις και μετατρέπονται σε επιδόματα φτώχειας. Όχι από πολιτική επιλογή, αλλά από μαθηματική αδυναμία.Εδώ μπαίνει και η άλλη μεγάλη Εθνική πληγή που επιδεινώνει το ΄φαινόμενο της δημογραφικής μας συρρίκνωσης. Το brain drain είναι οικονομική αιμορραγία, όχι απλώς «φυγή νέων».
Το κράτος επενδύει σημαντικούς πόρους για να μεγαλώσει και να εκπαιδεύσει έναν νέο πολίτη.Δημόσια παιδεία, υγεία, υποδομές — το συνολικό κόστος μέχρι την ηλικία των 24 ετών προσεγγίζει κατά μέσο όρο τις €100.000. Όταν αυτός ο νέος φεύγει στο εξωτερικό, η Ελλάδα δεν χάνει απλώς έναν άνθρωπο. Χάνει το κεφάλαιο που επένδυσε σε αυτόν. Τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια, η χώρα έχει ουσιαστικά μεταφέρει πάνω από €50 δισ. ανθρώπινου κεφαλαίου σε άλλες ευρωπαϊκές οικονομίες, χωρίς καμία αποζημίωση.
Είναι μια σιωπηλή, αλλά τεράστια, οικονομική απώλεια.Από την άλλη πλευρά η "θέση" κάποιων ότι το δημογραφικό και το ασφαλιστικό μπορούν να λυθούν μέσω μεταναστευτικών ροών δεν αντέχει σε λογιστική μελέτη. Η πλειονότητα των μεταναστών απασχολείται σε κλάδους χαμηλής παραγωγικότητας, με περιορισμένη φορολογική και ασφαλιστική συνεισφορά.Παράλληλα, σημαντικό μέρος των εισοδημάτων τους δεν ανακυκλώνεται στην ελληνική οικονομία, αλλά αποστέλλεται στο εξωτερικό ως εμβάσματα. Οι δαπάνες ένταξης και κοινωνικής πρόνοιας συχνά υπερβαίνουν το προσδοκώμενο όφελος.
