ΤΑ ΑΝΑΔΕΛΦΑ ΔΙΑ-ΒΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ. (Μέρος ¨θ¨14)

ΤΑ ΑΝΑΔΕΛΦΑ   ΔΙΑ-ΒΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ.  (Μέρος ¨θ¨ 14)   

(Ωδάρχης, Αρρίων, Μειδίας, Αγριμέδων)

 

Όπως υλικό σύμπαν και γη αδιακρίτως φύει και γέμει καλών και κακών, το αυτό ισχύει και δια την ψυχήν.  Δια τούτο οφείλομεν όπως και εις τα γεωργικά επιμέλειαν έχειν το αυτό, εκ παραλλήλου, και εις τα της ψυχής ούτως ώστε τα μεν καλά καλλιεργείν και συντηρείν, τα δε κακά εκριζώνειν και καταστρέφειν.

Και τούτο ποιούντες δεί μας υπερηφάνως έχειν επειδή εις αυτό το έργον και οι πατέρες ημών, οι αγαθοί αθάνατοι θεοί, τεταγμένοι και εντεταλμένοι, αδιαλείπτως εν ουρανοίς επιτελούσι καθώς και επί γης  δαίμονες αγαθοί και ήρωες και ημίθεοι θεών υιοί.

Δια τούτο και ο νεκρός νομιστέον ιερός, ιερότερος του ζώντος. Εξοφλήσας δηλονότι ούτος τα επίγεια διεκδικεί τα ουράνια. Ότι δια την αποστολήν αυτήν ο άνθρωπος επί γης εμπειρικώς ενεσαρκώθη, του αναγνωρίσαι και πολεμήσαι το φυσικόν κακό.

Καθ’ ότι μόνον έχων το κακό επί γης επιτυχώς αντιμετωπίσει, θα αξιωθή εις ουρανούς προβιβασθείς και το μείζον κοσμικόν κακό συμπολεμείν ως σύμμαχος και άξιον τέκνον των πατέρων αυτού αγαθών θεών.

Και Έλλην ούτος υπάρχει ήτοι το άριστον είδος ανθρώπου, ο ιδεώδης Έλλην, το ιερόν καύχημα της ανθρωπότητος.    Έλλην γαρ σημαίνει πολιτισμός, ανθέλλην δε αντιπολιτισμός. Ο πάς ανθέλλην γαρ μισεί, προδίδει και αδικεί τον ανώτερο εαυτό του, τον άνθρωπο και τον δημιουργό του.

 
2. Η θνητή μας ζωή αυτή ως δώρον και ποινή μάς εδόθη μαζύ. όμορφη και σκληρή, καλή αλλά και κακή. Σκληρή μεν για να μας εξασκή ανθεκτικούς και υπομονετικούς στον πόνο, κακή δε για να τιμωρή τους κακούς και φρονιματίζη τους καλούς.

Τα δε βάσανα του παρόντος βίου ως κάθαρσις και εκγύμνασις ίσως έρχονται κι αυτά δια τους θνητούς, δοκιμασία και εμπειρία χρήσιμος δια τα της θείας ψυχής των προσεχώς ουράνια βήματα και καθήκοντα.

Δια τούτο και δια τον λόγο αυτό, σ’ αυτόν τον υποβαθμισμένο ημών κόσμο, υπερισχύει άλλοτε μεν το καλό και άλλοτε το κακό, αν και για τον ίδιο πάντως της ιεράς των όντων εξελίξεως σκοπό.

Στην ζωή μας αυτή καλούμεθα επιλέξαι μεταξύ κακού και χειρότερου μάλλον ή μεταξύ καλού και κακού. Η φιλοσοφία, το της ψυχής πτέρωμα, βοηθά σ’ αυτό. συνδέει άμεσα ψυχή και ουρανό χωρίς ιδιοτελείς διερμηνείς, μεσάζοντες και θρησκευτικάς σειρήνας. Και μόνο αυτή μόνο σώζει ό,τι αξίζει να σωθή.   

Αλλά καμιά θρησκεία και πίστι θα χορτάσει ποτέ την πείνα του ανθρωπίνου πνεύματος για γνώσι, δύναμι κι ελευθερία. Αν και η θρησκευτική παράνοια θα τρέφεται στο μεταξύ με εκλεκτό αίμα αθώων μαρτύρων. Η εντός ημών ομηρία των παθών οδηγεί και στην έξω δουλεία των τυράννων. ένας θάνατος διαρκείας.

3. Κι ενώ ο άνθρωπος οφείλει όπως όλα τα θνητά όντα ένα τέλος, εν τούτοις βιώνει θαυμαστώς αυτόν τον πρόσκαιρον βίον του ως κάτι ατέλειωτο, μια μικρά αθανασία, την ανάσα, το δώρον του Προμηθέως.

Η ελευθερία κρύβει παγίδες και η ευημερία καταιγίδες.  Άλλος έχει ρεύμα κι άλλος πνεύμα. Δουλειά δεν είχε ο διάολος κι έφτιαχνε προφητείες. Γέμισε ο κόσμος ήτταις και κλαψιάρηδες προφήταις. Ζωγραφιαίς στον άνεμο.

Αναβαίνοντας του σκοπείν χρεία και το πώς καταβαίνεις μετά. Τι ωφελήσει αναβαίνοντες επαγγελματικά αλλά κατερχόμενοι ηθικά την ψυχήν ημών εν κινδύνωι θέτειν και λοιπά και λοιπά;

Η γυνή είναι το όνειρο, ο ανήρ η ιδέα. Η μέθη του κακού, η αποχαλινωμένη φιληδονία είναι η πύλη της διατροφής, της νοσηρότητος, της αυτολύπησης και της αυτοτιμωρίας.

Ο ομοερωτισμός ο προβαλλόμενος σήμερον ως το δήθεν υγιές πρότυπον φιλίας είναι αισχρόν τι και ανίερον γέννημα αρρωστημένου νου. Είναι ερωτική βεβήλωσις, ψυχική απογύμνωσις, κανιβαλική μανία.

 
4. Όπως εις τα άδυτα της ψυχής του άλλου το εισεμβήναι αδύνατον, το ίδιο άδυτον, αδιαπέραστον, από ενός σημείου και πέρα, είναι και το ανθρώπινο κορμί. δεν το χορταίνεις, όσο κοντά του κι αν βρίσκεσαι, όσο κι αν εισχωρείς σ’ αυτό, όσο κι αν το βεβηλώνεις.  Δια τούτο εγκρατώς και κατά φύσιν μένε ίνα ευδαιμονής.

Προς τούτοις, ούτε υγεία, ούτε ευτυχία γλιτώνουν από την ανία. Και το καλό κάποτε κουράζεται και το κακό εξαντλείται. Όταν δεν έχεις αυτοσυγκράτησι και αυτογνωσία, κάποτε βαριέσαι θανάσιμα, βιβλία, θεάματα, ταξίδια, έρωτες, θεούς, αθανασία. Όλα. Κάπως έτσι φθάσαμε ξεπέφτοντας κι εδώ, στον αιώνα αυτό.

Θαύματα πολλά, αληθινά σαν ψεύτικα και ψεύτικα σαν αληθινά. Ο θρησκευτικός άλλωστ’ ενθουσιασμός κάνει τον λόγο άλογο πρωταθλητή. Άλλος έχει ρεύμα κι άλλος πνεύμα. Γέμισε ο κόσμος ήτταις και κλαψιάρηδες ασκητάς. Δουλειά δεν είχε κι ο διάολος κι έφτιαχνε προφητείες. Φαντάσματς στον άνεμο.

Ελαφρύ πράγμα η νεότης γιατί δανείζεται, δανείζεται βίον. Βαρύ το γήρας γιατί εξοφλεί. εξοφλεί θάνατον. Θεός η γνώσις, τύχη η ελπίς, ανάγκη η απόγνωσις. Των υπεργήρων οι καλύτεροι προστάται γιατροί και παπάδες, ιδίως των κρατούντων κληρονομιές και παράδες.

Τον πήχυ των ελπίδων ας κρατώμεν ούτε πολύ υψηλά ούτε και πολύ χαμηλά. Και η καλύτερη τύχη καταστρέφεται πολλάκις από μια κακή διαχείρισι. Ουδέν δε το βασανιστικότερον από ένα παρελθόν που δεν επιδέχεται ούτε διόρθωσι ούτε και λήθη.