ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :
ΜΙΑ ΣΎΝΟΜΙΛΙΑ ΠΆΝΩ ΑΠΟ ΚΑΤΙ ΑΝΟΙΓΜΈΝΑ ΚΑΒΟΥΚΙΑ
(Ως Αναλυτής σχολιαζων τις τρέχουσες εξελίξεις από τα καυτά
μέτωπα του πολέμου της τεχνολογίας ΗΠΑ-ΕΕ-Κινας εκεί έξω..)
"...Δεν
παίζω με τα λόγια. Μιλώ για την κίνηση που ανακαλύπτει κανείς να
σημειώνεται μέσα στη ‘’στιγμή’’, όταν καταφέρει να την ανοίξει και να
της δώσει διάρκεια...."
Και τότε και μόνο τότε:
"Παραλαλοῦσα κι ἔτρεχα
Ἔφτασα κι ἀποτύπωνα τὰ κύματα στὴν ἀκοὴ ἀπ᾿ τὴ γλώσσα
- Ἔ καβάκια μαῦρα, φώναζα, κι ἐσεῖς γαλάζια δέντρα τί ξέρετε ἀπὸ μένα;
- Θόη θόη θμός
- Ἔ; Τί;
- Ἀρίηω ἠθύμως θμὸς
- Δὲν ἄκουσα τί πράγμα;
- Θμὸς θμὸς ἄδυσος...."
Οπόταν...
"...Οπόταν, πραγματικά και η Θλίψις γίνεται Χάρις και η Χάρις Άγγελος… η Ευτυχία Μοναχή και η Μοναχή Ευτυχία..."
...ως αναγκαία και ικανή συνθήκη για να την ανοίξει!
(Ο Μικρός Ναυτίλος εντός Του Φωτόδεντρου και μιας δέκατης τέταρτης Ὀμορφιάς
του Οδυσσέα Ελύτη)
Όπερ έδει δείξαι τι πρέπει να κάνουμε!
Υ.Γ Ξέρω, ανάρτηση συμπυκνωμένη μόνο για μυημένους στις τεχνολογίες των ΑΙ.
3 σχόλια:
(Λυκ., με την άδειά σου, αν θέλεις το γράφεις.)
Ελύτης, εν πολλοίς Φελίτης, ευφυολόγος-κενολόγος ποιητίσκος.
Μόνο οι ¨Προσανατολισμοί¨ του έχουν κάποια ποιητική αξία κατά τον ευφυέστατον Χριστιανόπουλον. Κατώτερος του ολιγογράφου Σεφέρη και του Καρυωτάκη. Με την ¨αγία Τριάδα¨ δε, Σολωμός, Κάλβος, Καβάφης ούτε λόγος συγκρίσεως.
(Για εθνική ωριμότητα και αυτοσυνείδηση μιλάμε, για το πόσο ανί πάνω, κάτω πάμε.)
Κάτι αντίστοιχο του Ρίτσου και του Παλαμά,
Άξια και η τραγουδιστική αγιοποίησή του λοιπόν από τους φωστήρες του ¨συστήματος¨ της μεταπολιτευτικής παρακμιακής τριτοκοσμικής Ελλάδος.
Σεφέρης και Ελύτης είναι 2 διαφορετικά πράγματα δεν μπορείς να τους συγκρίνεις.Ο Σεφέρης εκπροσωπεί το σκοτεινό, πέτρινο και υπαρξιακό πρόσωπο της Ελλάδας. Ο Ελύτης, αντίθετα, είναι ο ποιητής του φωτός, του ήλιου και του Αιγαίου.
Στον Σεφέρη κυριαρχεί η νοσταλγία, η φθορά και η μνήμη (το ιστορικό βάρος). Στον Ελύτη κυριαρχεί η αιωνιότητα της στιγμής, η αναγέννηση και η υπέρβαση του χρόνου.
Ο Σεφέρης ξεκινά από τον μοντερνισμό και την κλασική παιδεία. Ο Ελύτης εισάγει και ανανεώνει τον ελληνικό υπερρεαλισμό, συνδέοντάς τον με τον μύθο.
Το κοινό τους σημείο...η αγάπη τους για την ελληνικότητα. Τελείως διαφορετικό το έργο του ενός από του άλλου.
Όσο για τον Χριστιανόπουλο , επηρρεάστηκε από τον Καβάφη/ Τα Βάφη λόγω της ομοφυλοφιλικής του προδιάθεσης. Το κυρίαρχο θέμα της ποίησής του, η εφήμερη ομοφυλοφιλική σχέση και το ερωτικό πάθος που οδηγεί στην ταπείνωση και στη μοναξιά. Όμοιος στον όμοιο και η κοπριά στα λάχανα που λένε.
Δημοσίευση σχολίου