Χωρίς πολίτες, δεν υπάρχει κράτος.Δεν είναι επίδομα η γέννηση ενός παιδιού. ΕΙΝΑΙ ΕΠΕΝΔΥΣΗ.

ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :

Πίσω από την φανερά “αχρείαστη” κουβέντα που άνοιξε για ένα λυμένο θέμα όπως είναι οι αμβλώσεις, υποβόσκει ένα άλλο ζήτημα που είναι κοινώς αποδεκτό ότι αποτελεί δυναμίτη στα θεμέλια της Ελληνικής πολιτείας. ΤΟ ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ.

 

Κάθε παιδί που γεννιέται και εργάζεται στην Ελλάδα επιστρέφει στο κράτος, σε βάθος χρόνου, εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ σε φόρους και ασφαλιστικές εισφορές.Πρόκειται για καθαρή λογιστική πραγματικότητα, όχι για θεωρία.Με μέσους όρους, ένας εργαζόμενος αποδίδει στο κράτος από €650.000 έως €800.000 κατά τη διάρκεια του εργασιακού του βίου.

 

Απέναντι σε αυτό το νούμερο, το κόστος στήριξης της γέννησης και της πρώτης παιδικής ηλικίας είναι ελάχιστο έως ανύπαρκτο.Συζητάμε για μια εμπρόσθια επένδυση της τάξης των €30-50.000, η οποία επιστρέφεται πολλαπλάσια.Καμία άλλη δημόσια πολιτική δεν προσφέρει τέτοια "απόδοση".

 

Όμως, ενώ η άρνηση χρηματοδότησης της γέννησης παρουσιάζεται ως «δημοσιονομική σοβαρότητα», στην πραγματικότητα, είναι καταστροφή μελλοντικών εσόδων.Το ασφαλιστικό δεν καταρρέει στο μέλλον.Καταρρέει ήδη.Το ελληνικό ασφαλιστικό σύστημα βασίζεται σε μια απλή αρχή: οι σημερινοί εργαζόμενοι πληρώνουν τις σημερινές συντάξεις. Για να λειτουργεί στοιχειωδώς, απαιτείται αναλογία τριών εργαζομένων προς έναν συνταξιούχο.

 

Σήμερα βρισκόμαστε περίπου στο 1,5 προς 1. Το σύστημα διατηρείται όρθιο μόνο χάρη σε διαρκείς κρατικές επιχορηγήσεις. Με τις γεννήσεις κάτω από τις 70.000 ετησίως, οι προβολές των επόμενων δεκαετιών δείχνουν ότι η αναλογία θα πλησιάσει το 1,1 προς 1.

 

Αυτό σημαίνει ένα πράγμα: οι συντάξεις παύουν να είναι συντάξεις και μετατρέπονται σε επιδόματα φτώχειας. Όχι από πολιτική επιλογή, αλλά από μαθηματική αδυναμία.Εδώ μπαίνει και η άλλη μεγάλη Εθνική πληγή που επιδεινώνει το ΄φαινόμενο της δημογραφικής μας συρρίκνωσης. Το brain drain είναι οικονομική αιμορραγία, όχι απλώς «φυγή νέων».

 

Το κράτος επενδύει σημαντικούς πόρους για να μεγαλώσει και να εκπαιδεύσει έναν νέο πολίτη.Δημόσια παιδεία, υγεία, υποδομές — το συνολικό κόστος μέχρι την ηλικία των 24 ετών προσεγγίζει κατά μέσο όρο τις €100.000. Όταν αυτός ο νέος φεύγει στο εξωτερικό, η Ελλάδα δεν χάνει απλώς έναν άνθρωπο. Χάνει το κεφάλαιο που επένδυσε σε αυτόν. Τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια, η χώρα έχει ουσιαστικά μεταφέρει πάνω από €50 δισ. ανθρώπινου κεφαλαίου σε άλλες ευρωπαϊκές οικονομίες, χωρίς καμία αποζημίωση.

 

Είναι μια σιωπηλή, αλλά τεράστια, οικονομική απώλεια.Από την άλλη πλευρά η "θέση" κάποιων ότι το δημογραφικό και το ασφαλιστικό μπορούν να λυθούν μέσω μεταναστευτικών ροών δεν αντέχει σε λογιστική μελέτη. Η πλειονότητα των μεταναστών απασχολείται σε κλάδους χαμηλής παραγωγικότητας, με περιορισμένη φορολογική και ασφαλιστική συνεισφορά.Παράλληλα, σημαντικό μέρος των εισοδημάτων τους δεν ανακυκλώνεται στην ελληνική οικονομία, αλλά αποστέλλεται στο εξωτερικό ως εμβάσματα. Οι δαπάνες ένταξης και κοινωνικής πρόνοιας συχνά υπερβαίνουν το προσδοκώμενο όφελος.

 

Αυτό δεν είναι ηθική κρίση. Είναι αριθμητική. Να γίνει λοιπόν ΣΑΦΕΣ. Χωρίς πολίτες, δεν υπάρχει κράτος.

 

Το δημογραφικό δεν αφορά μόνο την οικονομία. Αφορά την εθνική επιβίωση, τη γεωπολιτική υπόσταση, την ικανότητα άμυνας και, τελικά, τη συνέχεια του ίδιου του έθνους.Μια χώρα που ερημώνει πληθυσμιακά δεν «αλλάζει». Αποσυντίθεται. Αν δεν επενδύσουμε σήμερα στη δημογραφική ανάταξη, το κράτος θα πληρώνει πολλαπλάσιο κόστος στο μέλλον για να καλύψει τις τρύπες του συστήματος. Και τότε, οι επιλογές δεν θα υπάρχουν πια.

 

Υ.Γ  Αν δεν επιδοτήσει και βοηθήσει το κράτος ΣΗΜΕΡΑ τις γεννήσεις, απλά σε 15 χρόνια δεν θα μπορεί να πληρώσει συντάξεις, θα έχουμε μειωμένο ΑΕΠ και τελικά ή θα βουλιάξουμε ή θα έχουμε αντικατασταθεί ως πληθυσμός μέσα στην ίδια μας την χώρα. 

 

Το δημογραφικό δεν αντιστρέφεται με ευχές ούτε με γενικά επιδόματα. Θέλει καθαρή επιλογή πολιτικής: αντιμετωπίζεις τη γέννηση ως επένδυση ή αποδέχεσαι ότι το ασφαλιστικό και η οικονομία θα σκάσουν μπροστά σου σε 10–15 χρόνια. Αν δεν στηριχθεί ουσιαστικά η οικογένεια στα πρώτα χρόνια, αν δεν υπάρχει σταθερή δουλειά και στέγη για τους νέους, παιδιά απλώς δεν θα γεννηθούν. Κι αυτό δεν είναι κοινωνικό ζήτημα, είναι λογιστικό και εθνικό. Κάθε παιδί που δεν γεννιέται αφαιρεί μελλοντικά έσοδα, εργαζόμενους και ασφαλιστικές εισφορές. Οπότε το ερώτημα δεν είναι «γιατί κοστίζει», αλλά πόσο θα κοστίσει η αδράνεια. Και αυτός ο λογαριασμός είναι πολλαπλάσιος.

 

Η υπογεννητικότητα δεν είναι μόνο κοινωνικό φαινόμενο. Είναι παράλληλα (και ίσως πρωτίστως), λογιστική αυτοκτονία. Κάθε παιδί που δεν γεννιέται αφαιρεί περίπου €700.000 από το μέλλον της χώρας. Το ερώτημα δεν είναι αν το αντέχουμε. Δεν το αντέχουμε.Το ερώτημα είναι γιατί δεν “επενδύουμε” σήμερα στον πολλαπλασιασμό του εγχώριου πληθυσμού, μήπως και σωθεί το αύριο μιας ολόκληρης χώρας.